Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Μη νομίζετε πως ένα αυτοκόλλητο ή μια σφραγίδα είναι κάτι ταπεινό ή ανούσιο. Έχουν πολύ μεγάλη δύναμη

Εκεί που έχεις φωνάξει, έχεις καλοπιάσει, έχεις χρησιμοποιήσει όποια καλή ή κακή μέθοδο σου έχει έρθει στο μυαλό για να πείσεις τα παιδιά σου να κάνουν κάτι και φυσικά έχεις αποτύχει παταγωδώς, έρχεται μια σφραγιδούλα και τα αλλάζει όλα!

Χρόνια προσπαθούσα να κάνω τα πιτσιρίκια να ΜΗ χρησιμοποιούν το κρεββάτι της Ιωάννας για αποθήκη. Βγάζανε τα ρούχα τους και τα πετάγανε πάνω. Αφήνανε βιβλία, παιχνίδια, άπλυτα και πλυμένα ρούχα. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο μια που η Ιωάννα μακραίνει και βέβαια δε χώραγε πια στο κρεβάτι να κοιμηθεί

Ούτε φωνές, ούτε λογική έπιασαν τόπο. Και μετά μου ήρθε η ιδέα. Έχουν και τα δυο από ένα ημερολόγιο στον τοίχο τους. Τους είπα λοιπόν πως κάθε βράδυ, αν τα ρούχα τους είναι τακτοποιημένα και το κρεβάτι της Ιωάννας καθαρό, θα έχουν από μια σφραγίδα. Όταν μαζέψουν 7 σφραγίδες, θα φτιάξω στον Γιώργο μια τάρτα σοκολάτας και στην Ιωάννα ένα μπολ ταραμοσαλάτα (ε, είναι λίγο περιεργα τα γούστα της, τι να κάνω; ). Ενθουσιάστηκαν! Από εκείνη τη μέρα το δωμάτιό τους είναι σε άριστη κατάσταση και αύριο με βλέπω στην κουζίνα!

Αυτή βέβαια η αξία δεν είναι καινούρια. Προφανώς την γνωρίζουν καλά γονείς και εκπαιδευτικοί και τη χρησιμοποιούν συχνά. Στο ολοήμερο η δασκάλα βάζει αυτοκόλλητα σε όσα παιδιά τρώνε λαχανικά και άλλο ένα σε όσα παιδιά έχουν σαλάτα ή φρούτο μαζί με το φαγητό τους (και τα φάνε κιόλας βέβαια). Έτσι όλα τα παιδιά σκίζονται να φάνε υγιεινά!

Και στα αγγλικά όμως παίρνουν αυτοκολλητάκι στην σωστή ορθογραφία και με 15 αυτοκόλλητα παίρνουν ένα μικρό δωράκι (ένα στυλό πχ).

Τώρα απομένει να δω το εξής: θα συνεχίσουν να έχουν μαζεμένο δωμάτιο και αν ΔΕΝ παίρνουν σφραγίδες; Θα έχει λειτουργήσει δηλαδή ως εκπαιδευτικό μέσο ή θα περιμένουν την επιβράβευση για να κάνουν αυτό που πρέπει;

Εκεί θα φανεί η πραγματική αξία του αυτοκόλλητου.

-Μπαμπά, πόσες φορές μου έχεις ‘πει να μην λέω για τον εαυτό μου ότι είμαι χαζός, γιατί δεν είναι έτσι?
-Τρεις, τέσσερις.
-Ε, έτσι και εσύ. Μην λες ότι είσαι αυστηρός μαζί μου, γιατί εγώ λέω ότι δεν είσαι.

Πάει και αυτό το Σαββατοκύριακο! Είμαι λιώμα από την κούραση, παραπατάω, δεν έχω καμία απολύτως όρεξη για δουλειά, αλλά όμως πέρασα τέλεια.

Θα ξεκινήσω με τις τούρτες: έλεγα πως έψησα τόσα κέικ την προηγούμενη εβδομάδα για τις τούρτες που θα φτιάχναμε. Ώρα να σας τις δείξω τελειωμένες.

