Ώρα για δουλειά!

Ηρθε το καλοκαιράκι λοιπόν και τα παιδιά βρέθηκαν με άπλετο χρόνο στα χέρια τους. Η Ιωάννα εδώ και πάρα πολύ καιρό σκεφτόταν το πώς θα γίνει να δουλέψει. Είναι πολύ καλή με τα παιδιά και σκεφτόταν πως αν είχαμε και εδώ στην Ελλάδα το babysitting όπως στην Αμερική, θα μπορούσε να βγάζει κάνα χαρτζηλικάκι. Δε το έχουμε φυσικά, οπότε ψαχνόταν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Κάποια στιγμή λοιπόν είχαμε μιλήσει με την κτηνίατρο που πάμε τα ζώα μας, που είναι και παιδική φίλη του Κωνσταντίνου, και είχε συμφωνήσει να πηγαίνει η Ιωάννα εκεί τα πρωινά, έτσι για να πάρει μια ιδέα. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε η Ιωάννα βέβαια (δε θα έβγαζε χαρτζηλίκι δηλαδή), από την άλλη όμως της άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να πηγαίνει στο κτηνιατρείο και να βλέπει τα ζώα, ακόμα και αν ήταν εθελοντικά και σαν εμπειρία μόνο. Έτσι ξεκίνησε να πηγαίνει κάθε πρωί. Δυστυχώς έπαθε εκείνο το ατύχημα με το ποδηλατο τη δεύτερη μέρα κιόλας, οπότε χρειαζόταν να την πηγαινοφέρνουμε εμείς μετά, αλλιώς θα ήταν κάτι που θα είχε κάνει εντελώς μόνη. Ακόμα κι έτσι όμως, για δυο εβδομάδες η Ιωάννα ξυπνούσε το πρωί, ετοιμαζόταν, πήγαινε στη δουλειά, βοηθούσε όπως μπορούσε, βρισκόταν ανάμεσα σε γατιά και σκυλιά όλες τις ώρες και το μεσημέρι γύριζε ενθουσιασμένη. Έμαθε ένα σωρό πράγματα για τη φροντίδα των ζώων, αλλά και για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κάθε ράτσας (για αυτά τα βραχυκέφαλα σκυλιά άκουσα ένα σωρό πράγματα).

Ο Γιώργος από την άλλη δεν είχε σκεφτεί κάτι. Μιλήσαμε εμείς όμως με τον ποδηλατά και αφού συμφώνησε εκείνος, ρωτήσαμε και τον Γιώργο εάν θα τον ενδιέφερε να πηγαίνει από εκεί τα πρωινά, να βοηθάει και να μάθει και πέντε πράγματα για το ποδήλατο. Άλλωστε το χρησιμοποιεί πάρα πολύ, οπότε θα του είναι χρήσιμο να ξέρει και να το επισκευάζει. Και στη δική του περίπτωση η εργασία είναι εθελοντική. Του άρεσε η ιδέα και ξεκίνησε ένα πρωινό. Το απόγευμα, εκεί που θα πηγαίναμε για μπάνιο, λέει “σας πειράζει εγώ να πάω ξανά στο ποδηλατάδικο;” Ε, από τότε πηγαίνει πρωί – απόγευμα και περνάει τις ώρες του εκεί. Έχει μάθει να αλλάζει σαμπρέλες, αλυσίδες, ταχύτητες και έχει γυρίσει και μέσα στη μουτζούρα! Για κάποιον που μέχρι τώρα ήταν της θεωρίας μόνο, δεν είναι και άσχημα! Και εκτός από αυτά, κάνει και δουλειές βοηθητικές, πάει στην τράπεζα, να πληρώσει το νερό, σκουπίζει…. Και αν όλα αυτά φαίνονται απλά και καθημερινά σε μας, είναι όμως πρώτη φορά που τα κάνει ο Γιώργος. Τρελή εμπειρία! Ειδικά με τις πόρτες στην τράπεζα, ενθουσιάστηκε (“σα θάλαμος αποσυμπίεσης είναι! Θέλω κι εγώ μια τέτοια στο δωμάτιό μου”)

Και μόνο η επαφή με το τι σημαίνει “δουλεύω” είναι νομίζω πολύτιμη. Τα παιδιά έχουν κάτι να κάνουν με τον τόσο ελεύθερο χρόνο και ταυτόχρονα παίρνουν γνώση και εμπειρία. Είναι ένα ακόμα βήμα προς την ανεξαρτητοποίησή τους.

Ένας μήνας γεμάτος καλεσμένους!

Το σπίτι μας είναι πάντα ανοιχτό σε φίλους και πάρα πολύ συχνά έχουμε κόσμο που έρχετε για μερικές ή για περισσότερες μέρες να μείνει μαζί μας. Το ρεκόρ ατόμων που έχουμε κοιμήσει σε μια μέρα είναι 14 (!!) (στην επέτειο των 10 χρόνων), το ρεκόρ μεγαλύτερης παραμονής φίλων εδώ είναι 3 μήνες (!!) (όταν φιλοξενήσαμε φίλο μέχρι να πληρωθεί και να βρει σπίτι)

Αυτή τη φορά νομίζω σπάσαμε το ρεκόρ συνεχόμενων καλεσμένων. Από τη μέρα που γύρισε ο Κωνσταντίνος είχαμε επισκέψεις φίλων και το πάρτυ της Ιωάννας, και μετά, το σ/κ 2-3/7, πήγαμε Αθήνα για ένα άλλο πάρτυ και γυρίσαμε για να ετοιμάσουμε το πάρτυ της επιστροφής του Κωνσταντίνου.

Με αυτό ξεκίνησαν όλα, τη Δευτέρα στις4 Ιουλίου. Ήρθαν από εδώ για το πάρτυ οι φίλοι μας, ο Άγγελος με τη Λαμπετίνα και τη μικρή Άννα. Έκατσαν 2 μέρες και μόλις έφυγαν ήρθαν οι γονείς μου. Ο πατέρας μου έφυγε την επόμενη Δευτέρα, αλλά στο μεταξύ, την Κυριακή, ήρθε η Θεανώ. Η μαμά μου και η Θεανώ έμειναν μέχρι και την Παρασκευή, όπου ανεβήκαμε στην Αθήνα όλοι μαζί, για να αφήσουμε αυτές και εμείς να πάμε σε ένα γάμο φίλου. Αφήσαμε τα παιδιά μας στην Αθήνα, περάσαμε το Σαββατοκύριακο στο Σουσάκι παίζοντας μπιρίμπα με τον Άγγελο και τη Λαμπετίνα και τη Δευτέρα επιστρέψαμε Καλαμάτα, φέρνοντας μαζί μας και τον Μπρούνο, που μας ήρθε από τη μακρινή Αυστραλία. Έκατσε μια εβδομάδα, μέχρι την επόμενη Δευτέρα δηλαδή, αλλά στο μεταξύ, την Παρασκευή, επέστρεψαν τα παιδιά μας μαζί με τον Σάκη και τη Χριστίνα (που έκατσαν μόνο για λίγο όμως) και το Σάββατο μας ήρθε και ο Θανάσης με την Εύη -επίσης από τη μακρινή Αυστραλία. Την Τρίτη (χτες δηλαδή) που θα έφευγαν, μας ήρθε και άλλη φιλική οικογένεια για να περάσει τη μέρα μαζί μας.

2016-07-26 15.15

Όταν έφυγαν και αυτοί χτες το βράδυ, το σπίτι μας έμεινε χωρίς καλεσμένους μετά από ένα σερί 22 ημερών συνεχόμενων εναλλαγών επισκεπτών! Το να έχεις καλεσμένους είναι ίσως λίγο κουραστικό ώρες ώρες, αλλά είναι ταυτόχρονα υπέροχα αναζωογονητικό, καθώς σε κάνει να βγαίνεις από το σπίτι σου και να κάνεις πράγματα που δε θα έκανες αλλιώς, πιο πολλές βόλτες, πιο πολλα μπάνια, ταβερνούλες, εκδρομές… Ακόμα και αν δουλεύεις είναι λίγο σα διακοπές.

