Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Αντίο 2016

Όπου και αν διαβάσεις, θα δεις αναφορές για το πόσο άσχημο ήταν το 2016 και άντε καλά ξεκουμπίδια. Δε νομίζω βέβαια πως περιμένει κανείς πραγματικά πως το 2017 θα είναι καλύτερο, οι περισσότεροι άντε να εύχονται απλώς να μην είναι χειρότερο. Παντού συζητάνε το πόσοι μας άφησαν χρόνους το 2016 (η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα) και αν ήταν τυχαίο ή αν είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν. Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι.

Πριν έρθει το 2016 το περίμενα με χαρά. Ο λόγος είναι πολύ χαζός… Απλώς το 16 είναι αγαπημένος μου αριθμός, ίσως επειδή στις 16 έχω γενέθλια, ίσως επειδή γενικά αγαπώ το 6 για κάποιο περίεργο λόγο. Οπότε περίμενα πως το 2016 θα είναι μια ωραία χρονιά.

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως δεν ήταν και τόσο…

Μια φίλη θεωρεί πως είμαι υπερβολική. Δεν πεθάναμε το 2016, δεν χάσαμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, δεν χάσαμε τη δουλειά μας, δεν πάθαμε κάποια ανίατη ασθένεια. Φτάνει αυτό όμως για να κάνει μια χρονιά καλή; Και τι φτάνει για να τη χαρακτηρίσει ως κακή;

Κατά κύριο λόγο η γκρίνια μου έχει να κάνει με την υγεία. Η μεγαλύτερη ευχή είναι “την υγειά μας να έχουμε” και φέτος δε την είχαμε… Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο πόσοι γνωστοί πέθαναν. Δε με αφορά προσωπικά, αν και η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα (είχε κάτι το 2016 ή είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν; Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι). Η δική μας υγεία με αφορά περισσότερο και μπορώ να πω πως το 2016 δεν ήταν καλό. Μπορεί να επιβιώσαμε, αλλά εγώ, η Ιωάννα, ο πατέρας μου, περάσαμε άσχημα φέτος, ενώ για τον Γιώργο απλώς μάθαμε τώρα κάτι που είχε και θα έχει για πάντα. Ακόμα και ο γάτος και η σκυλίτσα μας είχαν/έχουν περιπέτειες με την υγεία τους. Νομίζω τα δυο σοκ που περάσαμε με την Ιωάννα φέτος θα μου μείνουν ως τραύμα για πολύ καιρό. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, και γυαλιά έβαλα φέτος (ακόμα δε τα χρειάζομαι πάρα πολύ, απλώς με βοηθάνε στον υπολογιστή κυρίως), και στο νοσοκομείο πήγα (για επέμβαση ρουτίνας, αλλά πήγα), και η μέση μου με έπιασε και 3 μήνες μετά έχω ακόμα πρόβλημα.

Το δεύτερο που με κάνει να σκέφτομαι με οργή το 2016 ήταν όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν έχουμε ζήσει άλλη τέτοια χρονιά και φοβάμαι πως δε θα καλυτερέψει τίποτα από εδώ και περά. Είναι λες και θέλουν οπωσδήποτε να διώξουν όλους όσους προσπαθούν να δουλέψουν, να χτίσουν κάτι, να δημιουργήσουν, να αναπτυχθούν. Γίνεται όλο και πιο ασύμφορο το να μένεις εδώ.

Δυο σημαντικά θέματα λοιπόν μαυρίζουν το 2016. Η έλλειψη υγείας και το άγχος. Υπάρχουν όμως πολλά μικρά στα οποία μπορώ να εστιάσω για να μη νιώθω τόση πίκρα.

Ξεκίνησε πολύ ωραία με ταξιδάκι. Είχαμε τις περιπέτειές μας, αλλά περάσαμε τέλεια. Και οι εκδρομές συνεχίστηκαν όλη τη χρονιά, με το Θέρμο και τη Σίφνο να κυριαρχούν στις όμορφες αναμνήσεις. Επίσης τα παιδιά κάναν επίσκεψη στο CERN με το σχολείο τους και είμαι σίγουρη πως αυτή ήταν μια εμπειρία μοναδική.

Κάναμε πολλές κατασκευές στο εργαστήριό μας. Φτιάξαμε το Dog, φτιάξαμε δυο καρέκλες, κάναμε βελτιώσεις στην κουζίνα μας και ένα σωρό άλλα μικροπράγματα.

Περάσαμε αρκετό χρόνο με φίλους και καταφέραμε να δούμε και ανθρώπους που είχαμε πολύ καιρό να δούμε. Δυο πολύ φιλικά μας ζευγάρια θα αποκτήσουν νέο παιδάκι, μεγαλώνοντας τη χαρά μας.

Περάσαμε χρόνο με τις οικογένειές μας. Με την αδερφή μου δεν κατάφερα να συναντηθώ πολλές φορές, μόνο δυο σε όλη τη χρονιά. Όμως δε το σκέφτομαι με λύπη, γιατί τη δεύτερη, τώρα τα Χριστούγεννα, κάτσαμε πολλές ώρες μαζί και αισθάνομαι πως τους χόρτασα!

Ο Κωνσταντίνος πήρε καινούριο ποδήλατο. Μπορεί η αφορμή να ήταν κακή (αφού έσπασε το παλιό του) και μπορεί να ήταν μια σχετικά αγχωτική περίοδος εκείνη καθώς ήταν έτοιμος να φύγει για το ταξίδι του και δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά στο τέλος ήταν για καλό νομίζω, γιατί τώρα έχει ένα πολύ καλό ποδήλατο και το παλιό το αντικατέστησε η αντιπροσωπεία (ήταν στην εγγύηση) και το έχει τώρα ο Γιώργος – ο οποίος και το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Είχα την ευκαιρία να κάνω το Fika challenge. Μπορεί να μην κατάφερα να το ολοκληρώσω λόγω μέσης, αλλά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ όσο κράτησε. Δοκίμασα ένα σωρό συνταγές, έβγαλα τέλειες φωτογραφίες. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.

