Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ιταλία

Μέρος δεύτερο

Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

####################################################
Ημέρα 7
Ημέρα ξεκούρασης
Στο χωριουδάκι Bussana, μερικά χιλιόμετρα μετά το Σαν Ρέμο
sanremo2

Δεν μας έχει κάτσει ούτε μία φορά να μπορέσουμε να βουτήξουμε στην θάλασσα για ένα μπανάκι. Σήμερα που δεν έχουμε ποδήλατο, έχει τόσο κακό καιρό που οι παραλίες είναι άδειες.

Εδώ ο Παναγιώτης και ο Χρήστος κατσιάζουν ένα 500αράκι χρησιμοποιόντας το ως στήριγμα για να ξεκουραστούν.
sanremo

####################################################
Ημέρα 8.
Μας κυνηγάει καταιγίδα. Έχουμε 150 χιλιόμετρα, και αισθανόμαστε εξαντλημένοι, παρότι ξεκουραστήκαμε μία μέρα. Αποφασίζουμε να μην κάνουμε 150χλμ με καταιγίδα, αλλά να πάρουμε το τρένο.
Φτάσαμε στη Γενοβα. Αφησαμε τις τσάντες στο δωμάτιο και τρεξαμε να βγάλουμε τελείως τουριστικές φωτογραφίες και στα τρία μέρη της πολης που μπορείς να βάλεις φωτογραφίες.
genova1

(Αν θελω να γινω κακουλης, θα πω οτι μετά φύγαμε από εκεί, γιατί μύριζε λίγο άσχημα. Αλλά φύγαμε γιατί ετοιμαζόταν να ξαναπιάσει βροχη ).

genova2

Τεράστια η πολη.
Αύριο έχουμε 120χλμ με 2400 υψομετρικά. Ουπς.

####################################################
Ημέρα 9
Ή μέρα ξεκίνησε από την Γένοβα με συννεφιά και απίστευτο αέρα (κόντρα βεβαίως βεβαίως. Κόντρα αέρα στην ανηφόρα). Μία δυο φορές που ο δρόμος πέρναγε κοντά από την παραλία μας πιτσίλισε ο αφρός από τα κύματα ( τα γυαλιά μου θάμπωσαν)
beforestorm

Η φωτογραφία μπροστά από τον φάρο του Ράπαλο
rapalo

Κάπου 20 χιλιόμετρα πριν την La Speggia, είδαμε αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο (είχε και λαμπάκια) φτιαγμένο από χαλασμένα ποδήλατα.
biketree
Από ότι μάθαμε μετά, τα ποδήλατα αυτά τα είχε παρασύρει όλα μία πλυμήρα (φαντάζομαι μεγάλη), στις 25/10/2011
“that unfortunately is a bad memory for our city. those are the bicycles recovered from the flood of 10/25/11”

Στο τέλος της διαδρομής όμως ο καιρός έφτιαξε. ( Και σήμερα που φτάσαμε νωρίς και έχει και καλό καιρό, δεν έχει παραλία).
Χτυπησαμε ένα ντονερ να μας ανοίξει η όρεξη και θα ετοιμασουμε μία κατσαρόλα μακαρόνια και τρεις μοσχαρισιες για να στανιαρουμε.
Ή πιο δύσκολη (υψομετρικά) μέρα τελικά έφυγε σαν παιχνίδι, και φτάσαμε στο τόπο διανυκτέρευσης (το λιμάνι La Speggia) αρκετά νωρίς ώστε να βάλουμε μπουγάδες.

####################################################
Ημέρα 10

Τέρμα οι παραλίες.
10η μέρα, ευκολακι, και είχα προγραμματίσει και λίγα χιλιόμετρα νομίζοντας ότι θα περάσουμε πολύ ώρα στην Πιζα (το πιο γνωστό από τα μέρη όλου του ταξιδιού) .
Μετά τα πρώτα 45 χλμ στρίψαμε και φύγαμε από την παραλία. Στο 70 φτάσαμε στην Πιζα, όπου ακουσαμε και για πρώτη φορά ελληνικά μετά από την Βαρκελώνη. Βγαλαμε τις παραδοσιακές φωτογραφίες, γελασαμε με τον χιλιάδες κόσμο που έβγαζε τις ίδιες φωτογραφίες, και συνεχίσαμε.
piza1

Λοιπόν, τα παλια σπίτια δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει την Πιζα φτιάχνουν μία πολύ πιο όμορφη εικόνα από την κλασσική του κεκλιμένου πύργου.
piza2

Συνεχίζουμε μέσα από την πανέμορφη Τοσκανη, με τους δρόμους να είναι σκεπασμένοι με πεύκα (ομορφιά απίστευτη)
toskani

Ααα, και μην ξεχάσω. Χιλιάδες ποδήλατα κούρσες. Μέσα σε 20 λεπτά μετρησα 121 ποδηλατα να έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Απλά για προπόνηση.

Προχωράμε για το μέρος της διανυχτέρευσης, την Σάντα Μαρία Α Μόντε. Η Σαντα Μαρία Α Μοντε (Santa Maria A Monte) είναι μία διευρυμένη κοινότητα στην Τοσκανη, κοντά στην Πιζα. Περιλαμβάνει ένα λόφο (παλιά στρατηγικής σημασίας) και τρία μικρά χωριά στους προποδες του λόφου.
Δεν είναι διάσημη, είναι και το σαν τα Φιλιατρά αλλά χωρίς τον πύργο του Άιφελ.
Και αν δεν καθόταν έτσι η τύχη, δεν θα το είχες ακούσει ποτέ. Ο Παναγιωτης και ο Χρηστος όμως είπαν να πάμε μέχρι εκεί, να φάμε ένα παγωτό και να το δούμε πριν έρθουμε για ύπνο.
Και ενώ τρώγαμε το παγωτό μας ακούμε να παίζει η μπάντα του χωριού . Και λέμε, κάτσε να δούμε τι γίνεται.
Τι γίνεται λοιπον. Μία φορά τον χρόνο, στις 18 Ιουνιου, έχουν στο χωριό ένα δικό τους φεστιβάλ. Ντύνονται με ρούχα διαφόρων εποχών, και κανουν μία παρέλαση μετά μουσικής, δείχνοντας τα σημαντικότερα στοιχεία της ιστορίας του χωριού.
Μέσα σε αυτά: το 1956 τον ερχομό της τηλεόρασης, τους πανκ, τους χιπιδες, τους ροκαμπιλιδες, τα τσαρλεστον, τις πολιτικές συλλήψεις, αλλά και πιο παλιά, μεσαιωνικά και άλλα. Τις ρουγες με τις γυναίκες του χωριού να κουτσομπολευουν, τους άντρες να παίζουν χαρτιά, βεσπες, παλια ιταλικά αυτοκίνητα, ότι μπορούσαν να θημηθουν για το χωριο τους.
Αναπαντεχο
Αναπάντεχο και μας έκανε να φύγουμε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά
santa1

santa2

santa3
#######################################################
Ημέρα 11
Ως ο εντεταλμένος ιχνηλάτης της ομάδας (αυτός που έχει το navigation) διαρκώς κοιτάζω πίσω μου να σιγουρευτώ ότι έρχονται οι άλλοι. Σήμερα σε κάποια φάση, γύρισα πίσω και είδα να με ακολουθούν αλλά ποδήλατα, διαφορετικα.
art-cycles

Και επειδή τα ποδήλατά μας είναι κουλτουριάρικα, σήμερα μας πήγαν στην Φλωρεντία.
1) πήξιμο στους τουρίστες. Απίστευτα. Δεν θυμάμαι να έχω δει πιο πολλούς (ολοφάνερα) τουρίστες. Και δεν εννοώ σε ένα μνημείο (και στον πύργο της Πίζας ήταν πήχτρα) αλλά σε μία ολόκληρη (μεγάλη) περιοχή. Μιλιούνια.
2) όχι δεν μπήκαμε με τα ποδήλατα στο Ουφιτσι. Δεν δοκιμασαμε καν. Ότι είδαμε απ’ έξω .
3) πολύ όμορφη πόλη. Θα ξαναπήγαινα.
florentia1
florentia2
florentia3
florentia4

Κάποια χιλιόμετρα έξω από την Φλωρεντία, και αφού ανεβήκαμε την ανηφόρα της ημέρας, μας έπιασε βροχή. Ο Παναγιώτης ενθουσιάστηκε. Νομίζω ότι δεν τον έχω δει πιο χαρούμενο (photo to be inserted here).

