Για ένα ζεστό ντουζάκι…

Πάνω στην προετοιμασία για το καινούριο μεγάλο ταξίδι του Κωνσταντίνου με το ποδήλατο, έπεσα πάνω στο σάιτ warm showers. Εάν είσαι ποδηλάτης μεγάλων αποστάσεων μπορείς να βρεις σπίτια να σε φιλοξενήσουν στο δρόμο σου. Προσφέρουν μέρος να κοιμηθείς, να κάνεις ντουζάκι και να ξαποστάσεις μετά τις ώρες που βρίσκεσαι στο δρόμο. Και φυσικά μπορείς να δηλώσεις το σπίτι σου κι εσύ ανάμεσα σε αυτά που είναι φιλικά προς τους ποδηλάτες, να φιλοξενείς κι εσύ αυτούς που φορτωμένοι βαλίτσες έχουν κινήσει να εξερευνήσουν τον κόσμο.

Δε διστάσαμε να δηλώσουμε το σπίτι μας κι εμείς λοιπόν. Όταν κάνεις τέτοια μεγάλα ταξίδια με το ποδήλατο το να βρεις δωρεάν διαμονή κάπου, αλλά και κόσμο που είναι φιλικός, που θα σου προσφέρει παρέα και ένα πιάτο φαγητό, είναι νομίζω πολύ σπουδαίο πράγμα. Γνωρίζεις κόσμο, μοιράζεσαι εμπειρίες, γνωρίζεις καλύτερα την κουλτούρα του τόπου απ’ όπου περνάς, κάνεις ένα μπανάκι, γλυτώνεις φυσικά και έξοδα. Αν θα ήθελες να το βρίσκεις αυτό στο δρόμο σου λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος είναι να το προσφέρεις κι εσύ.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που βάλαμε το σπίτι μας στο σάιτ αυτό. Από τότε έχουμε φιλοξενήσει τον Ζακ από την Αμερική, τον Αντουάν και τον Γκιγιόμ από την Ελβετία και τον Στέφαν, επίσης από την Ελβετία. Ο καθένας τους είχε ξεκινήσει με διαφορετικό στόχο και για διαφορετικής διάρκειας ταξίδι και ήταν πολύ ωραίο το να τους έχουμε εδώ και να μιλάμε μαζί τους. Άλλος χρειαζόταν και λίγη υποστήριξη, άλλος ήταν έμπειρος και σίγουρος για τον εαυτό του, άλλος είχε ξεκινήσει χωρίς να το σκεφτεί και πολύ και άλλος έχοντας κάνει προετοιμασία χρόνων. Όλοι όμως έχουν κοινή αγάπη το ποδήλατο και την εξερεύνηση.

Νιώθω μεγάλη χαρά που τους προσφέρουμε στέγη, που τους ταΐζω, που μιλάνε με τα παιδιά μας. Επιπλέον δεν έχω κανένα άγχος γιατί ξέρω πως δεν είμαι αναγκασμένη να προσφέρω κάτι ιδιαίτερο, κάθε φορά προσφέρω αυτό που μπορώ. Υπάρχει κόσμος που προσφέρει απλώς την αυλή του για κάμπινγκ ας πούμε. Και αν λείπεις, απλώς… λείπεις και δεν μπορείς αυτή τη φορά να τους εξυπηρετήσεις.

2016-05-24 08.51

Εδώ με τον Στέφαν και το υπερφορτωμένο του ποδήλατο.

Καλά ταξίδια λοιπόν. Και που ξέρει κανείς, μπορεί σε μερικά χρόνια να με φιλοξενεί κι εμένα κάποιος σε δικό μου ταξίδι… (λέμε τώρα…)

45…

Κάπως έτσι έφτασαν και φέτος τα γενέθλιά μου.  Κάθε χρόνο συνηθίζω να λέω την καινούρια μου ηλικία από την αρχή της χρονιάς (λέω πχ 45 από τον Γενάρη) κι έτσι όταν έρχονται τα γενέθλιά μου το έχω συνηθίσει το νούμερο, δε μου κάνει εντύπωση. Δε το κάνω για αυτό τον λόγο δηλαδή, απλώς μπαίνει η καινούρια χρονιά και αισθάνομαι πως δεν έχω λόγο να λέω το νούμερο που έλεγα και πέρυσι! Όπως και να έχει, όπως είπα ό,τι σοκ είναι να περάσω, το περνάω στην αρχή της χρονιάς.

Μέχρι τώρα δε με είχε πειράξει η ηλικία μου. Πάτησα τα 40 και δε βρήκα καμία διαφορά. Τα 45 από την άλλη κάτι μου έκαναν. Ίσως γιατί στο μυαλό μου είναι σα να βρίσκεσαι στα 45 στην κορυφή του βουνού, στο peak, και από εδώ και πέρα έχει μόνο κατηφόρα. Μετά τα 45 είσαι πιο κοντά στα 50 και το 50 μου ακούγεται εξωφρενικό. Τώρα βεβαίως μια χαρά κρατιέμαι, η ηλικία μου δε μου φαίνεται, παιδάκι αισθάνομαι, τι σημασία έχει ένα νούμερο; Ε, ναι, τα ξέρω όλα αυτά. Να τα πείτε και στο μυαλό μου μπας και το χωνέψει! Θέλω να πω η λογική τα ξέρει, το συναίσθημα όμως τα αγνοεί. Κάποιες φορές λοιπόν με παίρνει λίγο από κάτω, περνάω κρίση μέσης ηλικίας προφανώς. Το καλό είναι πως τις περισσότερες μέρες και ώρες κυριαρχεί η λογική και η αισιοδοξία και δεν έχω πρόβλημα.

