Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Σκόρπιες σκέψεις

Πιο έντονες αναμνήσεις και διάφορες σκόρπιες σκέψεις :

– Ή ομορφιά της ακτογραμμής στην Γαλλική Ριβιερα. Σαν να είσαι στην Μάνη, αλλά για 200 συνεχόμενα χιλιόμετρα, με βλάστηση.
2016-06-14 10.30.34

2016-06-14 10.30.51

2016-06-14 10.30.54

-Ο πολύ μεγάλος αριθμός ποδηλατών με κούρσες, από όλες τις ηλικίες, αλλά κυρίως από 30 και πάνω, στην Γαλλια ανάμεσα στο Frejus και τις Κάννες. Και μετα σε ολόκληρη την Ιταλια, σε όποιο επαρχιακό δρόμο και αν βρισκόσουν. Έχω τραβήξει ένα τυχαίο βιντεάκι, κάποια στιγμή. Μέσα σε 1:21 (ένα λεπτό, και 21 δέυτερα), μέτρησα 26 ποδήλατα. Απλή αναγωγή: μέσα σε μία ώρα πρέπει να είδαμε 1170 ποδήλατα. Και η διαδρομή ήταν 40 χιλιόμετρα.

-Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που βλέπαμε να ταξιδεύουν με ποδήλατο. Τους αναγνωρίζεις από τις βαλίτσες. Όλοι σε χαιρετάν, γιατί ανήκετε στην ίδια οικογένεια.

-Ή ευγένεια των ανθρώπων παντού. (Και ταυτόχρονα το πόσο λάθος είναι τα στερεότυπα που έχουμε για τους διάφορους λαούς, κυρίως για τους Γάλλους. Εκτός από ένα μηχανοδηγό τρένου που μου απάντησε στα Γαλλικά “αφού δεν με ρωτάς στα Γαλλικά δεν σου απαντώ τίποτα” δεν συναντήσαμε άλλο άνθρωπο στις 5 μέρες στη Γαλλια που να μην κάνει προσπάθεια να μας εξυπηρετήσει και να μας καταλάβει.

– Οι πολύ εξυπηρετικοί οικοδεσπότες μας στα Airbnb που μείναμε . Εκτός από ένα απαράδεκτο τύπο που είναι από μόνος του ολόκληρη ιστορία ( και από τα αναπάντεχα που έχεις να θυμάσαι)

– Ο απαράδεκτος τύπος που ενώ είχε καταχώρηση για τρεις επισκέπτες και είχε επιβεβαιώσει ότι είχε χώρο για τα ποδήλατα, μόλις άνοιξε την πόρτα και μας είδε άρχισε να μας φωνάζει ότι το δωμάτιο είναι πολύ μικρό για τρεις ανθρώπους, και ότι είναι ή τελευταία φορά που δέχεται τρεις καλεσμένους. Και αφού του πέρασε αυτό, άρχισε να μας φωνάζει επειδή είχαμε τρία ποδήλατα, ενώ αυτός περίμενε και είχε χώρο μόνο για ένα. Αφού του έδειξα το μύνημα στο οποίο του έλεγα ότι κάνουμε το ταξίδι με ποδήλατο, και τον ρώταγα αν έχει χώρο για τρία ποδήλατα, όπου είχε συμφωνήσει, συνέχισε να μας φωνάζει. Κάπου εκει αποφασίσαμε να φύγουμε και να βρούμε ένα ξενοδοχείο να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι. Ο (συνεχίζω να τον θεωρώ απαράδεκτο) οικοδεσπότης μου έστειλε ενα μύνημα ζητώντας συγνώμη για την συμπεριφορά του, λέγοντας μου ότι δεν χρειάζεται να τσακωθούμε, αφού είναι μίσος Έλληνας και αυτός (ήταν ή μαμά του λέει ελληνίδα). Έγραψα στο Airbnb οι οποίοι μου επέστρεψαν τα χρήματα της κράτησης και μου είπαν ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις που τους συμβαίνουν σπάνια, ας επικοινώνησω κατευθείαν με αυτούς (κάτι ομως που είναι πολύ δύσκολο, αφού το τηλεφωνικό κέντρο υποστήριξης έχει αναμονή…. σκεψου να παίρνεις από εξωτερικό και να πληρώνεις roaming περιμένοντας 10 λεπτά να σου απαντήσει κάποιος….)

– Το καταπληκτικό μου back office. Ή Στελλίτσα μου που χωρίς να απολαμβάνει ή ίδια τις διακοπές βοηθούσε οπότε χρειαζόταν. Μα να τσεκάρει τις διαδρομές να μην ξαναπέσουμε σε χωματόδρομο, μα να ψάξει για εναλλακτική διαμονή, μα να με υποστηρίξει, πως να το κάνουμε, το back office μετράει.

– Το ταξίδι περιλαμβάνει πολλά πράγματα.
Μπουγάδα (κάθε μέρα)
2016-06-11 16.08.04

Ράψιμο
2016-06-11 20.25.41

Μαγείρεμα
2016-06-17 20.37.51
(Για τα πρακτικά: τρεις μοσχαρίσιες μπριζόλες συνολικά 1300 γραμμάρια, 1 κιλό μακαρόνια, με μία κατσαρολίτσα σάλτσα, 200 γραμμάρια παρμεζάνα για βραδυνό, για τρία άτομα. Για ένα βράδυ).

– Τα δύο ατυχήματα που είδαμε. Και στα δύο αυτοκίνητο χτύπησε ηλικιωμένη κυρία που περνούσε τον δρόμο. Στη πρώτη περίπτωση στην Γαλλια ή κυρία σηκώθηκε και περπάτησε και συνέχισε την διαδρομή της. Στην δεύτερη, στην Ιταλια η κυρία ήταν στην άσφαλτο και εκείνη τη στιγμή που περάσαμε εμείς ερχόταν το ασθενοφόρο.

– Το τούνελ που αναγκαστήκαμε να περάσουμε στην Ιταλία, όταν ο κανονικός δρόμος από όπου θα περνάγαμε βρέθηκε κλειστός λόγω κατολίσθησης και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω και να πάμε από δρόμο πιο μεγάλης κυκλοφορίας. Όχι εθνικη, αλλά και πάλι δρόμο στον οποίο δεν θα επιλέγαμε αλλιώς να περάσουμε. Για 1 χλμ κάναμε απίστευτο σπριντ, μέσα σε απίστευτο θόρυβο, με τα ΙΧ να μας προσπερνούν από αρκετά κοντά.
Προς τιμή του, όταν έφτασε ένα φορτηγό πίσω μας δεν μας προσπέρασε αλλά έκοψε ταχύτητα και έτσι μας πήγε μέχρι την έξοδο του τούνελ. Έτσι για αλλαγή, να έχει και λίγο cardio ή γυμναστική μας.