Χαθήκαμε λίγο (ένας δρόμος που είχαμε στο navigation είχε πλυμμηρίσει πριν από καιρό και δεν λειτουργεί πλέον). Τελικά δεν τον χρειαζόμασταν (από ότι κοίταξα μετά, ήταν στον σχεδιασμό γιατί μας γλίτωνε ένα λόφο με 200 υψομετρικά).
Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης μου τράβηξε μία φωτογραφία που αγάπησα
in-the-rain

(Και μάλλον θα κάνουμε και τα 120 αύριο υπό βροχή)

#######################################################
Ημέρα 12
Προτελευταία μέρα στην Ιταλια.
39 χιλιόμετρα από την Περουτζια, 31 χλμ από τον προορισμό μας για σήμερα, κάτω από μία γέφυρα, περιμένοντας να περάσει ή μπορα
vroxi2

Κάναμε τα 30 από τα 120 σημερινά χιλιόμετρα σε ανηφόρα με πολύ βροχή.
Και μετά ο καιρός μας έκανε την χάρη να μας αφήσει να βγούμε μία βόλτα στο Gubbio να δούμε την μεσαιωνική πόλη
goubio

Αύριο βουρ για Ανκονα
#######################################################
Ημέρα 13

karavi2
Και κάπως έτσι, 1293 χιλιόμετρα και 15072 υψομετρικά αργότερα φτάσαμε στο ποδηλατικό τέλος του ταξιδιού. Παρ’ οτι ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να φτάσουμε στην Καλαμάτα, τελικά δεν θα κάνουμε το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής (Πάτρα – Καλαμάτα) λόγω ζημιών, ζέστης και κούρασης . (Συν το γεγονός ότι αυτή τη διαδρομή την έχω ξανακάνει πέρισυ, και δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα να κάνεις στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ πιο όμορφοι, και ήσηχοι, δρόμοι) .
Το μυαλό χρειάζεται λίγο καιρό για να αφομοιώσει όλα όσα είδαμε, και να μπορώ να βρω τις πιο έντονες αναμνήσεις, αλλά μπορώ να πω από τώρα αυτά τα δύο πράγματα:
Α) μέσα σε 13 ημέρες ζήσαμε εμπειρίες πολλών μηνών. Αρκετές φορές βρεθήκαμε να λέμε “πότε έγινε αυτό? Μου φαίνεται σαν να ήταν ένα μήνα πριν” για κάτι που έγινε το ίδιο πρωινό.
Β) η καλή παρέα είναι το παν. Χωρίς τους συμποδηλάτες μου θα τα είχα παρατήσει και ακόμα και αν είχα συνεχίσει, θα είχα χάσει τα μισά από τα πράγματα που είδα και έζησα. Σας ευχαριστώ Παναγιώτη και Χρήστο
####################################################

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ισπανία και Γαλλία

Μέρος πρώτο
Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

############################
Ημέρα 0.5
Μερικές μέρες πριν αρχίσει το ταξίδι, φτάνω στην Βαρκελώνη, μόνος. Συναρμολογώ το ποδήλατο στο αεροδρομιο και ξεκινάω για να κάνω τα 100 χιλιόμετρα μέχρι το Saint Hillari.
Πρώτη φωτογραφία του ταξιδιού, στα βουνά της Girona.
breda

############################
Ημέρα 1
Ξεκίνημα χωρίς τον Παναγιώτη και τον Χρήστο, τους οποίους θα συναντήσω στο μέρος της πρώτης διανυκτέρευσης
Κατεβαίνοντας τα βουνά της Girona βλέπω μπροστά μου μία εικόνα για card postal. Χωριό Osor στην Girona.
osor

Μου σπάζει η αλυσίδα, αλλά για καλή μου τύχη κάνω την κατάβαση μαζί με τον Torbjorn ο οποίος έχει μαζί του μία έξτρα αλυσίδα. Βάζω την αλυσίδα του και συνεχίζω.
############################
Ημέρα 2
Στην La Jonquera , λίγο πριν ανεβουμε τα πυρηναια για να περάσουμε στην Γαλλια.
pirinaia

Περάσαμε τα σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας, ανεβαίνοντας τα Πυρηναία (δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Έχει μικρή κλίση για μεγάλη απόσταση).

Στο τέλος της ημέρας καταλήξαμε στην Ναρμπόν, η οποία φαντάζομαι ότι είναι πολύ όμορφη. Το φαντάζομαι, γιατί δεν την είδα. Μόλις πήγαμε στο σπίτι που διανυκτερεύσαμε, μπήκα να κάνω ένα ντουζ πριν βγούμε έξω, και βγήκα από το ντουζ τρέμοντας από το κρύο (ενώ έξω είχε ζέστη). Ο Παναγιώτης μου αγόρασε ένα θερμόμετρο, και είδαμε ότι ο πονόλαιμος είχε μετατραπεί σε 38 βαθμούς κελσίου. Πέρασα το απόγευμα ξάπλα, σκεφτόμενος ποιό είναι το πιο κοντινό αεροδρόμιο για να γυρίσω σπίτι μου.

############################
Ημέρα 3
Στο τραίνο. Στην Αρλ. Στον Ροδανό, και στις καλαμιές
Ο πυρετός την νύχτα έφτασε το 39. Δεν έλεγε να κάνω 120χλμ, και (προς χαρά και των υπολοίπων που είχαν ταλαιπωρηθεί λίγο με τα πηρηναία την προηγούμενη) πήραμε το τρένο.
arl

Και τελικά, ελέω πυρετού, απεργιών στα τρένα και των συμποδηλατων μου (που δεν με άφησαν να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω σπίτι όταν είχα απογοητευτεί από τον πυρετό) τα κάναμε και σήμερα τα χιλιομετρακια μας. Και περασαμε μέσα από την Αρλ και δίπλα από τις εκβολές του Ροδανου ποταμού που ξεκινάει από τον Ροδανο παγετώνα δίπλα στην Γενευη και κατεβαίνει 800 χιλιόμετρα μέχρι την Μεσόγειο.
train

Α) είμαι καλύτερα επάνω στο ποδήλατο παρά κάτω. Μόλις κατεβαίνω από το ποδήλατο με χτυπάν τα συμπτώματα του κρυώματος. Επάνω στο ποδήλατο τα ξεχνάω.
Β) συνεχίζουμε
Γ) γιατί όταν είσαι στο ποδηλατο όλοι οι άνεμοι είναι πάντα κόντρα?

############################
Ημέρα 4
Από την Αρλ, στην Λα Σιοτατ.

Για τουλάχιστον 8χλμ έξω από την Αρλ η διαδρομή μας ήταν σε έναν πανέμορφο δρόμο ανάμεσα σε πλατάνια.
platania

Λίγο πριν την Μασσαλία
to-massalia

Μου πήρε λίγο να το μάθω αλλά το Garmin μας έφερε στα αξιοθέατα.
massalia
(Ευχαριστούμε πολύ πολύ την Actionitems.gr για την βοήθειά τους)

Ως γνωστός ποδοσφαιρόφιλος (εδώ όσοι με ξέρουν γελάνε), όταν έφτασα στην Μασσαλία, έμαθα ότι γίνεται Euro. Αφού μου εξήγησαν ότι δεν μιλάν για το νόμισμα αλλά για ποδοσφαιρική διοργάνωση, έγινε και η εξής συζήτηση μέσω facebook.
Φίλος: Πεφτει ματσουκι,λακα απο κει μη φας κανα στυλιαρι ξωφαλτσο και βαλεις και στις τσαντες.φιλια ρε!
Εγώ: Χεχε μπα, μέχρι τώρα και άγγλοι και ρωσσοι και γάλλοι μας χαιρεταν και θέλουν να μας κερασουν. Σε λίγη ώρα φευγουμε έτσι και αλλιως.
Φίλος: Το καλο με το κοκκινο ειναι οτι εισαι και με τους 3!

