Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Το τριτάκι και το δευτεράκι

Μια καινούρια χρονιά ξεκινάει, με διαφορετικά άγχη από τις προηγούμενες. Δευτέρα Λυκείου σημαίνει ψάξιμο και προετοιμασία και πολύ διάβασμα.

Έχουν μεγαλώσει πολύ και τα δυο παιδιά όμως και τα πράγματα είμαι σίγουρη πως θα κυλήσουν ομαλά!

Η παραδοσιακή μας φωτογραφία και φέτος:

20160912_073302

Σίφνος

Τα παιδιά ήταν κανονισμένο να πάνε εκδρομή με το σχολείο τους στο CERN τέλος Αυγούστου. Ήταν ένα εξαιρετικό ταξίδι, είδαν απίστευτα πολλά πράγματα, πέρασαν από 3 διαφορετικές χώρες (και όλο αυτό χωρίς εμάς…).

Εμείς βρήκαμε την ευκαιρία λοιπόν να κάνουμε ένα ταξιδάκι μόνοι μας. Ένα νησάκι του Αιγαίου μας είχε λείψει, οπότε είχα ξεκινήσει από τα μέσα Ιούλη να ψάχνω πού θα πάμε. Στην αρχή έψαχνα για Μήλο, αλλά ό,τι και να έβρισκα ήταν κλεισμένο ή πανάκριβο. Μετά κατέληξα να ψάχνω γενικά για νησί Αιγαίου, όχι πολύ μακριά και να μπορούμε να μείνουμε δίπλα στη θάλασσα αν γίνεται. Βρήκα ένα ωραίο ξενοδοχείο στη Σίφνο λοιπόν, στις Καμάρες, οπότε και καταλήξαμε εκεί. Και μείναμε κατενθουσιασμένοι!

Δυο πραγματάκια δεν πήγαν όπως τα σχεδιάζαμε. Πρώτον το ξενοδοχείο δεν θα έλεγε κανείς πως ήταν και πάνω στη θάλασσα… 100 μέτρα έγραφε στη σελίδα του, τουλάχιστον 300 θα έλεγα εγώ και μάλιστα σε καλή ανηφόρα. Δεν ήταν αυτό που είχα στο μυαλό μου, αλλά δε μας πείραξε και ιδιαίτερα στο τέλος. Ήταν πολύ όμορφο, καθαρό, ήταν όλοι εξυπηρετικοί και περάσαμε πολύ ωραία.

2016-08-29-17-15

η θέα από το ξενοδοχείο μας

Το δεύτερο ήταν τα ποδήλατα. Η σκέψη ήταν να πάμε με τα ποδήλατα και να γυρίσουμε το νησί με αυτά. Είχα υπόψη μου πως έχει κάτι βουναλάκια το νησί, αλλά έλεγα πως δε θα είναι τίποτα σπουδαίο…. Ε, στο τέλος ήταν. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να το κάνω εγώ με το ποδήλατο. Από τις Καμάρες το πιο κοντινό χωριό ήταν γύρω στα 5,5 χλμ μακριά, όλα ανηφόρα. Την πρώτη μέρα έφτασα στα 3,5 χλμ, τη δεύτερη στα 2,5 και μετά δεν κατάφερα να κάνω άλλη προσπάθεια γιατί έπιασε τρελός αέρας και ήταν αδύνατο να κάνω έστω και λίγο. Όμως νοικιάσαμε μηχανάκι και είδαμε όλο το νησί, ο Κωνσταντίνος πρόλαβε να κάνει μια καλή ποδηλατάδα πριν πιάσει ο τρελός αέρας κι εγώ έκανα κάθε μέρα ποδήλατο, έστω και αν αυτό ήταν από το ξενοδοχείο στο λιμάνι. Και έκανα και τα 3,5 χλμ ανηφόρα!

2016-08-29-19-43

ο ήλιος δύει στο λιμάνι

Με το μηχανάκι γυρίσαμε πραγματικά όλο το νησί, από άκρη σε άκρη. Σε πολύ λίγα μέρη δεν πήγαμε. Μου έκανε εντύπωση πως όλα τα χωριά του νησιού είχαν το καθένα τον δικό του χαρακτήρα. Σε κάποια νόμιζες πως έχεις βρεθεί ξαφνικά σε άλλο νησί! Ειδικά στον Αρτεμώνα με τα αρχοντικά, που νόμιζες πως βρέθηκες σε νησί του Ιονίου.

20160831_192003

2016-08-31-19-29 2016-08-31-19-32 στον Αρτεμώνα

Όλα τα χωριά μου άρεσαν πολύ. Για κάποιο λόγο ο Φάρος μας έκανε να νιώσουμε πως θα θέλαμε να περάσουμε τουλάχιστον ένα χρόνο εκεί πέρα. Δεν ξέρω γιατί, δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, αλλά το αγαπήσαμε πολύ το μέρος. Ενώ ο Πλατύ Γιαλός, που είναι και πιο τουριστικό μέρος και έχει και τεράστια παραλία, ήταν το μόνο μέρος που δε μου είπε και πολλά πράγματα.

2016-08-30-11-07 2016-08-30-11-08

στον όμορφο Φάρο

Πάρα πολύ ωραία ήταν φυσικά και στο Κάστρο. Και τα στενάκια μέσα στο Κάστρο ήταν υπέροχα, αλλά και η θέα από εκεί πάνω.

2016-08-30-15-02 2016-08-30-15-04 2016-08-30-15-12

Δοκιμάσαμε και πάρα πολλές τοπικές λιχουδιές. Τοπικά τυριά και φαγητά και γλυκά… Αλλά τα δυο αγαπημένα μου ήταν οι ρεβυθοκεφτέδες και η μελόπιτα…

2016-08-30-15-32 20160831_144655

Αυτό που πραγματικά μου φάνηκε απίστευτο ήταν το πόσο οργανωμένοι ήταν ως νησί. Όλοι οι άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί και εξυπηρετικοί, και ήταν πάντα χαμογελαστοί. Αισθανόσουν πως δεν είναι το βεβιασμένο χαμόγελο αυτού που είναι υποχρεωμένος, αλλά το αυθεντικό αυτού που πραγματικά χαίρεται να σε εξυπηρετήσει. Σε όλο το νησί έχουν χαράξει μονοπάτια για να πηγαίνεις από το ένα μέρος στο άλλο με τα πόδια. Για να ξέρεις πού είσαι έχουν ειδικούς στήλους που σου λένε πού είσαι, πού μπορείς να πας και πόσο θες για εκεί, έχοντας μάλιστα και QR code να σε βοηθήσει να βρεις το δρόμο! QR codes είχαν για τα πάντα, στις διαφημίσεις για να βρεις το συγκερκιμένο κατάστημα, για να δεις τις προσεχείς εκδηλώσεις, για να πάρεις πληροφορίες. Στις παραλίες είχαν παντού καμπίνα για αλλακτήριο και ντουζ. Τίποτα δε φαινόταν καινούριο, αλλά όλα ήταν εξαιρετικά καλοδιατηρημένα, φαίνεται πως τα προσέχουν βρε παιδί μου.