– Τα τυχαία αξιοθέατα. Παρ’ οτι προγραμματίζω για καιρό τις διαδρομές που θα ακολουθούσαμε, τα κριτήριά μου δεν είναι τα αξιοθέατα. (Ίσως με διαφορετικούς περιορισμούς ή με λιγότερους χρηματικά και χρονικά περιορισμούς να λάμβανα υπ’ όψιν μου και τα αξιοθέατα). Όταν όμως είσαι στο δρόμο για 13 μέρες, όλο και πέφτεις πάνω σε μέρη που αξίζει να τα δει κανείς.
(όπως αυτός ο πολύ όμορφος εσωτερικός κήπος/συντριβάνι σε ένα παλάτι στην Γένοβα.
2016-06-16 14.02.30

– Ή σημασία ενός καλού βιβλίου μαζί. Μπορεί να είσαι στον δρόμο πολλές ώρες και όταν είσαι στο δωμάτιο να έχεις να κάνεις ένα σωρό δουλειές, αλλά υπάρχουν στιγμές (όπως οι 25 ώρες στο καράβι, ή τα αεροπλάνα και τα αεροδρόμια, ή η μέρα ξεκούρασης, που το βιβλίο προσφέρει μία διέξοδο στο μυαλό σου. (Έτσι για τα πρακτικά, στο ταξίδι αυτό τελείωσα τα δύο πρώτα βιβλία του Hyperion του Daniel Simmons και ξεκίνησα το τρίτο)

– Το πόσο περισσότερα καταστήματα που κάνουν τατουάζ βλέπαμε από ποδηλαταδικο στην Γαλλια. Τι γίνεται? Όλοι κάνουν τατουάζ αλλά δεν αγοράζουν ποδήλατα ? (Ενώ είχαμε συνέχεια τον νου μας για ανοιχτά ποδηλατάδικα, βλέπαμε συνεχεια ανοιχτά τατουαζάδικα)

– Δύο ημέρες της αρχικά σχεδιασμένης διαδρομής τις κάναμε με τρένο αντί για ποδήλατο. Την πρώτη λόγω πυρετού, την δεύτερη λόγω κούρασης. Μία μέρα του αρχικού σχεδιασμού (την τελευταία μέρα, το Πάτρα-Καλαμάτα) δεν την κάναμε λόγω ζέστης και ταλαιπωρίας. Νόμιζα ότι το να μην κάνω όλα όσα σχεδιάσει θα μου άφηνε ένα αίσθημα ανικανοποίητου, μη ολοκλήρωσης. Δεν είναι έτσι. Όπως μου έλεγε ο φίλος Torbjorn: “it’s all in your mind Konstantinos”. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μου. Από την στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το κάνεις για διακοπές και για την απόλαυση σου και όχι για δουλειά , χαλαρωνεις και το απολαμβάνεις ακόμα και αν δεν κάνεις ολες τις μέρες.
2016-06-11 09.16.03

Να φοράτε πάντα κράνος στο ποδήλατο

Γενικά σαν οικογένεια είμαστε πολύ προσεκτικοί με τους κανόνες ασφαλείας στα μεταφορικά μέσα. Πάντα είχαμε ειδικά καθίσματα και καρεκλάκια στο αυτοκίνητο, φοράμε ζώνη, φοράμε κράνος στο μηχανάκι και έχουμε μάθει και τα παιδιά να φοράνε από μικρά. Ακόμα και με άλλα θέματα, όπως πχ του αλκοόλ, είμαστε πιο αυστηροί από αυτό που ζητάνε οι νόμοι και έχουμε υιοθετήσει την πρακτική του 0% ποσοστό αλκοόλ για όποιον πρόκειται να οδηγήσει. Δεν μιλάμε στο τηλέφωνο όσο οδηγούμε και τα παιδιά κάθονταν πάντα στο πίσω κάθισμα μέχρι που ψήλωσαν αρκετά. Όλα αυτά μάλιστα μας έχουν κάνει να τσακωθούμε με γνωστούς και φίλους ή στην καλύτερη περίπτωση προκαλούν κάτι περίεργα βλέμματα.

Με τα ποδήλατα όμως για κάποιο λόγο δε το έχουμε το κράνος στο μυαλό μας. Πάντα είχαν τα παιδιά κράνος, όταν ήταν μικρά το φόραγαν περισσότερο και φυσικά ο Κωνσταντίνος το φοράει πάντα όταν πηγαίνει τις μεγάλες του διαδρομές. Τώρα που μεγάλωσαν όμως και για τις διαδρομές μέσα στην πόλη, δε φοράει κανείς μας. Έχουμε κάνει μερικές συζητήσεις με φίλους, έχω διαβάσει μέχρι και άρθρα που είναι κατά του κράνους στο ποδήλατο ή που τουλάχιστον λένε πως δεν προσφέρει και τίποτα και λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον με βόλευε να το πιστέψω (διαβάστε εδώ και τις δυο απόψεις).

Πλέον θα σας πω το εξής, δυστυχώς βασισμένη σε εμπειρία: όλα αυτά είναι μπούρδες! Το κράνος είναι απαραίτητο πάντα ΚΑΙ στο ποδήλατο. Σώζει ζωές και σίγουρα σώζει κεφάλια και αποτρέπει ταλαιπωρίες. Στη δική μας περίπτωση το τέλος ήταν αίσιο, αλλά θα μπορούσε και να μην είναι.

Την Πέμπτη που μας πέρασε, μόλις είχε επιστρέψει ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα ξεκίνησε με το ποδήλατο να πάει σε δουλειά. Εμείς μέσα στη χαρά της επιστροφής πήγαμε για μια γρήγορη βουτιά στη θάλασσα. Όταν επιστρέψαμε μας περίμενε ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας από τη Σοφία (που είχε μείνει σπίτι). “Πάρτε με τηλέφωνο – ΕΠΕΙΓΟΝ”. Με λίγα λόγια, η Ιωάννα είχε πέσει με το ποδήλατό της, την είχε μαζέψει μια κυρία από ένα μαγαζί εκεί, είχε φωνάξει το ασθενοφόρο και μας είχε πάρει και τηλέφωνο να μας το πει. Και η κυρία και αυτός στο ασθενοφόρο μας διαβεβαίωσαν πως δεν είχε τίποτα το παιδί, μόνο για προληπτικούς λόγους την πήγαν στο νοσοκομείο. Ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε να πάει στο νοσοκομείο, ενώ εγώ αποφάσισα να μείνω σπίτι αφού η Ιωάννα δεν είχε τίποτα και ήταν ήδη και η Σοφία εκεί. Και πάλι με λίγα λόγια, η Ιωάννα εντέλει ήταν μεν καλά (έκανε 2 ράμματα στο κεφάλι και είχε κάτι γρατζουνιές στον ώμο, αγκώνα, πόδι), αλλά με το χτύπημα στο κεφάλι είχε πάθει μια αμνησία που μας έκανε να ανησυχούμε. Δε θυμόταν τίποτα από τη μέρα εκείνη (πού πήγαινε, γιατί πήγαινε εκεί, πώς χτύπησε), αλλά ούτε και από προηγούμενες ημέρες (ότι είχε ξαναπάει στο συγκεκριμένο μέρος, πότε γύρισε ο Κωνσταντινος, πότε είχε φτιάξει τα νύχια της). Και όσο ήταν στο νοσοκομείο προφανώς δε δημιουργούσε και νέες αναμνήσεις, καθώς τα ρώταγε όλα αυτά κάθε πέντε λεπτά. Έπαιρνε απάντηση, τα ξέχναγε και μετά από 5 λεπτά άρχιζε τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και φτου και απ’ την αρχή. Ο Κωνσταντίνος από το νοσοκομείο προσπαθούσε να κρατήσει την ψυχραιμία του, εγώ από το σπίτι κόντευα να λιποθυμήσω. Της έκαναν όλες τις εξετάσεις, αξονική, ακτινογραφίες, υπέρηχους κλπ, ευτυχώς ήταν όλα καθαρά. Σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται και μέχρι να έρθουν σπίτι είχε αρχίσει να θυμάται και πράγματα από τις προηγούμενες μέρες.