Διάβασα 22 βιβλία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πάρα πολύ ωραία.

Έκοψα τα μαλλιά μου. Μεγάλη αλλαγή. Είναι εξαιρετικά βολικό το κοντό μαλλί και μέχρι στιγμής πολύ σπάνια μου λείπουν τα μακριά μαλλιά. Και ξεκίνησα ξανά να τα βάφω (τώρα αυτό δεν είναι ακριβώς καλό ή θετικό. Όμως αισθάνομαι καλά με την αλλαγή, οπότε το βάζω στα θετικά).

Βάλαμε το σπίτι μας στο Warm Showers. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουμε ποδηλάτες που κάνουν μεγάλα ταξίδια και να ακούσουμε πολλές ιστορίες.

Το 2016 μας έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις, πολλές φορές. Αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε για την πορεία που θα πάρει η ζωή μας (ή που θέλουμε να πάρει) και πονοκεφαλιάσαμε και σκοτιστήκαμε και τσακωθήκαμε ακόμα (εντάξει λίγο ήταν αυτό, οι περισσότεροι δε θα το θεωρούσαν καν τσακωμό). Πήραμε αποφάσεις ζωής και τα αποτελέσματα των αποφάσεων θα τα δούμε στην πορεία των επόμενων χρόνων. Μπορεί στο τέλος να πούμε πως ήταν μια εξαιρετική χρονιά (αν εξαιρέσεις τις περιπέτειες της υγείας μας, που πιθανώς είναι εντελώς περαστικές). Μπορεί να πούμε πως ήταν μια καταστροφική χρονιά. Σίγουρα πάντως ήταν μια σημαντική χρονιά και προς το παρόν θα προσπαθήσω να εστιάσω στα πολλά μικρά καλά και στην ελπίδα για το μέλλον.

Μακάρι όταν φεύγει το 2017 να μας βρει με πιο αισιόδοξη διάθεση!

 

 

Αυτό δεν είναι διαγωνισμός…

Είναι γνωστό πως ως οικογένεια είμαστε αρκετά ανταγωνιστικοί μεταξύ μας. Κυρίως εγώ και ο Κωνσταντίνος, αλλά, τώρα που έχουν φτάσει σε αυτή την ηλικία, και τα παιδιά μεταξύ τους και αρκετές φορές ο ανταγωνισμός απλώνεται και μεταξύ των 4 μας.

Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μεταξύ μας ένα διαγωνισμό. Ποιός θα κερδίσει πιο πολλές στο Slitherlink, ποιός θα κερδίσει τα επιτραπέζια, ποιός θα κάνει καλύτερο χρόνο στο να λύσει τον κύβο κλπ κλπ.

Πριν μερικές μέρες μου ήρθε ένα ωραιότατο newsletter από το Goodreads και μου έδειχνε τα βιβλία της χρονιάς μου. Ποιά ήταν, πόσα ήταν και πόσες σελίδες συνολικά διάβασα μέσα στη χρονιά. Μου φάνηκε πάρα πολύ ωραίο ως ιδέα και το έδειξα και στον Κωνσταντίνο. Του είχε έρθει και εκείνου βέβαια αντίστοιχο newsletter. Έτσι, ξαφνικά και αναπάντεχα, ήρθε ο ανταγωνισμός! Πόσες παραπάνω σελίδες έχεις διαβάσει εσύ; Πόσα βιβλία; Κοίτα εγώ! Και επεκτάθηκε στον Γιώργο, που έχει και εκείνος λογαριασμό στο Goodreads. Πρόσθεσε όσα βιβλία θυμόταν ότι είχε διαβάσει φέτος και μπήκε και αυτός στον ανταγωνισμό.

Μόνο που δε γίνεται να σταματήσουμε εκεί… Τις τελευταίες μέρες του 2016 έχουμε πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα, να τελειώσουμε όσο περισσότερα βιβλία μπορούμε, όσες περισσότερες σελίδες! Μας “κερδίζει” ο Κωνσταντίνος με αρκετή διαφορά βέβαια. Δε γίνεται να μη “χάσουμε” λοιπόν, αλλά τουλάχιστον να το κάνουμε με αξιοπρέπεια (είπε ο Γιώργος που έρχεται δεύτερος).

Του χρόνου θα μπει και η Ιωάννα στο κόλπο και θα σημειώνει και εκείνη τα βιβλία της.

Ο Κωνσταντίνος επιμένει πως αυτό δε μπορεί να είναι διαγωνισμός, δε διαβάζεις βιβλία για να κερδίσεις. Κι εγώ του είπα “Αυτό δεν είναι διαγωνισμός ακριβώς. Είναι για να μπορείς να το τρίψεις στη μούρη λίγο”.

Δεν ξέρω πού οδηγούμαστε ως οικογένεια!!!

Υ.Γ. πέρα από την πλάκα, είναι πολύ ωραίο site το Goodreads. Μέχρι πρόπερσι σημείωνα εδώ τα βιβλία που είχα διαβάσει, αλλά μετά βαρέθηκα, το ψιλοπαράτησα. Τώρα βρήκα εύκολο τρόπο να σημειώνω τι έχω διαβάσει. Το ότι στο τέλος σου δείχνει και όλες αυτές τις πληροφορίες είναι ένα πολύ ωραίο εξτραδάκι. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε εδώ τα δικά μου βιβλία του 2016

 

Τα παιδιά και τα donuts

Και τα δυο μου παιδιά ασχολούνται με την κουζίνα και τη μαγειρική. Όχι φανατικά, αλλά ξέρουν να κάνουν διάφορα πράγματα και όποτε θελήσουν να φτιάξουν κάτι μόνα τους τα καταφέρνουν. Η Ιωάννα φτιάχνει συχνά αυγουλάκια (με διάφορους τρόπους) για το βραδινό της, μας έχει μαγειρέψει και 1-2 φορές, ενώ ο Γιώργος μου έχει φτιάξει μια χρονιά τούρτα και μας έχει κάνει βάφλες και κρέπες.