Η Σίφνος είναι γνωστή γενικά για την κεραμοποιία της και τους περιστεριώνες. Αν δεν είχαμε πάει με τα ποδήλατα μπορεί να είχα σηκώσει και όλο το μαγαζί με τα κεραμικά! Όσο για τους περιστεριώνες, έτυχε να δω πολλά περιστέρια να κάθονται σε αυτούς, αν και δεν κατάφερα να τα πάρω μια φωτογραφία της προκοπής.

2016-08-31-19-09

Στο νησί υπάρχει και άφθονη κάπαρη. Και στην παραπάνω φωτογραφία φαίνεται, αλλά συναντούσες τεράστια φυτά παντού.

2016-08-30-15-17

Περάσαμε 5 μέρες υπέροχες στο νησί. Η θάλασσα ήταν απίστευτη, πεντακάθαρη και λαμπερή (πραγματικά λαμπερή. Έχουν άμμο που λαμπυρίζει). Το φαγητό καλό παντού. Ηρεμήσαμε και χαλαρώσαμε. Εϊναι μέρος που σίγουρα προτείνω στον κόσμο να πάει και ελπίζω κι εμείς να ξαναπάμε κάποια στιγμή.

 

Οι διακοπές μας – part 2

Θέρμο και γύρω περιοχές

Στο Θέρμο πήγαμε τον Απρίλη με αφορμή ένα brevet. Μας άρεσε πάρα πολύ και η περιοχή και η παρέα. Έτσι θελήσαμε να πάμε και οικογενειακώς. Το κανονίσαμε λοιπόν για το τριήμερο του δεκαπενταύγουστου.

Τρεις μέρες ήταν, αλλά κάναμε πολλά πράγματα. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά rafting. Ο Εύηνος δεν έχει και πολύ νερό τον Αύγουστο, αλλά ήταν ιδανικός για άτομα που δεν είχαν κάνει άλλη φορά, καθώς και για παιδιά. Σε άλλη περίπτωση δε θα μπορούσαμε να είχαμε πάει όλοι μαζί (αφού είχαμε και παιδί δημοτικού μαζί μας), ενώ τώρα όχι μόνο πήγαμε όλοι, αλλά είχαμε μια βάρκα οι μεγάλοι και μια οι μικροί και πραγματικά το καταδιασκέδασαν. Δεν είχε τίποτα φάσεις να ανεβαίνει η αδρεναλίνη, μάλιστα σε 3-4 περιπτώσεις κατεβήκαμε από τη βάρκα να σπρώξουμε (!!!), αλλά περάσαμε τέλεια, χαρήκαμε το ποτάμι και τη φύση και καταλήξαμε να έχουμε όλοι χαραγμένο ένα χαμόγελο μόνιμα στο πρόσωπό μας.

13934970

Κάναμε και εκδρομή στον Προυσσό. Πήγαμε σε αλλαντοπωλείο και πήραμε φρέσκα αλλαντικά, σε τυροπωλείο για τυράκι και στο πιτς φυτίλι (περίπου) είχαμε έτοιμο ένα πικ νικ δίπλα στο ποτάμι. Η σκέψη ήταν να μπούμε και μέσα, αλλά είχε πιάσει μια καλή δροσούλα εκείνη τη μέρα και το ποτάμι ήταν έξτρα παγωμένο, οπότε δε το τολμήσαμε…

20160814_122554

20160814_140652_hdr

20160814_140741

Μου αρέσει εξαιρετικά η περιοχή εκεί και θα μπορούσα άνετα να περάσω ολόκληρο καλοκαίρι και ας μην έβλεπα θάλασσα…

20160814_170536

20160815_103112

Τα πανηγύρια στο Θέρμο είναι… γυναικεία υπόθεση!

Αίγιο

Στην επιστροφή από το Θέρμο κάναμε και τη στάση μας στο Αίγιο να δούμε την αγαπημένη Ναυσικά. Λίγο ήταν, αλλά τόσο ωραίο!

Καρδαμύλη – Στούπα

Ναι, το κάναμε και αυτό. Μέσα στις διακοπές μας γυρίσαμε για 2 μέρες στο σπίτι μας και κάναμε εκδρομές εδώ κοντά. Οι φίλοι μας δεν είχαν πάει ποτέ στην Καρδαμύλη και τη Στούπα και είπαμε πως είναι μια εξαιρετική ιδέα να το κάνουμε!

Όσες φορές και αν πάω σε αυτά τα μέρη, δε νομίζω να βαρεθώ. Είναι πανέμορφα. Κάναμε μπάνιο στα Ριτσά, φάγαμε στις Ελιές, μετά πήγαμε για παγωτό στην Ακουαρέλα και καταλήξαμε στην παραλία της Καλόγριας στη Στούπα για να δούμε τον ήλιο να δύει εκεί.

Στο φάρο στο Ηραίο

Την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων πολλοί φάροι στην Ελλάδα ανοίγουν στο κοινό. Είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να τους επισκεφθεί κανείς. Έτσι κι εμείς πήγαμε στο φάρο Μελαγκάβι, ή αλλιώς φάρο Ηραίον, μια που βρίσκεται δίπλα στον αρχαίο ναό της Ήρας.

20160821_110413 20160821_110450

Περπατήσαμε ως εκεί, μπήκαμε μέσα και ένας πολύ καλός ναύτης που ήταν εκεί μας έκανε και μια μίνι ξενάγηση και μας έλυσε πολλές απορίες. Δεν επιτρεπόταν να πας επάνω δυστυχώς, κι έτσι αρκεστήκαμε στο να δούμε το εσωτερικό του φάρου, το οποίο είναι ένα αξιοπρεπέστατο σπιτάκι, με κουζίνα, κρεβάτια κλπ. Το χώρο αυτό μπορούν να τον ζητήσουν άτομα του ναυτικού (ή ακόμα πρόσκοποι κλπ) για να μείνουν μερικές μέρες.