Όπως λέει και η γνωστή φράση “τα γενέθλια κάνουν καλό στην υγεία. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερο ζεις”. Έτσι χαίρομαι που ήρθαν και ελπίζω να έρθουν πολλά ακόμα!

Φέτος γιόρτασα τα γενέθλιά μου σε δόσεις. Από το Σάββατο ξεκίνησα κερνώντας μηλόπιτα όταν φάγαμε με την πεθερά μου (εδώ σας δίνω κομμάτι :) ),

2016-05-15 08.14

συνέχισα την Κυριακή όπου φάγαμε με φίλο στην παραλία. Τη Δευτέρα που ήταν και τα κανονικά μου γενέθλια έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, έτσι για το καλό, γιατί περίμενα πως κάποιος φίλος θα έρθει το βράδυ

chococake

Μα δεν είναι τέλεια αυτή η φωτογραφία; Τη βλέπω και τη λαχταράω και ας ξέρω πως είναι μόνο ένα απλό κέικ σοκολάτας με γκανάς από πάνω και φράουλες.

Εντέλει ήρθαν μόνο κάτι Ελβετοί ποδηλάτες (θα κάνω ένα ποστ και για αυτό), αλλά το κέικ φυσικά φαγώθηκε!

Την Τρίτη συνεχίστηκε η περιπέτεια στην κουζίνα, καθώς ήρθαν μερικοί φίλοι. Ξεκίνησα να λέω πως θα κάνω τούρτα, μια τυρόπιτα και μια σαλάτα και στο τέλος κατέληξα να φτιάξω και μελιτζανούλες και κοτομπουκιές και δεύτερο γλυκό… Όλοι νομίζουν πως μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω και να περνάω χρόνο στην κουζίνα, πως διασκεδάζω έτσι. Δεν είναι ακριβώς σωστό αυτό όμως. Δεν είναι πως δε μου αρέσει δηλαδή, μου αρέσει να μαγειρεύω και να δοκιμάζω καινούρια πράγματα, αλλά περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να ευχαριστούνται με αυτά που ετοίμασα. Νομίζω πως αν ήμουν μόνη μου δε θα μαγείρευα ποτέ! Τους άλλους όμως θέλω να τους ταΐζω τα καλύτερα :)

tiropita2

Εδώ η τυροπιτούλα και από κάτω η τούρτα.  Ήθελα καιρό τώρα να δοκιμάσω το Boston Cream Pie και ήρθε η ώρα και για αυτό.

2016-05-17 09.55

και Γλυκό Δημητρούλας, το σιγουράκι σε περιπτωση που δε μας άρεσε και πολύ η τούρτα (που δοκίμαζα για πρώτη φορά)

2016-05-17 17.23

Πέρασα πολύ όμορφα, περιτριγυρισμένη από εξαιρετικούς ανθρώπους που νιώθω πως με αγαπάνε και είναι τόσο ωραίο αυτό! Και τι έγινε αν ο καιρός περνάει, όταν περνάει τόσο ωραία και με τόση αγάπη;

2016-05-17 22.13

 

Ποδήλατο στην Καλαμάτα

Τώρα που κάνω βόλτες με το ποδήλατο στην Καλαμάτα, έχω αποκτήσει και άποψη για τον ποδηλατόδρομό μας.

Με τους ποδηλατόδρομους έχω παλιά ιστορία. Το 2006 είχε γίνει μια πρώτη προσπάθεια για ποδηλατόδρομο στην Καλαμάτα, που ήταν όμως κάτι χειρότερο από αστείο. Φάγανε ένα σωρό λεφτά και στο τέλος οι ποδηλατόδρομοι (που μόνο κατ’ όνομα ήταν ποδηλατόδρομοι) εξαφανίστηκαν.

Μετά από μερικά χρόνια όμως ξεκίνησαν ξανά να φτιάχνουν ποδηλατόδρομους, λίγο πιο σοβαρά αυτή τη φορά. Όχι πια με μια διαγράμμιση του δρόμου, αλλά πάνω σε κομμάτια του πεζοδρομίου, με διαφορετικά πλακάκια κάτω για να είναι εμφανείς και σήμανση. Μάλιστα ξεκίνησε από μικρό κομμάτι και σιγά σιγά μεγαλώνει. Δεν μπορείς φυσικά να πας από τη μια μεριά της πόλης στην άλλη μέσω ποδηλατόδρομου, αλλά μια βόλτα την κάνεις.

Τόσον καιρό τους βλέπω τους ποδηλατόδρμους, αλλά δεν είχα καταφέρει να τους χρησιμοποιήσω κιόλας. Τώρα που το έκανα κι αυτό, έχω μια διχασμένη άποψη για αυτούς.