Τώρα το σπίτι μας είναι άδειο κάπως… Θα ξεκινήσουμε όμως κανονικές διακοπές και θα ξεχαστούμε 🙂

Το σουγιαδάκι

Πριν μερικές μέρες ήταν οι γονείς μου στο σπίτι και μου έφερε ο πατέρας μου ένα σουγιαδάκι μήπως και μπορούσαμε να το επισκευάσουμε. Ένα σουγιαδάκι τουριστικό ήταν, ενθύμιο από τη Ρόδο, που όμως το ένα πλαστικό του είχε σπάσει. Ρώτησε λοιπόν αν θα μπορούσαμε να βγάλουμε τα πλαστικά τελείως και να βάλουμε στη θέση τους ξύλο.

Challenge accepted φυσικά!

sougias1

Είχαμε κάτι πολύ όμορφα κομμάτια ελιάς και αποφασίσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε (είναι άλλωστε το αγαπημένο μας ξύλο). Αποδείχτηκε λίγο πιο δύσκολο απ’ όσο το περιμέναμε γιατί ήταν πολύ λεπτοδουλειά και το ξύλο της ελιάς είναι μεν σκληρό αλλά έχει πολλά νερά και κομμάτια προβληματικά που αν τα ζορίσεις λίγο σπάνε. Στο τέλος όμως έγινε ένας πολύ όμορφος σουγιάς!

sougias2a sougias2b

Η έκπληξη ήταν στα πλαστικά που είχε πριν. Όταν τα βγάλαμε είδα πως στην πίσω τους πλευρά, που κανείς ΠΟΤΕ δεν πρόκειται να δει, είχαν σκαλίσματα. Από περιέργεια χρησιμοποίησα λίγη πλαστελίνη και έβγαλα το σχέδιο που είχαν, για να το δούμε λίγο καλύτερα.

sougias3

Από τη μια πλευρά λοιπόν βλέπω έναν ταυρομάχο που του ρίχνουν τριαντάφυλλα (αυτό τουλάχιστον καταλαβαίνω εγώ, δεν ξέρω αν έχετε καλύτερη ιδέα) και από την άλλη έναν δράκο ανάμεσα στα σύννεφα!

Τι δουλειά είχαν λοιπόν αυτά τα σχέδια από τη ΜΕΣΑ πλευρά των πλαστικών σε ένα τουριστικό σουγιαδάκι; Μυστήριοοοοοοοο

 

 

Ο Γιώργος και η Φυσική

Ο Γιώργος εδώ και πολύ καιρό έχει αποφασίσει πως οι σπουδές του θα είναι πάνω στη Φυσική. Έτσι μέσα στη χρονιά έλαβε μέρος και στους δυο διαγωνισμούς Φυσικής που έγιναν. Πήγε εξαιρετικά καλά και στους δυο, ιδιαίτερα όμως στον ένα, το διαγωνισμό που έγινε από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών, στον οποίο πήρε την 7η θέση στην Ελλάδα (για την Α Λυκείου).

Η ΕΕΦ λοιπόν διοργάνωσε τελετή απονομής βραβείων και μάλιστα αποφάσισαν φέτος να κάνουν μια τέτοια σε κάθε μεγάλη πόλη (ή κάπως έτσι) αντί να κάνουν μια μόνο στην Αθήνα και να πρέπει να ταξιδεύει ο κόσμος. Πολύ βολικό για μας φυσικά. Η τελετή έγινε όταν έλειπε ο Κωνσταντίνος κι έτσι πήγαμε οι δυο μας. Ήταν ωραία, ακούσαμε ενδιαφέροντα πράγματα, δεν είχε βαρετούς χαιρετισμούς και ήταν σχετικά σύντομη. Το πιο ενδιαφέρον που άκουσα ήταν τα αποτελέσματα των διαγωνισμών αυτών και τα συμπεράσματα που έβγαλαν από αυτούς. Πολλά παιδιά πήραν μέρος, δυστυχώς μικρό ποσοστό από αυτά πέτυχαν (και εδώ το “πέτυχαν” σημαίνει πήραν πάνω από 50%). Αυτό κάτι λέει για το πώς γίνεται η Φυσική στα σχολεία. Τέλος πάντων όταν ήταν να ξεκινήσουν την απονομή, μας προειδοποίησαν πως ίσως να έχουν ξεχάσει κάποια ονόματα και όσοι δεν ακούσουν το δικό τους να περιμένουν μέχρι το τέλος. Μέσα στα παιδιά αυτά ήταν και ο Γιώργος και στεναχωρήθηκε γιατί πρώτον είχε την καλύτερη θέση απ’ όλους και δεύτερον γιατί και στην εφημερίδα είχαν παραλείψει να γράψουν τη θέση του (ενώ σε όλους τους άλλους το είχαν γράψει). Περιμέναμε λοιπόν μέχρι το τέλος, πήγε στη γραμματεία, του έγραψαν ένα χαρτί εκεί πρόχειρα και κάπου εκεί θα τελείωνε το πράγμα… αλλά του είπα “έλα να σε βγάλω μια φωτογραφία με το χαρτί στο χέρι, έτσι να τη στείλουμε στον Κωνσταντίνο”. Τον βλέπει ο αντιπρόεδρος, του λέει έλα να στο υπογράψω, βλέπει πως έχει πάρει βραβείο (και οχι κάποιον έπαινο απλώς) και ψιλοφρικάρει που τον είχαν ξεχάσει ενώ ήταν “δύναμη” (όπως είπε). Έτσι, για να μην τα πολυλογώ, μας πρότεινε να πάει ο Γιώργος στην Κεφαλονιά, που θα είχαν το πρώτο Θερινό Σχολείο. Μας είπε πως του το κάνει δώρο, αν και στο τέλος απλώς είχαμε μια έκπτωση. Δεν πειράζει όμως, γιατί μέσα από όλο αυτό ο Γιώργος απέκτησε μια μοναδική εμπειρία, κάτι που δε θα είχε ζήσει αλλιώς, καθώς μάλλον ούτε που θα σκεφτόμασταν να πάει εκεί.

2016-06-21 13.15

Όλο το ταξίδι ήταν μια περιπέτεια. Κατ’ αρχάς το Θερινό Σχολείο ήταν μόλις 5 μέρες μετά την απονομή των βραβείων. Είχαμε ελάχιστο χρόνο να το επεξεργαστούμε, να το σκεφτούμε, να το κανονίσουμε. Μετά θα έπρεπε κάπως να βρεθεί στην Κεφαλονιά. Ο καλύτερος τρόπος ήταν να πάει με το ΚΤΕΛ μέχρι τον Ισθμό και από εκεί να πάρει το ΚΤΕΛ στο οποίο θα βρισκόντουσαν όλοι οι άλλοι και να συνεχίσει μαζί τους μέχρι την Κεφαλονιά. Έτσι ξεκίνησε μόνος, έφτασε στον Ισθμό, έβγαλε εισητήριο για Κεφαλονιά και περίμενε να έρθει το λεωφορείο. Γνωρίστηκε και με άλλον ένα (τουλάχιστον) που περίμενε εκεί για τον ίδιο λόγο, με τον οποίο μάλιστα έγιναν και καλοί φίλοι.

Πέρασε 5 μέρες στην Κεφαλονιά και μετά ήρθε η περιπέτεια της επιστροφής. Θα έπρεπε και πάλι να γυρίσει, με τον ίδιο τρόπο που πήγε. Τα πράγματα δυσκόλεψαν όμως, γιατί θα έφταναν στον Ισθμό κατά τις 11 το βράδυ και εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν πλέον ΚΤΕΛ προς Καλαμάτα. Μετά από διάφορες ιδέες και προσπάθειες για λύση, εντέλει κανόνισε να πάει να μείνει το βράδυ στον φίλο του που είναι από την Τρίπολη (τον οποίο θα έπαιρνε από τον Ισθμο ο θείος του) και να έρθει Καλαμάτα το πρωί με το ΚΤΕΛ. Ούτε αυτό βεβαίως ήταν ιδιαίτερα εύκολο γιατί τα ΚΤΕΛ Μεσσηνίας και Αρκαδίας “δεν συνεργάζονται” (όπως μας είπαν από το τηλέφωνο όταν προσπαθούσαμε να κλείσουμε εισητήριο ή να μάθουμε τουλάχιστον τι ώρες έχει λεωφορείο). Αυτό σημαίνει πως δεν ήξεραν στην Τρίπολη τι ώρα περνάει το ΚΤΕΛ για Καλαμάτα από εκεί, ούτε μπορούσαν να μας βγάλουν εισητήριο, ούτε καν να μας βεβαιώσουν πως θα υπήρχε θέση. Θα έπρεπε ο Γιώργος να πάει στο ΚΤΕΛ, να περιμένει να περάσει το λεωφορείο προς Καλαμάτα και να βάλει εισητήριο μέσα στο λεωφορείο, εφόσον υπήρχε θέση (και Σάββατο πρωί μες το καλοκαίρι, σιγά μην είχε…). Φρίκη! Εντέλει γλυτώσαμε το να πάμε εμείς να τον πάρουμε από εκεί, αφού στην Τρίπολη υπάρχει ΚΤΕΛ που κάνει διαδρομή “για τα μπάνια”. Ξεκινάει το πρωί, φέρνει τους Τριπολιτσιώτες να κάνουν μπάνιο εδώ και γυρνάει πίσω φαντάζομαι το απόγευμα. Δε μπορούσε να βγάλει μονό εισητήριο, αλλά δεν είχε καμία σημασία, πήρε το αλέ ρετουρ και ήρθε έτσι :). Και πάλι όμως ήταν κάτι που έκανε μόνος του, ξύπνησε το πρωί (παρότι είχαν κοιμηθεί εξαιρετικά αργά), βρήκε την πιάτσα των ταξί, πήρε ένα, πήγε στο ΚΤΕΛ, έβγαλε εισητήριο και ήρθε.