Είναι πολύ όμορφος φάρος και έχει και απίθανη θέα

20160821_112215

Κατεβαίνοντας βλέπαμε τα όμορφα νερά από κάτω και δεν αντέξαμε, πήγαμε για βουτιά. Κολυμπάς και δίπλα σου είναι ο αρχαίος ναός…

20160821_120345

Παραστάσεις

Πριν ξεκινήσουμε τις διακοπές μας πήγαμε σε συναυλία του Χαρούλη, στην Αρχαία Μεσσήνη. Τι να πω, δεν πίστευα ποτέ πως θα συγκεντρώσει κάποιος τόσο πολύ κόσμο εδώ στην Καλαμάτα… Ήταν εξαιρετικός όμως, σχεδόν 3 ώρες στην σκηνή επάνω χωρίς διάλειμμα!
untitled-2

Για να κλείσει ο κύκλος, στο τέλος των διακοπών αυτών (και πριν την συνέχεια αλλού – δες επόμενο ποστ), πήγαμε στην παράσταση Συρανό με τον Χαραλαμπόπουλο. Παρά τη Ματσούκα που προσωπικά δε μου άρεσε, η παράσταση ήταν υπέροχη. Ο Χαραλαμπόπουλος εξαιρετικός (και γι αυτό καταχειροκροτήθηκε στο τέλος απ’ όλους) όπως και η σκηνοθεσία του Κακλέα.

20160827_220115_hdr

Οι διακοπές μας – part 1

Φέτος το καλοκαίρι λείπαμε από το σπίτι μας πάρα πολλές μέρες και πήγαμε και σε ένα σωρό μέρη. Δεν ξέρω αν ήταν περισσότερες εκδρομές απ’ ό,τι άλλες χρονιές, αλλά σίγουρα ήταν πιο μακρινές.

Βοϊδοκοιλιά

Οι διακοπές βεβαίως ξεκίνησαν (στο μυαλό μας) από τη στιγμή που είχαμε φίλους εδώ. Πήραμε και κάτι σκόρπιες μέρες άδεια και πήγαμε στη Βοϊδοκοιλιά, που παρότι είναι τόσο κοντά μας, δεν είχαμε πάει ποτέ. Η Βοϊδοκοιλιά είναι παγκοσμίου φήμης παραλία, αλλά για να πω την αλήθεια εγώ δεν κατάλαβα γιατί. Ίσως είναι το περίεργο σχήμα της, που είναι σαν πέταλο και βλέπεις τον ήλιο να δύει μέσα εκεί. Αν με ρωτήσεις, η παραλία στη Φοινικούντα είναι πιο ωραία…

2016-07-24

Το βιβλίο μας συνοδεύει παντού…

2016-07-24-19-59 2016-07-24-20-03

Σουσάκι

Όπως κάθε καλοκαίρι ήταν η βάση μας. Είχαμε και ίντερνετ φέτος στο σπίτι, οπότε αποφασίσαμε να πάμε εκεί πριν καν ξεκινήσει η άδεια και να δουλεύουμε από εκεί για μια εβδομάδα. Τέλειος τρόπος δουλειάς αυτός! Σηκωνόμουν το πρωί, έκανα ένα τεταρτάκι γιόγκα με θέα τη θάλασσα, μια βουτιά μετά και γυρνούσα πάνω για δουλειά. Διάλειμμα για βουτιά και φαγητό το μεσημέρι και δουλειά μέχρι το απογευματάκι. Και μετά, θάλασσα και μπιρίμπα!

Όταν ξεκίνησε η άδεια βεβαίως ήμασταν όλη μέρα θάλασσα / φαγητό / μπιρίμπα. Και κάπου ενδιάμεσα διάβασμα και slitherlink.

Ο Κωνσταντίνος πήρε και το καινούριο του ποδήλατο στο μεταξύ, και πήγε και μόνος του μερικές διαδρομές, αλλά πήγαμε και μαζί κάτι βολτίτσες (εγώ με το mountain του Γιώργου)

2016-08-04-20-45

Πήγαμε και τις εκδρομές μας βεβαίως!

Σπέτσες

Κάναμε μια ημερήσια εκδρομή στις Σπέτσες. Την ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ, μας φάνηκε πως λείψαμε τουλάχιστον διήμερο. Όπως και να το κάνεις, το νησάκι είναι διαφορετικό πράγμα από τη στεριά (μα τι βαθυστόχαστη σκέψη!!! ). Πήραμε την άμαξα και μας πήγε στην κοντινή παραλία, κάτσαμε εκεί για μπάνιο και ελαφρύ φαγητό, γυρίσαμε στο λιμάνι με τα πόδια απολαμβάνοντας τη διαδρομή και μετά περπατήσαμε στους δρόμους στο λιμάνι. Οι Σπέτσες είναι πολύ όμορφο νησί αν και πολύ τουριστικό (και φυσικά ακριβούτσικο). Ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ τη θάλασσα που ήταν πεντακάθαρη και είδαμε και χταπόδια μέσα. Ήταν γενικά μια πολύ όμορφη μέρα.

2016-08-10-12-37

Στο καραβάκι προς τα εκεί

2016-08-10-17-45

Παίζοντας με το καπέλο στην παραλία

2016-08-10-19-02

Δοκιμάζοντας άλλα καπέλα2016-08-10-19-26 Το ποστ έχει φυσικά και συνέχεια, με τις υπόλοιπες εκδρομές μας!

Το μπλε δωμάτιο

Η Ιωάννα μετακόμισε στο καινούριο της δωμάτιο το 2011. Μέχρι τότε είχαν κοινό δωμάτιο με τον Γιώργο, αλλά είχε έρθει η ώρα να χωρίσουν τα τσανάκια τους. Τότε είχε επιλέξει να το βάψει ροζ. Εντελώς ροζ. Ούτε η Μπάρμπι δεν είχε τόσο ροζ δωμάτιο δηλαδή.

dscf1405

Εδώ είναι το δωμάτιο με το κρεβάτι της, όταν πρωτοστήσαμε το γραφείο από κάτω. Μπορείτε να διαβάσετε μια ιστορία για το κρεβάτι της εδώ και μετά εδώ. Και τότε είχε βοηθήσει πολύ, ειδικά στο στήσιμο του γραφείου.

dscf1363

Μεγαλώνοντας όμως ξεπέρασε τη φάση του ροζ και μπήκε στην μπλε περίοδο 🙂 Δε γινόταν λοιπόν να μείνει το δωμάτιό της έτσι. Αυτή τη φορά το πήρε εντελώς πάνω της και έβαψε όλο το δωμάτιο μόνη της.