Τώρα, 4 μέρες μετά, έχει πονοκεφαλους ακόμα, δεν μπορεί να διαβάσει ή να βρεθεί σε φασαρία, ενώ για μερικές μέρες ακόμα δεν επιτρέπεται να βγει στον ήλιο ή να κάνει μπάνιο. Ακόμα θυμάται ελάχιστα πράγματα από την Πέμπτη το πρωί (πριν το χτύπημα), ενώ δε θυμάται τίποτα από το ίδιο το χτύπημα ή το νοσοκομείο. Οι κυρίες που την είδαν να χτυπάει μας είπαν πως εκεί που πήγαινε απλώς έπεσε. Όταν μαζέψαμε το ποδήλατο είδαμε πως είχε βγει η αλυσίδα, οπότε φανταζόμαστε πως της βγήκε η αλυσίδα, δεν μπόρεσε να το ελέγξει (ήταν και το δικό μου ποδήλατο που δε το έχει συνηθίσει) και έπεσε. Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ πραγματικά τι έγινε. Το ευτύχημα ήταν πως δεν πέρναγε αυτοκίνητο να τη χτυπήσει και πως φυσικά δε χτύπησε πολύ χειρότερα.

Αν όμως φόραγε κράνος δε θα είχε χτυπήσει ούτε τόσο. Θα είχε γλυτώσει τη διάσειση και θα είχε απλώς τις γρατζουνιές. Θα σηκωνόταν και θα συνέχιζε κανονικά τη μέρα της. Ένα τόσο απλό πράγμα θα την είχε γλυτώσει από ταλαιπωρία, πόνο και χαμένες μέρες. Αν το κράνος πρόκειται να γλυτώσει έστω και έναν τραυματισμό, δε βλέπω το λόγο γιατί να μη το φοράς.

3 εβδομάδες άνευ Κωνσταντίνου (ξανά)

Ψάχνοντας άλλο πράγμα, έπεσα πάνω στην περσινή μου ανάρτηση, λίγο πριν γυρίσει ο Κωνσταντίνος από το πρώτο του μεγάλο ταξίδι. Τη διάβασα και θέλησα να γράψω τη φετινή μου εμπειρία.

Ο Κωνσταντίνος σχεδίασε (πάντα με τη δική μου υποστήριξη) και φέτος ταξιδάκι με ποδήλατο, αυτή τη φορά από τη Βαρκελώνη. Περιμένουμε να μας γράψει τις εντυπώσεις του τώρα που γύρισε (το ακούς ε Κωνσταντίνε;;; ) Θα έμενα και πάλι μόνη για 3 εβδομάδες, αλλά αυτή τη φορά δε μου φάνηκε και τόσο τρομερό.

Φέτος δεν είχα καμία παρέα. Ήμουν εγώ με τα παιδιά και that’s it (με εξαίρεση την επίσκεψη των εξαιρετικών Γάλλων και ένα διήμερο στη Φοινικούντα). Τα παιδιά είναι μεγάλα, βοηθάνε με τις δουλειές, δεν έχουν μεγάλες ανάγκες και είναι φυσικά και πολύ καλή παρέα. Η προσπάθεια ήταν βεβαίως στο να μείνω ψύχραιμη όσο γκρινιάζανε (δυο αδέρφια στην εφηβεία είναι σίγουρη συνταγή για γκρίνια και τσακωμό), να είμαι διαιτητής και να μη φλιπάρω. Μαζί με αυτό όμως έπρεπε να είμαι και μαμά και μάγειρας και εργαζόμενη και νοικοκυρά, να πηγαίνω σούπερ μάρκετ, να τα βγάλω για ψώνια, να πηγαίνουμε για μπάνιο, να πάμε σε γιατρούς… Αν πέρυσι είχα πολύ ελεύθερο χρόνο (πώς άραγε, αναρωτιέμαι), φέτος δεν πρόλαβα να πάρω ανάσα. Προσπάθησα να τα φέρω όλα σε ισορροπία, να καταφέρω να είμαι εντάξει σε όλες τις υποχρεώσεις μου ΚΑΙ να δουλέψω και όσο έπρεπε, αλλά απλώς δεν είχα χρόνο… Έκανα πολλά, έμειναν και πολλά πίσω. Προσπάθησα να αλλάξω το πρόγραμμά μου, να ξυπνάω νωρίτερα, να δουλεύω νωρίτερα και να μαγειρεύω από το βράδυ, έτσι ώστε να μπορώ να ξεκλέβω καμιά ώρα ενδιάμεσα στη μέρα να πηγαίνουμε στη θάλασσα. Τέλος πάντων δεν τα κατάφερα και πολύ καλά.

Φαντάζομαι πως αν είχα να τα κάνω όλα αυτά μόνη μου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή θα έβρισκα τον τρόπο, θα τα ρύθμιζα αλλιώς (ή θα φλίπαρα εντελώς να τελειώνουμε). Παρότι δεν κατάφερα να τα ρυθμίσω όπως ήθελα τώρα, είχα και πάλι την εντύπωση πως τα έβγαλα πέρα μια χαρά. Ναι, το προηγούμενο Σάββατο είχα φτάσει σε σημείο απελπισίας, ήμουν φρικαρισμένη και μέσα στα νεύρα, δε νομίζω να με είχαν ξαναδει έτσι οι γύρω μου. Αλλά μετά πήγαμε βόλτα στη Φοινικούντα και ένιωσα πως ηρέμησα. Μέχρι που την Παρασκευή το πρωί, μόλις με είδε ο Γιώργος, παρότι ήμουν ξενυχτισμένη, είχαμε περάσει την προηγούμενη μέρα τα διάφορα με την Ιωάννα και είχα ακούσει και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Αγγλία, μου είπε “πρώτη φορά σε βλέπω τόσο καλά από τότε που λείπει ο μπαμπάς. Φαίνεσαι ήρεμη.” Τα πράγματα γύρω μου ήταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά στο πρόσωπό μου κυριαρχούσε η ηρεμία, γιατί είχε γυρίσει ο Κωνσταντίνος. Και όλο αυτό χωρίς να το καταλάβω…

 

Πάρτυ για τα 14!