Τα καλά:

Το ότι έγινε ο ποδηλατόδρομος έκανε περισσότερο κόσμο να χρησιμοποιεί ποδήλατο. Ακόμα και αυτό το μικρό κομμάτι, αυτή η μικρή ευκολία, κατάφερε να παρακινήσει τον κόσμο να βγει με τα ποδήλατα. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η κρίση βέβαια και ο κόσμος στράφηκε στο ποδήλατο λόγω οικονομικών δυσκολιών, αλλά είμαι σίγουρη πως βοήθησε πολύ το έργο αυτό. Όσοι έκαναν ποδήλατο έτσι κι αλλιώς δε νομίζω πως ωφελήθηκαν ιδιαίτερα, καθώς -όπως θα δείτε παρακάτω- δεν είναι και οι καλύτεροι ποδηλατόδρομοι στον κόσμο, αλλά όσοι το σκεφτόντουσαν πήραν μια ώθηση.

Το ότι κυκλοφορούν περισσότερα ποδήλατα έκανε τον κόσμο να αποκτήσει καλύτερη οδηγική συμπεριφορά προς τους ποδηλάτες. Πήρε κάποια χρόνια αυτό βέβαια, αλλά δεν έχει καμία σχέση το πώς προσέχουν πλέον τα αυτοκίνητα και το πώς σε αντιμετωπίζουν, με αυτό που ήταν πέντε χρόνια πριν. Τα αυτοκίνητα στην πλειονότητά τους σταματάνε στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων και προσέχουν πολύ περισσότερο. Δεν είναι ιδανικά τα πράγματα βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που δε θα σε προσέξουν ή ακόμα αυτοί που θα σε βρίσουν. Μου έτυχε τύπος πάνω στο μηχανάκι, να ανεβαίνει -με το μηχανάκι- ΠΑΝΩ στον ποδηλατόδρομο -στο πεζοδρόμιο δηλάδη- και να βρίζει εμάς τα ποδήλατα που βρισκόμασταν εκεί και τον εμποδίζαμε. “Έχουμε και όλα αυτά τα ποδήλατα τώρα…”. Πρέπει να είσαι πάντα σε επιφυλακή και να προσέχεις, αλλά η κατάσταση είναι καλύτερη.

Τα κακά:

Δε θα ασχοληθώ με το μήκος των ποδηλατόδρομων. Είναι λίγοι ακόμα, αλλά νομίζω υπάρχει σχέδιο επιμήκυνσης. Είναι κάτι που έχει μπει μέσα στη ζωή μας. Αυτό που με πειράζει όμως είναι η επιλογή των υλικών. Αφού το κάνεις που το κάνεις άνθρωπέ μου, πάρε τη γνώμη κάποιου που έχει actually καβαλήσει ποδήλατο στη ζωή του, δες τι υλικά έχουν χρησιμοποιήσει στο εξωτερικό, βάλε λίγο τη λογική σου να δουλέψει! Για τους ποδηλατόδρομους λοιπόν έχουν χρησιμοποιηθεί τριών ειδών πλάκες:

1. Οι οριακά αποδεκτές;

2016-04-27 09.30

Μεγάλες πλάκες πεζοδρομίου με αυτά τα ωραία σχήματα πάνω τους. Ταρακουνιέσαι ελαφρώς, αλλά για μικρές αποστάσεις λες “δε βαριέσαι”. Ενοχλητικές, αλλά το αντέχεις.

2. Οι εντελώς απαράδεκτες (ή αλλιώς “μυαλό ομελέτα)

2016-04-27 09.36

Κάνεις ποδήλατο πάνω τους και ταρακουνιέσαι τόσο πολύ που νομίζεις πως θα γίνει το μυαλό σου ομελέτα! Πιο απαράδεκτο δε γίνεται…

3. Οι “δεν έχω αποφασίσει ακόμα”

2016-04-27 09

Αυτά τα μικρά πλακίδια, σαν τουβλάκια, τα έχουν βάλει στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων κυρίως και σε ένα τμήμα δίπλα στο πάρκο. Σε όσα μέρη κυκλοφορούν αυτοκίνητα επάνω τους και έχουν πατήσει καλά καλά τις πλάκες, είναι μια χαρά. Στις διαβάσεις ας πούμε, που περνάνε ποδήλατα αλλά περνάνε και αυτοκίνητα, εκεί έχει πατηθεί τόσο που δεν αισθάνεσαι τα κενά ανάμεσα στο κάθε πλακάκι. Σε όσα μέρη όμως δεν έχει πατηθεί, εκεί δίπλα στο πάρκο ας πούμε, είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς είναι πολύ εύκολο να σου πάρει τη ρόδα το κενό αυτό ανάμεσα στα πλακάκια και να σε πετάξει κάτω. Σα να περνάς από γραμμές τρένου ας πούμε.

 

Ελπίζω πραγματικά να μεγαλώσει το δίκτυο των ποδηλατόδρομων και ίσως στα επόμενα κομμάτια να βρουν κάποιο καλύτερο υλικό να χρησιμοποιήσουν. Ο κόσμος τους χρησιμοποιεί και θα τους χρησιμοποιεί ακόμα περισσότερο αν γίνουν καλύτεροι και περισσότεροι, και αυτό θα είναι προς όφελος όλων.

Πάσχα στο χωριό (ξανά)

Πέρυσι είχαμε περάσει τις μέρες του Πάσχα σε ταξίδι και δεν είχα φτιάξει τίποτα. Φέτος μείναμε εδώ και έτσι περάσαμε ένα παραδοσιακό Πάσχα με τα όλα του! Οικογένεια, γλυκά, φαγητά… Έφτιαξα απ’ όλα τα πασχαλινά, και τσουρέκια και κουλουράκια και σοκολατένια αυγά και βεβαίως αυγουλάκια κόκκινα. Υπερπαραγωγή!