Διάλεξε το χρώμα, της δώσαμε γενικές οδηγίες και ξεκίνησε. Ήταν πολύ προσεκτική στο να χαρτώσει τα πάντα (δυο ταινίες χάλασε για ένα δωματιάκι… –υπάρχουν και χειρότερα φυσικά-), έβαλε χαρτόνια και στο πάτωμα και φρόντισε να μη λερωθεί τίποτα. Εγώ τη βοήθησα μόνο στον πρώτο τοίχο, να της δείξω μερικά πράγματα και όλα τα υπόλοιπα τα έκανε μόνη της. Ακόμα και τα έπιπλα τα περισσότερα τα μετακίνησε μόνη της.

picmonkey-collage

Της πήρε 3-4 μέρες, αλλά το έκανε!

2016-08-01-16-37

Για να πω την αλήθεια ήμουν λίγο σκεπτική όταν είπε πως θα το κάνει μόνη της. Αλλά όλο και περισσότερο βλέπω πως τα παιδιά είναι έτοιμα να αναλάβουν δουλειές και ευθύνες εκεί που οι γονείς δε το περιμένουν.

Προφανώς είμαι πολύ περήφανη!

Ώρα για δουλειά!

Ηρθε το καλοκαιράκι λοιπόν και τα παιδιά βρέθηκαν με άπλετο χρόνο στα χέρια τους. Η Ιωάννα εδώ και πάρα πολύ καιρό σκεφτόταν το πώς θα γίνει να δουλέψει. Είναι πολύ καλή με τα παιδιά και σκεφτόταν πως αν είχαμε και εδώ στην Ελλάδα το babysitting όπως στην Αμερική, θα μπορούσε να βγάζει κάνα χαρτζηλικάκι. Δε το έχουμε φυσικά, οπότε ψαχνόταν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Κάποια στιγμή λοιπόν είχαμε μιλήσει με την κτηνίατρο που πάμε τα ζώα μας, που είναι και παιδική φίλη του Κωνσταντίνου, και είχε συμφωνήσει να πηγαίνει η Ιωάννα εκεί τα πρωινά, έτσι για να πάρει μια ιδέα. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε η Ιωάννα βέβαια (δε θα έβγαζε χαρτζηλίκι δηλαδή), από την άλλη όμως της άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να πηγαίνει στο κτηνιατρείο και να βλέπει τα ζώα, ακόμα και αν ήταν εθελοντικά και σαν εμπειρία μόνο. Έτσι ξεκίνησε να πηγαίνει κάθε πρωί. Δυστυχώς έπαθε εκείνο το ατύχημα με το ποδηλατο τη δεύτερη μέρα κιόλας, οπότε χρειαζόταν να την πηγαινοφέρνουμε εμείς μετά, αλλιώς θα ήταν κάτι που θα είχε κάνει εντελώς μόνη. Ακόμα κι έτσι όμως, για δυο εβδομάδες η Ιωάννα ξυπνούσε το πρωί, ετοιμαζόταν, πήγαινε στη δουλειά, βοηθούσε όπως μπορούσε, βρισκόταν ανάμεσα σε γατιά και σκυλιά όλες τις ώρες και το μεσημέρι γύριζε ενθουσιασμένη. Έμαθε ένα σωρό πράγματα για τη φροντίδα των ζώων, αλλά και για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κάθε ράτσας (για αυτά τα βραχυκέφαλα σκυλιά άκουσα ένα σωρό πράγματα).

Ο Γιώργος από την άλλη δεν είχε σκεφτεί κάτι. Μιλήσαμε εμείς όμως με τον ποδηλατά και αφού συμφώνησε εκείνος, ρωτήσαμε και τον Γιώργο εάν θα τον ενδιέφερε να πηγαίνει από εκεί τα πρωινά, να βοηθάει και να μάθει και πέντε πράγματα για το ποδήλατο. Άλλωστε το χρησιμοποιεί πάρα πολύ, οπότε θα του είναι χρήσιμο να ξέρει και να το επισκευάζει. Και στη δική του περίπτωση η εργασία είναι εθελοντική. Του άρεσε η ιδέα και ξεκίνησε ένα πρωινό. Το απόγευμα, εκεί που θα πηγαίναμε για μπάνιο, λέει “σας πειράζει εγώ να πάω ξανά στο ποδηλατάδικο;” Ε, από τότε πηγαίνει πρωί – απόγευμα και περνάει τις ώρες του εκεί. Έχει μάθει να αλλάζει σαμπρέλες, αλυσίδες, ταχύτητες και έχει γυρίσει και μέσα στη μουτζούρα! Για κάποιον που μέχρι τώρα ήταν της θεωρίας μόνο, δεν είναι και άσχημα! Και εκτός από αυτά, κάνει και δουλειές βοηθητικές, πάει στην τράπεζα, να πληρώσει το νερό, σκουπίζει…. Και αν όλα αυτά φαίνονται απλά και καθημερινά σε μας, είναι όμως πρώτη φορά που τα κάνει ο Γιώργος. Τρελή εμπειρία! Ειδικά με τις πόρτες στην τράπεζα, ενθουσιάστηκε (“σα θάλαμος αποσυμπίεσης είναι! Θέλω κι εγώ μια τέτοια στο δωμάτιό μου”)

Και μόνο η επαφή με το τι σημαίνει “δουλεύω” είναι νομίζω πολύτιμη. Τα παιδιά έχουν κάτι να κάνουν με τον τόσο ελεύθερο χρόνο και ταυτόχρονα παίρνουν γνώση και εμπειρία. Είναι ένα ακόμα βήμα προς την ανεξαρτητοποίησή τους.

Ένας μήνας γεμάτος καλεσμένους!

Το σπίτι μας είναι πάντα ανοιχτό σε φίλους και πάρα πολύ συχνά έχουμε κόσμο που έρχετε για μερικές ή για περισσότερες μέρες να μείνει μαζί μας. Το ρεκόρ ατόμων που έχουμε κοιμήσει σε μια μέρα είναι 14 (!!) (στην επέτειο των 10 χρόνων), το ρεκόρ μεγαλύτερης παραμονής φίλων εδώ είναι 3 μήνες (!!) (όταν φιλοξενήσαμε φίλο μέχρι να πληρωθεί και να βρει σπίτι)

Αυτή τη φορά νομίζω σπάσαμε το ρεκόρ συνεχόμενων καλεσμένων. Από τη μέρα που γύρισε ο Κωνσταντίνος είχαμε επισκέψεις φίλων και το πάρτυ της Ιωάννας, και μετά, το σ/κ 2-3/7, πήγαμε Αθήνα για ένα άλλο πάρτυ και γυρίσαμε για να ετοιμάσουμε το πάρτυ της επιστροφής του Κωνσταντίνου.