Εδώ η τούρτα - τσάντα Loui Vuitton. Με τη Γεωργία φυσικά είμαστε το ίδιο τρελές. Περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ φτιάχνοντάς τη και ενθουσιαστήκαμε κι εμείς με το αποτέλεσμα! Ο κύριος που την παρείγγειλε την ήθελε για τα γενέθλια της γυναίκας του κι έτσι τη βάλαμε σε ένα μεγάλο χρυσό κουτί. Είμαι σίγουρη πως όταν άνοιξε το κουτί θα πήγε να πιάσει τα χερούλια να τη βγάλει!

Μας πήρε τηλέφωνο την επόμενη μέρα και μας είπε πως οι λοιποί άντρες της παρέας τον βρίζανε γιατί τώρα λέει τους έβαλε σε μπελάδες Αχ βρε Γιωργία, γιατί να μη μένουμε κοντά;;;;

Μέσα είναι Κέικ Σοκολάτας, με βουτυρόκρεμα και νουτέλα. Γίνεται απολύτως τέλεια! Ίδια είναι και η επόμενη τούρτα που φτιάξαμε για τη μαμά μου:

Η μαμά παίζει πολύ το Plants vs Zombies. Οπότε αποφασίσαμε να της φτιάξουμε μια τέτοια τούρτα! Η έμπνευση είναι από εδώ:

Φυσικά της άρεσε πολύ, όπως άλλωστε και των παιδιών που επίσης παίζουν πολύ το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Τέλος εδώ είναι η βασιλόπιτα που κάναμε για τη Συνάντηση των Συνταγών της Παρέας.

Τη μια τούρτα που φτιάξαμε για την εκπομπή “Γεύσεις Παράδοσης” δεν πρόλαβα ούτε να τη φωτογραφίσω, καθώς τρέχαμε χειρότερα και από τον Βέγγο! Θα τη δείτε (όσοι τη δείτε) στην εκπομπή η οποία θα προβληθεί στις 24 του μήνα.

Δε νομίζω να μου έχει τύχει να πρέπει να οργανώσω και να συντοντίσω τόσα πράγματα ταυτόχρονα.

Την Παρασκευή θα πρέπει να φτιάξουμε μια τούρτα για έναν κύριο που θέλει να κάνει δώρο στη γυναίκα του. Να πάμε και κομμωτήριο γιατί το απόγευμα έχουμε γύρισμα (ψωνάρες μας φωνάζει ο Κωνσταντίνος) και πρέπει να είμαστε χτενισμένες. Γύρισμα για την εκπομπή “Γεύσεις Παράδοσης” στον 902 που παρουσιάζει η Ευδοκία Πατσιλινάκου. Θα παρουσιάσουμε το site των Συνταγών και πρέπει να έχουμε έτοιμη μια τούρτα (γίναν ήδη 2 λοιπόν) και διάφορα γλυκά και φαγητά για να πάμε εκεί. Πρέπει να είμαστε και ψιλοπροετοιμασμένες για το τι θα πούμε. Ελπίζω πως το βράδυ θα έχει έξοδο (να δω αν θα προλάβουμε με τόσα που έχουμε να κάνουμε για την επόμενη).

Το Σάββατο πρέπει να φτιάξουμε μια τούρτα (κάνε 3 στο σύνολο πλέον) για την μανούλα που έχει γενέθλια. Μετά στις 12 το αργότερο πρέπει να είμαστε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για την μεγάλη συνάντηση. Οι Συνταγές της Παρέας κόβουν πίτα! Το event θα κρατήσει μέχρι τις 8 το βράδυ. Για αυτό χρειάστηκε μια μεγάλη προετοιμασία, εβδομάδες τώρα. Να βρεθεί χορηγός, να βρεθεί αίθουσα, να κανονίσουμε πως θα γίνει, να κανονίσουμε καρτελάκια, δώρα που θα κάνουμε, βραβεύσεις…

Στην συνάντηση όλοι θα πάμε το φαγητό μας. Έτσι εγώ έφτιαξα μια βασιλόπιτα (από τις 7 συνολικά) και δίπλες (ας ειναι καλά η πεθερούλα μου).