2016-04-28 10.35

Με τον Νταρθ Βέιντερ ανάμεσα, γιατί τέτοια οικογένεια είμαστε εμείς!

2016-04-28 17.50 2016-04-24 11.46 2016-04-24 12.21

Η καλοπέραση ξεκίνησε από την Μ. Πέμπτη γιατί είχαμε φίλους. Κάτσανε μέχρι το Μ. Σάββατο και περάσαμε ζάχαρη, με βόλτες (και με ποδήλατα μάλιστα! ), ταβερνούλες, παιχνίδι, μπιρίμπα.

2016-04-29 10.41

Εδώ είμαστε στην όμορφη βόλτα μας με τα ποδήλατα, στο πάρκο με τα τρένα (έτσι λέγαμε το πάρκο εμείς από τότε που ήταν μικρά τα παιδιά). Ευτυχώς είχαμε την Ιωάννα που εκτέλεσε με εξαιρετική επιτυχία χρέη babysitting, κρατώντας την μικρή Άννα για ώρες (να μην πω και για τις 3 μέρες…) και μπορέσαμε να κάνουμε πολλά ωραία πράγματα.

Απ’ όταν φύγανε μείναμε με όοοολη την οικογένεια του πεθερού, σε ένα ξεφάντωμα φαγητού… Από το Σάββατο το βράδυ μέχρι και το απόγευμα της Δευτέρας έχω την αίσθηση πως δεν κάναμε τίποτα άλλο! Είχε βαβούρα με τόσο κόσμο, εμένα και τον Γιώργο μας έπιασε και αλλεργία, αλλά όπως και να το κάνεις έχει τη χάρη του να βρίσκεσαι με οικογένεια που δε βλέπεις συχνά. Αυτό, τα κλαρίνα, η μυρωδιά της σούβλας…. Καταλαβαίνεις Πάσχα!

H καλύτερη στιγμή για μένα είναι πάντα η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό. Ο κόσμος περπατάει στα στενά, οι άνθρωποι ανάβουν φωτιές μπροστά από τα σπίτια τους και όλοι εύχονται χρόνια πολλά.

2016-04-29 21.19

2016-04-29 22.41

Ακόμα και αν δεν τρώω αρνί και το κοκορέτσι, μου αρέσει φυσικά η διαδικασία, το τύλιγμα, το ψήσιμο, ο κόσμος που τσιμπολογάει πετσούλες.

2016-05-01 12.18

2016-05-01 13.11 Εδώ φόρεσα την πλαστική ποδιά και βοήθησα στο κατέβασμα από τη σούβλα.

Τη Δευτέρα γιορτάσαμε τη γιορτή των Γιώργηδων με ακόμα περισσότερο φαγητό και μετά αποφασίσαμε να απέχουμε από το κρέας όλη την επόμενη εβδομάδα, γιατί την επόμενη Κυριακή θα είχε και πάλι φαγητό για να γιορτάσουμε και με την υπόλοιπη οικογένεια!

Ξεκίνησα τις βόλτες με το ποδήλατο

Ο Κωνσταντίνος ξέρετε όλοι τι αγάπη έχει για το ποδήλατο. Εγώ από την άλλη, έκανα μεν από μικρή ποδήλατο, αλλά καμία σχέση με αγωνιστικά και τέτοια. Μόνο τα καλοκαίρια το είχα, στο εξοχικό πχ και έκανα πάνω κάτω με την υπόλοιπη παρέα. Μάλιστα είχα ένα ποδήλατο με φρένα κόντρα, από αυτά που τα έχεις στο πόδι και για να φρενάρεις κάνεις προς τα πίσω πετάλι. Αν το συνηθίσεις αυτό το ποδήλατο μετά δυσκολεύεσαι πολύ να πας ξανά σε φρένα στο χέρι… Πάντως από τη στιγμή που μεγάλωσα δε θυμάμαι να ανέβαινα και πολύ σε ποδήλατο, δεν θυμάμαι καν αν είχα.

Έχοντας γνωρίσει τον Κωνσταντίνο, κάποια στιγμή πήρα ξανά ποδήλατο λοιπόν. Η Καλαμάτα προσφέρεται για ποδηλατάδες και όταν τα παιδιά ήταν μικρά πηγαίναμε στην παραλία όλοι μαζί με τα ποδήλατα. Και πάλι δεν έκανα φανατικά βεβαίως… Κάποια στιγμή χτύπησα και το γόνατό μου, πάει το ποδήλατο…

Έχουν περάσει 3-4 χρόνια από τότε και πλέον δεν με ενοχλεί το γόνατο (λέμε τώρα). Με έχει βοηθήσει εξαιρετικά η γιόγκα σε αυτό. Η οποία γιόγκα είναι υπέροχη γυμναστική και με έχει βοηθήσει στο να στέκομαι σωστά και να αναπνέω καλύτερα και όλα αυτά, αλλά η αλήθεια είναι πως θερμίδες δε χάνεις ιδιαίτερα. Δε λέω πως είναι εύκολη, ίσα ίσα! Υπάρχουν φορές που στάζει τόσο ο ιδρώτας που κάνει λιμνούλα στο στρώμα! Αλλά αν θες να χάσεις και κάνα κιλό, δεν φτάνει. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω να κάνω ποδήλατο, όχι χαλαρά, αλλά μεγαλύτερες διαδρομές, μπας και κατέβει και λίγο η ζυγαριά. Το φοβάμαι φυσικά, ειδικά τις ανηφόρες, τις βλέπω και λέω οκ, καμία περίπτωση να την ανέβω, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ (και μιλάμε για κάτι ανηφόρες μικρούλες έτσι; ). Αλλά είπα σιγά σιγά. Χαλαρά, κάθε φορά και λίγο παραπάνω και ίσως μετά από λίγο καιρό να καταφέρω να κάνω κι εγώ κάτι περισσότερο.