Αυτό όλο από μόνο του ήταν κάτι εξαιρετικό, η πρώτη φορά που χρειάστηκε να ταξιδέψει μόνος και να κανονίσει τις διαδρομές του, να πληρώσει τα εισητήριά του κλπ Είχε κάνει διαδρομές μόνος του πέρυσι στην Αθήνα με το Μετρό, αλλά αυτό ήταν κάτι ακόμα πιο σύνθετο. Σαν χαζομαμά, είμαι πολύ περήφανη βεβαίως…

Πέρα από αυτή την εμπειρία όμως, το εξαιρετικό για τον Γιώργο ήταν τα παιδιά που γνώρισε. Πριν ξεκινήσει είχε ένα άγχος γιατί πήγαινε μόνος σε ένα άγνωστο μέρος που δε γνώριζε και κανέναν, δεν ήξερε αν θα του αρέσει, πώς θα είναι κλπ. Όταν γύρισε ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος, πετούσε από τη χαρά του για όλα αυτά που έζησε! Βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα σε συνομίληκούς του που είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτόν, που τους άρεσε η Φυσική, που μπορούσε να συζητήσει ένα σωρό πράγματα. Ήταν η πρώτη φορά για εκείνον που βρισκόταν ανάμεσα σε τέτοια παρέα, πρώτη φορά μάλλον που συνειδητοποιούσε πως δεν είναι μόνος, υπάρχουν και άλλοι σαν και αυτόν γύρω του! Ταιριάξαν τόσο πολύ που μετά από μόλις 5 μέρες κλαίγανε την ώρα του αποχωρισμού. Δυστυχώς τα παιδιά μένουν σε άλλες πόλεις και θα είναι δύσκολο να ξαναβρεθούν, αλλά έχουν κρατήσει επαφή και ήδη τώρα που θα γίνει άλλο Θερινό Σχολείο εδώ στη Μεσσήνη, θα βρουν ευκαιρία κάποιοι από αυτούς να βρεθούν ξανά.

Κάθε εμπόδιο για καλό λοιπόν!

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ιταλία

Μέρος δεύτερο

Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

####################################################
Ημέρα 7
Ημέρα ξεκούρασης
Στο χωριουδάκι Bussana, μερικά χιλιόμετρα μετά το Σαν Ρέμο
sanremo2

Δεν μας έχει κάτσει ούτε μία φορά να μπορέσουμε να βουτήξουμε στην θάλασσα για ένα μπανάκι. Σήμερα που δεν έχουμε ποδήλατο, έχει τόσο κακό καιρό που οι παραλίες είναι άδειες.

Εδώ ο Παναγιώτης και ο Χρήστος κατσιάζουν ένα 500αράκι χρησιμοποιόντας το ως στήριγμα για να ξεκουραστούν.
sanremo

####################################################
Ημέρα 8.
Μας κυνηγάει καταιγίδα. Έχουμε 150 χιλιόμετρα, και αισθανόμαστε εξαντλημένοι, παρότι ξεκουραστήκαμε μία μέρα. Αποφασίζουμε να μην κάνουμε 150χλμ με καταιγίδα, αλλά να πάρουμε το τρένο.
Φτάσαμε στη Γενοβα. Αφησαμε τις τσάντες στο δωμάτιο και τρεξαμε να βγάλουμε τελείως τουριστικές φωτογραφίες και στα τρία μέρη της πολης που μπορείς να βάλεις φωτογραφίες.
genova1

(Αν θελω να γινω κακουλης, θα πω οτι μετά φύγαμε από εκεί, γιατί μύριζε λίγο άσχημα. Αλλά φύγαμε γιατί ετοιμαζόταν να ξαναπιάσει βροχη ).

genova2

Τεράστια η πολη.
Αύριο έχουμε 120χλμ με 2400 υψομετρικά. Ουπς.

####################################################
Ημέρα 9
Ή μέρα ξεκίνησε από την Γένοβα με συννεφιά και απίστευτο αέρα (κόντρα βεβαίως βεβαίως. Κόντρα αέρα στην ανηφόρα). Μία δυο φορές που ο δρόμος πέρναγε κοντά από την παραλία μας πιτσίλισε ο αφρός από τα κύματα ( τα γυαλιά μου θάμπωσαν)
beforestorm

Η φωτογραφία μπροστά από τον φάρο του Ράπαλο
rapalo

Κάπου 20 χιλιόμετρα πριν την La Speggia, είδαμε αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο (είχε και λαμπάκια) φτιαγμένο από χαλασμένα ποδήλατα.
biketree
Από ότι μάθαμε μετά, τα ποδήλατα αυτά τα είχε παρασύρει όλα μία πλυμήρα (φαντάζομαι μεγάλη), στις 25/10/2011
“that unfortunately is a bad memory for our city. those are the bicycles recovered from the flood of 10/25/11”

Στο τέλος της διαδρομής όμως ο καιρός έφτιαξε. ( Και σήμερα που φτάσαμε νωρίς και έχει και καλό καιρό, δεν έχει παραλία).
Χτυπησαμε ένα ντονερ να μας ανοίξει η όρεξη και θα ετοιμασουμε μία κατσαρόλα μακαρόνια και τρεις μοσχαρισιες για να στανιαρουμε.
Ή πιο δύσκολη (υψομετρικά) μέρα τελικά έφυγε σαν παιχνίδι, και φτάσαμε στο τόπο διανυκτέρευσης (το λιμάνι La Speggia) αρκετά νωρίς ώστε να βάλουμε μπουγάδες.

####################################################
Ημέρα 10

Τέρμα οι παραλίες.
10η μέρα, ευκολακι, και είχα προγραμματίσει και λίγα χιλιόμετρα νομίζοντας ότι θα περάσουμε πολύ ώρα στην Πιζα (το πιο γνωστό από τα μέρη όλου του ταξιδιού) .
Μετά τα πρώτα 45 χλμ στρίψαμε και φύγαμε από την παραλία. Στο 70 φτάσαμε στην Πιζα, όπου ακουσαμε και για πρώτη φορά ελληνικά μετά από την Βαρκελώνη. Βγαλαμε τις παραδοσιακές φωτογραφίες, γελασαμε με τον χιλιάδες κόσμο που έβγαζε τις ίδιες φωτογραφίες, και συνεχίσαμε.
piza1

Λοιπόν, τα παλια σπίτια δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει την Πιζα φτιάχνουν μία πολύ πιο όμορφη εικόνα από την κλασσική του κεκλιμένου πύργου.
piza2

Συνεχίζουμε μέσα από την πανέμορφη Τοσκανη, με τους δρόμους να είναι σκεπασμένοι με πεύκα (ομορφιά απίστευτη)
toskani

Ααα, και μην ξεχάσω. Χιλιάδες ποδήλατα κούρσες. Μέσα σε 20 λεπτά μετρησα 121 ποδηλατα να έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Απλά για προπόνηση.