Η Ιωάννα έκλεισε τα 14 και μπορώ να πω πως μέσα στη χρονιά αυτή που πέρασε έγινε η μεγάλη αλλαγή και από κοριτσάκι έγινε νεαρή γυναίκα. Κάθε χρόνο τα παιδιά μεγαλώνουν και αλλάζουν και βλέπεις φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και λες “βρε για κοίτα τι μικρούλι που ήσουν”. Αλλά υπάρχει μια χρονιά κατά την οποία τα παιδιά αλλάζουν δραματικά. Και δεν εννοώ μόνο το ύψος ή το σώμα, εννοώ το ύφος, τις κινήσεις, την εντύπωση που σου δίνουν. Η χρονιά που όταν σε δουν γνωστοί που έχουν καιρό να σε δουν δε λένε απλώς “πώς μεγάλωσες, πόσο ψήλωσες” και λοιπά, αλλά μένουν με ανοιχτό το στόμα διερωτώμενοι… Είναι τότε που ακόμα και οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους κάθε μέρα αντιλαμβάνονται καθαρά το πόσο άλλαξε. Στα κορίτσια έρχεται πολύ νωρίτερα η αλλαγή αυτή και νομίζω είναι πιο απότομη. Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία, αλλά απ’ όσο βλέπω από τα παιδιά μου και τους φίλους τους, στα αγόρια υπάρχει εκείνη η χρονιά που θα ψηλώσουν πολύ και θα αλλάξει η φωνή τους (και κάνει εντύπωση), αλλά παρ’ολ’αυτά δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τη μορφή που θα έχουν ως άντρες, δεν έχουν “σκληρήνει”. Δεν ξέρω αν αυτό έρχεται σταδιακά ή θα γίνει μέσα σε μια χρονιά. Θα το διαπιστώσουμε :)

ioannacollage14

Πάντως στα κορίτσια επιβεβαιωμένα γίνεται. Και όπως είπα για την Ιωάννα ήταν αυτή η χρονιά. Έχει ψηλώσει, έχει αλλάξει. Και στην όψη και στις συνήθειες. Έχει γίνει μια όμορφη δεσποινίδα. Περνάει τις δυσκολίες της εφηβείας βέβαια, είναι μια πολύ περίεργη φάση στη ζωή μας αυτή. Θέλω να πιστεύω όμως πως σε 1-2 χρόνια τα πράγματα θα ηρεμήσουν.

Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος περάσαμε από 40 κύματα για να αποφασίσει τι τούρτα θέλει και τι θα κάνει για τα γενέθλιά της. Στο τέλος το κύριο ζητούμενο ήταν να είναι τούρτα με βουτυρόκρεμα και βρήκε μια πολύ όμορφη (και εύκολη ευτυχώς) τούρτα για να κάνουμε. Δεν έκανε και κάτι ιδιαίτερο πολύ για το πάρτυ της, γιόρτασε τα γενέθλιά της με την παρέα του D&D, παίζοντας. Τους έφτιαξα και τυρόπιτες, λουκανικοπιτάκια και είχαν και χυμούς, μια χαρά περάσανε.
2016062531 2016062532 2016062528

2016062546

Ευτυχώς που ήθελε μια σχετικά εύκολη τούρτα κιόλας, γιατί ετοιμάστηκε μέσα στο χαμό με το χτύπημα και τα νοσοκομεία… Πού μυαλό και πού χρόνος… Πάλι καλά που είχαν περάσει και δυο μέρες από το χτύπημα οπότε μπορούσε τουλάχιστον να παίξει (έκανε και 2 διαλείμματα ενδιάμεσα).

Χρόνια πολλά λοιπόν Ιωαννούλα μου και εύχομαι τα γενέθλιά σου πάντα να είναι τόσο γλυκά, όμορφα και πολύχρωμα όσο η τούρτα σου και βεβαίως να μη σε βρουν πονεμένη ποτέ ξανά! Σε λατρεύουμε!

Οι νέοι μας φίλοι. Quoi?

Έχω ήδη κάνει ένα ποστ για την εμπειρία μου με το warm showers. Αυτές τις μέρες που θα έλειπε ο Κωνσταντίνος είχαμε πει να το βάλουμε unavailable το σπίτι, για να μην έχω να κάνω ακόμα παραπάνω πράγματα. Όμως πριν το κάνει, έλαβε ένα μήνυμα από μια οικογένεια Γάλλων που ρωτούσε αν θα μπορούσαμε να τους φιλοξενήσουμε. Παρότι είχα πει λοιπόν όχι για όλους, αυτή ήταν μια διαφορετική περίπτωση. Μου κίνησε την περιέργεια και ήθελα να μάθω πώς κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι ως οικογένεια. Έχουν δυο μικρά αγόρια 8 και 10 χρονών, τι γίνεται με το σχολείο; πώς αντέχουν τα παιδιά; άραγε έχουν διπλά ποδήλατα, τα κουβαλάνε σε καρότσι, έχει ο καθένας το δικό του; Δε μιλάμε και για μικρό ταξίδι, οι άνθρωποι έχουν προγραμματίσει να είναι στο δρόμο 6 μήνες… Είχα ένα άγχος γιατί θα ήμουν  μόνη μου (και συνήθως ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που μιλάει, που κανονίζει, που βοηθάει), αλλά είπα οκ, θα χαρώ πολύ να έρθουν.