Ξεκίνησα με μια διαδρομή 7 χιλιομέτρων. Τη δεύτερη φορά πήγα στα 10 και σήμερα πήγα στα 12 χιλιόμετρα. Και έχω ήδη αρχίσει να ονειρεύομαι ταξίδι με ποδήλατο στην Ιταλία! Πρέπει να έχουμε και ένα στόχο… (Ο Κωνσταντίνος φυσικά έχει ενθουσιαστεί έστω που το σκέφτηκα και μόνο).

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι βόλτες λοιπόν, οι ποδηλατάδες μες την πόλη και βεβαίως κάθε φορά τραβάω και τις φωτογραφίες μου

2016-04-23 12.16

Στο κέντρο της πόλης. Μου άρεσε τόσο ο ουρανός!

2016-04-25 09.11

Στο λιμάνι. Ο βαρκάρης έτυχε να έρθει ακριβώς τη στιγμή που πήγα να τραβήξω τη φωτογραφία, αλλά είχε την καλοσύνη να με περιμένει.

2016-04-27 094

Μια βόλτα μέχρι τα ελαφάκια. Στο καλάθι μου μέσα τα απολύτως απαραίτητα, το νερό μου δηλαδή και ένα επιτραπέζιο κουτί χαρτομάντηλων!

2016-04-27 09.14

Είναι γλυκούλικα!

Φυσικά καταγράφω τις διαδρομές μου όλες με το ride with gps. Στην αρχή μου φάνηκε πολύ χαζό (μα θα καταγράψω τη βολτίτσα στην πόλη; δεν αξίζει). Τώρα χαίρομαι πάρα πολύ που με έβαλε ο Κωνσταντίνος να το κάνω, γιατί είναι ένα έξτρα κίνητρο και βλέπεις και την πρόοδο, τι έχεις καταφέρει κάθε μέρα.

Για να δούμε πώς (και αν) θα εξελιχθεί…

Εκδρομή στο Θέρμο

Το ότι κάνει ο Κωνσταντίνος ποδήλατο έχει και τα καλά του! Πέρυσι πήγαμε εκδρομούλα στην Κεφαλονιά, τώρα είχε brevet στο Θέρμο και πήγαμε. Η αλήθεια είναι πως είχαμε και έξτρα κίνητρο, καθώς έχει σπίτι εκεί ένας παλιός μου συμμαθητής που έχει αρχίσει να κάνει κι αυτός ποδήλατο και εδώ και καιρό είχε πει πως θα ξεκινήσει τα brevet από αυτό του Θέρμου (που του είχε φανεί πιο εύκολο) και θα μας φιλοξενήσει.

Τα παιδιά μας είχαν δουλειές και υποχρεώσεις κι έτσι ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε μικρό σχετικά διάστημα που κάναμε εκδρομούλα μόνοι μας. Ξεκινήσαμε την Παρασκευή το μεσημεράκι. Η διαδρομή ήταν τόσο όμορφη που ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε, παρότι ήταν κάμποσες ωρίτσες μέχρι εκεί.

2016-04-15 18.35

Ευτυχώς είχε έρθει και η γυναίκα του συμμαθητή, η εξαιρετική Λίτσα και πέρασα ένα σαββατοκύριακο ζάχαρη! Και μόνη μου κάπως θα τριγυρνούσα στα όμορφα τοπία εκεί, αλλά η Λίτσα ήξερε και πού να με πάει ακριβώς, τι να μου δείξει μέσα σε αυτή τη μια μέρα. Έτσι ενώ οι άλλοι έκαναν ποδήλατο και ξεφυσούσαν κάτω από τον ήλιο, εμείς κάναμε χαλαρά τις βόλτες μας. Δεν ξέρω από πότε έχω να το κάνω αυτό… Ξεκινήσαμε με ένα αμυδρό σχέδιο το πρωί και περπατήσαμε και βολτάραμε χωρίς πραγματικό πλάνο, χωρίς άγχος, χωρίς να μας περιμένει κανείς να γυρίσουμε πίσω, χωρίς να ΠΡΕΠΕΙ να γυρίσουμε για κάποια υποχρέωση (να φτιάξουμε φαγητό πχ ή να πάμε σε κάποιον που μας είχε φαγητό ή να φροντίσουμε κάποιον). Όταν αισθανήθκαμε πείνα φάγαμε, όταν θέλαμε να γυρίσουμε γυρίσαμε… Και όχι μόνο είδαμε τις απίθανες ομορφιές του Θέρμου, αλλά μιλάγαμε και όλη μέρα λες και ήμασταν φίλες από παλιά. Βρήκαμε κοινά που ούτε είχα φανταστεί πως θα είχα με κάποιον.