Την Κυριακή θα κάνουμε δυο σεμινάρια ζαχαροπλαστικής. Έπρεπε να κανονίσουμε κι εκεί αίθουσα, να δούμε πόσοι θα έρθουν, πόσα θα γίνουν… Χρειάζεται να μαζέψω ό,τι εργαλείο μπορεί να χρειαστώ. Και βέβαια θα κάνουμε 2 δίπατες τούρτες, οπότε βάλτε και αυτές στον λογαριασμό.

Συνολικά έψησα 8 κέικ (για τις τούρτες, αλλά και 2 για τα παιδιά που ζηλεύανε - τι να κάνουν κι αυτά με τόσες μυρωδιές τριγύρω) και 2 δοσεις παντεσπάνια μέσα σε 5 μέρες! Ούτε ζαχαροπλαστείο λεμε! Συν τη βασιλοπιτα και τις δίπλες! Νομίζω για 2-3 μέρες δε θα θέλω να δω κουζίνα μπροστά μου (και ειδικά κακάο, ζάχαρη και αυγά χαχχαχχαχαα).

Και σα να μην έφταναν και όλα αυτά που πρέπει να οργανωθούν και να συντονιστούν, κάναμε νέες εκλογές για Σύλλογο Γονέων και πρέπει μέσα σε 10 μέρες να κανονίσουμε τον αποκριάτικο χορό!

Το κεφάλι μου σε λίγο θα εκραγεί!

Έχει καθιερωθεί πλέον. Οι Παρασκευές είναι η μέρα του παιδιού (μικρού και μεγάλου).

Κάθε Παρασκευή βράδυ κρατάει η πεθερά μου τα παιδιά. Εμείς πάμε σε φιλικό σπίτι. Εκείνοι δεν έχουν babysitting αλλά τα πιτσιρίκια κατά τις 9 το βράδυ πέφτουν ξερά. Μόλις κοιμηθούν λοιπόν, ξεκινάει η διασκέδαση για μας

Μαζευόμαστε 3 ζευγάρια. Ψήνουμε τυροπιτάκια, λουκανικοπιτάκια ή πίτσες (υγιεινή διατροφή δηλαδή), στρώνουμε την τσόχα (βλέπε τάπητας του subuteo ανάποδα) και στρωνόμαστε στην μπιρίμπα! Αφού υπήρξαν οι απαραίτητες διαφωνίες για τους κανόνες, αφού τυπώθηκαν όσοι κανόνες βρέθηκαν στο ίντερνετ, τέλος καταλήξαμε σε αυτούς που μας έκαναν περισσότερο Έτσι οι μπιρίμπες, τα μπιριμπάκια, οι καθαρές και οι βρώμικες μπήκαν στη ζωή μας

Εχουμε χωριστεί σε δυο ομάδες, με ένα άτομο από κάθε ζευγάρι στην κάθε ομάδα. Η δική μου ομάδα χάνει διαρκώς χαχαχαχαχαχααα. Την προτελευταία φορά τους κερδίζαμε μέχρι το προελευταίο παιχνίδι και στον τελικό γύρο (πως το κατάφεραν ακόμα απορούμε), μας κέρδισαν για μια ακόμα φορά. Την Παρασκευή αυτή χάσαμε δε με 2.500 πόντους διαφορά! Έτσι είναι πλέον αποδεδειγμένο πως η τύχη νικάει την εξυπνάδα ( )

Αυτή την Παρασκευή θα το χάσουμε το παιχνίδι μας δυστυχώς. Ίσως μια διακοπή να μας κάνει καλό και να κερδίσουμε την επόμενη φορά (θα έχω χρόνο να σημαδέψω καμιά τράπουλα ίσως χαααχαχχαχαα).

Μέχρι πέρισυ έκανα εγώ μάθημα αγγλικών στον Γιώργο και δεν είχα επαφή με τα φροντιστήρια.

Φέτος πήγαν και τα δυο παιδιά, απέκτησα επαφή και.. φρίκαρα!