Και πράγματι, όχι απλώς χάρηκα, αλλά πέρασα 3 εξαιρετικές μέρες! Στην αρχή τους είχαμε γράψει πως μπορούμε να τους φιλοξενήσουμε για 1-2 βράδια, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την κουζίνα και το ψυγείο μας και άλλους τέτοιους γενικούς κανόνες που γράφουμε (για να μπορούμε να διατηρήσουμε κάποιες ισορροπίες και να ξέρει ο καθένας τι να περιμένει). Όλα αυτά έφυγαν από το παράθυρο βέβαια όταν ήρθαν οι άνθρωποι, γιατί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που είχαμε μέχρι τώρα, δεν ενδιαφερόντουσαν μόνο για μια στέγη και άντε να πεις και δυο ιστορίες, αλλά ήθελαν να ζήσουν μαζί μας, να μας γνωρίσουν. Να μαγειρέψουμε μαζί, να βγούμε βόλτες, να παίξουν τα παιδιά. Ένιωσα πραγματικά πως έκανα καινούριους φίλους και πέρασα θαυμάσια. Κατ’ αρχάς όταν ήρθαν μας έφεραν ένα μπουκάλι λευκό κρασί και ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ! Και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΓΑΛΑ!  Πώς να μη τους συμπαθήσω από την πρώτη στιγμή;;;

2016-06-12 16.20

Η Ιωάννα κατά κύριο λόγο ανέλαβε τα παιδιά, τα οποία μπορούσαν να πουν 2-3 λέξεις στα ελληνικά και άλλες τόσες στα αγγλικά. Έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαθήματα αγγλικών, τα πήγε στα ζώα της γειτονιάς… Και με τον Γιώργο φυσικά έπαιξαν πολύ. Τίμησαν και τα επιτραπέζιά μας (από τα οποία ήξεραν ήδη πολλά) και κάτι σπαθιά που είχε ο Γιώργος σε μια κούτα.

p60612-120923

(Photo by Ghyslaine and Manu)

2016-06-11 21.40

Περάσαμε μια μέρα στα φουσκωτά στην παραλία όπου τα παιδιά πραγματικά τα έδωσαν όλα και βγήκαν νοκ άουτ :)

p60611-150333

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Τους έμαθα να μαγειρεύουν γεμιστά και σούπα με χυλοπίτες και αυτοί με τη σειρά τους μας έφτιαξαν το ένα βράδυ κρέπες και το άλλο Gougeres. Ενθουσιάστηκαν με τα γεμιστά, τα παιδιά μετά σχεδόν γλείφαν το τηλέφωνο που είχε τις φωτογραφίες… Κάναμε και βόλτα στην Καλαμάτα με το ποδήλατο, είδαν το πάρκο, φάγαμε παγωτάκι… Γενικά περάσαμε θαύμα και αυτοί έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα ξεκούρασης.

2016-06-11 21.54

Εδώ ο Μανουέλ ανέλαβε το ανακάτεμα της ζύμης… θέλει δύναμη!

Εδώ το αποτέλεσμα και εμείς να το τρώμε…

2016-06-11 23.10

και φυσικά τα γεμιστά μας!

Το ένα πρωινό το περάσαμε πάνω από τον χάρτη για να τους βοηθήσω να βρουν τη διαδρομή τους από εδώ και πέρα. Τους θαυμάζω πραγματικά για αυτό που κάνουν και ιδιαίτερα τα πιτσιρίκια… Να είσαι 8 χρονών, πάνω σε ένα μικρό ποδηλατάκι και να ανεβαίνεις τον Πάρνωνα!!! Εγώ ούτε με το αυτοκίνητο δε το κάνω…

p60612-120937

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Αν έχετε απορίες κι εσείς για τα παιδιά να σας πω πως είναι ο καθένας με το δικό του ποδήλατο και τις δικές του βαλίτσες. Οι μεγάλοι κουβαλάνε και μια σκηνή (με ό,τι χρειάζεται για να κοιμηθούν) και ό,τι χρειάζεται για να μαγειρεύουν. Έχουν στη διάθεσή τους 6 μήνες για το ταξίδι Γαλλία – Ιταλία – Ελλάδα και αντίστροφα. Τα παιδιά χάνουν μόνο 4 μήνες σχολείου, αλλά επειδή είναι μικρά και επειδή στη Γαλλία είναι το σύστημα τέτοιο, μπορούν να λείψουν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς να χάσουν τάξη. Απλώς κάνουν και μερικά μαθήματα στη διαδρομή. Κάναμε πλάκα λέγοντας πως είναι bikeschooled!

2016-06-13 08.44

Κάπως έτσι λοιπόν έκανα καινούριους φίλους! Τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να εξασκήσουν τα αγγλικά τους για μια φορά ακόμα, ενώ ίσως να έμαθαν και 2-3 γαλλικές λέξεις. Εγώ σίγουρα έμαθα μια: quoi?

Τα παιδιά θα πάνε από εδώ στην Μονεμβασιά και μετά Λεωνίδιο, Ναύπλιο, Κόρινθο, Αθήνα, Μετέωρα, Μέτσοβο, Γιάννενα, Ηγουμενίτσα. Εάν είσαστε κάπου στη διαδρομή τους και θέλετε να τους φιλοξενήσετε, επικοινωνήστε μαζί μου. Να είστε σίγουροι πως θα βγείτε κερδισμένοι γιατί θα έχετε γνωρίσει μια εξαιρετική οικογένεια! Αν θέλετε να τους δείτε περισσότερο, το μπλογκ τους λέγεται Οκτώ ρόδες

Η κουταλιέρα

Τον τελευταίο καιρό έχουμε ασχοληθεί αρκετά με την αναδιαμόρφωση της κουζίνας μας. Από το καινούριο τραπέζι και τις καρέκλες (οκ, αυτές είναι υπό κατασκευή ακόμα), μέχρι τα ντουλάπια μας, η προσπάθεια είναι να κάνουμε την κουζίνα μας πιο όμορφη και πιο λειτουργική.

Ο Κωνσταντίνος είναι στις ετοιμασίες πλέον του ταξιδιού του και έτσι έχουμε σταματήσει τα μεγάλα πρότζεκτ. Έχουμε αγοράσει μεν τα ξύλα για τις καρέκλες μας, αλλά η κατασκευή τους θα πρέπει να περιμένει τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του. Επειδή όμως πραγματικά μας έλειψε το εργαστήριο, είπαμε να κάνουμε ένα μίνι πρότζεκτ, να πάρουμε μυρωδιά ξύλου!

Έτσι το επόμενο πράγμα που πιάσαμε προς αναδιαμόρφωση ήταν το συρτάρι με τα μαχαιροπίρουνά μας. Μέχρι τώρα ήταν ένα απλό συρτάρι όπου μέσα είχαμε βάλει δυο πλαστικές θήκες (που τις είχαμε από το προηγούμενο σπίτι) και όλα τα υπόλοιπα χύμα. Η αλήθεια είναι πως δεν καλοχωράγανε κιόλας τα μαχαιροπίρουνα στις θήκες. 2016-05-31 12.51

Εδώ το συρτάρι μας (σε μια καλή του μέρα.. Στις κακές δεν ήταν να το βλέπει κανείς…)

Στόχος λοιπόν ήταν να φτιάξουμε μια θήκη που θα πιάνει όλο το συρτάρι και θα χωράει τα πάντα. Κάναμε το σχέδιο (μετρώντας όλα τα κουτάλια και τα μαχαίρια μας) και ξεκινήσαμε. Δείτε αν θέλετε το βίντεο με την κατασκευή:

Στην αρχή το σχέδιο ήταν να το κάνουμε από οξιά, αλλά πηγαίνοντας στο μαγαζί είδαμε πως δε μας έφτανε (ήταν πριν αγοράσουμε τα νέα ξύλα). Μετά από σκέψη καταλήξαμε στο κόντρα πλακέ θαλάσσης, το οποίο μετά βάψαμε κιόλας. Μου αρέσει πολύ το ξύλο και το φυσικό χρώμα, αλλά στην περίπτωση  αυτή μου αρέσει πολύ το τελικό αποτέλεσμα. Πάω και ανοίγω το συρτάρι έτσι για να χαζέψω τη μπλε θήκη χαχαχα.2016-05-30 13.04 Δε φαίνεται στη φωτογραφία, αλλά πίσω από τα κουτάλια, στη μικρή θήκη, είναι πλέον τα κεραμικά μας μαχαίρια καθώς και κάτι μεγάλες κουταλοπιρούνες σερβιρίσματος. Πιο πίσω υπάρχει και πάλι λίγος χώρος, για αυτά που θες να ξεχάσεις πως έχεις… Νομίζω πως υπάρχουν μηχανισμοί που σου επιτρέπουν να ανοίγεις τα συρτάρια σου εντελώς μέχρι έξω, αλλά αυτό είναι πολύ μελλοντικό πρότζεκτ (αν γίνει ποτέ…)

Όσο για την “κουταλιέρα”… Είναι το όνομα που έδωσε στη θήκη ο Κωνσταντίνος… και έμεινε!

Για ένα ζεστό ντουζάκι…

Πάνω στην προετοιμασία για το καινούριο μεγάλο ταξίδι του Κωνσταντίνου με το ποδήλατο, έπεσα πάνω στο σάιτ warm showers. Εάν είσαι ποδηλάτης μεγάλων αποστάσεων μπορείς να βρεις σπίτια να σε φιλοξενήσουν στο δρόμο σου. Προσφέρουν μέρος να κοιμηθείς, να κάνεις ντουζάκι και να ξαποστάσεις μετά τις ώρες που βρίσκεσαι στο δρόμο. Και φυσικά μπορείς να δηλώσεις το σπίτι σου κι εσύ ανάμεσα σε αυτά που είναι φιλικά προς τους ποδηλάτες, να φιλοξενείς κι εσύ αυτούς που φορτωμένοι βαλίτσες έχουν κινήσει να εξερευνήσουν τον κόσμο.

Δε διστάσαμε να δηλώσουμε το σπίτι μας κι εμείς λοιπόν. Όταν κάνεις τέτοια μεγάλα ταξίδια με το ποδήλατο το να βρεις δωρεάν διαμονή κάπου, αλλά και κόσμο που είναι φιλικός, που θα σου προσφέρει παρέα και ένα πιάτο φαγητό, είναι νομίζω πολύ σπουδαίο πράγμα. Γνωρίζεις κόσμο, μοιράζεσαι εμπειρίες, γνωρίζεις καλύτερα την κουλτούρα του τόπου απ’ όπου περνάς, κάνεις ένα μπανάκι, γλυτώνεις φυσικά και έξοδα. Αν θα ήθελες να το βρίσκεις αυτό στο δρόμο σου λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος είναι να το προσφέρεις κι εσύ.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που βάλαμε το σπίτι μας στο σάιτ αυτό. Από τότε έχουμε φιλοξενήσει τον Ζακ από την Αμερική, τον Αντουάν και τον Γκιγιόμ από την Ελβετία και τον Στέφαν, επίσης από την Ελβετία. Ο καθένας τους είχε ξεκινήσει με διαφορετικό στόχο και για διαφορετικής διάρκειας ταξίδι και ήταν πολύ ωραίο το να τους έχουμε εδώ και να μιλάμε μαζί τους. Άλλος χρειαζόταν και λίγη υποστήριξη, άλλος ήταν έμπειρος και σίγουρος για τον εαυτό του, άλλος είχε ξεκινήσει χωρίς να το σκεφτεί και πολύ και άλλος έχοντας κάνει προετοιμασία χρόνων. Όλοι όμως έχουν κοινή αγάπη το ποδήλατο και την εξερεύνηση.

Νιώθω μεγάλη χαρά που τους προσφέρουμε στέγη, που τους ταΐζω, που μιλάνε με τα παιδιά μας. Επιπλέον δεν έχω κανένα άγχος γιατί ξέρω πως δεν είμαι αναγκασμένη να προσφέρω κάτι ιδιαίτερο, κάθε φορά προσφέρω αυτό που μπορώ. Υπάρχει κόσμος που προσφέρει απλώς την αυλή του για κάμπινγκ ας πούμε. Και αν λείπεις, απλώς… λείπεις και δεν μπορείς αυτή τη φορά να τους εξυπηρετήσεις.

2016-05-24 08.51

Εδώ με τον Στέφαν και το υπερφορτωμένο του ποδήλατο.

Καλά ταξίδια λοιπόν. Και που ξέρει κανείς, μπορεί σε μερικά χρόνια να με φιλοξενεί κι εμένα κάποιος σε δικό μου ταξίδι… (λέμε τώρα…)

45…

Κάπως έτσι έφτασαν και φέτος τα γενέθλιά μου.  Κάθε χρόνο συνηθίζω να λέω την καινούρια μου ηλικία από την αρχή της χρονιάς (λέω πχ 45 από τον Γενάρη) κι έτσι όταν έρχονται τα γενέθλιά μου το έχω συνηθίσει το νούμερο, δε μου κάνει εντύπωση. Δε το κάνω για αυτό τον λόγο δηλαδή, απλώς μπαίνει η καινούρια χρονιά και αισθάνομαι πως δεν έχω λόγο να λέω το νούμερο που έλεγα και πέρυσι! Όπως και να έχει, όπως είπα ό,τι σοκ είναι να περάσω, το περνάω στην αρχή της χρονιάς.

Μέχρι τώρα δε με είχε πειράξει η ηλικία μου. Πάτησα τα 40 και δε βρήκα καμία διαφορά. Τα 45 από την άλλη κάτι μου έκαναν. Ίσως γιατί στο μυαλό μου είναι σα να βρίσκεσαι στα 45 στην κορυφή του βουνού, στο peak, και από εδώ και πέρα έχει μόνο κατηφόρα. Μετά τα 45 είσαι πιο κοντά στα 50 και το 50 μου ακούγεται εξωφρενικό. Τώρα βεβαίως μια χαρά κρατιέμαι, η ηλικία μου δε μου φαίνεται, παιδάκι αισθάνομαι, τι σημασία έχει ένα νούμερο; Ε, ναι, τα ξέρω όλα αυτά. Να τα πείτε και στο μυαλό μου μπας και το χωνέψει! Θέλω να πω η λογική τα ξέρει, το συναίσθημα όμως τα αγνοεί. Κάποιες φορές λοιπόν με παίρνει λίγο από κάτω, περνάω κρίση μέσης ηλικίας προφανώς. Το καλό είναι πως τις περισσότερες μέρες και ώρες κυριαρχεί η λογική και η αισιοδοξία και δεν έχω πρόβλημα.