Ξεκινήσαμε με μια βόλτα στα αρχαία του Θέρμου. Κάτι πέτρες δηλαδή… Τα όποια ευρήματα υπάρχουν έχουν μετακινηθεί στο καινούριο μουσείο, το οποίο είναι ακόμα… κλειστό! Μόνο 7 χρόνια το παλεύουν να το ανοίξουν! Ο φύλακας μας είπε πως κάτω από 10 χρόνια είναι και λίγα… Μας έκανε και την εξαιρετική ξενάγηση στο χώρο: “Αυτή είναι η κρήνη. Από εδώ έπιναν νερό οι αρχαίοι”… Έλα!

thermoarxaia

Γυρίσαμε στο χωριό να πάρουμε μερικές μπανανούλες γιατί το περπάτημα μας άνοιξε την όρεξη και προχωρήσαμε προς τη λίμνη Τριχωνίδα.

thermo2

Στην αρχή λέγαμε για καφεδάκι, μετά αλλάξαμε γνώμη και είπαμε να τσιμπολογήσουμε. Χωριάτικη σαλάτα και αθερίνα δίπλα στη λίμνη, ανάμεσα στο πανέμορφο πράσινο, με τις πάπιες να τριγυρνάνε γύρω μας. Παράδεισος!

2016-04-16 13.24

Στη συνέχεια πήγαμε για γλυκό στο Αλθαία, που έχει μια θέα που σε συνεπαίρνει. Όλη η λίμνη από κάτω… Το ηλιοβασίλεμα απο εκεί είναι μοναδικό… Βέβαια και το γλυκό ήταν εξαιρετικό, δε μπορώ να πω!

2016-04-16 16.53 2016-04-16 17.05

Γενικά ήταν μια απίστευτα χαλαρωτική μέρα, από αυτές που δε σου τυχαίνουν συχνά. Έχοντας περάσει μια δύσκολη και αγχωτική εβδομάδα πριν, ήταν ό,τι έπρεπε!

Μετά πήγαμε να παραλάβουμε τα αγόρια μας που γύρισαν κουρασμένα, αλλά περήφανα!
2016-04-16 20.24

Για διαφορετικούς λόγους ήταν εξαιρετική η μέρα για όλους. Παίξαμε και την μπιρίμπα μας τα δυο βράδια (και τα κορίτσια κέρδισαν με διαφορά, παρά τις έντιμες προσπάθειες των αγοριών). Πραγματικά τέλειο Σαββατοκύριακο…

Την Κυριακή χαλαρά ξεκινήσαμε το πρωί, πήγαμε να δούμε το αεροπλάνο που έχουν φέρει εκεί πιο πάνω

2016-04-17 10.50

και μετά για καφεδάκι λίγο μετά τη γέφυρα, πάνω από τον Εύηνο

Η μέρα δεν τελείωσε εκεί! Κάναμε μια γρήγορη βόλτα από τη Ναύπακτο (πόσο μου αρέσει αυτό το λιμάνι…)

2016-04-17 13.44

και το καλύτερο; μπόρεσε να έρθει η Ναυσικά από την Πάτρα για να φάμε μαζί!!!

Μπορεί να μη φάγαμε ακριβώς (μεγάλη ιστορία), αλλά περάσαμε χάρμα και καθόλου δε μου έλειψε το φαγητό. Άλλωστε μετά από ένα τέτοιο Σαββατοκύριακο, δε φτάνουν μερικά χαζά γκαρσόνια για να σου χαλάσουν τη διάθεση :)

Πρωινό καφεδάκι…

Πριν λίγο καιρό έκανα ένα άρθρο για τις Συνταγές, που παρουσιάζαμε τα πρωινά που προτιμούν ανά τον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε πολύ όταν έκανα το ψάξιμο για το άρθρο, έμαθα πολλά πράγματα, είδα αστεία βίντεο… Ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση ήταν το ότι στην Βραζιλία είναι πολύ συνηθισμένο το να πίνουν τα παιδιά καφέ το πρωί, με γάλα βέβαια, από μικρή ηλικία και πως γονείς και παιδίατροι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με αυτό, ίσα ίσα κιόλας το προωθούν καθώς θεωρούν πως τα παιδιά έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο μετά το πρωινό καφεδάκι! Είχα δει τον Μάνι από τη σειρά Modern Family που πίνει καφέ μανιωδώς, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πως είναι όντως κάτι που γίνεται!

Εδώ και κάνα μήνα, το έχουμε και στο σπίτι μας το παιδί που πίνει καφέ… Την Ιωάννα. Πριν κάνα χρόνο ξεκίνησε να πίνει (μια φορά το μήνα πχ) καφεδάκι με τον μπαμπά της, το οποίο όμως ήταν μια γουλιά καφές μέσα στο γάλα της. Ήταν περισσότερο έτσι, για το εφέ και για την αίσθηση πως πίνουν καφέ μαζί…

Εδώ και κάνα μήνα όμως πίνει μια φορά στο τόσο (πχ μια φορά την εβδομάδα, όταν έχει χρόνο τα πρωινά ίσως), ένα φλυτζάνι καφεδάκι γαλλικό, περίπου μισό μισό με γάλα και μισή κουταλιά ζάχαρη. Ούτε παραπάνω γάλα θέλει, ούτε παραπάνω ζάχαρη, γιατί “χαλάει τη γεύση του καφέ”. Της λέω λοιπόν “ξέρεις πως αυτό που πίνεις λέγεται “cafe au lait?”