Αυτή τη φορά τους κάτσανε τα donuts. Σε διαφορετικές φάσεις στον καθένα.

Ο Γιώργος ήθελε όσο έλειπε η Ιωάννα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο. Εγώ φυσικά δε μπορούσα να φτιάξω αφού ήμουν κάτω με τη μέση, οπότε άνοιξε το σάιτ, διάλεξε συνταγή και τα έφτιαξε! Τον βοήθησα από ελάχιστα ως καθόλου, μόνο στο τηγάνισμα του έδειξα το πρώτο. Έγιναν πολύ ωραία, αν και δεν ήταν το donut που είχαμε στο μυαλό μας, ήταν περισσότερο σαν μαλακό λαλάγγι ή -αν του έβαζες ζάχαρη- σα ζαχαρωτό (λουκουμάς δηλαδή… Έτσι τον λένε εδώ στην Καλαμάτα). Χαρήκαμε που βρήκαμε τη συνταγή για λαλάγγι και βέβαια τσακίσαμε τα ντόνατ με διάφορους τρόπους, τόσο αλμυρά όσο και γλυκά.

2016-10-26-19-04 2016-10-26-19-14 2016-10-26-19-27a

Μετά, αφού είχε γυρίσει πια η Ιωάννα και ήταν καλά, έβλεπε ένα βιβλίο που μου είχε φέρει πριν 2 χρόνια η Σοφία για ψωμιά. Είχε μέσα και μια συνταγή για donuts και αποφάσισε να τα φτιάξει! Έγιναν και αυτά υπέροχα, πιο κοντά λίγο στα ντόνατ από τους λουκουμάδες. Την Ιωάννα τη βοήθησα ακόμα λιγότερο. Και αυτή ήθελε μια μικρή βοήθεια στο τηγάνισμα, αλλά πέρα από αυτό τα έκανε όλα μόνη (δεν ήμουν καν στο σπίτι μέχρι την ώρα του τηγανίσματος).

2016-12-05-20-08

2016-12-05-20-29

Είμαι περήφανη φυσικά και για τα παιδιά μου, αλλά και για μένα που κατάφερα να μη βοηθήσω 🙂 Είναι ωραίο πράγμα να μαγειρεύει που και που και κάνας άλλος!

Χριστουγεννιάτικες κατασκευές

Λόγω μέσης τους τελευταίους μήνες δεν έχω κάνει σχεδόν τίποτα. Τα απολύτως απαραίτητα στο μαγείρεμα (και αν), ούτε εργαστήριο ούτε τίποτα. Άντε στο τσακίρ κέφι, όταν μπορώ κάτι λίγο, βγάζω τα πινελάκια μου και κάνω έναν πίνακα. Σιγά σιγά συνέρχομαι βέβαια, αλλά ακόμα αποφεύγω οτιδήποτε υπάρχει περίπτωση να με κουράσει ή να με ταλαιπωρήσει.

Κάποια στιγμή ήρθε η Ιωάννα όμως και μου είπε πως θα κάνει η τάξη της παζάρι για να μαζέψει χρήματα και να τα δώσει σε 2 οικογένειες που έχουν ανάγκη. Μήπως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι για να το πουλήσουν;

Στην αρχή λέγαμε να φτιάξουμε δεντράκια ξύλινα. Έψαξα και βρήκα διάφορες ιδέες, αλλά στο τέλος αναγκάστηκα να τις ξεχάσω όλες, καθώς δε γινόταν να μείνω στο εργαστήριο ούτε για τις πιο απλές από αυτές. Βρήκα όμως μια τέλεια ιδέα που απαιτούσε ελάχιστο χρόνο στο εργαστήριο και μετά λίγη ζωγραφική. Φετούλες ξύλου ζωγραφισμένες για στολίδια. Το μόνο που έπρεπε να γίνει είναι να κόψουμε ένα κλαδί σε λεπτές φέτες, να τις τρίψουμε λίγο και μετά να τις ζωγραφίσω. Χάρηκα πάρα πολύ και ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα.
2016-12-01-18-57

Μετά βρήκα μια ακόμα ωραία ιδέα (τι καλό πράγμα που είναι το Pinterest) για στολίδια / σκουφάκια από μαλλί. Πολύ εύκολα να γίνουν, ακόμα και όταν είσαι ξάπλα! Τα έδειξα μάλιστα στην Ιωάννα και ενθουσιάστηκε και αυτή και κάθισε και έφτιαξε κάμποσα.

2016-12-01-18-55

Είχαν μεγάλη επιτυχία στο παζάρι.

Αυτά που κρατήσαμε για το σπίτι τα κρέμασα πάνω στα λαμπάκια μας στον τοίχο.

2016-12-10-10-20

Μετά, επειδή την ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα τη ζωγραφική, αξιοποίησα και κάτι άλλα ξυλάκια που είχαμε, κομμάτια στην ουσία άχρηστα, και έκανα διαφορετικά στολίδια.

2016-12-19-09-52

Αυτά δεν είναι για κρέμασμα, τους φτιάξαμε κάτι σαν ξύλινα ποδαράκια, να μπορούν να σταθούν όρθια.