Προχωράμε για το μέρος της διανυχτέρευσης, την Σάντα Μαρία Α Μόντε. Η Σαντα Μαρία Α Μοντε (Santa Maria A Monte) είναι μία διευρυμένη κοινότητα στην Τοσκανη, κοντά στην Πιζα. Περιλαμβάνει ένα λόφο (παλιά στρατηγικής σημασίας) και τρία μικρά χωριά στους προποδες του λόφου.
Δεν είναι διάσημη, είναι και το σαν τα Φιλιατρά αλλά χωρίς τον πύργο του Άιφελ.
Και αν δεν καθόταν έτσι η τύχη, δεν θα το είχες ακούσει ποτέ. Ο Παναγιωτης και ο Χρηστος όμως είπαν να πάμε μέχρι εκεί, να φάμε ένα παγωτό και να το δούμε πριν έρθουμε για ύπνο.
Και ενώ τρώγαμε το παγωτό μας ακούμε να παίζει η μπάντα του χωριού . Και λέμε, κάτσε να δούμε τι γίνεται.
Τι γίνεται λοιπον. Μία φορά τον χρόνο, στις 18 Ιουνιου, έχουν στο χωριό ένα δικό τους φεστιβάλ. Ντύνονται με ρούχα διαφόρων εποχών, και κανουν μία παρέλαση μετά μουσικής, δείχνοντας τα σημαντικότερα στοιχεία της ιστορίας του χωριού.
Μέσα σε αυτά: το 1956 τον ερχομό της τηλεόρασης, τους πανκ, τους χιπιδες, τους ροκαμπιλιδες, τα τσαρλεστον, τις πολιτικές συλλήψεις, αλλά και πιο παλιά, μεσαιωνικά και άλλα. Τις ρουγες με τις γυναίκες του χωριού να κουτσομπολευουν, τους άντρες να παίζουν χαρτιά, βεσπες, παλια ιταλικά αυτοκίνητα, ότι μπορούσαν να θημηθουν για το χωριο τους.
Αναπαντεχο
Αναπάντεχο και μας έκανε να φύγουμε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά
santa1

santa2

santa3
#######################################################
Ημέρα 11
Ως ο εντεταλμένος ιχνηλάτης της ομάδας (αυτός που έχει το navigation) διαρκώς κοιτάζω πίσω μου να σιγουρευτώ ότι έρχονται οι άλλοι. Σήμερα σε κάποια φάση, γύρισα πίσω και είδα να με ακολουθούν αλλά ποδήλατα, διαφορετικα.
art-cycles

Και επειδή τα ποδήλατά μας είναι κουλτουριάρικα, σήμερα μας πήγαν στην Φλωρεντία.
1) πήξιμο στους τουρίστες. Απίστευτα. Δεν θυμάμαι να έχω δει πιο πολλούς (ολοφάνερα) τουρίστες. Και δεν εννοώ σε ένα μνημείο (και στον πύργο της Πίζας ήταν πήχτρα) αλλά σε μία ολόκληρη (μεγάλη) περιοχή. Μιλιούνια.
2) όχι δεν μπήκαμε με τα ποδήλατα στο Ουφιτσι. Δεν δοκιμασαμε καν. Ότι είδαμε απ’ έξω .
3) πολύ όμορφη πόλη. Θα ξαναπήγαινα.
florentia1
florentia2
florentia3
florentia4

Κάποια χιλιόμετρα έξω από την Φλωρεντία, και αφού ανεβήκαμε την ανηφόρα της ημέρας, μας έπιασε βροχή. Ο Παναγιώτης ενθουσιάστηκε. Νομίζω ότι δεν τον έχω δει πιο χαρούμενο (photo to be inserted here).

Χαθήκαμε λίγο (ένας δρόμος που είχαμε στο navigation είχε πλυμμηρίσει πριν από καιρό και δεν λειτουργεί πλέον). Τελικά δεν τον χρειαζόμασταν (από ότι κοίταξα μετά, ήταν στον σχεδιασμό γιατί μας γλίτωνε ένα λόφο με 200 υψομετρικά).
Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης μου τράβηξε μία φωτογραφία που αγάπησα
in-the-rain

(Και μάλλον θα κάνουμε και τα 120 αύριο υπό βροχή)

#######################################################
Ημέρα 12
Προτελευταία μέρα στην Ιταλια.
39 χιλιόμετρα από την Περουτζια, 31 χλμ από τον προορισμό μας για σήμερα, κάτω από μία γέφυρα, περιμένοντας να περάσει ή μπορα
vroxi2

Κάναμε τα 30 από τα 120 σημερινά χιλιόμετρα σε ανηφόρα με πολύ βροχή.
Και μετά ο καιρός μας έκανε την χάρη να μας αφήσει να βγούμε μία βόλτα στο Gubbio να δούμε την μεσαιωνική πόλη
goubio

Αύριο βουρ για Ανκονα
#######################################################
Ημέρα 13

karavi2
Και κάπως έτσι, 1293 χιλιόμετρα και 15072 υψομετρικά αργότερα φτάσαμε στο ποδηλατικό τέλος του ταξιδιού. Παρ’ οτι ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να φτάσουμε στην Καλαμάτα, τελικά δεν θα κάνουμε το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής (Πάτρα – Καλαμάτα) λόγω ζημιών, ζέστης και κούρασης . (Συν το γεγονός ότι αυτή τη διαδρομή την έχω ξανακάνει πέρισυ, και δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα να κάνεις στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ πιο όμορφοι, και ήσηχοι, δρόμοι) .
Το μυαλό χρειάζεται λίγο καιρό για να αφομοιώσει όλα όσα είδαμε, και να μπορώ να βρω τις πιο έντονες αναμνήσεις, αλλά μπορώ να πω από τώρα αυτά τα δύο πράγματα:
Α) μέσα σε 13 ημέρες ζήσαμε εμπειρίες πολλών μηνών. Αρκετές φορές βρεθήκαμε να λέμε “πότε έγινε αυτό? Μου φαίνεται σαν να ήταν ένα μήνα πριν” για κάτι που έγινε το ίδιο πρωινό.
Β) η καλή παρέα είναι το παν. Χωρίς τους συμποδηλάτες μου θα τα είχα παρατήσει και ακόμα και αν είχα συνεχίσει, θα είχα χάσει τα μισά από τα πράγματα που είδα και έζησα. Σας ευχαριστώ Παναγιώτη και Χρήστο
####################################################

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ισπανία και Γαλλία

Μέρος πρώτο
Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

############################
Ημέρα 0.5
Μερικές μέρες πριν αρχίσει το ταξίδι, φτάνω στην Βαρκελώνη, μόνος. Συναρμολογώ το ποδήλατο στο αεροδρομιο και ξεκινάω για να κάνω τα 100 χιλιόμετρα μέχρι το Saint Hillari.
Πρώτη φωτογραφία του ταξιδιού, στα βουνά της Girona.
breda

############################
Ημέρα 1
Ξεκίνημα χωρίς τον Παναγιώτη και τον Χρήστο, τους οποίους θα συναντήσω στο μέρος της πρώτης διανυκτέρευσης
Κατεβαίνοντας τα βουνά της Girona βλέπω μπροστά μου μία εικόνα για card postal. Χωριό Osor στην Girona.
osor

Μου σπάζει η αλυσίδα, αλλά για καλή μου τύχη κάνω την κατάβαση μαζί με τον Torbjorn ο οποίος έχει μαζί του μία έξτρα αλυσίδα. Βάζω την αλυσίδα του και συνεχίζω.
############################
Ημέρα 2
Στην La Jonquera , λίγο πριν ανεβουμε τα πυρηναια για να περάσουμε στην Γαλλια.
pirinaia

Περάσαμε τα σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας, ανεβαίνοντας τα Πυρηναία (δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Έχει μικρή κλίση για μεγάλη απόσταση).

Στο τέλος της ημέρας καταλήξαμε στην Ναρμπόν, η οποία φαντάζομαι ότι είναι πολύ όμορφη. Το φαντάζομαι, γιατί δεν την είδα. Μόλις πήγαμε στο σπίτι που διανυκτερεύσαμε, μπήκα να κάνω ένα ντουζ πριν βγούμε έξω, και βγήκα από το ντουζ τρέμοντας από το κρύο (ενώ έξω είχε ζέστη). Ο Παναγιώτης μου αγόρασε ένα θερμόμετρο, και είδαμε ότι ο πονόλαιμος είχε μετατραπεί σε 38 βαθμούς κελσίου. Πέρασα το απόγευμα ξάπλα, σκεφτόμενος ποιό είναι το πιο κοντινό αεροδρόμιο για να γυρίσω σπίτι μου.