“Καφέ ολέ; γιατί; ααα κατάλαβα… Επειδή τα έχει ΟΛΑ”

Εμ, και ζάχαρη έχει και γάλα έχει, τα έχει όλα (και συμφέρει)….

Της εξήγησα βεβαίως τι σημαίνει και μετά άρχισε να λέει “καφέ ο λε, καφέ ο σουγκαρέ” και τέτοια. Είχε πολύ πλάκα :) Πάντως έτσι όπως πάει τη βλέπω να χτυπάει εσπρεσάκια σε κάνα δυο χρόνια, σκέτα…

Η Στέλλα φωτογραφίζει φαγητά

Η φωτογραφία μου άρεσε πάντα. Είναι κοινή μας αγάπη με τον Κωνσταντίνο (όπως άλλωστε σχεδόν τα πάντα) και ήταν η αιτία για να γνωριστούμε. Και οι δύο τραβάγαμε πάντα φωτογραφίες, είχαμε σούπερ φωτογραφικές μηχανές, ο Κωνσταντίνος δίδασκε κιόλας φωτογραφία. Μαζί έχουμε φωτογραφίσει θεατρικές παραστάσεις, αλλά και γάμους! Και τα δυο αυτά τα λατρεύω, γιατί μπορείς να βγάλεις υπέροχες σκηνές και πορτραίτα, με έντονες εκφράσεις και πόζες. Μπορείς να πετύχεις πολύ όμορφες και διαφορετικές φωτογραφίες (αν δεν είσαι κολλημένος και κοιτάς να βγάλεις τις κλασικές αναμενόμενες δηλαδή).

Σιγά σιγά τα πράγματα άλλαξαν και οι μηχανές μας έγιναν παρωχημένες. Αγοράσαμε ψηφιακές βέβαια, αλλά η τιμή για μια αντίστοιχη με αυτές που είχαμε ήταν απαγορευτική. Συμβιβαστήκαμε με πιο φτηνές, αλλά παρ’ ολ’ αυτά καλές μηχανές. Κάπως προχώρησαν τα πράγματα και έχουμε καταλήξει ο κύριος φωτογράφος στο σπίτι να είμαι πλέον εγώ. Στα ταξίδια μας και στις διακοπές μας και όπου πάμε, εγώ τραβάω (είπαμε, κυρίως…). Κάποια στιγμή κουράστηκα να κουβαλάω την κουμούτσα μηχανή που είχαμε και κυκλοφορούσα με μια υποβρύχια που ήταν πολύ καλή. Όμως και αυτή την ξέχναγα συχνά και βρισκόμουν να τραβάω κάτι ψιλοχάλια φωτογραφίες με το κινητό μου. Όταν λοιπόν ήταν να πάρω καινούριο κινητό, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να έχει την καλύτερη δυνατή κάμερα. Καταλήξαμε στο LG G3 και δε το έχω μετανιώσει καθόλου! Από εκεί που δεν ήξερα καν πού βρίσκεται το κινητό μου, τώρα δεν πάω πουθενά χωρίς αυτό, όχι για άλλο λόγο, αλλά για τη χρήση ως μηχανή! Θα μου πεις σου αρέσει η φωτογραφία και βγάζεις φωτογραφίες με το κινητό; Ναι. Είναι εύκολο, γρήγορο, άνετο και πραγματικά βγάζει πάρα πολύ ωραίες φωτογραφίες.

avgolemono
eliopsomo

Ένα πράγμα που φωτογραφίζω πλέον συχνά είναι φαγητά. Αυτό βεβαίως ξεκίνησε ως ανάγκη για το site των Συνταγών. Ανεβάζω συνταγές, πρέπει να έχουν και μια ωραία φωτογραφία. Έτσι όλοι είχαν μάθει εδώ πως πρώτα φωτογραφίζουμε το φαγητό, μετά τρώμε. Εδώ και κάτι μήνες όμως, σε μια προσπάθεια να προωθήσω το αγγλικό κομμάτι, το cook like Greeks, έκανα λογαριασμό στο Instagram. Ε, από τότε νομίζω με έχουν μισήσει λιγάκι εδώ μέσα στο σπίτι…. Δε μου φτάνει μια καλή φωτογραφία, προσπαθώ για μια ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ φωτογραφία… Έχω καταλήξει να αργώ να σερβίρω, έτσι ώστε να μην καθηστερώ κανέναν.

chocolatepie
fasolada
orangesalad

Πρώτα στήνω, φωτογραφίζω και μετά φωνάζω ελάτε να φάμε. Ή τραβάω όταν ακόμα δεν έχουν γυρίσει από το σχολείο αν προλαβαίνω. Έχω πορωθεί κανονικά. Μπορεί να τραβήξω και 20 φωτογραφίες ένα πιάτο χαλβά δηλαδή, μέχρι να είμαι ευχαριστημένη (πάλι καλά που δεν τραβάμε με φιλμ πλέον!) Μια φορά που είχα φτιάξει κάτι το βράδυ, τους είπα πως θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να βγάλω φωτογραφία για να το φάνε… Μόνο που το βράδυ δε γίνεται να βγάλω καλή φωτογραφία φυσικά, οπότε θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το πρωί! (εντάξει, έτσι κι αλλιώς έπρεπε να κρυώσει και δεν προλαβαίνανε να το φάνε το βράδυ… αλλά και πάλι…)

halva
keik
lagana

Πραγματικά αν δεν είχα ξεκινήσει να τραβάω όταν λείπουν πλέον, νομίζω δε θα το είχα γλυτώσει το ξύλο…
Όμως με το μικρό μου κινητό έχω βγάλει φωτογραφίες για τις οποίες είμαι περήφανη!