############################
Ημέρα 5
Ας οψεται το γεγονός ότι το τραγούδι “Στο Σαν Τροπεζ” της Καιτουλας είχε βγει όταν ήμουν σε ηλικία που πλάθοταν ο χαρακτήρας μου ακομα (1991 για να μην το ψαχνετε) και σήμερα κάναμε μία μικρή παράκαμψη προσθέτοντας 12 χιλιόμετρα (στα ήδη 124 της διαδρομής μας) για να δούμε τι είναι τέλος πάντων αυτό το Σαν Τροπεζ.
Α) η Στουπα είναι καλύτερη
Β) οι γυναίκες μοντέλα εμένα δεν μου λένε τίποτα, όλες σαν πλαστικές ήταν
sain-tropez4

Γ) το επόμενο χωριουδάκι ήταν πολύ πιο όμορφο (αλλά δεν το έκανε τραγούδι η Καιτουλα και έτσι δεν έγινε διασημο, και δεν ανέβηκαν οι τιμές των οικοπέδων)
sain-tropez3

Δ) είχε τόσο μποτιλιαρισμα στην έξοδο του χωριου, που για 6 χιλιόμετρα εμείς με τα ποδήλατα προσπερνουσαμε φεραρι, πορσε και λαμποργκίνι
Ε) το παγωτό στο Σαν Τροπεζ δεν ήταν πιο νόστιμο από του ιταλού στο Ναυπλιο
sain-tropez2

ΣΤ) Βγάλαμε φωτογραφία μπροστά στο αστυνομικό τμήμα που γυρίστηκε η διάσημη ταινία του Louis De Fine “Οι αστυνομικοί του Saint Tropez”
sain-tropez1
saint-tropez-loui-de-fines

####################################################
Ημέρα 6
Στην Γαλλική Τριβιέρα
hyeres

Κάντε γρήγορα κύριε μπουλντοζιερη που ισιωνετε την άμμο μας. Πρέπει να παίξω ρακέτες να προπονηθώ για την Stoupa που θα πάω για διακοπές.
Και στην Γαλλική Ριβιερα υπάρχουν προβληματα.
sand

Μονακό, Νίκαια, Κάννες και άλλες ιστορίες.
riviera

Με άλλα 140 χιλιόμετρα, σε τιμή ευκαιρίας βλέπεις ένα σωρό πράγματα.
1) στα 40 χιλιόμετρα δρόμο από το Frejus μέχρι την Νίκαια, βλέπεις 100αδες (σοβαρά, για κάμποση ώρα μέτραγα και σταμάτησα στο 150) ποδήλατα κούρσες. Όλων των ηλικιών . Χαρά του ποδηλάτη. Αναρωτιέμαι βέβαια “μα καλά, δουλειά δεν έχουν αυτοί?” αλλά αυτό δεν το ρώτησα να πω την αλήθεια μου. Ρωτησα όμως και μου είπαν ότι αυτό γίνεται κάθε μέρα όταν δεν βρέχει, και όλη την διάρκεια του έτους. Μπορεί να τους κατεβάζει ιπτάμενος δίσκος, δεν ξέρω

2 ) οι Κάννες δεν μας ενθουσίασαν. Αλλά γίνεται τώρα εκεί το 50στο φεστιβάλ τηλεόρασης, και περάσαμε (τυχαία) μπροστά από το φεστιβάλ τη στιγμή που έβγαινε μία (φανταζομαι) ηθοποιός, την οποία κάμποσα κοριτσάκια εκεί την περίμεναν και ούρλιαζαν το όνομα της (που δεν το κατάλαβα) και οι σεκιουριταδες άνοιγαν δρόμο για να περάσει.
Τώρα μπορώ να λέω ότι το έζησα και αυτο.

3) Η Νίκαια είναι πολύ εντυπωσιακό μέρος. Τα κτίρια, η παραλία, ο ποδηλατοδρομοι. Αξίζει να περάσεις δύο τρεις ώρες εκεί.
nice1

Φεύγοντας από την πόλη έχει ένα λόφο με απίστευτη θέα.
nice

4) το Μονακό αξίζει μόνο ως μελετη του πως μπορείς να πάρεις μία πολύ όμορφη περιοχή και να την κάνεις να μοιάζει σαν το κέντρο οποιαδήποτε μεγαλούπολης. Άντε, να μπορείς να πεις “το έχω δει και αυτό”
monaco

nice3

Ο γάτος κοιμάται στον καιρό της ζέστης…

Ο γάτος μας έκλεισε πριν κάνα μήνα τα 2 χρόνια ζωής. Είναι πολύ γλυκούλης, ήσυχος και με διάφορες παραξενιές που μας έχουν προκαλέσει άπειρο γέλιο.

Σε αυτό το ποστ όμως θα ασχοληθώ με τον ύπνο του τώρα το καλοκαίρι. Είχα δει ένα κόμικ κάποια στιγμή που έλεγε για το πώς μπορείς να καταλάβεις πόσο κρύο κάνει, βλέποντας τη γάτα να κοιμάται, αλλά δε το βρίσκω τώρα… Πάντως όταν κάνει κρύο κοιμούνται κουλουριασμένες κάπου και όσο ζεσταίνει ο καιρός, τόσο απλώνονται. Νομίζω είναι φανερό από τις παρακάτω εικόνες ότι έχει πιάσει η ζέστη για τα καλά:

Ενα από τα αγαπημένα του σημεία είναι τα σκαλιά:

2016-07-05 13.54

Μετά έχουμε τα κρεββάτια μας

2016-06-18 19.02

2016-07-12 17.54

Όλο το πρωινό το περνάει συνήθως στο γραφείο μου πάνω ή στο γραφειάκι στο δωμάτιο των φίλων:

2016-06-22 09.43

2016-07-05 15.43

με απολύτως αγαπημένο του το καλαθάκι που έχω βάλει στο γραφείο μου:2016-06-03 13.37

2016-07-11 13.54 2016-07-11 11.27

(η Χριστουγεννιάτικη μπάλα έχει ξεμείνει…)

2016-06-16 13 και μια μπόνους φωτογραφία στο καλαθάκι, γιατί είναι τόσο ωραία!!!

2016-06-17 16.15

Υπάρχει βέβαια και το πάτωμα… Εκεί που περπατάει ξαφνικά αποφασίζει πως ΕΚΕΙ είναι το σωστό μέρος να ξαπλώσει και πέφτει κάτω και απλώνεται… Θα βγάλω και τέτοιες φωτο να συμπληρώσω τη λίστα μου 🙂

17+2=19

Μια ανάσα πριν την εικοσαετία και ακόμα περνάμε τέλεια!

Δεν κάνουμε πάντα κάτι εξαιρετικό στην επέτειό μας, αλλά πάντα φροντίζουμε να το γιορτάσουμε κάπως. Φέτος είχαμε κάμποσο κόσμο στο σπίτι, οπότε ξεκινήσαμε το πρωί πηγαίνοντας για μπάνιο. Αράξαμε στο Barreira που έχει άφθονη σκιά και μπορείς να περάσεις ώρες ακόμα και τις μέρες που έχει πολύ κόσμο. Μετά συνεχίσαμε τρώγοντας στο Πευκάκι, με τη θαλασσινή αύρα να μας δροσίζει και βεβαίως κάναμε ξανά και μια βουτιά πριν έρθει το φαγητό. Το απόγευμα πήραμε μέρος στο event γιόγκα που είχε διοργανώσει η δασκάλα μας, γιόγκα στο κύμα παρέα με τα Body Shop. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία, αφού ήταν πρώτη φορά που κάναμε γιόγκα σε εξωτερικό χώρο. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα γιατί είχε αρκετό ήλιο ακόμα, αλλά όταν άρχισε να πέφτει η εμπειρία έγινε μαγική. Ειδικά τα πέντε λεπτά που κάτσαμε και είδαμε τον ήλιο να δύει μπροστά μας… Μετά τη γιόγκα κάναμε και νυχτερινό μπάνιο και έτσι έκλεισε τέλεια η μέρα!

yogastkoy 2016-07-10 21.17

Με αφορμή την επέτειό μας φέτος είπαμε για πρώτη φορά στα παιδιά και την πραγματική ιστορία του πώς γνωριστήκαμε. Μέχρι τώρα είχαν ακούσει μόνο ιστορίες λίγο φανταστικές. Δεν ξέρω πώς έγινε και δεν είχαμε πει την πραγματική. Ίσως θεωρούσαμε κιόλας πως ήταν μικρά για να την ακούσουν δεν ξέρω… Φέτος ζήτησαν να ακούσουν τι είχε γίνει. Ίσως έχουν επηρεαστεί και από το How I met your mother που βλέπουν μανιωδώς αυτό τον καιρό. Τόσες ιστορίες έχουν ακούσει από τον Ted, να μην ακούσουν και αυτή που τους αφορά; Έτσι λοιπόν άκουσαν την παρακάτω ιστορία:

Ο Κωνσταντίνος δούλευε σε ένα φωτογραφείο στην Αθήνα όσο σπούδαζε. Είχε γνωρίσει τυχαία την κόρη του φωτογράφου σε μια συναυλία του Παπάζογλου. Φορούσε ένα άσπρο ψάθινο καπελάκι και η κοπέλα του το πήρε και μετά πιάσαν κουβέντα για τη φωτογραφία. Ήταν εκεί και ο μπαμπάς της και γνωρίστηκαν και με αυτόν. Όταν ανέβηκε στην Αθήνα πήγε να τους βρει και του πρόσφεραν δουλειά. Κάποια στιγμή θα έφευγε για Αγγλία με το Erasmus και στο φωτογραφείο ήθελαν άτομο. Τους γνώριζε ο μπαμπάς μου καλά γιατί ήταν πωλητής στην Kodak τότε και ήταν πελάτες του και μου πρότεινε να πάω. Σπούδαζα κι εγώ τότε και μια χαρά μου κάθησε η part time δουλειά. Η πρώτη φορά λοιπόν που είδα τον Κωνσταντίνο ήταν τότε και η πρώτη μου σκέψη ήταν “πώς είναι τούτος έτσι καλέ;” Ήταν πιτσιρίκος, με φουντωτά μαλλιά και μούσια!