############################
Ημέρα 3
Στο τραίνο. Στην Αρλ. Στον Ροδανό, και στις καλαμιές
Ο πυρετός την νύχτα έφτασε το 39. Δεν έλεγε να κάνω 120χλμ, και (προς χαρά και των υπολοίπων που είχαν ταλαιπωρηθεί λίγο με τα πηρηναία την προηγούμενη) πήραμε το τρένο.
arl

Και τελικά, ελέω πυρετού, απεργιών στα τρένα και των συμποδηλατων μου (που δεν με άφησαν να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω σπίτι όταν είχα απογοητευτεί από τον πυρετό) τα κάναμε και σήμερα τα χιλιομετρακια μας. Και περασαμε μέσα από την Αρλ και δίπλα από τις εκβολές του Ροδανου ποταμού που ξεκινάει από τον Ροδανο παγετώνα δίπλα στην Γενευη και κατεβαίνει 800 χιλιόμετρα μέχρι την Μεσόγειο.
train

Α) είμαι καλύτερα επάνω στο ποδήλατο παρά κάτω. Μόλις κατεβαίνω από το ποδήλατο με χτυπάν τα συμπτώματα του κρυώματος. Επάνω στο ποδήλατο τα ξεχνάω.
Β) συνεχίζουμε
Γ) γιατί όταν είσαι στο ποδηλατο όλοι οι άνεμοι είναι πάντα κόντρα?

############################
Ημέρα 4
Από την Αρλ, στην Λα Σιοτατ.

Για τουλάχιστον 8χλμ έξω από την Αρλ η διαδρομή μας ήταν σε έναν πανέμορφο δρόμο ανάμεσα σε πλατάνια.
platania

Λίγο πριν την Μασσαλία
to-massalia

Μου πήρε λίγο να το μάθω αλλά το Garmin μας έφερε στα αξιοθέατα.
massalia
(Ευχαριστούμε πολύ πολύ την Actionitems.gr για την βοήθειά τους)

Ως γνωστός ποδοσφαιρόφιλος (εδώ όσοι με ξέρουν γελάνε), όταν έφτασα στην Μασσαλία, έμαθα ότι γίνεται Euro. Αφού μου εξήγησαν ότι δεν μιλάν για το νόμισμα αλλά για ποδοσφαιρική διοργάνωση, έγινε και η εξής συζήτηση μέσω facebook.
Φίλος: Πεφτει ματσουκι,λακα απο κει μη φας κανα στυλιαρι ξωφαλτσο και βαλεις και στις τσαντες.φιλια ρε!
Εγώ: Χεχε μπα, μέχρι τώρα και άγγλοι και ρωσσοι και γάλλοι μας χαιρεταν και θέλουν να μας κερασουν. Σε λίγη ώρα φευγουμε έτσι και αλλιως.
Φίλος: Το καλο με το κοκκινο ειναι οτι εισαι και με τους 3!

############################
Ημέρα 5
Ας οψεται το γεγονός ότι το τραγούδι “Στο Σαν Τροπεζ” της Καιτουλας είχε βγει όταν ήμουν σε ηλικία που πλάθοταν ο χαρακτήρας μου ακομα (1991 για να μην το ψαχνετε) και σήμερα κάναμε μία μικρή παράκαμψη προσθέτοντας 12 χιλιόμετρα (στα ήδη 124 της διαδρομής μας) για να δούμε τι είναι τέλος πάντων αυτό το Σαν Τροπεζ.
Α) η Στουπα είναι καλύτερη
Β) οι γυναίκες μοντέλα εμένα δεν μου λένε τίποτα, όλες σαν πλαστικές ήταν
sain-tropez4

Γ) το επόμενο χωριουδάκι ήταν πολύ πιο όμορφο (αλλά δεν το έκανε τραγούδι η Καιτουλα και έτσι δεν έγινε διασημο, και δεν ανέβηκαν οι τιμές των οικοπέδων)
sain-tropez3

Δ) είχε τόσο μποτιλιαρισμα στην έξοδο του χωριου, που για 6 χιλιόμετρα εμείς με τα ποδήλατα προσπερνουσαμε φεραρι, πορσε και λαμποργκίνι
Ε) το παγωτό στο Σαν Τροπεζ δεν ήταν πιο νόστιμο από του ιταλού στο Ναυπλιο
sain-tropez2

ΣΤ) Βγάλαμε φωτογραφία μπροστά στο αστυνομικό τμήμα που γυρίστηκε η διάσημη ταινία του Louis De Fine “Οι αστυνομικοί του Saint Tropez”
sain-tropez1
saint-tropez-loui-de-fines

####################################################
Ημέρα 6
Στην Γαλλική Τριβιέρα
hyeres

Κάντε γρήγορα κύριε μπουλντοζιερη που ισιωνετε την άμμο μας. Πρέπει να παίξω ρακέτες να προπονηθώ για την Stoupa που θα πάω για διακοπές.
Και στην Γαλλική Ριβιερα υπάρχουν προβληματα.
sand

Μονακό, Νίκαια, Κάννες και άλλες ιστορίες.
riviera

Με άλλα 140 χιλιόμετρα, σε τιμή ευκαιρίας βλέπεις ένα σωρό πράγματα.
1) στα 40 χιλιόμετρα δρόμο από το Frejus μέχρι την Νίκαια, βλέπεις 100αδες (σοβαρά, για κάμποση ώρα μέτραγα και σταμάτησα στο 150) ποδήλατα κούρσες. Όλων των ηλικιών . Χαρά του ποδηλάτη. Αναρωτιέμαι βέβαια “μα καλά, δουλειά δεν έχουν αυτοί?” αλλά αυτό δεν το ρώτησα να πω την αλήθεια μου. Ρωτησα όμως και μου είπαν ότι αυτό γίνεται κάθε μέρα όταν δεν βρέχει, και όλη την διάρκεια του έτους. Μπορεί να τους κατεβάζει ιπτάμενος δίσκος, δεν ξέρω

2 ) οι Κάννες δεν μας ενθουσίασαν. Αλλά γίνεται τώρα εκεί το 50στο φεστιβάλ τηλεόρασης, και περάσαμε (τυχαία) μπροστά από το φεστιβάλ τη στιγμή που έβγαινε μία (φανταζομαι) ηθοποιός, την οποία κάμποσα κοριτσάκια εκεί την περίμεναν και ούρλιαζαν το όνομα της (που δεν το κατάλαβα) και οι σεκιουριταδες άνοιγαν δρόμο για να περάσει.
Τώρα μπορώ να λέω ότι το έζησα και αυτο.

3) Η Νίκαια είναι πολύ εντυπωσιακό μέρος. Τα κτίρια, η παραλία, ο ποδηλατοδρομοι. Αξίζει να περάσεις δύο τρεις ώρες εκεί.
nice1

Φεύγοντας από την πόλη έχει ένα λόφο με απίστευτη θέα.
nice

4) το Μονακό αξίζει μόνο ως μελετη του πως μπορείς να πάρεις μία πολύ όμορφη περιοχή και να την κάνεις να μοιάζει σαν το κέντρο οποιαδήποτε μεγαλούπολης. Άντε, να μπορείς να πεις “το έχω δει και αυτό”
monaco

nice3

Ο γάτος κοιμάται στον καιρό της ζέστης…

Ο γάτος μας έκλεισε πριν κάνα μήνα τα 2 χρόνια ζωής. Είναι πολύ γλυκούλης, ήσυχος και με διάφορες παραξενιές που μας έχουν προκαλέσει άπειρο γέλιο.

Σε αυτό το ποστ όμως θα ασχοληθώ με τον ύπνο του τώρα το καλοκαίρι. Είχα δει ένα κόμικ κάποια στιγμή που έλεγε για το πώς μπορείς να καταλάβεις πόσο κρύο κάνει, βλέποντας τη γάτα να κοιμάται, αλλά δε το βρίσκω τώρα… Πάντως όταν κάνει κρύο κοιμούνται κουλουριασμένες κάπου και όσο ζεσταίνει ο καιρός, τόσο απλώνονται. Νομίζω είναι φανερό από τις παρακάτω εικόνες ότι έχει πιάσει η ζέστη για τα καλά:

Ενα από τα αγαπημένα του σημεία είναι τα σκαλιά:

2016-07-05 13.54

Μετά έχουμε τα κρεββάτια μας

2016-06-18 19.02

2016-07-12 17.54

Όλο το πρωινό το περνάει συνήθως στο γραφείο μου πάνω ή στο γραφειάκι στο δωμάτιο των φίλων:

2016-06-22 09.43

2016-07-05 15.43

με απολύτως αγαπημένο του το καλαθάκι που έχω βάλει στο γραφείο μου:2016-06-03 13.37

2016-07-11 13.54 2016-07-11 11.27

(η Χριστουγεννιάτικη μπάλα έχει ξεμείνει…)

2016-06-16 13 και μια μπόνους φωτογραφία στο καλαθάκι, γιατί είναι τόσο ωραία!!!