Με αυτό ξεκίνησαν όλα, τη Δευτέρα στις4 Ιουλίου. Ήρθαν από εδώ για το πάρτυ οι φίλοι μας, ο Άγγελος με τη Λαμπετίνα και τη μικρή Άννα. Έκατσαν 2 μέρες και μόλις έφυγαν ήρθαν οι γονείς μου. Ο πατέρας μου έφυγε την επόμενη Δευτέρα, αλλά στο μεταξύ, την Κυριακή, ήρθε η Θεανώ. Η μαμά μου και η Θεανώ έμειναν μέχρι και την Παρασκευή, όπου ανεβήκαμε στην Αθήνα όλοι μαζί, για να αφήσουμε αυτές και εμείς να πάμε σε ένα γάμο φίλου. Αφήσαμε τα παιδιά μας στην Αθήνα, περάσαμε το Σαββατοκύριακο στο Σουσάκι παίζοντας μπιρίμπα με τον Άγγελο και τη Λαμπετίνα και τη Δευτέρα επιστρέψαμε Καλαμάτα, φέρνοντας μαζί μας και τον Μπρούνο, που μας ήρθε από τη μακρινή Αυστραλία. Έκατσε μια εβδομάδα, μέχρι την επόμενη Δευτέρα δηλαδή, αλλά στο μεταξύ, την Παρασκευή, επέστρεψαν τα παιδιά μας μαζί με τον Σάκη και τη Χριστίνα (που έκατσαν μόνο για λίγο όμως) και το Σάββατο μας ήρθε και ο Θανάσης με την Εύη -επίσης από τη μακρινή Αυστραλία. Την Τρίτη (χτες δηλαδή) που θα έφευγαν, μας ήρθε και άλλη φιλική οικογένεια για να περάσει τη μέρα μαζί μας.

2016-07-26 15.15

Όταν έφυγαν και αυτοί χτες το βράδυ, το σπίτι μας έμεινε χωρίς καλεσμένους μετά από ένα σερί 22 ημερών συνεχόμενων εναλλαγών επισκεπτών! Το να έχεις καλεσμένους είναι ίσως λίγο κουραστικό ώρες ώρες, αλλά είναι ταυτόχρονα υπέροχα αναζωογονητικό, καθώς σε κάνει να βγαίνεις από το σπίτι σου και να κάνεις πράγματα που δε θα έκανες αλλιώς, πιο πολλές βόλτες, πιο πολλα μπάνια, ταβερνούλες, εκδρομές… Ακόμα και αν δουλεύεις είναι λίγο σα διακοπές.

Τώρα το σπίτι μας είναι άδειο κάπως… Θα ξεκινήσουμε όμως κανονικές διακοπές και θα ξεχαστούμε 🙂

Το σουγιαδάκι

Πριν μερικές μέρες ήταν οι γονείς μου στο σπίτι και μου έφερε ο πατέρας μου ένα σουγιαδάκι μήπως και μπορούσαμε να το επισκευάσουμε. Ένα σουγιαδάκι τουριστικό ήταν, ενθύμιο από τη Ρόδο, που όμως το ένα πλαστικό του είχε σπάσει. Ρώτησε λοιπόν αν θα μπορούσαμε να βγάλουμε τα πλαστικά τελείως και να βάλουμε στη θέση τους ξύλο.

Challenge accepted φυσικά!

sougias1

Είχαμε κάτι πολύ όμορφα κομμάτια ελιάς και αποφασίσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε (είναι άλλωστε το αγαπημένο μας ξύλο). Αποδείχτηκε λίγο πιο δύσκολο απ’ όσο το περιμέναμε γιατί ήταν πολύ λεπτοδουλειά και το ξύλο της ελιάς είναι μεν σκληρό αλλά έχει πολλά νερά και κομμάτια προβληματικά που αν τα ζορίσεις λίγο σπάνε. Στο τέλος όμως έγινε ένας πολύ όμορφος σουγιάς!

sougias2a sougias2b

Η έκπληξη ήταν στα πλαστικά που είχε πριν. Όταν τα βγάλαμε είδα πως στην πίσω τους πλευρά, που κανείς ΠΟΤΕ δεν πρόκειται να δει, είχαν σκαλίσματα. Από περιέργεια χρησιμοποίησα λίγη πλαστελίνη και έβγαλα το σχέδιο που είχαν, για να το δούμε λίγο καλύτερα.

sougias3

Από τη μια πλευρά λοιπόν βλέπω έναν ταυρομάχο που του ρίχνουν τριαντάφυλλα (αυτό τουλάχιστον καταλαβαίνω εγώ, δεν ξέρω αν έχετε καλύτερη ιδέα) και από την άλλη έναν δράκο ανάμεσα στα σύννεφα!

Τι δουλειά είχαν λοιπόν αυτά τα σχέδια από τη ΜΕΣΑ πλευρά των πλαστικών σε ένα τουριστικό σουγιαδάκι; Μυστήριοοοοοοοο

 

 

Ο Γιώργος και η Φυσική

Ο Γιώργος εδώ και πολύ καιρό έχει αποφασίσει πως οι σπουδές του θα είναι πάνω στη Φυσική. Έτσι μέσα στη χρονιά έλαβε μέρος και στους δυο διαγωνισμούς Φυσικής που έγιναν. Πήγε εξαιρετικά καλά και στους δυο, ιδιαίτερα όμως στον ένα, το διαγωνισμό που έγινε από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών, στον οποίο πήρε την 7η θέση στην Ελλάδα (για την Α Λυκείου).