fava
kolatsio
marmelada
mpaklavas
orangepie
patatosalata

Στόχος μου είναι να βλέπεις τη φωτογραφία και να θέλεις να γλύψεις την οθόνη! Πιστεύω τα πάω καλά και όσο περνάει ο καιρός τόσο καλύτερη γίνομαι. Πραγματικά ενθουσιάζομαι κάθε φορά που πετυχαίνω μια ωραία φωτογραφία…

(disclaimer για όσους τα παίρνουν όλα κυριολεκτικά: όχι ΔΕ θα με είχαν δείρει σε καμία περίπτωση. Είναι σχήμα λόγου, παρότι γράφω τη λέξη “πραγματικά”, μόνο για να δείξει την ένταση των συναισθημάτων. Απλώς θα με είχαν αγνοήσει και θα είχαν φάει το φαγητό να τελειώνουμε…)

Τριήμερο άνευ παιδιών

Έφτασε η στιγμή! Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει τόσο που μπορούμε πλέον να τα αφήνουμε μόνα τους και να φεύγουμε, όχι για ένα καφεδάκι ή μια ταβέρνα (πράγμα που κάνουμε καιρό τώρα), αλλά για τριήμερο!

Εντάξει, έχουν τη γιαγιά τους φυσικά εδώ δίπλα, το οποίο σημαίνει πως πηγαινοέρχονται στα δυο σπίτια, τρώνε εκεί, κοιμούνται όπου θέλουν. Αν χρειαστούν κάτι έχουν όχι μόνο τη γιαγιά αλλά και τη θεία ακριβώς δίπλα μας. Στην ηλικία που είναι όμως δεν έχουν πραγματικά ανάγκη κανέναν, και ούτε θα έπρεπε άλλωστε!

Αυτό το τριήμερο τα παιδιά είχαν δραστηριότητες και κανονισμένα παιχνίδια με φίλους, οπότε αποφασίσαμε να μην μείνουμε κλεισμένοι εδώ για αυτό, αλλά να πάμε τριήμερο στη Στούπα με την Κατερίνα και τον Γιώργο και να περάσουμε όλοι καλά κάνοντας αυτό που θέλουμε. Τρομερή ελευθερία από τη μια, αλλά το άγχος μας το είχαμε λιγάκι… Δε μας σταμάτησε αυτό όμως! Μιλάγαμε με τα παιδιά 2-3 φορές την ημέρα και περάσαμε όλοι ζάχαρη.

Με την τέλεια παρέα μας λοιπόν πήγαμε στη Στούπα, παίξαμε επιτραπέζια, γελάσαμε, κάναμε γιόγκα στο μπαλκόνι με θέα την υπέροχη θάλασσα, χαλαρώσαμε, αλλά και μαγειρέψαμε και φάγαμε τέλεια.

Ετοιμαζόμαστε για τη γιόγκα μας...

Ετοιμαζόμαστε για τη γιόγκα μας…

Μια που ήταν Καθαρά Δευτέρα, δε μπορούσαμε να μην φτιάξουμε Λαγάνες και Ταραμοσαλάτα φυσικά! Τις Λαγάνες τις έφτιαξα από την Κυριακή το βράδυ και σχεδόν δεν είχαμε το πρωί να φάμε.. Όπως έβγαιναν ζεστές από το φούρνο εξαφανίζονταν κιόλας!

2016-03-14 11.29 2016-03-14 09.41

Κάναμε και τις βόλτες μας κάτω στη Στούπα, στην αγαπημένη μας παραλία της Καλόγριας. Μπορεί να μη φάγαμε στην ταβέρνα, αλλά ένα καφεδάκι τουλάχιστον το ήπιαμε!

2016-03-13 13.11

ήταν πολύ ωραίο το να έχουμε όλη την φανταστική αυτή παραλία δικιά μας! Ο Γιώργος βούτηξε κιόλας, αλλά οι υπόλοιποι δεν το τολμήσαμε…

Βγάλαμε και τη σέλφι μας!

2016-03-13 13.41

Κάπως έτσι λοιπον ξεκίνησε μια καινούρια εποχή. Μια εποχή με μεγαλύτερη ελευθερία, μεγαλύτερη άνεση. Πιθανώς και με μεγαλύτερο άγχος, αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα.

Ωραία είναι :)

Χρόνια καλά Κωνσταντίνε μου!

Τι να πω που δε το λέω κάθε χρόνο;

Θα πω μόνο πως εύχομαι κάθε χρονιά να μας βρίσκει με τέτοια ωραία χαμόγελα!

2016-03-11 16.46

Φέτος για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η τούρτα μου ζητήθηκε να μην είναι σοκολατένια, αλλά να είναι Πορτοκαλόπιτα. Σιγά μην πω όχι! Ευκαιρία και για ωραίες φωτογραφίες :)

Χρόνια πολλά Κωνσταντίνε μου και γλυκά και αρωματικά σαν την Πορτοκαλόπιτα! Σε λατρεύω :)