Η Ιωάννα, βρήκε λύση για να μην ξύνει το χέρι της μόνο του το τσίμπιμα από κουνούπι….
Αντι-κουνουποξυσμικό
…. γιατί όλο το ξεχνούσε και ξυνόταν.
(Και αν δυσκολεύεστε να το καταλάβετε: έβαλε ένα χαρτί στο πόδι της και το κόλησε με σελοτέιπ, και έτσι κάθε φορά που πήγαινε το χέρι της εκεί θυμόταν να μην ξυστεί).
Όχι πια.
Κάνω μια διακοπή στο πως περάσαμε στις διακοπές μας για να γράψω για αυτή την καταπληκτική εκδρομή που κάναμε το Σάββατο.
Την Παρασκευή το βράδυ ήρθε σπίτι μας ο αγαπημένος μας φίλος Θανάσης. Το Σάββατο αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή. Έτσι ξεκινήσαμε να πάμε στο Πολυλίμνιο και μετά στη Φοινικούντα στη Σοφία (αχ τι ωραία που είναι να έχεις καλούς φίλους 
).
Το Πολυλίμνιο είναι μια υπέροχη και μαγευτική τοποθεσία που όμως δεν είναι πάρα πολύ γνωστή. Απέχει μόλις μισή ώρα από την Καλαμάτα. Στο δρόμο προς Φοινικούντα, στην Καζάρμα, έχει πινακίδες που σε οδηγούν ακριβώς στο πλάτωμα που πρέπει να αφήσεις το αυτοκίνητό σου.
Στην αρχή έχει ένα μονοπάτι από χωματόδρομο. Στη συνέχεια ο χωματόδρομος γίνεται πλακώστρωτο, αλλά για λίγο. Μετά ξεκινάει η ανάβαση σε βράχια. Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά έχει κάποια σημεία που θέλουν λίγη προσοχή, να κρατιέσαι δηλαδή. Τα παιδιά πάντως βγάλαν το πήγαινε και το έλα μια χαρά.
Μετά από λίγο βρίσκεις την πρώτη λίμνη και παίρνεις μια μικρή ιδέα από τις ομορφιές που περιμένουν και πιο πάνω. Στην ουσία υπάρχει κάποια πηγή ψηλά, η οποία σχηματίζει καταρράχτες που δημιουργούν λίμνες και συνεχίζουν να πέφτουν ως άλλος καταρράχτης, καινούρια λίμνη, καταρράκτης κλπ κλπ. Και εσύ ξεκινάς από κάτω και ανεβαίνεις μέχρι πάνω. Είναι απλά πανέμορφα.
Στην πρώτη λίμνη απλώς βάλαμε τα πόδια μας και το κεφάλι κάτω από τον μικρό καταρράκτη. Είδαμε πόσο παγωμένα ήταν τα νερά και γενικώς δεν τολμήσαμε πολλά.
Μετά υπήρχαν λιμνούλες που δεν μπήκαμε καθόλου γιατί φαινόντουσαν βαθιές και ανακατεμένες, αλλά και τοπία πανέμορφα.
Μέχρι που βρεθήκαμε σε ένα υπέροχο μέρος που σε τραβούσε να μπεις. Η λίμνη Καδούλα. Τα παιδιά ήταν λίγο πιο ξεθαρρεμένα και μπήκαν εντελώς. Βέβαια πολλές φορές χρειάστηκε να τους πούμε να προσέχουν και πως είναι εύκολο να γλυστρίσουν και αν έχουμε ατύχημα εκεί τη βάψαμε, αλλά ευτυχώς, παρότι δεν μπορώ να πω πως μας άκουσαν κιόλας , ατύχημα δεν είχαμε.