Πραγματικά ευχαριστιέμαι πάρα πολύ τα πινελάκια μου 🙂

Χριστούγεννα VS γάτος: 0-3

Τα γατιά τα λατρεύω. Είμαι ξεκάθαρα cat person. Είναι πάρα πολλά τα πράγματα που κερδίζεις όταν έχεις γάτα, αλλά -ανάμεσα σε άλλα, δε το αρνούμαι- υπάρχει και ένα πράγμα που χάνεις. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο…

Πριν δυο χρόνια, στα πρώτα Χριστούγεννα του γάτου, στολίσαμε δειλά δειλά το δέντρο γιατί δεν ήξερα πώς θα ήταν τα πράγματα. Στην αρχή όλα ήταν καλά, σιγά σιγά ξεθάρρεψε όμως και άρχισε να ανεβαίνει στο δέντρο. Τόσα όμορφα στολίδια τον κοίταζαν και τον περίμεναν για παιχνίδι, πώς να τα αφήσει;;;;

xmascat1

Δε του έφταναν τα κάτω στολίδια φυσικά, υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος περιπέτειας και πιο ψηλά…
xmascat2

Ήταν μικρούλης ακόμα και ελαφρύς, οπότε το δέντρο τον σήκωνε με ευκολία. Νομίζω μια φορά μόνο έπεσε το δέντρο, αλλά δεν τον πτόησε αυτό. Μέχρι να τελειώσουν οι γιορτές μαζεύαμε στολίδια από το πάτωμα και από όλους τους ορόφους…

Έτσι τα επόμενα Χριστούγεννα που ήταν και πιο μεγάλος πια, το σκέφτηκα πολύ καλά εάν θα στολίσω δέντρο. Διάβασα ένα σωρό άρθρα περί του θέματος και στο τέλος αποφάσισα να το δοκιμάσω άλλη μια χρονιά. Αυτή τη φορά έβαλα μόνο στολίδια μαλακά ή ξύλινα, που δε γυαλίζαν πάρα πολύ και άφησα και τα κάτω κλαδιά χωρίς καθόλου στολίδια, μπας και γλυτώσει τίποτα.

Φυσικά δεν γλύτωσε… Ο γάτος και αυτή τη χρονιά σκαρφάλωσε στο δέντρο.

xmascat3

Όλα τα στολίδια του αρέσουν, άσχετα αν είναι μπάλες ή φιογκάκια, αν γυαλίζουν ή αν είναι ματ ξύλινα. Δεν κάνει διακρίσεις… Αυτή τη φορά το δέντρο έπεσε πιο πολλές φορές (είπαμε, είχε γίνει 4 κιλά πλέον) και μέχρι το τέλος των γιορτών δεν υπήρχαν στολίδια επάνω. Τουλάχιστον γλυτώσαμε το ξεστόλισμα…

xmascat4

Φέτος λοιπόν είπα δε θα στολίσουμε μεγάλο δέντρο. Στολίσαμε λοιπόν ένα μικρούλι που είχε πάρει η Ιωάννα για το δωμάτιό της, το βάλαμε επάνω στο τραπεζάκι και περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει…

xmascat5

Και έγινε αυτό… Του αρέσει πάρα πολύ να ανεβαίνει πάνω σε αυτό το τραπεζάκι και να βλέπει το δέντρο ή να κοιμάται κουλουριασμένος εκεί δίπλα του. Έχει περάσει καμιά εβδομάδα που το έχουμε και μέχρι στιγμής δε το έχει πειράξει παραπάνω. Κάνα δυο φορές τον έχω πιάσει να ξεκινάει να παίξει με τα στολίδια, τον έχω μαλώσει και έχει φύγει. Δεν τρέφω ελπίδες ή αυταπάτες βέβαια πως αυτό θα διαρκέσει. Θα δούμε φυσικά, αλλά νομίζω πως και αυτά τα Χριστούγεννα κέρδισε ο γάτος…

Ο καινούριος φούρνος

Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν πως με τον φούρνο μου δε τα είχα καλά. Όταν φτιάξαμε το σπίτι, αφού βάλαμε γκάζι για τη θέρμανση ήταν ευκαιρία να πάρω και μάτια γκαζιού που μου αρέσουν πολύ. Και ψάχνοντας για το τι άλλο μπορώ να πάρω που να χρησιμοποιεί γκάζι, βρήκα και φούρνους. Το θεώρησα εξαιρετική ιδέα, αλλά το μετάνιωσα γρήγορα. Μου πήρε χρόνια να τον συνηθίσω κάπως, να βρω το πώς θα μαγειρεύω χωρίς να καίγονται τα φαγητά από κάτω και να είναι άσπρα από πάνω. Ακόμα κι έτσι ο φούρνος αυτός δεν κάνει για κάποια πιο ευαίσθητα κέικ (πχ παντεσπάνια) και τα μπισκότα παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυσκολία. Ευτυχώς είχαμε έναν παλιό φούρνο (κανονική συσκευή όχι εντοιχιζόμενη), που τον έχουμε στο υπόγειο ως δεύτερο και πολλά πράγματα τα έκανα εκεί. Ιδιαίτερα όταν ήθελα να βάλω πολλά ταψιά μαζί στον αέρα, κάτι αδύνατο στο φούρνο γκαζιού.

Κάποια στιγμή είχε χαλάσει, καταφέραμε να τον επισκευάσουμε. Τώρα ξαναχάλασε και παρότι φέραμε δυο φορές τεχνικό, δεν κατάφερε να τον κάνει να δουλέψει. Βασικά παίρνει μπρος αλλά δεν καταφέρνει να διατηρήσει τη φλόγα με τίποτα και σβήνει μετά από 3 λεπτά, όσες φορές και αν προσπαθήσεις. Ίσως να υπήρχαν και άλλα πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε προσπαθήσει πριν τον εγκαταλείψουμε. Να βρούμε κάπως άλλον τεχνικό ίσως. Αλλά για να πω την αλήθεια, θεώρησα πως έκανα την προσπάθειά μου, φτάνει. Ώρα για καινούριο φούρνο, ηλεκτρικό, που να μπορώ να μαγειρέψω με άνεση!