Πρώτον οι τιμές: 110 ευρώ το μήνα, για δυο παιδιά που πάνε πρώτη προκαταρκτική και πρώτη κανονική. Και μάλιστα είναι και από τις καλές τιμές! Δηλαδή συγγνώμη αργότερα πόσο θα πρέπει να πληρώνουμε;;;

Δεύτερον οι ώρες: Εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα φροντιστήριο κάναμε 2 ώρες την εβδομάδα. Μόνο στις μεγάλες τάξεις κάναμε 3. Τώρα ξεκινάνε με 3 στις προκαταρκτικές, πάνε στις 4 στην πρώτη κανονική και στο Lower φτάνουν να κάνουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (και σαββατοκύριακα!). Έλεος! Τι κάνουν πια; Πως γίνεται κι εμείς μαθαίναμε (με επιτυχία) σε 3 ώρες αυτά που τώρα θέλουν 7;;;;

Σημείωση: στην Κύπρο έχουν το σύστημα που είχαμε κι εμείς. 2 ώρες και 3 οι μεγάλες τάξεις. Δηλαδή οι Κύπριοι τι είναι; πιο έξυπνοι και τα πιάνουν πιο εύκολα;;;;

Τρίτον: όγκος δουλειάς. Είναι δυνατόν τα παιδιά στην πρώτη κανονική να έχουν τόση δουλειά στο σπίτι που να τους παίρνει πιο πολύ ώρα απ’ ό,τι τα διαβάσματα του σχολείου;;; Και δεν είναι μόνο το φροντιστήριο που πάνε τα παιδιά. Το έχω συζητήσει με πολλές μαμάδες και όλες έχουν τα ίδια παράπονα. 5 σελίδες ασκήσεις, επαναλήψεις πολλών κεφαλαίων, διαγωνίσματα που κρατάνε 3 μέρες.

Τι έγινε βρε παιδιά;;;

Και το κερασάκι στην τούρτα: τα παιδιά πλέον μαθαίνουν και δεύτερη ξένη γλώσσα από την πέμπτη δημοτικού. Πολλές μαμάδες λοιπόν στέλνουν τα καμάρια τους να μάθουν δεύτερη ξένη γλώσσα από τα 10 τους. Πως θα ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου ΧΩΡΙΣ φροντιστήριο; Ιδού η απορία. Και πληρώνουν δεύτερη γλώσσα και το παιδί καταλήγει να έχει 7-8 ώρες την εβδομάδα ξένες γλώσσες (και ποιός ξέρει και τι άλλες δραστηριότητες), συν φυσικά όλα τα διαβάσματα για αυτές.

Τα φροντιστήρια θησαυρίζουν και τα παιδιά γίνονται ρομποτάκια. Και αυτά για μια δεύτερη γλώσσα που θα τους είναι λίγο πολύ άχρηστη μετά. Εάν θέλουν, αυτό που τώρα θα τους πάρει 7 χρόνια να μάθουν, θα το μάθουν σε 2 όταν μεγαλώσουν (άμα θέλουν).

Πάντως το σύστημα είναι απελπισία.

Βιβλίο του Jean Teule.

Το χειρότερο βιβλίο που έχω διαβάσει εδώ και καιρό.

Το βρήκα μπροστά μου στη βόλτα στα Public, μου έκανε εντύπωση ο τίτλος και η περιγραφή και το πήρα. Black humor και καλά, μια οικογένεια που έχει εδώ και δέκα γενιές ένα μαγαζάκι που πουλάει ό,τι χρειάζεσαι για να αυτοκτονήσεις (και έχουν ολοι φυσικά τον ανάλογο χαρακτήρα και ψυχολογία) αποκτά ένα παιδί μου είναι μες την τρελή χαρά και την αισιοδοξία.

Η αρχή ήταν πολλά υποσχόμενη. Όμως όσο προχωρούσα το βαριόμουν. Σα να έβλεπα ένα μέτριο επεισόδιο των Monsters ή της οικογένειας Άνταμς ήταν.  Και όταν έφτασα στην τελευταία φράση, αν και το ψιλοπερίμενα τι θα γίνει, μου ήρθε να το κάψω το βιβλίο.

Κατά τη γνώμη μου δεν έχει λόγο ύπαρξης αυτό το βιβλίο…