Μετά τη λίμνη Καδούλα ήταν η λίμνη Κάδη. Η μεγαλύτερη που συναντήσαμε, με τον μεγαλύτερο καταρράχτη. Εκεί είχε πολύ κόσμο μαζεμένο, πολύ κόσμο που κολυμπούσε μέσα και αρκετό που ανέβαινε στα βράχια για να κάνει βουτιά από ψηλά. Κι εμείς κολυμπήσαμε και πήγαμε και σταθήκαμε κάτω από τον καταρράκτη. Σας λέω ήταν υπέροχα και για άλλη μια φορά μου έλλειψε μια υποβρύχια μηχανή, να τραβήξω τον καταρράκτη από κάτω…
Μετά από αρκετή ώρα που κάτσαμε εκει, αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Εάν έχει κανείς όρεξη για σκαρφάλωμα, μπορεί να ανέβει και πιο πάνω, όμως είναι λίγο πιο απότομα και φοβήθηκα λίγο για τα παιδιά.
Στην επιστροφή κάτσαμε ξανά στην πρώτη λιμνούλα που είχαμε δει καθώς ανεβαίναμε. Δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος εκεί και κάτσαμε μόνοι μας, φάγαμε φρουτάκια και κράκερ που είχαμε πάρει μαζί μας και αυτή τη φορά μπήκαμε εντελώς κάτω από τον καταρράκτη. Μέχρι που μας φάνηκε και πιο ζεστό το νερό
Θα μπορούσαμε να περάσουμε όλη τη μέρα μας εκεί άνετα… Εάν το αποφασίσει κανείς, καλό είναι να έχει μαζί του παπούτσια άνετα στο περπάτημα αλλά που θα βραχούν κιόλας (οι σαγιονάρες δεν είναι ό,τι καλύτερο. Είδα πολύ κόσμο με αυτά τα παπουτσάκια θαλάσσης με τον σιλικονούχο πάτο), μαγιό, αντιηλιακό και οπωσδήποτε φωτογραφική μηχανή (υποβρύχια στην ιδανική περίπτωση). Και ένα μπαστουνάκι δεν είναι κακή ιδέα. Αν πάρετε μαζί και φαγώσιμα και νερό, μπορείτε να περάσετε όλη τη μέρα εκεί. Μόνο να μην έχετε μεγάλο βάρος ή τσάντες που δεν κουβαλιούνται εύκολα.
Θα το ξανακάνουμε σίγουρα!
Μετά από εκεί πήγαμε στην Φοινικούντα και βρήκαμε τη Σοφία. Πήγαμε στη θάλασσα και εκτός από το μπάνιο μας και τις βουτιές μας, έκανε σερφ η Σοφία κι εμείς δοκιμάσαμε και λίγο. Εγώ κατέληξα με πολλές μελανιές στα καλάμια, ενώ η Ιωάννα ενθουσιάστηκε και θέλει να κάνει μαθήματα λέει Και επίσης μάθαμε πως μια σανιδα του σερφ μπορεί να διασκεδάσει απίστευτα τα παιδιά, ειδικά αν υπάρχουν 1-2 μεγάλοι δίπλα που τα κάνουν τσουλήθρα και τα κουνάνε και άλλα τέτοια διασκεδαστικά
Και ναι, το Σουσάκι έχει ηφαίστειο!
Τόσα χρόνια πάμε εκεί και πάντα λέγαμε πως πρέπει να το επισκεφθούμε. Μέχρι πέρισυ δεν ξέραμε καν που ακριβώς είναι. Πέρισυ βρήκα όμως οδηγίες στο μπλογκ του Antonious και τις είχα κρατήσει, όμως φέτος είδαμε πως έχουν μπει πινακίδες που σε οδηγούν εκεί κανονικά, οπότε δεν τις χρειάστηκα.
Ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει την ύπαρξή του καν. Διάβασα πως η τελευταία φορά που υπήρξε ηφαστειακή δραστηριότητα ήταν πριν 2,7 εκατ. χρόνια, αλλά μέχρι και σήμερα υπάρχει έντονη μεταηφαιστειακή δραστηριότητα με εκπομπή αερίων και η περιοχή μυρίζει όλη θειάφι.
Στην ουσία δεν υπάρχει κρατήρας και ίσως γι’ αυτό να μην έχει γίνει και μέγα αξιοθέατο. Υπάρχει μόνο φαράγγι. Διάβασα πως υπάρχουν 2, όμως εμείς βρήκαμε έναν δρόμο όλο κι όλο.