2016-06-17 16.15

Υπάρχει βέβαια και το πάτωμα… Εκεί που περπατάει ξαφνικά αποφασίζει πως ΕΚΕΙ είναι το σωστό μέρος να ξαπλώσει και πέφτει κάτω και απλώνεται… Θα βγάλω και τέτοιες φωτο να συμπληρώσω τη λίστα μου 🙂

17+2=19

Μια ανάσα πριν την εικοσαετία και ακόμα περνάμε τέλεια!

Δεν κάνουμε πάντα κάτι εξαιρετικό στην επέτειό μας, αλλά πάντα φροντίζουμε να το γιορτάσουμε κάπως. Φέτος είχαμε κάμποσο κόσμο στο σπίτι, οπότε ξεκινήσαμε το πρωί πηγαίνοντας για μπάνιο. Αράξαμε στο Barreira που έχει άφθονη σκιά και μπορείς να περάσεις ώρες ακόμα και τις μέρες που έχει πολύ κόσμο. Μετά συνεχίσαμε τρώγοντας στο Πευκάκι, με τη θαλασσινή αύρα να μας δροσίζει και βεβαίως κάναμε ξανά και μια βουτιά πριν έρθει το φαγητό. Το απόγευμα πήραμε μέρος στο event γιόγκα που είχε διοργανώσει η δασκάλα μας, γιόγκα στο κύμα παρέα με τα Body Shop. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία, αφού ήταν πρώτη φορά που κάναμε γιόγκα σε εξωτερικό χώρο. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα γιατί είχε αρκετό ήλιο ακόμα, αλλά όταν άρχισε να πέφτει η εμπειρία έγινε μαγική. Ειδικά τα πέντε λεπτά που κάτσαμε και είδαμε τον ήλιο να δύει μπροστά μας… Μετά τη γιόγκα κάναμε και νυχτερινό μπάνιο και έτσι έκλεισε τέλεια η μέρα!

yogastkoy 2016-07-10 21.17

Με αφορμή την επέτειό μας φέτος είπαμε για πρώτη φορά στα παιδιά και την πραγματική ιστορία του πώς γνωριστήκαμε. Μέχρι τώρα είχαν ακούσει μόνο ιστορίες λίγο φανταστικές. Δεν ξέρω πώς έγινε και δεν είχαμε πει την πραγματική. Ίσως θεωρούσαμε κιόλας πως ήταν μικρά για να την ακούσουν δεν ξέρω… Φέτος ζήτησαν να ακούσουν τι είχε γίνει. Ίσως έχουν επηρεαστεί και από το How I met your mother που βλέπουν μανιωδώς αυτό τον καιρό. Τόσες ιστορίες έχουν ακούσει από τον Ted, να μην ακούσουν και αυτή που τους αφορά; Έτσι λοιπόν άκουσαν την παρακάτω ιστορία:

Ο Κωνσταντίνος δούλευε σε ένα φωτογραφείο στην Αθήνα όσο σπούδαζε. Είχε γνωρίσει τυχαία την κόρη του φωτογράφου σε μια συναυλία του Παπάζογλου. Φορούσε ένα άσπρο ψάθινο καπελάκι και η κοπέλα του το πήρε και μετά πιάσαν κουβέντα για τη φωτογραφία. Ήταν εκεί και ο μπαμπάς της και γνωρίστηκαν και με αυτόν. Όταν ανέβηκε στην Αθήνα πήγε να τους βρει και του πρόσφεραν δουλειά. Κάποια στιγμή θα έφευγε για Αγγλία με το Erasmus και στο φωτογραφείο ήθελαν άτομο. Τους γνώριζε ο μπαμπάς μου καλά γιατί ήταν πωλητής στην Kodak τότε και ήταν πελάτες του και μου πρότεινε να πάω. Σπούδαζα κι εγώ τότε και μια χαρά μου κάθησε η part time δουλειά. Η πρώτη φορά λοιπόν που είδα τον Κωνσταντίνο ήταν τότε και η πρώτη μου σκέψη ήταν “πώς είναι τούτος έτσι καλέ;” Ήταν πιτσιρίκος, με φουντωτά μαλλιά και μούσια!

Η δεύτερη φορά που τον είδα από την άλλη μου άφησε άλλη εντύπωση. Είχε διακοπές από το Erasmus και ήρθε να χαιρετήσει τους φωτογράφους (που μας είχαν λίγο σαν παιδιά τους όλους). Ήταν κουρεμένος, φιτ από το πολύ κολυμβητήριο στην Αγγλία, ξυρισμένος, με ένα μακρύ μαύρο παλτό. Όπως καταλάβατε, άλλαξα γνώμη! Βέβαια ήταν απλώς του τύπου “α να ένας ωραίος”, αφού ήμουν σε σχέση τότε και άλλωστε ο Κωνσταντίνος ήταν ακόμα στην Αγγλία (και ήταν επίσης σε σχέση). Τον είδα μια φορά ακόμα, γιατί είχε ξεχάσει τα κλειδιά του στο μαγαζί και μου ζήτησε να του τα πάω μια που πήγαινα στο κέντρο για τη σχολή. Εγώ δεν είχα σχολή εκείνη τη μέρα, αλλά ήξερα πως θα πηγαίναμε με τον μπαμπά μου που ήθελε να ψωνίσει. Έτσι του τα πήγα και γνώρισα και τη σχέση του αφού πήγα σπίτι της στην ουσία.

Μετά από κάποιο διάστημα τέλειωσε το Erasmus, γύρισε πίσω, πήγε και ναύτης. Πήγε να ξαναδεί τους φωτογράφους και μέσα στα νέα που τους είπε ήταν πως χώρισε από τη σχέση του. “Α, αλήθεια;” του λέει η -καλή- φωτογράφος. “Και η Στέλλα χώρισε…”. Προφανώς θα του είχα αφήσει κι εγώ καλή εντύπωση γιατί ζήτησε το τηλέφωνό μου, το οποίο και πήρε. Μετά από λίγες μέρες χτύπησε το τηλέφωνό μου με τη γνωστή, θρασύτατη φράση. Μου πρότεινε να πάμε στην Άνδρο μαζί με ένα φίλο του, να δούμε μια έκθεση φωτογραφίας.

Δεν πήγαμε ποτέ στην Άνδρο και εκείνο τον φίλο τον γνώρισα αρκετό καιρό μετά (αφού προφανώς δεν ήρθε μαζί μας), αλλά περάσαμε ένα τέλειο Σαββατοκύριακο. Στο μυαλό μας είχαμε και οι δύο κάτι πιο σύντομο σε σχέση -αφού είχαμε μόλις χωρίσει από μακροχρόνιους δεσμούς- αλλά… δε μας έκατσε! 19 χρόνια μετά, είμαστε ακόμα μαζί.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με την ιστορία και πρότειναν την εξής εξαιρετική ιδέα: του χρόνου που θα γιορτάζουμε τα 20 χρόνια γνωριμίας, να πάμε επιτέλους εκείνο το ταξίδι στην Άνδρο! Μας άρεσε φυσικά πολύ και νομίζω ξέρουμε ήδη πού θα περάσουμε τις ημέρες αυτές του χρόνου 🙂

Την ιστορία του γάμου την έχω γράψει σε προηγούμενη επέτειο αν θέλετε να τη διαβάσετε κι εκείνη. Ήταν εξίσου περιπετειώδης!
Scan32

Εδώ φεύγοντας από την εκκλησία

Scan63

Και εδώ τις επόμενες μέρες, που τις περάσαμε στην Αλόννησο… Τι πιτσιρίκια που ήμασταν!