Έτσι το έριξα στο ψάξιμο. Είδα πολλούς φούρνους. Μπορείς να βρεις πλέον φούρνους που κάνουν τα πάντα, που έχουν και ατμό ή μικροκύματα… Βέβαια οι τιμές εκτοξεύονται για αυτά. Αποφάσισα να μην πάω σε κάτι ιδιαίτερο ή εξτρίμ, να αγοράσω έναν φούρνο αξιοπρεπή, με τα κλασικά χαρακτηριστικά και λειτουργίες. Νομίζω πως αν ο φούρνος έχει πάνω κάτω αντιστάσεις, μόνο κάτω, αέρα, γκριλ είσαι τζετ. Μετά τα υπόλοιπα τα κανονίζεις κι εσύ. Κοίταξα να έχει ρολόι με έναρξη, σταματημό και αλάρμ και φυσικά να είναι οικονομικός ως προς την κατανάλωσή του. Βρήκα 2-3 με τα χαρακτηριστικά που ήθελα και μετά η τελική επιλογή έγινε λίγο με αμπεμπαμπλομ, λίγο με το ποιό μαγαζί το είχε διαθέσιμο, λίγο με gut feeling. Αν εντέλει έκανα σωστή επιλογή θα δείξει με το χρόνο.

img_20161205_142733

Προς το παρόν τον εγκαινίασα με ένα ωραίο γιουβέτσι! Πέρασε το πρώτο τεστ με άνεση, τώρα θα πρέπει να ψήσω κάνα κέικ για να έχω πιο ολοκληρωμένη εικόνα 🙂

Η ζωή με δυο εφηβάκια

Θυμάμαι που χρόνια πριν σκεφτόμουν με τρόμο ότι τα παιδιά μου θα μπουν στην εφηβεία ταυτόχρονα (καθώς τα αγόρια καθυστερούν σε σχέση με τα κορίτσια) και αναρωτιόμουν πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Η λέξη “εφηβεία” ήταν μια λέξη που μου προκαλούσε ανατριχίλα και μου έφερνε στο μυαλό όλα αυτά που ακούω και διαβάζω, παιδιά όλο αντίρρηση, διαρκείς τσακωμούς, αλλαγές διάθεσης, παιδιά που κλείνονται στον εαυτό τους, έχουν πάρει διαζύγιο με τη λογική και δε τα βγάζεις πέρα. Συν μια επανάληψη των terrible twos, έτσι να μας βρίσκεται.

Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου μπήκαν και τα δυο στην εφηβεία. Αν έγινε ταυτόχρονα δε μπορώ να το πω με σιγουριά, καθώς δε νομίζω πως υπάρχει ένα σημάδι που θα το δεις και θα πεις “τώρα μπήκε”.

(εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση γιατί έγινε κάτι χτες που κολλάει. Είμαστε στο τραπέζι και τρώμε. Η Ιωάννα που συνήθως τρώει λίγο, τέλειωσε πριν από μένα όλο το πιάτο της, έφαγε και ένα κομμάτι πίτσα που είχε μείνει από την προηγούμενη και μετά ένα γλυκό που είχε φέρει η γιαγιά της, συν ένα μικρό κομματάκι κέικ, έτσι για να το δοκιμάσει. Όταν το σχολιάσαμε, είπε “μπήκα στην εφηβεία!”… right…)

Συνεχίζω.

Δε θα πω πως είναι όλα ρόδινα φυσικά. Τα παιδιά έχουν μια μεταξύ τους ένταση πολλές φορές. Υπάρχουν μέρες και περιστάσεις που χρειάζονται ειδικό χειρισμό. Υπάρχουν άλλες στις οποίες αλλάζει η διάθεσή τους ανά δευτερόλεπτο. Από την άλλη όμως, κάθε ηλικία έχει τα προβληματάκια της. Δε μου φαίνεται αυτή η περίοδος χειρότερη από την απίστευτη γκρίνια που είχαν στα 2-3 τους. Ειδικό χειρισμό χρειάζονταν πάντα και εδώ που τα λέμε -ειδικά με τον Γιώργο- η διάθεσή του είχε αλλαγές σε όλες τις ηλικίες. Το καλό είναι πως δεν τσακώνονται με μας, δεν έχουν κάνει επανάσταση. Μεταξύ τους τσακώνονται. Υπάρχουν διενέξεις και με μας φυσικά, και κλισέ φράσεις όπως “μάζεψε το δωμάτιό σου”, “φόρα τη ζακέτα σου”, “δε θα ξυπνάς το πρωί”, “πάλι εδώ το παράτησες”, “κάνε και καμιά δουλειά χωρίς να στη ζητήσω, όλοι μένουμε στο σπίτι” κλπ κλπ Ε, δε τα γλυτώνεις όλα!

Από την άλλη τα πράγματα έχουν όντως αλλάξει. Στο σπίτι μέσα πλέον ζουν 4 άνθρωποι με γνώσεις, απόψεις, επιχειρήματα και αυτονομία. Τα παιδιά είναι παρέα και μάλιστα καλή παρέα. Συζητάμε για πολλά και διαφορετικά θέματα και πλέον δεν είμαστε μόνο εμείς που τους μαθαίνουμε πράγματα, έχουν ένα σωρό γνώσεις να μας μεταφέρουν και εκείνα. Θα δούμε σειρές και ταινίες “ενηλίκων” (που ασχολούνται με πιο σοβαρά θέματα δηλαδή) – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε βλέπουμε και κινούμενα σχέδια και παιδικές ταινίες φυσικά! Διαβάζουμε τα ίδια βιβλία και τα συζητάμε. Κάνουμε πλάκα και πειράζουμε ο ένας τον άλλο διαρκώς. Τα παιδιά μένουν πλέον μόνα τους χωρίς καν να το σκεφτούμε, μπορούν να μαγειρέψουν ό,τι θέλουν και να τακτοποιήσουν τις δουλειές τους μόνοι.