Ξεκινήσαμε ένα πρωί με τα παιδιά, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο τέρμα του χωματόδρομου και αρχίσαμε το περπάτημα στο φαράγγι.
Είχε φοβερή ζέστη, ο ήλιος μας χτύπαγε κατακέφαλα και βρώμαγε ο τόπος χαλασμένο αυγό (χαρακτηριστική μυρωδιά του θειαφιού). Ιδανικές συνθήκες δηλαδή
Είδαμε ωραία πετρώματα, είδαμε τρύπες παντού, είδαμε θειάφι γύρω μας. Διάβασα κάτι για ρέματα και καταράκτες, όμως εμείς δεν είδαμε τίποτα τέτοιο μες το κατακαλόκαιρο. Πιστεύω πως θα αξίζει να πάει κανείς σε άλλη εποχή του χρόνου, ώστε να αντέξει το περπάτημα και να δει και τη φύση σε καλύτερα κέφια.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέραμε τι να περιμένουμε, οπότε μας άρεσε μεν η διαδρομή και είδαμε ωραία πράγματα, αλλά απογοητευτήκαμε και λίγο. Φαντάζομαι πως αν γνωρίζεις και τα πετρώματα που βλέπεις γύρω σου θα είναι ακόμα καλύτερα.
Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες για το ηφαίστειο εδώ κι εδώ.
Η πρώτη εκδρομή που κάναμε. Πήγαμε στην Αίγινα, επίσκεψη στην αδερφούλα μου.
Στην αρχή λέγαμε να πάμε κανονικά, με το δελφίνι, αλλά ήρθαν οι γονείς μου, το σκάφος ήταν εκεί, οπότε μας πήρε ο πατέρας μου και πήγαμε έτσι. Δυο σε ένα Και Αίγινα, και σκάφος!!!
μα τι καπετάνιος!!!
Οι 3 άντρες ρίχνουν άγκυρα
πρώτη στις βουτιές!
Πήγαμε Σάββατο μεσημέρι και γυρίσαμε Κυριακή απόγευμα. Και φυσικά περάσαμε πάρα πάρα πολύ όμορφα! Η διαδρομή ήταν τέλεια, εκεί είδα την αδερφούλα μου που είχα καιρό να τη δω και φάγαμε, ήπιαμε και κουτσομπολέψαμε και κάναμε και μαθήματα κολύμβησης στην πισίνα (τρέμε Νικολέττα σε έφαγαααα).
που θα πάει Νικολίτσα, θα μάθεις κι εσύ να κολυμπάς χαχαχα!
πολύ κούραση βρε παιδί μου…
η κλασική οικογενειακή φωτογραφία (μπα, είμαι κι εγώ μέσα;;;)
Το αρχικό σχέδιο ήταν 1 εβδομάδα Κεφαλλονιά και 2 εβδομάδες στο Σουσάκι. Μετά έγινε 2 εβδομάδες στο Σουσάκι και 1 εβδομάδα στην Κεφαλλονιά. Πιστεύαμε πως θα βρούμε εύκολα δωμάτιο μετά το 15αύγουστο… Επειδή όμως -για μια ακόμα φορά- μείναμε με τη χαρά και σπίτι δε βρήκαμε να μείνουμε, οι διακοπές μας έγιναν 3 εβδομάδες στο Σουσάκι με διάφορες εκδρομές.
Περάσαμε πολύ ωραία και χαλαρωτικά. Νομίζω το λέω κάθε χρονιά αυτό. Δεν είναι κάποια ιδιαίτερα όμορφη περιοχή το Σουσάκι και μένουμε σε πολυκατοικία. Όμως τι πολυκατοικία… Είναι ακριβώς πάνω στη θάλασσα. Ξυπνάς το πρωί, ρίχνεις τη βουτιά σου και μετά ανεβαίνεις για το καφεδάκι σου. Περνάς 3 εβδομάδες με 5 ρούχα και 2 μαγιώ. Έχει πολύ όμορφο βυθό και κάθε χρόνο βλέπουμε χταπόδια, σουπιές, αχινούς, καβούρια και πολλά πολλά ψάρια. Φέτος γνωρίσαμε και το θαλάσσιο ποντίκι, που είναι ένα είδος αχινού ας πούμε. Τα παιδιά έχουν παρέα πολλά πολλά παιδάκια όλων των ηλικιών και εμείς αποκτήσαμε ακόμα καλύτερες σχέσεις με τους υπόλοιπους αυτή τη χρονιά και απολαύσαμε βραδιές μπιρίμπας, πολλές παρτίδες τάβλι και ακόμα περισσότερες συγκεντρώσεις στην παραλία για φαγητό. Κάποιες φορές παραγγέλναμε όλοι μαζί, άλλες έφερνε ο καθένας το μεζέ του και τρώγαμε. Κουβέντα, παιχνίδι, φαγητό και μπάνιο!