Όπως λέει και η γνωστή φράση “τα γενέθλια κάνουν καλό στην υγεία. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερο ζεις”. Έτσι χαίρομαι που ήρθαν και ελπίζω να έρθουν πολλά ακόμα!

Φέτος γιόρτασα τα γενέθλιά μου σε δόσεις. Από το Σάββατο ξεκίνησα κερνώντας μηλόπιτα όταν φάγαμε με την πεθερά μου (εδώ σας δίνω κομμάτι :) ),

2016-05-15 08.14

συνέχισα την Κυριακή όπου φάγαμε με φίλο στην παραλία. Τη Δευτέρα που ήταν και τα κανονικά μου γενέθλια έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, έτσι για το καλό, γιατί περίμενα πως κάποιος φίλος θα έρθει το βράδυ

chococake

Μα δεν είναι τέλεια αυτή η φωτογραφία; Τη βλέπω και τη λαχταράω και ας ξέρω πως είναι μόνο ένα απλό κέικ σοκολάτας με γκανάς από πάνω και φράουλες.

Εντέλει ήρθαν μόνο κάτι Ελβετοί ποδηλάτες (θα κάνω ένα ποστ και για αυτό), αλλά το κέικ φυσικά φαγώθηκε!

Την Τρίτη συνεχίστηκε η περιπέτεια στην κουζίνα, καθώς ήρθαν μερικοί φίλοι. Ξεκίνησα να λέω πως θα κάνω τούρτα, μια τυρόπιτα και μια σαλάτα και στο τέλος κατέληξα να φτιάξω και μελιτζανούλες και κοτομπουκιές και δεύτερο γλυκό… Όλοι νομίζουν πως μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω και να περνάω χρόνο στην κουζίνα, πως διασκεδάζω έτσι. Δεν είναι ακριβώς σωστό αυτό όμως. Δεν είναι πως δε μου αρέσει δηλαδή, μου αρέσει να μαγειρεύω και να δοκιμάζω καινούρια πράγματα, αλλά περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να ευχαριστούνται με αυτά που ετοίμασα. Νομίζω πως αν ήμουν μόνη μου δε θα μαγείρευα ποτέ! Τους άλλους όμως θέλω να τους ταΐζω τα καλύτερα :)

tiropita2

Εδώ η τυροπιτούλα και από κάτω η τούρτα.  Ήθελα καιρό τώρα να δοκιμάσω το Boston Cream Pie και ήρθε η ώρα και για αυτό.

2016-05-17 09.55

και Γλυκό Δημητρούλας, το σιγουράκι σε περιπτωση που δε μας άρεσε και πολύ η τούρτα (που δοκίμαζα για πρώτη φορά)

2016-05-17 17.23

Πέρασα πολύ όμορφα, περιτριγυρισμένη από εξαιρετικούς ανθρώπους που νιώθω πως με αγαπάνε και είναι τόσο ωραίο αυτό! Και τι έγινε αν ο καιρός περνάει, όταν περνάει τόσο ωραία και με τόση αγάπη;

2016-05-17 22.13

 

Ποδήλατο στην Καλαμάτα

Τώρα που κάνω βόλτες με το ποδήλατο στην Καλαμάτα, έχω αποκτήσει και άποψη για τον ποδηλατόδρομό μας.

Με τους ποδηλατόδρομους έχω παλιά ιστορία. Το 2006 είχε γίνει μια πρώτη προσπάθεια για ποδηλατόδρομο στην Καλαμάτα, που ήταν όμως κάτι χειρότερο από αστείο. Φάγανε ένα σωρό λεφτά και στο τέλος οι ποδηλατόδρομοι (που μόνο κατ’ όνομα ήταν ποδηλατόδρομοι) εξαφανίστηκαν.

Μετά από μερικά χρόνια όμως ξεκίνησαν ξανά να φτιάχνουν ποδηλατόδρομους, λίγο πιο σοβαρά αυτή τη φορά. Όχι πια με μια διαγράμμιση του δρόμου, αλλά πάνω σε κομμάτια του πεζοδρομίου, με διαφορετικά πλακάκια κάτω για να είναι εμφανείς και σήμανση. Μάλιστα ξεκίνησε από μικρό κομμάτι και σιγά σιγά μεγαλώνει. Δεν μπορείς φυσικά να πας από τη μια μεριά της πόλης στην άλλη μέσω ποδηλατόδρομου, αλλά μια βόλτα την κάνεις.

Τόσον καιρό τους βλέπω τους ποδηλατόδρμους, αλλά δεν είχα καταφέρει να τους χρησιμοποιήσω κιόλας. Τώρα που το έκανα κι αυτό, έχω μια διχασμένη άποψη για αυτούς.

Τα καλά:

Το ότι έγινε ο ποδηλατόδρομος έκανε περισσότερο κόσμο να χρησιμοποιεί ποδήλατο. Ακόμα και αυτό το μικρό κομμάτι, αυτή η μικρή ευκολία, κατάφερε να παρακινήσει τον κόσμο να βγει με τα ποδήλατα. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η κρίση βέβαια και ο κόσμος στράφηκε στο ποδήλατο λόγω οικονομικών δυσκολιών, αλλά είμαι σίγουρη πως βοήθησε πολύ το έργο αυτό. Όσοι έκαναν ποδήλατο έτσι κι αλλιώς δε νομίζω πως ωφελήθηκαν ιδιαίτερα, καθώς -όπως θα δείτε παρακάτω- δεν είναι και οι καλύτεροι ποδηλατόδρομοι στον κόσμο, αλλά όσοι το σκεφτόντουσαν πήραν μια ώθηση.

Το ότι κυκλοφορούν περισσότερα ποδήλατα έκανε τον κόσμο να αποκτήσει καλύτερη οδηγική συμπεριφορά προς τους ποδηλάτες. Πήρε κάποια χρόνια αυτό βέβαια, αλλά δεν έχει καμία σχέση το πώς προσέχουν πλέον τα αυτοκίνητα και το πώς σε αντιμετωπίζουν, με αυτό που ήταν πέντε χρόνια πριν. Τα αυτοκίνητα στην πλειονότητά τους σταματάνε στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων και προσέχουν πολύ περισσότερο. Δεν είναι ιδανικά τα πράγματα βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που δε θα σε προσέξουν ή ακόμα αυτοί που θα σε βρίσουν. Μου έτυχε τύπος πάνω στο μηχανάκι, να ανεβαίνει -με το μηχανάκι- ΠΑΝΩ στον ποδηλατόδρομο -στο πεζοδρόμιο δηλάδη- και να βρίζει εμάς τα ποδήλατα που βρισκόμασταν εκεί και τον εμποδίζαμε. “Έχουμε και όλα αυτά τα ποδήλατα τώρα…”. Πρέπει να είσαι πάντα σε επιφυλακή και να προσέχεις, αλλά η κατάσταση είναι καλύτερη.