Έτσι από τη μια έχουμε στο σπίτι μια εξαιρετική παρέα και από την άλλη έχουμε αποκτήσει μια ελευθερία γιατί μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα (και μόνοι μας ως ζευγάρι, αλλά και με τα παιδιά μαζί).

Πλέον η λέξη “εφηβεία” δε μου φέρνει τρόμο. Την κατακτήσαμε νομίζω. Θέλω να πιστεύω πως αυτό έγινε γιατί τα παιδιά έχουν μεγαλώσει από μικρά με έναν συγκεκριμένο τρόπο, με κανόνες μεν (πάντα δίκαιους και δικαιολογημένους όμως), αλλά και γνωρίζοντας πως τα ακούμε πάντα προσεκτικά και παίρνουμε υπόψη μας τη γνώμη τους. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν στο μέλλον τα πράγματα (προς το χειρότερο δηλαδή), αλλά δε το νομίζω. Σίγουρα μας περιμένουν δύσκολες καταστάσεις στο μέλλον, αλλά αφού περάσαμε αυτή την περίοδο έτσι, είμαι πεπεισμένη πως θα τα ξεπεράσουμε όλα!

 

Η Στέλλα ζωγραφίζει

Μετά τα τετράδια είχα πει πως θα ήθελα να δοκιμάσω να ζωγραφίσω σε καμβά. Είχα κάνει μια πρώτη προσπάθεια όταν έφτιαξα το δέντρο της αγάπης για τον γάμο της Κατερίνας πέρυσι. Μετά από αυτό έκανα ξανά ένα παρόμοιο δέντρο το καλοκαίρι, για τη Θεανώ που το ήθελε για το γραφείο της. Κάνει μάθημα σε παιδιά και θέλει να της αφήνουν το αποτύπωμά τους όλοι οι μαθητές της. Και πάλι όμως δεν ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα να κάνω. Ήθελα να κάνω έναν κανονικό πίνακα.

2016-11-03-13

Πριν μερικές εβδομάδες έφερε λοιπόν το Lidl είδη ζωγραφικής και είχε ένα ωραίο σετ με ακρυλικά καθώς και πολλά μεγέθη καμβάδες. Άδραξα την ευκαιρία και τα πήρα, χωρίς να έχω κάτι ιδιαίτερο στο μυαλό μου. Είδα μερικά βιντεάκια για ζωγραφική με ακρυλικά για αρχάριους, έψαξα στο Pinterest και έκανα τα πρώτα μου βήματα!

2016-10-30-13-44

Ο πράσινος πίνακας είναι δώρο για τον Γιώργο για τα γενέθλιά του και είναι το Serenity.

2016-11-03-12-29

Η πεθερά μου είδε τον μικρό πίνακα και της άρεσε πολύ. Μου ζήτησε να κάνω κάτι παρόμοιο αλλά σε ηλιοβασίλεμα κι έτσι έκανα και έναν τέτοιο.

2016-11-12-13-10

Η τεχνική αυτή με τις σιλουέτες μου αρέσει πάρα πολύ και μου φαίνεται και εύκολη. Έχω στο μυαλό μου να προσπαθήσω κάτι διαφορετικό τώρα, αν πετύχει θα το βάλω και αυτό.

Τι συνέβει

Κοίτα να δεις που δεν έκανα ούτε καν ποστ για τα γενέθλια του Γιώργου. Νομίζω πως πρέπει να γράψω για το τι μας συνέβει, έτσι ώστε να το βγάλω από μέσα μου και να μπορέσω να ξαναγράψω εδώ και τα πιο όμορφα και αισιόδοξα.

Όπως θα παρατηρήσατε σταμάτησα τα Fika πριν την ώρα τους. Η μέση μου είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται και πιο νωρίς. Κάποια μέρα αναγκάστηκα να μην κάνω για να την ηρεμήσω, αλλά προφανώς δεν έφτασε και όταν συνέχισα επαναστάτησε. Έτσι στις 16 Οκτωβρίου έκανα εκείνο το ωραίο -μα γλυκό- κέικ αμύγδαλο και μετά έπεσα στον καναπέ και στο κρεβάτι με μεγάλο πόνο. Ευτυχώς ήρθαν και οι γονείς μου για μερικές μέρες και βοήθησαν. Η μέση μου με πιάνει καμιά φορά, αλλά για καμιά μερούλα, κυρίως όταν είναι να αδιαθετήσω. Δεν με είχε ξαναπιάσει έτσι ποτέ, οπότε δεν ήξερα και πώς να το χειριστώ. Με το που πήρα για 2 μερούλες norgesic και ένιωσα καλύτερα, θεώρησα πως όλα έφτιαξαν και πήγα και για μπάνιο στη θάλασσα. Όταν βρέθηκα να μη μπορώ καν να περπατήσω δυο βήματα, πήγα πλέον στην ορθοπεδικό να δούμε τι γίνεται. Με λίγα λόγια μου έδωσε θεραπεία για 10 μέρες με εντολή για πλήρη ξεκούραση κλπ κλπ. Έτσι οι γονείς μου έμειναν λίγο ακόμα, να βοηθήσουν κι άλλο. Το λίγο ακόμα όμως έγινε πολύ ακόμα, γιατί είχαμε μπροστά μας περιπέτειες.