η θέα από το μπαλκόνι μας
Ας δούμε τα δημοφιλέστερα των διακοπών:
Θαλάσσιο παιχνίδι: βουτιές από τους ώμους. Στην αρχή από τους ώμους του Κωνσταντίνου, μετά όμως από τους ώμους όλων των μεγαλύτερων παιδιών. Όχι μόνο τα δικά μας, όλα τα μικρότερα.
Θαλάσσιο σπορ: καταδύσεις για κοχύλια. Ο Γιώργος και η Ιωάννα έμαθαν να βουτάνε σε αρκετά μεγάλο βάθος (τουλάχιστον 2,5 μέτρα) και να βγάζουνε κοχύλια και θαλάσσια ποντίκια (άδεια πάντα, όχι ζωντανά). Η Ιωάννα πιο εύκολα και άνετα βέβαια. Μέναμε πάνω από 30 λεπτά με τις μάσκες μας στη θάλασσα και ψάχναμε, βουτάγαμε και γεμίζαμε τη σακουλίτσα μας. Όπως είπα ο βυθός είναι πολύ ωραίος και είναι από τις φορές που ζητάω μια υποβρύχια μηχανούλα. Πιστεύω του χρόνου θα την έχω
Τα τέσσερα κουβαδάκια που γεμίσαμε και μερικά παραδείγματα αυτών που πιάσαμε. Το θαλάσσιο ποντίκι είναι αυτό το ασπριδερό καύκαλο που μοιάζει να έχει το σημάδι ενός αστερία πάνω του. Όταν είναι ζωντανό είναι μαλλιαρό!
Επιτραπέζιο παιχνίδι: τάβλι. Παίξαμε και μπιρίμπα, αλλά το τάβλι άναψε!!!
Παιχνίδι στον υπολογιστή: Zuma’s Revenge. Ναι παίξαμε και στον υπολογιστή. Κάτι μεσημέρια, ξάπλα στο κρεβάτι, με το λάπτοπ αγκαλιά Μεγάλο κόλλημα το Ζούμα…
Γλυκό: πορτοκαλόπιτα, γλυκό Δημητρούλας και κέικ σοκολάτας. Επειδή δεν είχα μίξερ εκεί, έκανα συνταγές που θέλαν μόνο ένα μπολ και ένα ανακατευτήρι! Η πορτοκαλόπιτα έγινε το αγαπημένο γλυκό του Κωνσταντίνου, στην ίδια θέση με το εκμέκ (και αυτό λέει πολλά!!!). Ένα ταψί πρέπει να το έφαγε μόνος του
Κάπως έτσι περάσαμε τις 3 εβδομάδες. Κάναμε και εκδρομές για τις οποίες θα μιλήσω πιο αναλυτικά. Τα παιδιά στην πολυκατοικία είχαν μεγαλώσει, ένας φοβερός 6χρονος μας φώναζε θείο και θεία, μια μικρούλα 2χρονη έγινε η προστατευόμενη του Γιώργου. “Γωωγωωω” του φώναζε μια μια γλυκα κι ένα νάζι… Κι εκείνος της έκανε χαζομάρες για να γελάει και την τάιζε σταφύλι στο στόμα Γενικά φέτος ο Γιώργος κατάφερε να έχει πολύ καλύτερες σχέσεις με όλα τα παιδιά.