Η δεύτερη φορά που τον είδα από την άλλη μου άφησε άλλη εντύπωση. Είχε διακοπές από το Erasmus και ήρθε να χαιρετήσει τους φωτογράφους (που μας είχαν λίγο σαν παιδιά τους όλους). Ήταν κουρεμένος, φιτ από το πολύ κολυμβητήριο στην Αγγλία, ξυρισμένος, με ένα μακρύ μαύρο παλτό. Όπως καταλάβατε, άλλαξα γνώμη! Βέβαια ήταν απλώς του τύπου “α να ένας ωραίος”, αφού ήμουν σε σχέση τότε και άλλωστε ο Κωνσταντίνος ήταν ακόμα στην Αγγλία (και ήταν επίσης σε σχέση). Τον είδα μια φορά ακόμα, γιατί είχε ξεχάσει τα κλειδιά του στο μαγαζί και μου ζήτησε να του τα πάω μια που πήγαινα στο κέντρο για τη σχολή. Εγώ δεν είχα σχολή εκείνη τη μέρα, αλλά ήξερα πως θα πηγαίναμε με τον μπαμπά μου που ήθελε να ψωνίσει. Έτσι του τα πήγα και γνώρισα και τη σχέση του αφού πήγα σπίτι της στην ουσία.

Μετά από κάποιο διάστημα τέλειωσε το Erasmus, γύρισε πίσω, πήγε και ναύτης. Πήγε να ξαναδεί τους φωτογράφους και μέσα στα νέα που τους είπε ήταν πως χώρισε από τη σχέση του. “Α, αλήθεια;” του λέει η -καλή- φωτογράφος. “Και η Στέλλα χώρισε…”. Προφανώς θα του είχα αφήσει κι εγώ καλή εντύπωση γιατί ζήτησε το τηλέφωνό μου, το οποίο και πήρε. Μετά από λίγες μέρες χτύπησε το τηλέφωνό μου με τη γνωστή, θρασύτατη φράση. Μου πρότεινε να πάμε στην Άνδρο μαζί με ένα φίλο του, να δούμε μια έκθεση φωτογραφίας.

Δεν πήγαμε ποτέ στην Άνδρο και εκείνο τον φίλο τον γνώρισα αρκετό καιρό μετά (αφού προφανώς δεν ήρθε μαζί μας), αλλά περάσαμε ένα τέλειο Σαββατοκύριακο. Στο μυαλό μας είχαμε και οι δύο κάτι πιο σύντομο σε σχέση -αφού είχαμε μόλις χωρίσει από μακροχρόνιους δεσμούς- αλλά… δε μας έκατσε! 19 χρόνια μετά, είμαστε ακόμα μαζί.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με την ιστορία και πρότειναν την εξής εξαιρετική ιδέα: του χρόνου που θα γιορτάζουμε τα 20 χρόνια γνωριμίας, να πάμε επιτέλους εκείνο το ταξίδι στην Άνδρο! Μας άρεσε φυσικά πολύ και νομίζω ξέρουμε ήδη πού θα περάσουμε τις ημέρες αυτές του χρόνου 🙂

Την ιστορία του γάμου την έχω γράψει σε προηγούμενη επέτειο αν θέλετε να τη διαβάσετε κι εκείνη. Ήταν εξίσου περιπετειώδης!
Scan32

Εδώ φεύγοντας από την εκκλησία

Scan63

Και εδώ τις επόμενες μέρες, που τις περάσαμε στην Αλόννησο… Τι πιτσιρίκια που ήμασταν!

 

Το σύστημα των πόντων

Θυμάστε που όταν τα παιδιά είναι μικρά και θες να τα βάλεις να κάνουνε δουλειές ή να μάθουνε πράγματα (πχ να χρησιμοποιούν το γιογιό αντί της πάνας), χρησιμοποιούσαμε σύστημα με αυτοκολλητάκια; Έχω κάνει δυο ποστ για το σύστημα αυτό, ένα το 2010 και ένα το 2012. Τα παιδιά είναι μεγάλα φυσικά πια για αυτοκόλλητα, αλλά ένα παρόμοιο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και σε αυτή την ηλικία (για να μην πω ακόμα και στη δική μας χαχαχαχα).

Το σύστημα το σκέφτηκε η Ιωάννα. Γενικά κάνουν δουλειές τα παιδιά στο σπίτι, αλλά όταν έλειπε ο Κωνσταντίνος έκαναν περισσότερες. Μια από αυτές ήταν το πλύσιμο των πιάτων. Βαριόταν λοιπόν να τα πλένει και σκέφτηκε ένα σύστημα με το οποίο θα επιβράβευε τον εαυτό της για τη δουλειά αυτή. Για κάθε πιάτο, ποτήρι κλπ παίρνεις κάποιους πόντους και όταν μαζέψεις ένα ποσό μπορείς να κάνεις διάλειμμα. Ένα πιάτο αξίζει πχ 3 πόντους, ένα ποτήρι 4 και ένα μαχαίρι 1. Αν μαζέψεις 20 πόντους μπορείς να κάνει διάλειμμα για μισό λεπτό. Αν περιμένεις μέχρι να μαζέψεις 40 πόντους, τότε μπορείς να κάνει 1,5 λεπτό διάλειμμα ενώ στους 100 μπορείς να σταματήσεις για 5 ολόκληρα λεπτά! Πήρε κάτι μαγνητάκια ψυγείου, έγραψε επάνω τους πόντους και τις επιβραβεύσεις και έτσι τα είχε πρόχειρα κάθε φορά που έπλενε πιάτα.

Όσο και αν ακούγεται χαζό, μας ενθουσίασε όλους το σύστημα των πόντων και αρχίσαμε να μετράμε κι εμείς! Όμως εκεί που έπλενα τα πιάτα σκέφτηκα πως εμενα δε με νοιάζει πραγματικά να κάνω διάλειμμα, ίσα ίσα προτιμώ να τα κάνω όλα να τελειώνω. Δε θα έπρεπε να κερδίζω κάτι κι εγώ για όλους αυτούς τους πόντους; (ξέρω ξέρω, “μα πόσο χρονών είσαι” θα σκέφτεστε… Ξεκινήστε κι εσείς να μαζεύετε πόντους και θα σας πω!! ).

Κάπως έτσι ξεκίνησε ένα πιο ολοκληρωμένο σύστημα πόντων, το οποίο μετράει όλες τις δουλειές του σπιτιού. Είπαμε να μη βάλουμε δουλειές που κάνουν μόνο οι γονείς, αλλά δουλειές που τις αναλαμβάνουμε όλοι. Έτσι μπήκαν πόντοι για το πλύσιμο των πιάτων, το άπλωμα και μάζεμα ρούχων, το συγύρισμα του σπιτιού και το καθάρισμα της αυλής. Σας παραθέτω το σύστημα, όπως ακριβώς το έφτιαξε η Ιωάννα (και μέχρι στιγμής δε της έχει φέρει αντίρρηση κανείς).

Γενικοί κανόνες: δεν κλέβουμε πόντους!!!