Στις 20 του μήνα είχε η Ιωάννα προγραμματισμένη γαστροσκόπιση, καθώς έχει πολλά προβλήματα με το στομάχι της και παλινδρόμιση και έπρεπε να δούμε τι τρέχει. Τα πράγματα δεν πήγαν καλά όμως. Μου είναι πολύ δύσκολο να τα γράψω. Έχουν περάσει τόσες μέρες και παρότι όλα είναι καλά τώρα, ακόμα δεν έχω συνέλθει προφανώς. Τα γράφω και μου έρχονται κλάματα και τρεμούλα από τη σύγχιση. Συνεχίζω όμως γιατί νομίζω το χρειάζομαι να τα γράψω.

Την είχε πάει ο Κωνσταντίνος λοιπόν και με πήραν τηλέφωνο να μου πουν πως τελείωσε και όλα καλά και περιμένουν να συνέλθει εντελώς για να φύγουν. Μετά από λίγο όμως με ξαναπήρε τηλέφωνο να μου πει πως η Ιωάννα έχει μεγάλο πονοκέφαλο και θα ήταν καλό να πάω από εκεί. Προφανώς ξέχασα και μέση και τα πάντα και πήγα. Το παιδί ήταν με ρίγη τρομερά και έφτυνε και λίγο αιματάκι, είχε πονοκέφαλο και ξεκίνησε να ανεβάζει πυρετό. Ήρθε ασθενοφόρο και πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί ο πυρετός έφτασε το 40. Φυσικά κάναμε εισαγωγή. Μέχρι την επόμενη μέρα το μεσημέρι δεν ξέραμε τι γίνεται. Της παίρναν αίμα κάθε μια ώρα, την είχαν κατατρυπήσει (τελικός απολογισμός 27 τρυπήματα), της είχαν ορούς και από τα δυο της χέρια και καθετήρα, βγάλαμε ακτινογραφίες, υπέρηχους, κάναμε αξονική. Πέρασαν όλοι οι γιατροί από πάνω της και τη ζουλούσαν, τη ρωτούσαν, δεν την είχαν αφήσει σε ησυχία, δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί πάνω από μισή ώρα συνεχόμενα. Άκουσα όλες τις πιθανότητες και τις εικασίες για το τι έχει το παιδί, από διάτρηση στομάχου μέχρι σκωληκοειδίτιδα (!!!), μας είχαν τρελάνει εντελώς. Είναι τραγικό να βλέπεις τις αντιπαλότητες και τον εγωισμό των γιατρών μπροστά σου, πάνω από το παιδί σου. Τουλάχιστον από το μεσημέρι το παιδί είχε αρχίσει να είναι καλύτερα, σηκωνόταν, σιγά σιγά ζήτησε νερό και μετά φαγητό. Δεν της έδωσαν μεν, αλλά κάπως είχαμε αναθαρρήσει βλέποντας πως καλυτερεύει.

Το Σάββατο, και ενώ το παιδί φαινόταν και αισθανόταν καλύτερα, οι γιατροί μας είπαν να διακομιστεί στην Αθήνα.  Ήταν ένα νέο σοκ αυτό. Από τη μια λες πως μπροστά σε αυτό που βλέπω εδώ μέσα καλύτερα να πάει στην Αθήνα να είμαι σίγουρη, να έχει γιατρούς ειδικευμένους στα παιδιά, να τους εμπιστεύομαι, από την άλλη σκέφτεσαι πως για να σε στέλνουν εκεί κάτι σοβαρό τρέχει. Μίλησα με τον γιατρό μας εδώ και μου είπε πως κάποιες εξετάσεις της δεν ήταν ακόμα καλές και οι γιατροί εδώ δε θέλαν επίσης την ευθύνη. Όλα καλά μου είπε, ίσως και να μη χρειάζεται, αλλά κάντο. Και χαίρομαι που το κάναμε γιατί πραγματικά το Παίδων στην Αθήνα δεν συγκρίνεται καν με το νοσοκομείο μας εδώ. Ήταν δύσκολο για όλους όμως αυτό. Εγώ δεν μπορούσα να πάω μαζί  λόγω της μέσης μου. Ήταν αδύνατο να μπω στο αυτοκίνητο. Έτσι πήγε ο Κωνσταντίνος και οι γονείς μου (που οι 2-3 μέρες που θα μέναν εδώ είχαν γίνει ήδη 8…) και έμεινα πίσω να περιμένω απλώς τηλέφωνο και να αγωνιώ.

Στο μεταξύ εγώ είχα διαλύσει τη θεραπεία για τη μέση. Από την Πέμπτη μέχρι το Σάββατο προφανώς δεν ξεκουράστηκα, δεν έμεινα κάτω, μπήκα στο αυτοκίνητο, ήμουν πάνω κάτω στο νοσοκομείο και είχα βεβαίως και απερίγραπτο άγχος, αγωνία, στεναχώρια και δεν μπορούσα να φάω τίποτα. Ούτε τα φάρμακα πήρα, γιατί χωρίς φαγητό θα το είχα διαλύσει το στομάχι μου εντελώς. Περνώντας λίγο οι μέρες και βλέποντας πως η Ιωάννα πάει όλο και καλύτερα, άρχισα σιγά σιγά να τρώω, πήρα και ξανά τα φάρμακα, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Ήταν σα να ξεκινούσα από την αρχή. Και έκανα και άλλο λάθος, δε τα πήρα σωστά και τα πήρα και μόνο για 5 μέρες ακόμα (θεωρώντας πως τα είχα πάρει και 5 πριν, άρα κλείνω τις 10 που έπρεπε).

Η Ιωάννα εντέλει έμεινε 10 μέρες μέσα στο Παίδων. Η διάγνωση ήταν μικροβιαιμία και χρειαζόταν 10 μέρες ενδοφλέβια αντιβίωση. Ευτυχώς αντιμετωπίστηκε πλήρως. Ένιωσε γρήγορα καλύτερα, της έδωσαν και να φάει και στο τέλος είχε φτάσει να είναι εντελώς καλά. Παίζανε Munchkin με τον Κωνσταντίνο και Ουίστ, αρχίσανε να λύνουν τον κύβο του Ρούμπικ ξανά (η Ιωάννα με το ένα χέρι γιατί στο άλλο είχε τον ορό και την εμπόδιζε), βλέπανε Gilmore Girls και ταινίες. Είχαν κάθε μέρα επισκέψεις από συγγενείς και φίλους και διαβάζανε και για τα μαθήματά της. Εγώ της μίλαγα κάθε μέρα από το viber και στέλναμε αυτοκόλλητα η μια στην άλλη 🙂 .