Και το χάιλάιτ για τον Κωνσταντίνο ήταν βέβαια που πήγε για ψάρεμα με μια βάρκα και έναν καλό μας γείτονα. Μπορεί να μη το ψάρεψε, αλλά χταπόδι φάγαμε!
Πριν ακόμα ξεκινήσουμε τις διακοπές μας, είχαμε διάφορα εμπόδια και προβλήματα. Σχεδόν με το ζόρι φύγαμε. Ο Γιώργος είχε κάνει ένα 24ωρο πυρετό και μετά, από το μεσημέρι της Τρίτης, ήταν απύρετος και καλά. Οπότε Τετάρτη πρωί φορτώσαμε και φύγαμε, σχεδόν τρέχοντας, μην προλάβει και μας τύχει τίποτα άλλο 
Όμως δεν ήταν το τυχερό μας να μείνουμε έτσι. Το απόγευμα της Τετάρτης ο Γιώργος άρχισε να παραπονιέται για πονοκέφαλο. Του δώσαμε παυσίπονο, έπεσε για ύπνο και ελπίζαμε να σταματήσει εκεί. Το πρωί ο καημένος ήταν σε μαύρα χάλια, με εξαιρετικά έντονο πονοκέφαλο που δεν έλεγε να περάσει, παρά τα παυσίπονα. Έτσι βρεθήκαμε στο νοσοκομείο της Κορίνθου όπου τον πέρασαν από ένα σωρό εξετάσεις, ακτινογραφίες κλπ. Δεν του βρήκαν τίποτα και γι’αυτό πρότειναν να μείνει μέσα και την επόμενη μέρα, ανάλογα το πως θα ήταν, να τον πήγαιναν στο Παίδων. Τους φαινόταν πολύ περίεργο που είχε τέτοιο πονοκέφαλο χωρίς πυρετό. Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να τον φέρει πίσω και να τον πάμε εμείς στο Παίδων την επόμενη. Μόλις τον είδαν στην πολυκατοικία που μέναμε άρχισαν όλοι βέβαια να λένε πως το παιδί είναι απλώς πολύ ματιασμένο και ξεκίνησαν το ξεμάτιασμα όλοι μαζί (κι εγώ με το Γιώργο λέγαμε από μέσα μας “πάλι καλά που ξεματιάζουν έτσι -και κάναμε την κίνηση με το χέρι- και όχι έτσι -και κάναμε την κίνηση που βγάζει μάτι”. Όποιος έχει δει την “Κυρά μας τη Μαμή” ξέρει…). Επειδή το παιδί είχε πάρει διπλό παυσίπονο στο νοσοκομείο είχε αρχίσει να είναι καλύτερα και όλοι το απέδωσαν στο ξεμάτιασμα. Μέχρι κι εμείς παραλίγο να το πιστέψουμε!!! Όμως η λογική εντέλει θριάμβευσε και μετά από λίγες ώρες ο Γιώργος ανέβασε ξανά υψηλό πυρετό, οπότε κι εμείς ανακουφιστήκαμε γιατί προφανώς ήταν απλώς μια ίωση.
Και εκτός από αυτό μας πήρε τηλέφωνο και ο γείτονάς μας και μας είπε πως στάζει στο σπίτι ο ηλιακός θερμοσίφωνας.
Οπότε την Παρασκευή είχαμε φτάσει να είμαστε χάλια, απαισιόδοξοι, κουρασμένοι και έτοιμοι για κλάματα…
Ευτυχώς η ίωση πέρασε, βάλαμε και το θείο να κλείσει το γενικό του νερού και οι διακοπές μας συνεχίστηκαν πολύ καλύτερα, όπως θα δείτε παρακάτω…
Γυρίσαμε φορτωμένοι εμπειρίες.
Περάσαμε μια μέρα φορτωμένοι με δουλειές
Ελπίζω πως από αύριο θα βρω το χρόνο και σιγά σιγά θα σας δώσω μια μικρή γεύση και λίγο άρωμα από τις 3 αυτές εβδομάδες.
Αν και μπροστά μας έχουμε δουλειές και πρόγραμμα φορτωμένο, εγώ θα αντισταθώ και δε θα πω “καλό χειμώνα”, αλλά θα πω “καλή συνέχεια”.