Πλύσιμο πιάτων: 

  • 10 πόντοι για κατσαρόλες, μίξερ
  • 5 πόντοι για μεγάλα μπολ (ανακατέματος υλικών πχ)
  • 4 πόντοι για ποτήρια, βαζάκια
  • 3 πόντοι για πιάτα, καπάκια κατσαρόλας και καπάκι μίξερ
  • 2 πόντοι για κουτάλες, μελιέρες, καπάκια τάπερ/βάζων
  • 1 πόντος για μαχαιροπίρουνα

Κάθε σκεύος που έχει μείνει με κολλημένα φαγητά επάνω αξίζει τους διπλούς πόντους

Εάν μαζέψεις τα πλυμένα πιάτα παίρνεις 1 πόντο για κάθε σκεύος που τακτοποιείς (με μάξιμουμ πόντων τους 20)

Μάζεμα ρούχων (σημαίνει μαζεύω από την απλώστρα, διπλώνω και τακτοποιώ τα δικά μου τουλάχιστον)

  • 10 πόντοι για σεντόνια
  • 5 πόντοι για μπλούζες
  • 4 πόντοι για παντελόνια
  • 3 πόντοι για σορτσάκια
  • 2 πόντοι για εσώρουχα, μαξιλαροθήκες
  • 1 πόντος για κάλτσες, πετσέτες, μαγιό

Άπλωμα ρούχων

Ίδιοι με το μάζεμα, συν 1 πόντος επειδή είναι βρεγμένα

Μάζεμα αυλής

2000 πόντοι πάντα, συν έξτρα 200 αν κάνει πολλή ζέστη. (εδώ ο Γιώργος αντιπρότεινε 600 πόντους, γιατί του φάνηκαν πάρα πολλοί οι 2000. Είναι υπό συζήτηση)

Ανακύκλωση / Οργανικά / Σκουπίδια

  • Ανακύκλωση 10 πόντοι ανά σακούλα
  • Οργανικά 7 πόντοι (αν πας τα οργανικά στον κάδο κομποστοποίησης), 3 πόντοι (εάν βγάλεις τα οργανικά από τον μικρό κάδο στην κουζίνα στον λίγο μεγαλύτερο απ’ έξω)
  • Σκουπίδια 10 πόντοι ανά σακούλα

Συγύρισμα

  • Μάζεμα τραπεζιού κουζίνας (μετά το φαγητό) 15 πόντοι
  • Μάζεμα σαλονιού 10 πόντοι

Όπως καταλαβαίνετε το μάζεμα της αυλής δεν αρέσει σε κανέναν, γιατί μαζεύεις κακάκια και σκουπίδια που κάνουν τα σκυλιά μας…

Έχουμε ήδη κάνει χαρτάκι στο ψυγείο όπου καταγράφουμε τους πόντους μας. Τώρα απομένει να δούμε τι θα κάνουμε με τους πόντους αυτούς, με τι θα τους ανταλλάσουμε. Ως πρόταση έχει μπει μέχρι στιγμής το ότι όποιος μαζεύει πχ 1000 πόντους θα διαλέγει τι επιτραπέζιο θα παίξουμε, ποιά ταινία θα δούμε κλπ Προσπάθησα να βάλω μέσα να διαλέγει τι φαγητό θα φάμε, αλλά δεν έπιασε!!! Μου είπαν πως μάλλον θα πρέπει να τους ΔΙΝΩ πόντους αν κάτσουν να σκεφτούν το τι θα φάμε… Φτου…

Αν έχετε καμιά ιδέα για το τι άλλο μπορούμε να βάλουμε ως εξαργύρωση, κάθε ιδέα καλοδεχούμενη! Και αν μας έρθει κάτι άλλο, θα το συμπληρώσω.

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Σκόρπιες σκέψεις

Πιο έντονες αναμνήσεις και διάφορες σκόρπιες σκέψεις :

– Ή ομορφιά της ακτογραμμής στην Γαλλική Ριβιερα. Σαν να είσαι στην Μάνη, αλλά για 200 συνεχόμενα χιλιόμετρα, με βλάστηση.
2016-06-14 10.30.34

2016-06-14 10.30.51

2016-06-14 10.30.54

-Ο πολύ μεγάλος αριθμός ποδηλατών με κούρσες, από όλες τις ηλικίες, αλλά κυρίως από 30 και πάνω, στην Γαλλια ανάμεσα στο Frejus και τις Κάννες. Και μετα σε ολόκληρη την Ιταλια, σε όποιο επαρχιακό δρόμο και αν βρισκόσουν. Έχω τραβήξει ένα τυχαίο βιντεάκι, κάποια στιγμή. Μέσα σε 1:21 (ένα λεπτό, και 21 δέυτερα), μέτρησα 26 ποδήλατα. Απλή αναγωγή: μέσα σε μία ώρα πρέπει να είδαμε 1170 ποδήλατα. Και η διαδρομή ήταν 40 χιλιόμετρα.

-Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που βλέπαμε να ταξιδεύουν με ποδήλατο. Τους αναγνωρίζεις από τις βαλίτσες. Όλοι σε χαιρετάν, γιατί ανήκετε στην ίδια οικογένεια.

-Ή ευγένεια των ανθρώπων παντού. (Και ταυτόχρονα το πόσο λάθος είναι τα στερεότυπα που έχουμε για τους διάφορους λαούς, κυρίως για τους Γάλλους. Εκτός από ένα μηχανοδηγό τρένου που μου απάντησε στα Γαλλικά “αφού δεν με ρωτάς στα Γαλλικά δεν σου απαντώ τίποτα” δεν συναντήσαμε άλλο άνθρωπο στις 5 μέρες στη Γαλλια που να μην κάνει προσπάθεια να μας εξυπηρετήσει και να μας καταλάβει.

– Οι πολύ εξυπηρετικοί οικοδεσπότες μας στα Airbnb που μείναμε . Εκτός από ένα απαράδεκτο τύπο που είναι από μόνος του ολόκληρη ιστορία ( και από τα αναπάντεχα που έχεις να θυμάσαι)

– Ο απαράδεκτος τύπος που ενώ είχε καταχώρηση για τρεις επισκέπτες και είχε επιβεβαιώσει ότι είχε χώρο για τα ποδήλατα, μόλις άνοιξε την πόρτα και μας είδε άρχισε να μας φωνάζει ότι το δωμάτιο είναι πολύ μικρό για τρεις ανθρώπους, και ότι είναι ή τελευταία φορά που δέχεται τρεις καλεσμένους. Και αφού του πέρασε αυτό, άρχισε να μας φωνάζει επειδή είχαμε τρία ποδήλατα, ενώ αυτός περίμενε και είχε χώρο μόνο για ένα. Αφού του έδειξα το μύνημα στο οποίο του έλεγα ότι κάνουμε το ταξίδι με ποδήλατο, και τον ρώταγα αν έχει χώρο για τρία ποδήλατα, όπου είχε συμφωνήσει, συνέχισε να μας φωνάζει. Κάπου εκει αποφασίσαμε να φύγουμε και να βρούμε ένα ξενοδοχείο να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι. Ο (συνεχίζω να τον θεωρώ απαράδεκτο) οικοδεσπότης μου έστειλε ενα μύνημα ζητώντας συγνώμη για την συμπεριφορά του, λέγοντας μου ότι δεν χρειάζεται να τσακωθούμε, αφού είναι μίσος Έλληνας και αυτός (ήταν ή μαμά του λέει ελληνίδα). Έγραψα στο Airbnb οι οποίοι μου επέστρεψαν τα χρήματα της κράτησης και μου είπαν ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις που τους συμβαίνουν σπάνια, ας επικοινώνησω κατευθείαν με αυτούς (κάτι ομως που είναι πολύ δύσκολο, αφού το τηλεφωνικό κέντρο υποστήριξης έχει αναμονή…. σκεψου να παίρνεις από εξωτερικό και να πληρώνεις roaming περιμένοντας 10 λεπτά να σου απαντήσει κάποιος….)

– Το καταπληκτικό μου back office. Ή Στελλίτσα μου που χωρίς να απολαμβάνει ή ίδια τις διακοπές βοηθούσε οπότε χρειαζόταν. Μα να τσεκάρει τις διαδρομές να μην ξαναπέσουμε σε χωματόδρομο, μα να ψάξει για εναλλακτική διαμονή, μα να με υποστηρίξει, πως να το κάνουμε, το back office μετράει.

– Το ταξίδι περιλαμβάνει πολλά πράγματα.
Μπουγάδα (κάθε μέρα)
2016-06-11 16.08.04

Ράψιμο
2016-06-11 20.25.41

Μαγείρεμα
2016-06-17 20.37.51
(Για τα πρακτικά: τρεις μοσχαρίσιες μπριζόλες συνολικά 1300 γραμμάρια, 1 κιλό μακαρόνια, με μία κατσαρολίτσα σάλτσα, 200 γραμμάρια παρμεζάνα για βραδυνό, για τρία άτομα. Για ένα βράδυ).

– Τα δύο ατυχήματα που είδαμε. Και στα δύο αυτοκίνητο χτύπησε ηλικιωμένη κυρία που περνούσε τον δρόμο. Στη πρώτη περίπτωση στην Γαλλια ή κυρία σηκώθηκε και περπάτησε και συνέχισε την διαδρομή της. Στην δεύτερη, στην Ιταλια η κυρία ήταν στην άσφαλτο και εκείνη τη στιγμή που περάσαμε εμείς ερχόταν το ασθενοφόρο.