Τα κακά:

Δε θα ασχοληθώ με το μήκος των ποδηλατόδρομων. Είναι λίγοι ακόμα, αλλά νομίζω υπάρχει σχέδιο επιμήκυνσης. Είναι κάτι που έχει μπει μέσα στη ζωή μας. Αυτό που με πειράζει όμως είναι η επιλογή των υλικών. Αφού το κάνεις που το κάνεις άνθρωπέ μου, πάρε τη γνώμη κάποιου που έχει actually καβαλήσει ποδήλατο στη ζωή του, δες τι υλικά έχουν χρησιμοποιήσει στο εξωτερικό, βάλε λίγο τη λογική σου να δουλέψει! Για τους ποδηλατόδρομους λοιπόν έχουν χρησιμοποιηθεί τριών ειδών πλάκες:

1. Οι οριακά αποδεκτές;

2016-04-27 09.30

Μεγάλες πλάκες πεζοδρομίου με αυτά τα ωραία σχήματα πάνω τους. Ταρακουνιέσαι ελαφρώς, αλλά για μικρές αποστάσεις λες “δε βαριέσαι”. Ενοχλητικές, αλλά το αντέχεις.

2. Οι εντελώς απαράδεκτες (ή αλλιώς “μυαλό ομελέτα)

2016-04-27 09.36

Κάνεις ποδήλατο πάνω τους και ταρακουνιέσαι τόσο πολύ που νομίζεις πως θα γίνει το μυαλό σου ομελέτα! Πιο απαράδεκτο δε γίνεται…

3. Οι “δεν έχω αποφασίσει ακόμα”

2016-04-27 09

Αυτά τα μικρά πλακίδια, σαν τουβλάκια, τα έχουν βάλει στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων κυρίως και σε ένα τμήμα δίπλα στο πάρκο. Σε όσα μέρη κυκλοφορούν αυτοκίνητα επάνω τους και έχουν πατήσει καλά καλά τις πλάκες, είναι μια χαρά. Στις διαβάσεις ας πούμε, που περνάνε ποδήλατα αλλά περνάνε και αυτοκίνητα, εκεί έχει πατηθεί τόσο που δεν αισθάνεσαι τα κενά ανάμεσα στο κάθε πλακάκι. Σε όσα μέρη όμως δεν έχει πατηθεί, εκεί δίπλα στο πάρκο ας πούμε, είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς είναι πολύ εύκολο να σου πάρει τη ρόδα το κενό αυτό ανάμεσα στα πλακάκια και να σε πετάξει κάτω. Σα να περνάς από γραμμές τρένου ας πούμε.

 

Ελπίζω πραγματικά να μεγαλώσει το δίκτυο των ποδηλατόδρομων και ίσως στα επόμενα κομμάτια να βρουν κάποιο καλύτερο υλικό να χρησιμοποιήσουν. Ο κόσμος τους χρησιμοποιεί και θα τους χρησιμοποιεί ακόμα περισσότερο αν γίνουν καλύτεροι και περισσότεροι, και αυτό θα είναι προς όφελος όλων.

Πάσχα στο χωριό (ξανά)

Πέρυσι είχαμε περάσει τις μέρες του Πάσχα σε ταξίδι και δεν είχα φτιάξει τίποτα. Φέτος μείναμε εδώ και έτσι περάσαμε ένα παραδοσιακό Πάσχα με τα όλα του! Οικογένεια, γλυκά, φαγητά… Έφτιαξα απ’ όλα τα πασχαλινά, και τσουρέκια και κουλουράκια και σοκολατένια αυγά και βεβαίως αυγουλάκια κόκκινα. Υπερπαραγωγή!

2016-04-28 10.35

Με τον Νταρθ Βέιντερ ανάμεσα, γιατί τέτοια οικογένεια είμαστε εμείς!

2016-04-28 17.50 2016-04-24 11.46 2016-04-24 12.21

Η καλοπέραση ξεκίνησε από την Μ. Πέμπτη γιατί είχαμε φίλους. Κάτσανε μέχρι το Μ. Σάββατο και περάσαμε ζάχαρη, με βόλτες (και με ποδήλατα μάλιστα! ), ταβερνούλες, παιχνίδι, μπιρίμπα.

2016-04-29 10.41

Εδώ είμαστε στην όμορφη βόλτα μας με τα ποδήλατα, στο πάρκο με τα τρένα (έτσι λέγαμε το πάρκο εμείς από τότε που ήταν μικρά τα παιδιά). Ευτυχώς είχαμε την Ιωάννα που εκτέλεσε με εξαιρετική επιτυχία χρέη babysitting, κρατώντας την μικρή Άννα για ώρες (να μην πω και για τις 3 μέρες…) και μπορέσαμε να κάνουμε πολλά ωραία πράγματα.

Απ’ όταν φύγανε μείναμε με όοοολη την οικογένεια του πεθερού, σε ένα ξεφάντωμα φαγητού… Από το Σάββατο το βράδυ μέχρι και το απόγευμα της Δευτέρας έχω την αίσθηση πως δεν κάναμε τίποτα άλλο! Είχε βαβούρα με τόσο κόσμο, εμένα και τον Γιώργο μας έπιασε και αλλεργία, αλλά όπως και να το κάνεις έχει τη χάρη του να βρίσκεσαι με οικογένεια που δε βλέπεις συχνά. Αυτό, τα κλαρίνα, η μυρωδιά της σούβλας…. Καταλαβαίνεις Πάσχα!

H καλύτερη στιγμή για μένα είναι πάντα η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό. Ο κόσμος περπατάει στα στενά, οι άνθρωποι ανάβουν φωτιές μπροστά από τα σπίτια τους και όλοι εύχονται χρόνια πολλά.

2016-04-29 21.19

2016-04-29 22.41

Ακόμα και αν δεν τρώω αρνί και το κοκορέτσι, μου αρέσει φυσικά η διαδικασία, το τύλιγμα, το ψήσιμο, ο κόσμος που τσιμπολογάει πετσούλες.

2016-05-01 12.18

2016-05-01 13.11 Εδώ φόρεσα την πλαστική ποδιά και βοήθησα στο κατέβασμα από τη σούβλα.

Τη Δευτέρα γιορτάσαμε τη γιορτή των Γιώργηδων με ακόμα περισσότερο φαγητό και μετά αποφασίσαμε να απέχουμε από το κρέας όλη την επόμενη εβδομάδα, γιατί την επόμενη Κυριακή θα είχε και πάλι φαγητό για να γιορτάσουμε και με την υπόλοιπη οικογένεια!