Η ΕΕΦ λοιπόν διοργάνωσε τελετή απονομής βραβείων και μάλιστα αποφάσισαν φέτος να κάνουν μια τέτοια σε κάθε μεγάλη πόλη (ή κάπως έτσι) αντί να κάνουν μια μόνο στην Αθήνα και να πρέπει να ταξιδεύει ο κόσμος. Πολύ βολικό για μας φυσικά. Η τελετή έγινε όταν έλειπε ο Κωνσταντίνος κι έτσι πήγαμε οι δυο μας. Ήταν ωραία, ακούσαμε ενδιαφέροντα πράγματα, δεν είχε βαρετούς χαιρετισμούς και ήταν σχετικά σύντομη. Το πιο ενδιαφέρον που άκουσα ήταν τα αποτελέσματα των διαγωνισμών αυτών και τα συμπεράσματα που έβγαλαν από αυτούς. Πολλά παιδιά πήραν μέρος, δυστυχώς μικρό ποσοστό από αυτά πέτυχαν (και εδώ το “πέτυχαν” σημαίνει πήραν πάνω από 50%). Αυτό κάτι λέει για το πώς γίνεται η Φυσική στα σχολεία. Τέλος πάντων όταν ήταν να ξεκινήσουν την απονομή, μας προειδοποίησαν πως ίσως να έχουν ξεχάσει κάποια ονόματα και όσοι δεν ακούσουν το δικό τους να περιμένουν μέχρι το τέλος. Μέσα στα παιδιά αυτά ήταν και ο Γιώργος και στεναχωρήθηκε γιατί πρώτον είχε την καλύτερη θέση απ’ όλους και δεύτερον γιατί και στην εφημερίδα είχαν παραλείψει να γράψουν τη θέση του (ενώ σε όλους τους άλλους το είχαν γράψει). Περιμέναμε λοιπόν μέχρι το τέλος, πήγε στη γραμματεία, του έγραψαν ένα χαρτί εκεί πρόχειρα και κάπου εκεί θα τελείωνε το πράγμα… αλλά του είπα “έλα να σε βγάλω μια φωτογραφία με το χαρτί στο χέρι, έτσι να τη στείλουμε στον Κωνσταντίνο”. Τον βλέπει ο αντιπρόεδρος, του λέει έλα να στο υπογράψω, βλέπει πως έχει πάρει βραβείο (και οχι κάποιον έπαινο απλώς) και ψιλοφρικάρει που τον είχαν ξεχάσει ενώ ήταν “δύναμη” (όπως είπε). Έτσι, για να μην τα πολυλογώ, μας πρότεινε να πάει ο Γιώργος στην Κεφαλονιά, που θα είχαν το πρώτο Θερινό Σχολείο. Μας είπε πως του το κάνει δώρο, αν και στο τέλος απλώς είχαμε μια έκπτωση. Δεν πειράζει όμως, γιατί μέσα από όλο αυτό ο Γιώργος απέκτησε μια μοναδική εμπειρία, κάτι που δε θα είχε ζήσει αλλιώς, καθώς μάλλον ούτε που θα σκεφτόμασταν να πάει εκεί.

2016-06-21 13.15

Όλο το ταξίδι ήταν μια περιπέτεια. Κατ’ αρχάς το Θερινό Σχολείο ήταν μόλις 5 μέρες μετά την απονομή των βραβείων. Είχαμε ελάχιστο χρόνο να το επεξεργαστούμε, να το σκεφτούμε, να το κανονίσουμε. Μετά θα έπρεπε κάπως να βρεθεί στην Κεφαλονιά. Ο καλύτερος τρόπος ήταν να πάει με το ΚΤΕΛ μέχρι τον Ισθμό και από εκεί να πάρει το ΚΤΕΛ στο οποίο θα βρισκόντουσαν όλοι οι άλλοι και να συνεχίσει μαζί τους μέχρι την Κεφαλονιά. Έτσι ξεκίνησε μόνος, έφτασε στον Ισθμό, έβγαλε εισητήριο για Κεφαλονιά και περίμενε να έρθει το λεωφορείο. Γνωρίστηκε και με άλλον ένα (τουλάχιστον) που περίμενε εκεί για τον ίδιο λόγο, με τον οποίο μάλιστα έγιναν και καλοί φίλοι.

Πέρασε 5 μέρες στην Κεφαλονιά και μετά ήρθε η περιπέτεια της επιστροφής. Θα έπρεπε και πάλι να γυρίσει, με τον ίδιο τρόπο που πήγε. Τα πράγματα δυσκόλεψαν όμως, γιατί θα έφταναν στον Ισθμό κατά τις 11 το βράδυ και εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν πλέον ΚΤΕΛ προς Καλαμάτα. Μετά από διάφορες ιδέες και προσπάθειες για λύση, εντέλει κανόνισε να πάει να μείνει το βράδυ στον φίλο του που είναι από την Τρίπολη (τον οποίο θα έπαιρνε από τον Ισθμο ο θείος του) και να έρθει Καλαμάτα το πρωί με το ΚΤΕΛ. Ούτε αυτό βεβαίως ήταν ιδιαίτερα εύκολο γιατί τα ΚΤΕΛ Μεσσηνίας και Αρκαδίας “δεν συνεργάζονται” (όπως μας είπαν από το τηλέφωνο όταν προσπαθούσαμε να κλείσουμε εισητήριο ή να μάθουμε τουλάχιστον τι ώρες έχει λεωφορείο). Αυτό σημαίνει πως δεν ήξεραν στην Τρίπολη τι ώρα περνάει το ΚΤΕΛ για Καλαμάτα από εκεί, ούτε μπορούσαν να μας βγάλουν εισητήριο, ούτε καν να μας βεβαιώσουν πως θα υπήρχε θέση. Θα έπρεπε ο Γιώργος να πάει στο ΚΤΕΛ, να περιμένει να περάσει το λεωφορείο προς Καλαμάτα και να βάλει εισητήριο μέσα στο λεωφορείο, εφόσον υπήρχε θέση (και Σάββατο πρωί μες το καλοκαίρι, σιγά μην είχε…). Φρίκη! Εντέλει γλυτώσαμε το να πάμε εμείς να τον πάρουμε από εκεί, αφού στην Τρίπολη υπάρχει ΚΤΕΛ που κάνει διαδρομή “για τα μπάνια”. Ξεκινάει το πρωί, φέρνει τους Τριπολιτσιώτες να κάνουν μπάνιο εδώ και γυρνάει πίσω φαντάζομαι το απόγευμα. Δε μπορούσε να βγάλει μονό εισητήριο, αλλά δεν είχε καμία σημασία, πήρε το αλέ ρετουρ και ήρθε έτσι :). Και πάλι όμως ήταν κάτι που έκανε μόνος του, ξύπνησε το πρωί (παρότι είχαν κοιμηθεί εξαιρετικά αργά), βρήκε την πιάτσα των ταξί, πήρε ένα, πήγε στο ΚΤΕΛ, έβγαλε εισητήριο και ήρθε.