 

Το σύστημα των πόντων

Θυμάστε που όταν τα παιδιά είναι μικρά και θες να τα βάλεις να κάνουνε δουλειές ή να μάθουνε πράγματα (πχ να χρησιμοποιούν το γιογιό αντί της πάνας), χρησιμοποιούσαμε σύστημα με αυτοκολλητάκια; Έχω κάνει δυο ποστ για το σύστημα αυτό, ένα το 2010 και ένα το 2012. Τα παιδιά είναι μεγάλα φυσικά πια για αυτοκόλλητα, αλλά ένα παρόμοιο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και σε αυτή την ηλικία (για να μην πω ακόμα και στη δική μας χαχαχαχα).

Το σύστημα το σκέφτηκε η Ιωάννα. Γενικά κάνουν δουλειές τα παιδιά στο σπίτι, αλλά όταν έλειπε ο Κωνσταντίνος έκαναν περισσότερες. Μια από αυτές ήταν το πλύσιμο των πιάτων. Βαριόταν λοιπόν να τα πλένει και σκέφτηκε ένα σύστημα με το οποίο θα επιβράβευε τον εαυτό της για τη δουλειά αυτή. Για κάθε πιάτο, ποτήρι κλπ παίρνεις κάποιους πόντους και όταν μαζέψεις ένα ποσό μπορείς να κάνεις διάλειμμα. Ένα πιάτο αξίζει πχ 3 πόντους, ένα ποτήρι 4 και ένα μαχαίρι 1. Αν μαζέψεις 20 πόντους μπορείς να κάνει διάλειμμα για μισό λεπτό. Αν περιμένεις μέχρι να μαζέψεις 40 πόντους, τότε μπορείς να κάνει 1,5 λεπτό διάλειμμα ενώ στους 100 μπορείς να σταματήσεις για 5 ολόκληρα λεπτά! Πήρε κάτι μαγνητάκια ψυγείου, έγραψε επάνω τους πόντους και τις επιβραβεύσεις και έτσι τα είχε πρόχειρα κάθε φορά που έπλενε πιάτα.

Όσο και αν ακούγεται χαζό, μας ενθουσίασε όλους το σύστημα των πόντων και αρχίσαμε να μετράμε κι εμείς! Όμως εκεί που έπλενα τα πιάτα σκέφτηκα πως εμενα δε με νοιάζει πραγματικά να κάνω διάλειμμα, ίσα ίσα προτιμώ να τα κάνω όλα να τελειώνω. Δε θα έπρεπε να κερδίζω κάτι κι εγώ για όλους αυτούς τους πόντους; (ξέρω ξέρω, “μα πόσο χρονών είσαι” θα σκέφτεστε… Ξεκινήστε κι εσείς να μαζεύετε πόντους και θα σας πω!! ).

Κάπως έτσι ξεκίνησε ένα πιο ολοκληρωμένο σύστημα πόντων, το οποίο μετράει όλες τις δουλειές του σπιτιού. Είπαμε να μη βάλουμε δουλειές που κάνουν μόνο οι γονείς, αλλά δουλειές που τις αναλαμβάνουμε όλοι. Έτσι μπήκαν πόντοι για το πλύσιμο των πιάτων, το άπλωμα και μάζεμα ρούχων, το συγύρισμα του σπιτιού και το καθάρισμα της αυλής. Σας παραθέτω το σύστημα, όπως ακριβώς το έφτιαξε η Ιωάννα (και μέχρι στιγμής δε της έχει φέρει αντίρρηση κανείς).

Γενικοί κανόνες: δεν κλέβουμε πόντους!!!

Πλύσιμο πιάτων: 

  • 10 πόντοι για κατσαρόλες, μίξερ
  • 5 πόντοι για μεγάλα μπολ (ανακατέματος υλικών πχ)
  • 4 πόντοι για ποτήρια, βαζάκια
  • 3 πόντοι για πιάτα, καπάκια κατσαρόλας και καπάκι μίξερ
  • 2 πόντοι για κουτάλες, μελιέρες, καπάκια τάπερ/βάζων
  • 1 πόντος για μαχαιροπίρουνα

Κάθε σκεύος που έχει μείνει με κολλημένα φαγητά επάνω αξίζει τους διπλούς πόντους

Εάν μαζέψεις τα πλυμένα πιάτα παίρνεις 1 πόντο για κάθε σκεύος που τακτοποιείς (με μάξιμουμ πόντων τους 20)

Μάζεμα ρούχων (σημαίνει μαζεύω από την απλώστρα, διπλώνω και τακτοποιώ τα δικά μου τουλάχιστον)

  • 10 πόντοι για σεντόνια
  • 5 πόντοι για μπλούζες
  • 4 πόντοι για παντελόνια
  • 3 πόντοι για σορτσάκια
  • 2 πόντοι για εσώρουχα, μαξιλαροθήκες
  • 1 πόντος για κάλτσες, πετσέτες, μαγιό

Άπλωμα ρούχων

Ίδιοι με το μάζεμα, συν 1 πόντος επειδή είναι βρεγμένα

Μάζεμα αυλής

2000 πόντοι πάντα, συν έξτρα 200 αν κάνει πολλή ζέστη. (εδώ ο Γιώργος αντιπρότεινε 600 πόντους, γιατί του φάνηκαν πάρα πολλοί οι 2000. Είναι υπό συζήτηση)

Ανακύκλωση / Οργανικά / Σκουπίδια

  • Ανακύκλωση 10 πόντοι ανά σακούλα
  • Οργανικά 7 πόντοι (αν πας τα οργανικά στον κάδο κομποστοποίησης), 3 πόντοι (εάν βγάλεις τα οργανικά από τον μικρό κάδο στην κουζίνα στον λίγο μεγαλύτερο απ’ έξω)
  • Σκουπίδια 10 πόντοι ανά σακούλα

Συγύρισμα

  • Μάζεμα τραπεζιού κουζίνας (μετά το φαγητό) 15 πόντοι
  • Μάζεμα σαλονιού 10 πόντοι

Όπως καταλαβαίνετε το μάζεμα της αυλής δεν αρέσει σε κανέναν, γιατί μαζεύεις κακάκια και σκουπίδια που κάνουν τα σκυλιά μας…

Έχουμε ήδη κάνει χαρτάκι στο ψυγείο όπου καταγράφουμε τους πόντους μας. Τώρα απομένει να δούμε τι θα κάνουμε με τους πόντους αυτούς, με τι θα τους ανταλλάσουμε. Ως πρόταση έχει μπει μέχρι στιγμής το ότι όποιος μαζεύει πχ 1000 πόντους θα διαλέγει τι επιτραπέζιο θα παίξουμε, ποιά ταινία θα δούμε κλπ Προσπάθησα να βάλω μέσα να διαλέγει τι φαγητό θα φάμε, αλλά δεν έπιασε!!! Μου είπαν πως μάλλον θα πρέπει να τους ΔΙΝΩ πόντους αν κάτσουν να σκεφτούν το τι θα φάμε… Φτου…

Αν έχετε καμιά ιδέα για το τι άλλο μπορούμε να βάλουμε ως εξαργύρωση, κάθε ιδέα καλοδεχούμενη! Και αν μας έρθει κάτι άλλο, θα το συμπληρώσω.

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Σκόρπιες σκέψεις

Πιο έντονες αναμνήσεις και διάφορες σκόρπιες σκέψεις :

– Ή ομορφιά της ακτογραμμής στην Γαλλική Ριβιερα. Σαν να είσαι στην Μάνη, αλλά για 200 συνεχόμενα χιλιόμετρα, με βλάστηση.
2016-06-14 10.30.34

2016-06-14 10.30.51

2016-06-14 10.30.54

-Ο πολύ μεγάλος αριθμός ποδηλατών με κούρσες, από όλες τις ηλικίες, αλλά κυρίως από 30 και πάνω, στην Γαλλια ανάμεσα στο Frejus και τις Κάννες. Και μετα σε ολόκληρη την Ιταλια, σε όποιο επαρχιακό δρόμο και αν βρισκόσουν. Έχω τραβήξει ένα τυχαίο βιντεάκι, κάποια στιγμή. Μέσα σε 1:21 (ένα λεπτό, και 21 δέυτερα), μέτρησα 26 ποδήλατα. Απλή αναγωγή: μέσα σε μία ώρα πρέπει να είδαμε 1170 ποδήλατα. Και η διαδρομή ήταν 40 χιλιόμετρα.

-Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που βλέπαμε να ταξιδεύουν με ποδήλατο. Τους αναγνωρίζεις από τις βαλίτσες. Όλοι σε χαιρετάν, γιατί ανήκετε στην ίδια οικογένεια.

-Ή ευγένεια των ανθρώπων παντού. (Και ταυτόχρονα το πόσο λάθος είναι τα στερεότυπα που έχουμε για τους διάφορους λαούς, κυρίως για τους Γάλλους. Εκτός από ένα μηχανοδηγό τρένου που μου απάντησε στα Γαλλικά “αφού δεν με ρωτάς στα Γαλλικά δεν σου απαντώ τίποτα” δεν συναντήσαμε άλλο άνθρωπο στις 5 μέρες στη Γαλλια που να μην κάνει προσπάθεια να μας εξυπηρετήσει και να μας καταλάβει.

– Οι πολύ εξυπηρετικοί οικοδεσπότες μας στα Airbnb που μείναμε . Εκτός από ένα απαράδεκτο τύπο που είναι από μόνος του ολόκληρη ιστορία ( και από τα αναπάντεχα που έχεις να θυμάσαι)

– Ο απαράδεκτος τύπος που ενώ είχε καταχώρηση για τρεις επισκέπτες και είχε επιβεβαιώσει ότι είχε χώρο για τα ποδήλατα, μόλις άνοιξε την πόρτα και μας είδε άρχισε να μας φωνάζει ότι το δωμάτιο είναι πολύ μικρό για τρεις ανθρώπους, και ότι είναι ή τελευταία φορά που δέχεται τρεις καλεσμένους. Και αφού του πέρασε αυτό, άρχισε να μας φωνάζει επειδή είχαμε τρία ποδήλατα, ενώ αυτός περίμενε και είχε χώρο μόνο για ένα. Αφού του έδειξα το μύνημα στο οποίο του έλεγα ότι κάνουμε το ταξίδι με ποδήλατο, και τον ρώταγα αν έχει χώρο για τρία ποδήλατα, όπου είχε συμφωνήσει, συνέχισε να μας φωνάζει. Κάπου εκει αποφασίσαμε να φύγουμε και να βρούμε ένα ξενοδοχείο να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι. Ο (συνεχίζω να τον θεωρώ απαράδεκτο) οικοδεσπότης μου έστειλε ενα μύνημα ζητώντας συγνώμη για την συμπεριφορά του, λέγοντας μου ότι δεν χρειάζεται να τσακωθούμε, αφού είναι μίσος Έλληνας και αυτός (ήταν ή μαμά του λέει ελληνίδα). Έγραψα στο Airbnb οι οποίοι μου επέστρεψαν τα χρήματα της κράτησης και μου είπαν ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις που τους συμβαίνουν σπάνια, ας επικοινώνησω κατευθείαν με αυτούς (κάτι ομως που είναι πολύ δύσκολο, αφού το τηλεφωνικό κέντρο υποστήριξης έχει αναμονή…. σκεψου να παίρνεις από εξωτερικό και να πληρώνεις roaming περιμένοντας 10 λεπτά να σου απαντήσει κάποιος….)

– Το καταπληκτικό μου back office. Ή Στελλίτσα μου που χωρίς να απολαμβάνει ή ίδια τις διακοπές βοηθούσε οπότε χρειαζόταν. Μα να τσεκάρει τις διαδρομές να μην ξαναπέσουμε σε χωματόδρομο, μα να ψάξει για εναλλακτική διαμονή, μα να με υποστηρίξει, πως να το κάνουμε, το back office μετράει.

– Το ταξίδι περιλαμβάνει πολλά πράγματα.
Μπουγάδα (κάθε μέρα)
2016-06-11 16.08.04

Ράψιμο
2016-06-11 20.25.41

Μαγείρεμα
2016-06-17 20.37.51
(Για τα πρακτικά: τρεις μοσχαρίσιες μπριζόλες συνολικά 1300 γραμμάρια, 1 κιλό μακαρόνια, με μία κατσαρολίτσα σάλτσα, 200 γραμμάρια παρμεζάνα για βραδυνό, για τρία άτομα. Για ένα βράδυ).

– Τα δύο ατυχήματα που είδαμε. Και στα δύο αυτοκίνητο χτύπησε ηλικιωμένη κυρία που περνούσε τον δρόμο. Στη πρώτη περίπτωση στην Γαλλια ή κυρία σηκώθηκε και περπάτησε και συνέχισε την διαδρομή της. Στην δεύτερη, στην Ιταλια η κυρία ήταν στην άσφαλτο και εκείνη τη στιγμή που περάσαμε εμείς ερχόταν το ασθενοφόρο.

– Το τούνελ που αναγκαστήκαμε να περάσουμε στην Ιταλία, όταν ο κανονικός δρόμος από όπου θα περνάγαμε βρέθηκε κλειστός λόγω κατολίσθησης και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω και να πάμε από δρόμο πιο μεγάλης κυκλοφορίας. Όχι εθνικη, αλλά και πάλι δρόμο στον οποίο δεν θα επιλέγαμε αλλιώς να περάσουμε. Για 1 χλμ κάναμε απίστευτο σπριντ, μέσα σε απίστευτο θόρυβο, με τα ΙΧ να μας προσπερνούν από αρκετά κοντά.
Προς τιμή του, όταν έφτασε ένα φορτηγό πίσω μας δεν μας προσπέρασε αλλά έκοψε ταχύτητα και έτσι μας πήγε μέχρι την έξοδο του τούνελ. Έτσι για αλλαγή, να έχει και λίγο cardio ή γυμναστική μας.

– Τα τυχαία αξιοθέατα. Παρ’ οτι προγραμματίζω για καιρό τις διαδρομές που θα ακολουθούσαμε, τα κριτήριά μου δεν είναι τα αξιοθέατα. (Ίσως με διαφορετικούς περιορισμούς ή με λιγότερους χρηματικά και χρονικά περιορισμούς να λάμβανα υπ’ όψιν μου και τα αξιοθέατα). Όταν όμως είσαι στο δρόμο για 13 μέρες, όλο και πέφτεις πάνω σε μέρη που αξίζει να τα δει κανείς.
(όπως αυτός ο πολύ όμορφος εσωτερικός κήπος/συντριβάνι σε ένα παλάτι στην Γένοβα.
2016-06-16 14.02.30

– Ή σημασία ενός καλού βιβλίου μαζί. Μπορεί να είσαι στον δρόμο πολλές ώρες και όταν είσαι στο δωμάτιο να έχεις να κάνεις ένα σωρό δουλειές, αλλά υπάρχουν στιγμές (όπως οι 25 ώρες στο καράβι, ή τα αεροπλάνα και τα αεροδρόμια, ή η μέρα ξεκούρασης, που το βιβλίο προσφέρει μία διέξοδο στο μυαλό σου. (Έτσι για τα πρακτικά, στο ταξίδι αυτό τελείωσα τα δύο πρώτα βιβλία του Hyperion του Daniel Simmons και ξεκίνησα το τρίτο)

– Το πόσο περισσότερα καταστήματα που κάνουν τατουάζ βλέπαμε από ποδηλαταδικο στην Γαλλια. Τι γίνεται? Όλοι κάνουν τατουάζ αλλά δεν αγοράζουν ποδήλατα ? (Ενώ είχαμε συνέχεια τον νου μας για ανοιχτά ποδηλατάδικα, βλέπαμε συνεχεια ανοιχτά τατουαζάδικα)

– Δύο ημέρες της αρχικά σχεδιασμένης διαδρομής τις κάναμε με τρένο αντί για ποδήλατο. Την πρώτη λόγω πυρετού, την δεύτερη λόγω κούρασης. Μία μέρα του αρχικού σχεδιασμού (την τελευταία μέρα, το Πάτρα-Καλαμάτα) δεν την κάναμε λόγω ζέστης και ταλαιπωρίας. Νόμιζα ότι το να μην κάνω όλα όσα σχεδιάσει θα μου άφηνε ένα αίσθημα ανικανοποίητου, μη ολοκλήρωσης. Δεν είναι έτσι. Όπως μου έλεγε ο φίλος Torbjorn: “it’s all in your mind Konstantinos”. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μου. Από την στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το κάνεις για διακοπές και για την απόλαυση σου και όχι για δουλειά , χαλαρωνεις και το απολαμβάνεις ακόμα και αν δεν κάνεις ολες τις μέρες.
2016-06-11 09.16.03