– Το τούνελ που αναγκαστήκαμε να περάσουμε στην Ιταλία, όταν ο κανονικός δρόμος από όπου θα περνάγαμε βρέθηκε κλειστός λόγω κατολίσθησης και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω και να πάμε από δρόμο πιο μεγάλης κυκλοφορίας. Όχι εθνικη, αλλά και πάλι δρόμο στον οποίο δεν θα επιλέγαμε αλλιώς να περάσουμε. Για 1 χλμ κάναμε απίστευτο σπριντ, μέσα σε απίστευτο θόρυβο, με τα ΙΧ να μας προσπερνούν από αρκετά κοντά.
Προς τιμή του, όταν έφτασε ένα φορτηγό πίσω μας δεν μας προσπέρασε αλλά έκοψε ταχύτητα και έτσι μας πήγε μέχρι την έξοδο του τούνελ. Έτσι για αλλαγή, να έχει και λίγο cardio ή γυμναστική μας.

– Τα τυχαία αξιοθέατα. Παρ’ οτι προγραμματίζω για καιρό τις διαδρομές που θα ακολουθούσαμε, τα κριτήριά μου δεν είναι τα αξιοθέατα. (Ίσως με διαφορετικούς περιορισμούς ή με λιγότερους χρηματικά και χρονικά περιορισμούς να λάμβανα υπ’ όψιν μου και τα αξιοθέατα). Όταν όμως είσαι στο δρόμο για 13 μέρες, όλο και πέφτεις πάνω σε μέρη που αξίζει να τα δει κανείς.
(όπως αυτός ο πολύ όμορφος εσωτερικός κήπος/συντριβάνι σε ένα παλάτι στην Γένοβα.
2016-06-16 14.02.30

– Ή σημασία ενός καλού βιβλίου μαζί. Μπορεί να είσαι στον δρόμο πολλές ώρες και όταν είσαι στο δωμάτιο να έχεις να κάνεις ένα σωρό δουλειές, αλλά υπάρχουν στιγμές (όπως οι 25 ώρες στο καράβι, ή τα αεροπλάνα και τα αεροδρόμια, ή η μέρα ξεκούρασης, που το βιβλίο προσφέρει μία διέξοδο στο μυαλό σου. (Έτσι για τα πρακτικά, στο ταξίδι αυτό τελείωσα τα δύο πρώτα βιβλία του Hyperion του Daniel Simmons και ξεκίνησα το τρίτο)

– Το πόσο περισσότερα καταστήματα που κάνουν τατουάζ βλέπαμε από ποδηλαταδικο στην Γαλλια. Τι γίνεται? Όλοι κάνουν τατουάζ αλλά δεν αγοράζουν ποδήλατα ? (Ενώ είχαμε συνέχεια τον νου μας για ανοιχτά ποδηλατάδικα, βλέπαμε συνεχεια ανοιχτά τατουαζάδικα)

– Δύο ημέρες της αρχικά σχεδιασμένης διαδρομής τις κάναμε με τρένο αντί για ποδήλατο. Την πρώτη λόγω πυρετού, την δεύτερη λόγω κούρασης. Μία μέρα του αρχικού σχεδιασμού (την τελευταία μέρα, το Πάτρα-Καλαμάτα) δεν την κάναμε λόγω ζέστης και ταλαιπωρίας. Νόμιζα ότι το να μην κάνω όλα όσα σχεδιάσει θα μου άφηνε ένα αίσθημα ανικανοποίητου, μη ολοκλήρωσης. Δεν είναι έτσι. Όπως μου έλεγε ο φίλος Torbjorn: “it’s all in your mind Konstantinos”. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μου. Από την στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το κάνεις για διακοπές και για την απόλαυση σου και όχι για δουλειά , χαλαρωνεις και το απολαμβάνεις ακόμα και αν δεν κάνεις ολες τις μέρες.
2016-06-11 09.16.03

Να φοράτε πάντα κράνος στο ποδήλατο

Γενικά σαν οικογένεια είμαστε πολύ προσεκτικοί με τους κανόνες ασφαλείας στα μεταφορικά μέσα. Πάντα είχαμε ειδικά καθίσματα και καρεκλάκια στο αυτοκίνητο, φοράμε ζώνη, φοράμε κράνος στο μηχανάκι και έχουμε μάθει και τα παιδιά να φοράνε από μικρά. Ακόμα και με άλλα θέματα, όπως πχ του αλκοόλ, είμαστε πιο αυστηροί από αυτό που ζητάνε οι νόμοι και έχουμε υιοθετήσει την πρακτική του 0% ποσοστό αλκοόλ για όποιον πρόκειται να οδηγήσει. Δεν μιλάμε στο τηλέφωνο όσο οδηγούμε και τα παιδιά κάθονταν πάντα στο πίσω κάθισμα μέχρι που ψήλωσαν αρκετά. Όλα αυτά μάλιστα μας έχουν κάνει να τσακωθούμε με γνωστούς και φίλους ή στην καλύτερη περίπτωση προκαλούν κάτι περίεργα βλέμματα.

Με τα ποδήλατα όμως για κάποιο λόγο δε το έχουμε το κράνος στο μυαλό μας. Πάντα είχαν τα παιδιά κράνος, όταν ήταν μικρά το φόραγαν περισσότερο και φυσικά ο Κωνσταντίνος το φοράει πάντα όταν πηγαίνει τις μεγάλες του διαδρομές. Τώρα που μεγάλωσαν όμως και για τις διαδρομές μέσα στην πόλη, δε φοράει κανείς μας. Έχουμε κάνει μερικές συζητήσεις με φίλους, έχω διαβάσει μέχρι και άρθρα που είναι κατά του κράνους στο ποδήλατο ή που τουλάχιστον λένε πως δεν προσφέρει και τίποτα και λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον με βόλευε να το πιστέψω (διαβάστε εδώ και τις δυο απόψεις).

Πλέον θα σας πω το εξής, δυστυχώς βασισμένη σε εμπειρία: όλα αυτά είναι μπούρδες! Το κράνος είναι απαραίτητο πάντα ΚΑΙ στο ποδήλατο. Σώζει ζωές και σίγουρα σώζει κεφάλια και αποτρέπει ταλαιπωρίες. Στη δική μας περίπτωση το τέλος ήταν αίσιο, αλλά θα μπορούσε και να μην είναι.

Την Πέμπτη που μας πέρασε, μόλις είχε επιστρέψει ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα ξεκίνησε με το ποδήλατο να πάει σε δουλειά. Εμείς μέσα στη χαρά της επιστροφής πήγαμε για μια γρήγορη βουτιά στη θάλασσα. Όταν επιστρέψαμε μας περίμενε ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας από τη Σοφία (που είχε μείνει σπίτι). “Πάρτε με τηλέφωνο – ΕΠΕΙΓΟΝ”. Με λίγα λόγια, η Ιωάννα είχε πέσει με το ποδήλατό της, την είχε μαζέψει μια κυρία από ένα μαγαζί εκεί, είχε φωνάξει το ασθενοφόρο και μας είχε πάρει και τηλέφωνο να μας το πει. Και η κυρία και αυτός στο ασθενοφόρο μας διαβεβαίωσαν πως δεν είχε τίποτα το παιδί, μόνο για προληπτικούς λόγους την πήγαν στο νοσοκομείο. Ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε να πάει στο νοσοκομείο, ενώ εγώ αποφάσισα να μείνω σπίτι αφού η Ιωάννα δεν είχε τίποτα και ήταν ήδη και η Σοφία εκεί. Και πάλι με λίγα λόγια, η Ιωάννα εντέλει ήταν μεν καλά (έκανε 2 ράμματα στο κεφάλι και είχε κάτι γρατζουνιές στον ώμο, αγκώνα, πόδι), αλλά με το χτύπημα στο κεφάλι είχε πάθει μια αμνησία που μας έκανε να ανησυχούμε. Δε θυμόταν τίποτα από τη μέρα εκείνη (πού πήγαινε, γιατί πήγαινε εκεί, πώς χτύπησε), αλλά ούτε και από προηγούμενες ημέρες (ότι είχε ξαναπάει στο συγκεκριμένο μέρος, πότε γύρισε ο Κωνσταντινος, πότε είχε φτιάξει τα νύχια της). Και όσο ήταν στο νοσοκομείο προφανώς δε δημιουργούσε και νέες αναμνήσεις, καθώς τα ρώταγε όλα αυτά κάθε πέντε λεπτά. Έπαιρνε απάντηση, τα ξέχναγε και μετά από 5 λεπτά άρχιζε τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και φτου και απ’ την αρχή. Ο Κωνσταντίνος από το νοσοκομείο προσπαθούσε να κρατήσει την ψυχραιμία του, εγώ από το σπίτι κόντευα να λιποθυμήσω. Της έκαναν όλες τις εξετάσεις, αξονική, ακτινογραφίες, υπέρηχους κλπ, ευτυχώς ήταν όλα καθαρά. Σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται και μέχρι να έρθουν σπίτι είχε αρχίσει να θυμάται και πράγματα από τις προηγούμενες μέρες.