Αυτό όλο από μόνο του ήταν κάτι εξαιρετικό, η πρώτη φορά που χρειάστηκε να ταξιδέψει μόνος και να κανονίσει τις διαδρομές του, να πληρώσει τα εισητήριά του κλπ Είχε κάνει διαδρομές μόνος του πέρυσι στην Αθήνα με το Μετρό, αλλά αυτό ήταν κάτι ακόμα πιο σύνθετο. Σαν χαζομαμά, είμαι πολύ περήφανη βεβαίως…

Πέρα από αυτή την εμπειρία όμως, το εξαιρετικό για τον Γιώργο ήταν τα παιδιά που γνώρισε. Πριν ξεκινήσει είχε ένα άγχος γιατί πήγαινε μόνος σε ένα άγνωστο μέρος που δε γνώριζε και κανέναν, δεν ήξερε αν θα του αρέσει, πώς θα είναι κλπ. Όταν γύρισε ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος, πετούσε από τη χαρά του για όλα αυτά που έζησε! Βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα σε συνομίληκούς του που είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτόν, που τους άρεσε η Φυσική, που μπορούσε να συζητήσει ένα σωρό πράγματα. Ήταν η πρώτη φορά για εκείνον που βρισκόταν ανάμεσα σε τέτοια παρέα, πρώτη φορά μάλλον που συνειδητοποιούσε πως δεν είναι μόνος, υπάρχουν και άλλοι σαν και αυτόν γύρω του! Ταιριάξαν τόσο πολύ που μετά από μόλις 5 μέρες κλαίγανε την ώρα του αποχωρισμού. Δυστυχώς τα παιδιά μένουν σε άλλες πόλεις και θα είναι δύσκολο να ξαναβρεθούν, αλλά έχουν κρατήσει επαφή και ήδη τώρα που θα γίνει άλλο Θερινό Σχολείο εδώ στη Μεσσήνη, θα βρουν ευκαιρία κάποιοι από αυτούς να βρεθούν ξανά.

Κάθε εμπόδιο για καλό λοιπόν!

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ιταλία

Μέρος δεύτερο

Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

####################################################
Ημέρα 7
Ημέρα ξεκούρασης
Στο χωριουδάκι Bussana, μερικά χιλιόμετρα μετά το Σαν Ρέμο
sanremo2

Δεν μας έχει κάτσει ούτε μία φορά να μπορέσουμε να βουτήξουμε στην θάλασσα για ένα μπανάκι. Σήμερα που δεν έχουμε ποδήλατο, έχει τόσο κακό καιρό που οι παραλίες είναι άδειες.

Εδώ ο Παναγιώτης και ο Χρήστος κατσιάζουν ένα 500αράκι χρησιμοποιόντας το ως στήριγμα για να ξεκουραστούν.
sanremo

####################################################
Ημέρα 8.
Μας κυνηγάει καταιγίδα. Έχουμε 150 χιλιόμετρα, και αισθανόμαστε εξαντλημένοι, παρότι ξεκουραστήκαμε μία μέρα. Αποφασίζουμε να μην κάνουμε 150χλμ με καταιγίδα, αλλά να πάρουμε το τρένο.
Φτάσαμε στη Γενοβα. Αφησαμε τις τσάντες στο δωμάτιο και τρεξαμε να βγάλουμε τελείως τουριστικές φωτογραφίες και στα τρία μέρη της πολης που μπορείς να βάλεις φωτογραφίες.
genova1

(Αν θελω να γινω κακουλης, θα πω οτι μετά φύγαμε από εκεί, γιατί μύριζε λίγο άσχημα. Αλλά φύγαμε γιατί ετοιμαζόταν να ξαναπιάσει βροχη ).

genova2

Τεράστια η πολη.
Αύριο έχουμε 120χλμ με 2400 υψομετρικά. Ουπς.

####################################################
Ημέρα 9
Ή μέρα ξεκίνησε από την Γένοβα με συννεφιά και απίστευτο αέρα (κόντρα βεβαίως βεβαίως. Κόντρα αέρα στην ανηφόρα). Μία δυο φορές που ο δρόμος πέρναγε κοντά από την παραλία μας πιτσίλισε ο αφρός από τα κύματα ( τα γυαλιά μου θάμπωσαν)
beforestorm

Η φωτογραφία μπροστά από τον φάρο του Ράπαλο
rapalo

Κάπου 20 χιλιόμετρα πριν την La Speggia, είδαμε αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο (είχε και λαμπάκια) φτιαγμένο από χαλασμένα ποδήλατα.
biketree
Από ότι μάθαμε μετά, τα ποδήλατα αυτά τα είχε παρασύρει όλα μία πλυμήρα (φαντάζομαι μεγάλη), στις 25/10/2011
“that unfortunately is a bad memory for our city. those are the bicycles recovered from the flood of 10/25/11”

Στο τέλος της διαδρομής όμως ο καιρός έφτιαξε. ( Και σήμερα που φτάσαμε νωρίς και έχει και καλό καιρό, δεν έχει παραλία).
Χτυπησαμε ένα ντονερ να μας ανοίξει η όρεξη και θα ετοιμασουμε μία κατσαρόλα μακαρόνια και τρεις μοσχαρισιες για να στανιαρουμε.
Ή πιο δύσκολη (υψομετρικά) μέρα τελικά έφυγε σαν παιχνίδι, και φτάσαμε στο τόπο διανυκτέρευσης (το λιμάνι La Speggia) αρκετά νωρίς ώστε να βάλουμε μπουγάδες.

####################################################
Ημέρα 10

Τέρμα οι παραλίες.
10η μέρα, ευκολακι, και είχα προγραμματίσει και λίγα χιλιόμετρα νομίζοντας ότι θα περάσουμε πολύ ώρα στην Πιζα (το πιο γνωστό από τα μέρη όλου του ταξιδιού) .
Μετά τα πρώτα 45 χλμ στρίψαμε και φύγαμε από την παραλία. Στο 70 φτάσαμε στην Πιζα, όπου ακουσαμε και για πρώτη φορά ελληνικά μετά από την Βαρκελώνη. Βγαλαμε τις παραδοσιακές φωτογραφίες, γελασαμε με τον χιλιάδες κόσμο που έβγαζε τις ίδιες φωτογραφίες, και συνεχίσαμε.
piza1

Λοιπόν, τα παλια σπίτια δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει την Πιζα φτιάχνουν μία πολύ πιο όμορφη εικόνα από την κλασσική του κεκλιμένου πύργου.
piza2

Συνεχίζουμε μέσα από την πανέμορφη Τοσκανη, με τους δρόμους να είναι σκεπασμένοι με πεύκα (ομορφιά απίστευτη)
toskani

Ααα, και μην ξεχάσω. Χιλιάδες ποδήλατα κούρσες. Μέσα σε 20 λεπτά μετρησα 121 ποδηλατα να έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Απλά για προπόνηση.