2016-10-24-12-09 2016-10-25-12-43 2016-10-26-14-11

Και εδώ εμένα με φρόντιζε ο Γιώργος, μου έκανε παρέα και βλέπαμε μαζί τα επεισόδια Gilmore girls που έβλεπαν και οι άλλοι, καθώς και ταινίες και I Zombie.  Μου έφτιαξε και λουκουμάδες μια μέρα!

2016-10-26-19-27

Κάπως πέρασαν αυτές οι 10 μέρες, κουραστικά φυσικά για όλους. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη όταν είπαν πως θα βγει και ακόμα μεγαλύτερη όταν γύρισαν σπίτι. Η Ιωάννα θέλησε να πάει κατευθείαν την επόμενη μέρα στο σχολείο, τέτοια βαρεμάρα είχε περάσει.

Τώρα απλώς κουράζεται κάπως πιο εύκολα και δεν μπορεί να κάνει γυμναστική και αναρρίχηση που θέλει, αλλά είναι καλά. Φυσικά έχει πλέον ένα άγχος και φόβο για τις ενέσεις, αλλά θα περάσει. Θα χρειαστεί παραπάνω εξετάσεις κάποια στιγμή για να δούμε το αρχικό πρόβλημα, αυτό που μας έκανε να πάμε για γαστροσκόπιση, αλλά σιγά σιγά.

Εγώ από την άλλη είμαι ακόμα στον καναπέ. Αφού είδα και αποείδα πως δε θα γίνω καλά μόνο με την ξεκούραση, μίλησα ξανά με την ορθοπεδικό που μου είπε πως πρέπει να κλείσω τουλάχιστον 7 μέρες ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ τα φάρμακα και την ξάπλα, οπότε άντε πάλι. Και επειδή έφτασα στην 6η μέρα για να αρχίσω να αισθάνομαι καλύτερα, το έκανε 10 μέρες.  Για να δούμε. Έχω βαρεθεί να πονάω και να είμαι κάτω και κλεισμένη στο σπίτι. Μου έχουν φέρει τον υπολογιστή μου στο σαλόνι και δουλεύω από τον καναπέ. Και θα κάνει πάρτυ ο Γιώργος και δε θα μπορώ να του κάνω την τούρτα του καν. Ξαπλωμένη εδώ δε μπορώ να κάνω και πολλά, δεν έχω διάθεση. Ούτε καν να διαβάσω το βιβλίο μου δεν μπορώ, γιατί μετά από λίγο δεν καταλαβαίνω τι διαβάζω.

Κάπου εδώ θα σταματήσω το σεντόνι της γκρίνιας. Τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι ακόμα ξεαγχωμένη με το θέμα της Ιωάννας, παρότι είναι καλά. Κάτι οι εξετάσεις που μας περιμένουν, κάτι απλώς και μόνο το τρελό άγχος της μάνας, θα μου πάρει καιρό νομίζω το να μπορώ να μιλάω για αυτό χωρίς να με πιάνει σφίξιμο και άγχος και στεναχώρια. Το καλό όμως είναι πως έχω αναθεωρήσει πολλά πράγματα μετά από αυτό, έχω γίνει πιο ζεν, του στυλ “να καούν τα πάντα, δεν έχει τίποτα από αυτά σημασία”.

Τώρα που τα έγραψα αυτά όλα, μπορώ να πάω πίσω και να γράψω για τα γενέθλια του Γιώργου (θα το βάλω στη σωστή ημερομηνία για λόγους τάξης) και μετά να ξανάρθω για να γράψω για τους καμβάδες μου.

Άντε να φύγει αυτό το 16 και το 17 να είναι καλύτερο.

16

16 χρονών ο Γιώργος λοιπόν! Ακόμα πιο απίστευτο μου φαίνεται όταν λέω Β Λυκείου… Δηλαδή του χρόνου τελειώνει το σχολείο;;; Ας μη το σκέφτομαι 🙂

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα από το περσινό αντίστοιχο ποστ. Έχει ξεπεράσει το 1.85 μόνο και πλέον βλέπεις κάτι ίχνη από μουστάκι και μούσι, αλλά κατά τα άλλα έχει τα ίδια ενδιαφέροντα, φίλους, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Είναι εξαιρετική παρέα να τον έχει κανείς, οι συζητήσεις μαζί του είναι πάντα σούπερ ενδιαφέρουσες, μας δείχνει ένα σωρό ενδιαφέροντα βίντεο που βρίσκει και είναι πολύ υπεύθυνος.

Πηγαίνει στο σχολείο κάθε μέρα με το ποδήλατο και γιατί του δίνει μια ανεξαρτησία και γλυτώνει χρόνο αλλά και γιατί θέλει να κάνει εξάσκηση για μελλοντικό μεγάλο ταξίδι (ποιόν έχει άραγε για πρότυπο; 😉 ). Διαβάζει μόνος του και για το σχολείο φυσικά, αλλά και για 2 A levels που αποφασίσαμε να κάνει.

Είμαι μια πραγματικά περήφανη μαμά!

2016-10-30-14-10

Το πάρτυ λόγω καταστάσεων έχει αναβληθεί, θα γίνει όμως και θα γίνει τότε και άλλο ποστ. Μέχρι τότε σας κερνάμε τα κλασικά πλέον oreoκεκάκια

2016-11-02-14-25