Τώρα, 4 μέρες μετά, έχει πονοκεφαλους ακόμα, δεν μπορεί να διαβάσει ή να βρεθεί σε φασαρία, ενώ για μερικές μέρες ακόμα δεν επιτρέπεται να βγει στον ήλιο ή να κάνει μπάνιο. Ακόμα θυμάται ελάχιστα πράγματα από την Πέμπτη το πρωί (πριν το χτύπημα), ενώ δε θυμάται τίποτα από το ίδιο το χτύπημα ή το νοσοκομείο. Οι κυρίες που την είδαν να χτυπάει μας είπαν πως εκεί που πήγαινε απλώς έπεσε. Όταν μαζέψαμε το ποδήλατο είδαμε πως είχε βγει η αλυσίδα, οπότε φανταζόμαστε πως της βγήκε η αλυσίδα, δεν μπόρεσε να το ελέγξει (ήταν και το δικό μου ποδήλατο που δε το έχει συνηθίσει) και έπεσε. Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ πραγματικά τι έγινε. Το ευτύχημα ήταν πως δεν πέρναγε αυτοκίνητο να τη χτυπήσει και πως φυσικά δε χτύπησε πολύ χειρότερα.

Αν όμως φόραγε κράνος δε θα είχε χτυπήσει ούτε τόσο. Θα είχε γλυτώσει τη διάσειση και θα είχε απλώς τις γρατζουνιές. Θα σηκωνόταν και θα συνέχιζε κανονικά τη μέρα της. Ένα τόσο απλό πράγμα θα την είχε γλυτώσει από ταλαιπωρία, πόνο και χαμένες μέρες. Αν το κράνος πρόκειται να γλυτώσει έστω και έναν τραυματισμό, δε βλέπω το λόγο γιατί να μη το φοράς.

3 εβδομάδες άνευ Κωνσταντίνου (ξανά)

Ψάχνοντας άλλο πράγμα, έπεσα πάνω στην περσινή μου ανάρτηση, λίγο πριν γυρίσει ο Κωνσταντίνος από το πρώτο του μεγάλο ταξίδι. Τη διάβασα και θέλησα να γράψω τη φετινή μου εμπειρία.

Ο Κωνσταντίνος σχεδίασε (πάντα με τη δική μου υποστήριξη) και φέτος ταξιδάκι με ποδήλατο, αυτή τη φορά από τη Βαρκελώνη. Περιμένουμε να μας γράψει τις εντυπώσεις του τώρα που γύρισε (το ακούς ε Κωνσταντίνε;;; ) Θα έμενα και πάλι μόνη για 3 εβδομάδες, αλλά αυτή τη φορά δε μου φάνηκε και τόσο τρομερό.

Φέτος δεν είχα καμία παρέα. Ήμουν εγώ με τα παιδιά και that’s it (με εξαίρεση την επίσκεψη των εξαιρετικών Γάλλων και ένα διήμερο στη Φοινικούντα). Τα παιδιά είναι μεγάλα, βοηθάνε με τις δουλειές, δεν έχουν μεγάλες ανάγκες και είναι φυσικά και πολύ καλή παρέα. Η προσπάθεια ήταν βεβαίως στο να μείνω ψύχραιμη όσο γκρινιάζανε (δυο αδέρφια στην εφηβεία είναι σίγουρη συνταγή για γκρίνια και τσακωμό), να είμαι διαιτητής και να μη φλιπάρω. Μαζί με αυτό όμως έπρεπε να είμαι και μαμά και μάγειρας και εργαζόμενη και νοικοκυρά, να πηγαίνω σούπερ μάρκετ, να τα βγάλω για ψώνια, να πηγαίνουμε για μπάνιο, να πάμε σε γιατρούς… Αν πέρυσι είχα πολύ ελεύθερο χρόνο (πώς άραγε, αναρωτιέμαι), φέτος δεν πρόλαβα να πάρω ανάσα. Προσπάθησα να τα φέρω όλα σε ισορροπία, να καταφέρω να είμαι εντάξει σε όλες τις υποχρεώσεις μου ΚΑΙ να δουλέψω και όσο έπρεπε, αλλά απλώς δεν είχα χρόνο… Έκανα πολλά, έμειναν και πολλά πίσω. Προσπάθησα να αλλάξω το πρόγραμμά μου, να ξυπνάω νωρίτερα, να δουλεύω νωρίτερα και να μαγειρεύω από το βράδυ, έτσι ώστε να μπορώ να ξεκλέβω καμιά ώρα ενδιάμεσα στη μέρα να πηγαίνουμε στη θάλασσα. Τέλος πάντων δεν τα κατάφερα και πολύ καλά.

Φαντάζομαι πως αν είχα να τα κάνω όλα αυτά μόνη μου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή θα έβρισκα τον τρόπο, θα τα ρύθμιζα αλλιώς (ή θα φλίπαρα εντελώς να τελειώνουμε). Παρότι δεν κατάφερα να τα ρυθμίσω όπως ήθελα τώρα, είχα και πάλι την εντύπωση πως τα έβγαλα πέρα μια χαρά. Ναι, το προηγούμενο Σάββατο είχα φτάσει σε σημείο απελπισίας, ήμουν φρικαρισμένη και μέσα στα νεύρα, δε νομίζω να με είχαν ξαναδει έτσι οι γύρω μου. Αλλά μετά πήγαμε βόλτα στη Φοινικούντα και ένιωσα πως ηρέμησα. Μέχρι που την Παρασκευή το πρωί, μόλις με είδε ο Γιώργος, παρότι ήμουν ξενυχτισμένη, είχαμε περάσει την προηγούμενη μέρα τα διάφορα με την Ιωάννα και είχα ακούσει και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Αγγλία, μου είπε “πρώτη φορά σε βλέπω τόσο καλά από τότε που λείπει ο μπαμπάς. Φαίνεσαι ήρεμη.” Τα πράγματα γύρω μου ήταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά στο πρόσωπό μου κυριαρχούσε η ηρεμία, γιατί είχε γυρίσει ο Κωνσταντίνος. Και όλο αυτό χωρίς να το καταλάβω…

 

Πάρτυ για τα 14!

Η Ιωάννα έκλεισε τα 14 και μπορώ να πω πως μέσα στη χρονιά αυτή που πέρασε έγινε η μεγάλη αλλαγή και από κοριτσάκι έγινε νεαρή γυναίκα. Κάθε χρόνο τα παιδιά μεγαλώνουν και αλλάζουν και βλέπεις φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και λες “βρε για κοίτα τι μικρούλι που ήσουν”. Αλλά υπάρχει μια χρονιά κατά την οποία τα παιδιά αλλάζουν δραματικά. Και δεν εννοώ μόνο το ύψος ή το σώμα, εννοώ το ύφος, τις κινήσεις, την εντύπωση που σου δίνουν. Η χρονιά που όταν σε δουν γνωστοί που έχουν καιρό να σε δουν δε λένε απλώς “πώς μεγάλωσες, πόσο ψήλωσες” και λοιπά, αλλά μένουν με ανοιχτό το στόμα διερωτώμενοι… Είναι τότε που ακόμα και οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους κάθε μέρα αντιλαμβάνονται καθαρά το πόσο άλλαξε. Στα κορίτσια έρχεται πολύ νωρίτερα η αλλαγή αυτή και νομίζω είναι πιο απότομη. Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία, αλλά απ’ όσο βλέπω από τα παιδιά μου και τους φίλους τους, στα αγόρια υπάρχει εκείνη η χρονιά που θα ψηλώσουν πολύ και θα αλλάξει η φωνή τους (και κάνει εντύπωση), αλλά παρ’ολ’αυτά δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τη μορφή που θα έχουν ως άντρες, δεν έχουν “σκληρήνει”. Δεν ξέρω αν αυτό έρχεται σταδιακά ή θα γίνει μέσα σε μια χρονιά. Θα το διαπιστώσουμε 🙂

ioannacollage14

Πάντως στα κορίτσια επιβεβαιωμένα γίνεται. Και όπως είπα για την Ιωάννα ήταν αυτή η χρονιά. Έχει ψηλώσει, έχει αλλάξει. Και στην όψη και στις συνήθειες. Έχει γίνει μια όμορφη δεσποινίδα. Περνάει τις δυσκολίες της εφηβείας βέβαια, είναι μια πολύ περίεργη φάση στη ζωή μας αυτή. Θέλω να πιστεύω όμως πως σε 1-2 χρόνια τα πράγματα θα ηρεμήσουν.

Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος περάσαμε από 40 κύματα για να αποφασίσει τι τούρτα θέλει και τι θα κάνει για τα γενέθλιά της. Στο τέλος το κύριο ζητούμενο ήταν να είναι τούρτα με βουτυρόκρεμα και βρήκε μια πολύ όμορφη (και εύκολη ευτυχώς) τούρτα για να κάνουμε. Δεν έκανε και κάτι ιδιαίτερο πολύ για το πάρτυ της, γιόρτασε τα γενέθλιά της με την παρέα του D&D, παίζοντας. Τους έφτιαξα και τυρόπιτες, λουκανικοπιτάκια και είχαν και χυμούς, μια χαρά περάσανε.
2016062531 2016062532 2016062528

2016062546

Ευτυχώς που ήθελε μια σχετικά εύκολη τούρτα κιόλας, γιατί ετοιμάστηκε μέσα στο χαμό με το χτύπημα και τα νοσοκομεία… Πού μυαλό και πού χρόνος… Πάλι καλά που είχαν περάσει και δυο μέρες από το χτύπημα οπότε μπορούσε τουλάχιστον να παίξει (έκανε και 2 διαλείμματα ενδιάμεσα).

Χρόνια πολλά λοιπόν Ιωαννούλα μου και εύχομαι τα γενέθλιά σου πάντα να είναι τόσο γλυκά, όμορφα και πολύχρωμα όσο η τούρτα σου και βεβαίως να μη σε βρουν πονεμένη ποτέ ξανά! Σε λατρεύουμε!

Οι νέοι μας φίλοι. Quoi?

Έχω ήδη κάνει ένα ποστ για την εμπειρία μου με το warm showers. Αυτές τις μέρες που θα έλειπε ο Κωνσταντίνος είχαμε πει να το βάλουμε unavailable το σπίτι, για να μην έχω να κάνω ακόμα παραπάνω πράγματα. Όμως πριν το κάνει, έλαβε ένα μήνυμα από μια οικογένεια Γάλλων που ρωτούσε αν θα μπορούσαμε να τους φιλοξενήσουμε. Παρότι είχα πει λοιπόν όχι για όλους, αυτή ήταν μια διαφορετική περίπτωση. Μου κίνησε την περιέργεια και ήθελα να μάθω πώς κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι ως οικογένεια. Έχουν δυο μικρά αγόρια 8 και 10 χρονών, τι γίνεται με το σχολείο; πώς αντέχουν τα παιδιά; άραγε έχουν διπλά ποδήλατα, τα κουβαλάνε σε καρότσι, έχει ο καθένας το δικό του; Δε μιλάμε και για μικρό ταξίδι, οι άνθρωποι έχουν προγραμματίσει να είναι στο δρόμο 6 μήνες… Είχα ένα άγχος γιατί θα ήμουν  μόνη μου (και συνήθως ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που μιλάει, που κανονίζει, που βοηθάει), αλλά είπα οκ, θα χαρώ πολύ να έρθουν.

Και πράγματι, όχι απλώς χάρηκα, αλλά πέρασα 3 εξαιρετικές μέρες! Στην αρχή τους είχαμε γράψει πως μπορούμε να τους φιλοξενήσουμε για 1-2 βράδια, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την κουζίνα και το ψυγείο μας και άλλους τέτοιους γενικούς κανόνες που γράφουμε (για να μπορούμε να διατηρήσουμε κάποιες ισορροπίες και να ξέρει ο καθένας τι να περιμένει). Όλα αυτά έφυγαν από το παράθυρο βέβαια όταν ήρθαν οι άνθρωποι, γιατί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που είχαμε μέχρι τώρα, δεν ενδιαφερόντουσαν μόνο για μια στέγη και άντε να πεις και δυο ιστορίες, αλλά ήθελαν να ζήσουν μαζί μας, να μας γνωρίσουν. Να μαγειρέψουμε μαζί, να βγούμε βόλτες, να παίξουν τα παιδιά. Ένιωσα πραγματικά πως έκανα καινούριους φίλους και πέρασα θαυμάσια. Κατ’ αρχάς όταν ήρθαν μας έφεραν ένα μπουκάλι λευκό κρασί και ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ! Και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΓΑΛΑ!  Πώς να μη τους συμπαθήσω από την πρώτη στιγμή;;;

2016-06-12 16.20

Η Ιωάννα κατά κύριο λόγο ανέλαβε τα παιδιά, τα οποία μπορούσαν να πουν 2-3 λέξεις στα ελληνικά και άλλες τόσες στα αγγλικά. Έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαθήματα αγγλικών, τα πήγε στα ζώα της γειτονιάς… Και με τον Γιώργο φυσικά έπαιξαν πολύ. Τίμησαν και τα επιτραπέζιά μας (από τα οποία ήξεραν ήδη πολλά) και κάτι σπαθιά που είχε ο Γιώργος σε μια κούτα.

p60612-120923

(Photo by Ghyslaine and Manu)

2016-06-11 21.40

Περάσαμε μια μέρα στα φουσκωτά στην παραλία όπου τα παιδιά πραγματικά τα έδωσαν όλα και βγήκαν νοκ άουτ 🙂

p60611-150333

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Τους έμαθα να μαγειρεύουν γεμιστά και σούπα με χυλοπίτες και αυτοί με τη σειρά τους μας έφτιαξαν το ένα βράδυ κρέπες και το άλλο Gougeres. Ενθουσιάστηκαν με τα γεμιστά, τα παιδιά μετά σχεδόν γλείφαν το τηλέφωνο που είχε τις φωτογραφίες… Κάναμε και βόλτα στην Καλαμάτα με το ποδήλατο, είδαν το πάρκο, φάγαμε παγωτάκι… Γενικά περάσαμε θαύμα και αυτοί έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα ξεκούρασης.

2016-06-11 21.54

Εδώ ο Μανουέλ ανέλαβε το ανακάτεμα της ζύμης… θέλει δύναμη!

Εδώ το αποτέλεσμα και εμείς να το τρώμε…

2016-06-11 23.10

και φυσικά τα γεμιστά μας!

Το ένα πρωινό το περάσαμε πάνω από τον χάρτη για να τους βοηθήσω να βρουν τη διαδρομή τους από εδώ και πέρα. Τους θαυμάζω πραγματικά για αυτό που κάνουν και ιδιαίτερα τα πιτσιρίκια… Να είσαι 8 χρονών, πάνω σε ένα μικρό ποδηλατάκι και να ανεβαίνεις τον Πάρνωνα!!! Εγώ ούτε με το αυτοκίνητο δε το κάνω…

p60612-120937

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Αν έχετε απορίες κι εσείς για τα παιδιά να σας πω πως είναι ο καθένας με το δικό του ποδήλατο και τις δικές του βαλίτσες. Οι μεγάλοι κουβαλάνε και μια σκηνή (με ό,τι χρειάζεται για να κοιμηθούν) και ό,τι χρειάζεται για να μαγειρεύουν. Έχουν στη διάθεσή τους 6 μήνες για το ταξίδι Γαλλία – Ιταλία – Ελλάδα και αντίστροφα. Τα παιδιά χάνουν μόνο 4 μήνες σχολείου, αλλά επειδή είναι μικρά και επειδή στη Γαλλία είναι το σύστημα τέτοιο, μπορούν να λείψουν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς να χάσουν τάξη. Απλώς κάνουν και μερικά μαθήματα στη διαδρομή. Κάναμε πλάκα λέγοντας πως είναι bikeschooled!

2016-06-13 08.44

Κάπως έτσι λοιπόν έκανα καινούριους φίλους! Τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να εξασκήσουν τα αγγλικά τους για μια φορά ακόμα, ενώ ίσως να έμαθαν και 2-3 γαλλικές λέξεις. Εγώ σίγουρα έμαθα μια: quoi?

Τα παιδιά θα πάνε από εδώ στην Μονεμβασιά και μετά Λεωνίδιο, Ναύπλιο, Κόρινθο, Αθήνα, Μετέωρα, Μέτσοβο, Γιάννενα, Ηγουμενίτσα. Εάν είσαστε κάπου στη διαδρομή τους και θέλετε να τους φιλοξενήσετε, επικοινωνήστε μαζί μου. Να είστε σίγουροι πως θα βγείτε κερδισμένοι γιατί θα έχετε γνωρίσει μια εξαιρετική οικογένεια! Αν θέλετε να τους δείτε περισσότερο, το μπλογκ τους λέγεται Οκτώ ρόδες