Ξυπνάω την Ιωάννα το πρωί.
-Μαμά, σήμερα είδα πολύ ωραία όνειρα!
-Αλήθεια μωρό μου; Τι όνειρο είδες;
-Είδα πως η κυρία μας μας έβαλε μόνο μαθηματικά για το σπίτι. Πολλές πολλές ασκήσεις όμως! Κι εγώ τις έκανα όλες, χωρίς να το σκεφτώ και πολύ, ενώ οι άλλοι δεν είχαν τελειώσει ακόμα…
Τα μαθηματικά είναι, αν το καταλάβατε, το αγαπημένο μάθημα της Ιωάννας. Τρέμε Μ.Ι.Τ. τα παιδιά μου σου έρχονται!
Ή και περισσότερα.
Είχαμε μείνει στον τηλεπαρουσιαστή. Μετά από αυτό (το οποίο έχει ξεχάσει νομίζω εντελώς), περάσαμε στον ιδιοκτήτη ραδιοφωνικού σταθμού. Ακούγαμε ραδιόφωνο μια μέρα στην Αθήνα (έχουν περάσει βέβαια μήνες από τότε) και αναρωτήθηκε εάν υπάρχει ραδιόφωνο με παιδικά τραγούδια. Του είπαμε πως όχι, δεν υπάρχει σταθμός που να είναι αποκλειστικά για τα παιδιά. Οπότε είπε πως όταν μεγαλώσει θα φτιάξει έναν ραδιοφωνικό σταθμό για παιδιά. Μάλιστα σκέφτηκε και πως θα τον διαφημίσει αλλά και τι πρόγραμμα θα έχει. Είπε πως θα βάζει τραγούδια, θεατρικές παραστάσεις, παραμύθια αλλά θα έχει και εκπαιδευτικά προγράμματα. Μάλιστα είπε πως θα βάζει εκπαιδευτικό πρόγραμμα την ώρα που τα παιδιά τρώνε πρωινό και μεσημεριανό, ώστε να τρώνε και να μαθαίνουνε και κάτι.
Είχε ενθουσιαστεί πραγματικά και έφτιαξε ολόκληρο επαγγελματικό πλάνο!
Το επόμενο σχέδιο (το οποίο ισχύει απ’ όσο ξέρω μέχρι σήμερα), είναι να πάει στο Μ.Ι.Τ. Θα σπουδάσει εκεί και μετά θα γίνει εφευρέτης.
Περιττό να πω τι έπαθε η διευθύντρια του σχολείου όταν της ξεφούρνισε το σχέδιό του ο Γιώργος. Δε νομίζω να γνωρίζει άλλο παιδάκι στο σχολείο του την ύπαρξη του Μ.Ι.Τ.
Τα γεγονότα γύρω μας και η οικονομία μπορεί να μην είναι ανθηρά, τα δέντρα και τα λουλούδια γύρω μας όμως είναι.
Η άνοιξη μπήκε (με τις αλλεργίες της και όλα 
) και εμείς θα το γιορτάσουμε με μια ζωγραφιά του Γιώργου.
Προσέξτε τις μαύρες γραμμές δίπλα στο δέντρο και δίπλα στις φραουλιές. Είναι η σκιά (ο ήλιος τα φωτίζει από τη μια, οπότε η σκιά πέφτει από την άλλη). Επίσης προσέξτε τα διαφορετικά λουλούδια (άλλα στο δέντρο, άλλο οι φραουλιές, άλλο τα απλά λουλούδια, άλλο οι τριανταφυλλιές -εκείνα τα ροζ στροβιλάκια στα αριστερά). Τέλος δείτε την υπογραφή (μέσω δεξιά, ένα αραβούργημα). Αυτά μου ζήτησε ο ζωγράφος να τα υποδείξω και μάλιστα τα τράβηξε και κοντινές λεπτομέρειες για να τις βάλω, αλλά εγώ βαριέμαι τώρα 
Τι ωραίο που είναι να περνάς μέρες με φίλους, φαγητό, παιχνίδι και γέλιο! Και αυτό το π/σ/κ τα είχε όλα!