Προχωράμε για το μέρος της διανυχτέρευσης, την Σάντα Μαρία Α Μόντε. Η Σαντα Μαρία Α Μοντε (Santa Maria A Monte) είναι μία διευρυμένη κοινότητα στην Τοσκανη, κοντά στην Πιζα. Περιλαμβάνει ένα λόφο (παλιά στρατηγικής σημασίας) και τρία μικρά χωριά στους προποδες του λόφου.
Δεν είναι διάσημη, είναι και το σαν τα Φιλιατρά αλλά χωρίς τον πύργο του Άιφελ.
Και αν δεν καθόταν έτσι η τύχη, δεν θα το είχες ακούσει ποτέ. Ο Παναγιωτης και ο Χρηστος όμως είπαν να πάμε μέχρι εκεί, να φάμε ένα παγωτό και να το δούμε πριν έρθουμε για ύπνο.
Και ενώ τρώγαμε το παγωτό μας ακούμε να παίζει η μπάντα του χωριού . Και λέμε, κάτσε να δούμε τι γίνεται.
Τι γίνεται λοιπον. Μία φορά τον χρόνο, στις 18 Ιουνιου, έχουν στο χωριό ένα δικό τους φεστιβάλ. Ντύνονται με ρούχα διαφόρων εποχών, και κανουν μία παρέλαση μετά μουσικής, δείχνοντας τα σημαντικότερα στοιχεία της ιστορίας του χωριού.
Μέσα σε αυτά: το 1956 τον ερχομό της τηλεόρασης, τους πανκ, τους χιπιδες, τους ροκαμπιλιδες, τα τσαρλεστον, τις πολιτικές συλλήψεις, αλλά και πιο παλιά, μεσαιωνικά και άλλα. Τις ρουγες με τις γυναίκες του χωριού να κουτσομπολευουν, τους άντρες να παίζουν χαρτιά, βεσπες, παλια ιταλικά αυτοκίνητα, ότι μπορούσαν να θημηθουν για το χωριο τους.
Αναπαντεχο
Αναπάντεχο και μας έκανε να φύγουμε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά
santa1

santa2

santa3
#######################################################
Ημέρα 11
Ως ο εντεταλμένος ιχνηλάτης της ομάδας (αυτός που έχει το navigation) διαρκώς κοιτάζω πίσω μου να σιγουρευτώ ότι έρχονται οι άλλοι. Σήμερα σε κάποια φάση, γύρισα πίσω και είδα να με ακολουθούν αλλά ποδήλατα, διαφορετικα.
art-cycles

Και επειδή τα ποδήλατά μας είναι κουλτουριάρικα, σήμερα μας πήγαν στην Φλωρεντία.
1) πήξιμο στους τουρίστες. Απίστευτα. Δεν θυμάμαι να έχω δει πιο πολλούς (ολοφάνερα) τουρίστες. Και δεν εννοώ σε ένα μνημείο (και στον πύργο της Πίζας ήταν πήχτρα) αλλά σε μία ολόκληρη (μεγάλη) περιοχή. Μιλιούνια.
2) όχι δεν μπήκαμε με τα ποδήλατα στο Ουφιτσι. Δεν δοκιμασαμε καν. Ότι είδαμε απ’ έξω .
3) πολύ όμορφη πόλη. Θα ξαναπήγαινα.
florentia1
florentia2
florentia3
florentia4

Κάποια χιλιόμετρα έξω από την Φλωρεντία, και αφού ανεβήκαμε την ανηφόρα της ημέρας, μας έπιασε βροχή. Ο Παναγιώτης ενθουσιάστηκε. Νομίζω ότι δεν τον έχω δει πιο χαρούμενο (photo to be inserted here).

Χαθήκαμε λίγο (ένας δρόμος που είχαμε στο navigation είχε πλυμμηρίσει πριν από καιρό και δεν λειτουργεί πλέον). Τελικά δεν τον χρειαζόμασταν (από ότι κοίταξα μετά, ήταν στον σχεδιασμό γιατί μας γλίτωνε ένα λόφο με 200 υψομετρικά).
Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης μου τράβηξε μία φωτογραφία που αγάπησα
in-the-rain

(Και μάλλον θα κάνουμε και τα 120 αύριο υπό βροχή)

#######################################################
Ημέρα 12
Προτελευταία μέρα στην Ιταλια.
39 χιλιόμετρα από την Περουτζια, 31 χλμ από τον προορισμό μας για σήμερα, κάτω από μία γέφυρα, περιμένοντας να περάσει ή μπορα
vroxi2

Κάναμε τα 30 από τα 120 σημερινά χιλιόμετρα σε ανηφόρα με πολύ βροχή.
Και μετά ο καιρός μας έκανε την χάρη να μας αφήσει να βγούμε μία βόλτα στο Gubbio να δούμε την μεσαιωνική πόλη
goubio

Αύριο βουρ για Ανκονα
#######################################################
Ημέρα 13

karavi2
Και κάπως έτσι, 1293 χιλιόμετρα και 15072 υψομετρικά αργότερα φτάσαμε στο ποδηλατικό τέλος του ταξιδιού. Παρ’ οτι ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να φτάσουμε στην Καλαμάτα, τελικά δεν θα κάνουμε το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής (Πάτρα – Καλαμάτα) λόγω ζημιών, ζέστης και κούρασης . (Συν το γεγονός ότι αυτή τη διαδρομή την έχω ξανακάνει πέρισυ, και δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα να κάνεις στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ πιο όμορφοι, και ήσηχοι, δρόμοι) .
Το μυαλό χρειάζεται λίγο καιρό για να αφομοιώσει όλα όσα είδαμε, και να μπορώ να βρω τις πιο έντονες αναμνήσεις, αλλά μπορώ να πω από τώρα αυτά τα δύο πράγματα:
Α) μέσα σε 13 ημέρες ζήσαμε εμπειρίες πολλών μηνών. Αρκετές φορές βρεθήκαμε να λέμε “πότε έγινε αυτό? Μου φαίνεται σαν να ήταν ένα μήνα πριν” για κάτι που έγινε το ίδιο πρωινό.
Β) η καλή παρέα είναι το παν. Χωρίς τους συμποδηλάτες μου θα τα είχα παρατήσει και ακόμα και αν είχα συνεχίσει, θα είχα χάσει τα μισά από τα πράγματα που είδα και έζησα. Σας ευχαριστώ Παναγιώτη και Χρήστο
####################################################