Την Παρασκευή είχαμε το καθιερωμένο χαρτάκι μας. Για δυο εβδομάδες πήγε να γυρίσει το πράγμα και νίκησε η ομάδα μας, όμως αυτή την Παρασκευή και πάλι μας διαλύσανε Δε βαριέσαι! Άσε γιατί αν χάνουν συνέχεια θα χάσουν και τη θέληση να παίζουν, καταλάβατε;
Το Σάββατο το μεσημέρι ξεκινήσαμε για Ολυμπία. Βρήκαμε φυσικά την αγαπημένη μας Σοφία, η οποία μας είχε έτοιμο φαγητάκι, ένα υπέροχο κοτόπουλο με πατατούλες. Και για επιδόρπιο ετοίμασε στο πιτς φιτίλι κάτι απίθανα μπισκότα με μαρμελάδα πορτοκάλι και λιωμένη σοκολάτα από πάνω! Λέμε θα φτιάξω μαρμελάδα πορτοκάλι, μόνο και μόνο για να φτιάχνω αυτά τα μπισκότα!
Παίξαμε Carcasson (αυτό θέλει ποστ από μόνο του νομίζω) και είδαμε και κάμποσες ταινίες, σειρές κλπ. Ήρθε και μια άλλη φίλη της και περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ (φυσικά ξανατρώγοντας).
Την Κυριακή πήγαμε στην Πάτρα όπου είχαμε μια συνάντηση για καφεδάκι με τις Συνταγές της Παρέας. Βρήκαμε πρώτα την καλη μας Ναυσικά, ήπιαμε το τσαγάκι μας και μετά πήγαμε στη συνάντηση. Μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, το καφεδάκι έγινε φαγητό και γλυκό (τι περίεργο) και περάσαμε 3 ώρες τρώγοντας και γελώντας. Πάντα περνάμε καλά όταν μαζευόμαστε με ανθρώπους από τις Συνταγές, αλλά αυτή τη φορά, πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Γελάσαμε μέχρι σκασμού. Πάλι καλά που δεν είχε πολύ κόσμο στο μαγαζί. Το τραντάζαμε ολόκληρο! Ελπίζω να την επαναλάβουμε αυτή τη συνάντηση!
Επιστρέψαμε στο σπίτι και τα παιδιά μας πλήρως ανανεωμένοι! Πάντα τέτοια εύχομαι!
Έτσι για να μου φτιάξει η διάθεση λιγάκι, πάρτε ένα ωραίο σοκολατάκι με φυστικοβούτυρο.
Είμαι λάτρης των reese’s cups, τα οποία φυσικά και δεν βρίσκω εδώ στην Ελλάδα. Σοκολάτα και φυστικοβούτυρο είναι απλά τέλειος συνδιασμός.
Βρήκα λοιπόν μερικές συνταγές, τις μπουρδούκλωσα και έφτιαξα τα δικά μου σοκολατάκια με φυστικοβούτυρο.
Το μόνο που έχω να πω, είναι πως ξεπέρασαν την τάρτα σοκολάτας στα μάτια του Κωνσταντίνου!
Πάρτε και ένα δαγκωμένο για να συνεχίσουμε την παράδοση:
Μα τι χαζό πράγμα που είναι οι ορμόνες.
Τη μια μέρα έχεις απίστευτα νεύρα, την άλλη έχεις χάλια διάθεση και θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Και όλα αυτά χωρίς λόγο.
Φαντάζομαι μόνο τι έχει να γίνει στην εμμηνόπαυση. Καημένε Κωνσταντίνε…
Μου ζητήθηκε να φτιάξω ένα σετ από μπουλντοζάκια, για να μπουν στην τούρτα αγαπημένου φίλου που είχε γενέθλια και του αρέσουν τα χτισίματα!
Τις έφτιαξα λοιπόν (από ζαχαρόπαστα), τις συσκεύασα και πήγαν στην Αθήνα ευτυχώς χωρίς να πάθουν τίποτα!
Δεν έγιναν πολύ χαριτωμένες;;;
ΥΓ άσχετο: έβαλα φωτογραφίες και στο ποστ της Καθαρής Δευτέρας
