Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τακτοποιούμε τα συρτάρια μας

Γενικά ψάχνω για καλά τιπς περί συγιρίσματος και τακτοποίησης και οργάνωσης. Υπάρχουν πολλές ιδέες εκεί έξω, αλλά δεν είναι πολλές αυτές που είναι πραγματικά χρήσιμες ή και πραγματοποιήσιμες. Βρήκα όμως μια σούπερ ιδέα πρόσφατα που την έκανα και πραγματικά δουλεύει τέλεια, οπότε τη μοιράζομαι μαζί σας.

Η ιδέα είναι η τακτοποίηση των συρταριών. Και ειδικά τα συρτάρια με τα μπλουζάκια. Ως οικογένεια λατρεύουμε τα T-shirts και τα φοράμε χειμώνα καλοκαίρι. Έτσι έχουμε πολλά μπλουζάκια που μέσα στα συρτάρια μπερδεύονται, τσαλακώνονται και γίνεται ένας χαμός. Όχι πια!

Η συμβουλή είναι εξαιρετικά απλή. Απορώ γιατί δε την έχει σκεφτεί άλλος πριν και γιατί δεν τακτοποιούμε όλοι έτσι τα συρτάρια μας!

Στην ουσία διπλώνεις τα μπλουζάκια όπως συνήθως, απλώς με μια επιπλέον φορά. Δηλαδή διπλώνεις δεξιά και αριστερά τα μανίκια, μετά στη μέση και μετά άλλη μια φορά στη μέση. Και μετά τα βάζεις το ένα μετά το άλλο στο συρτάρι και έτοιμος!

Κάπως έτσι ήταν το συρτάρι πριν την τακτοποίηση

Και έτσι μετά! Έχει και έξτρα χώρο πλέον!

Αυτό είναι το δεύτερο συρτάρι του Κωνσταντίνου με μπλουζάκια. Όλα ωραία τακτοποιημένα.

Και επειδή μου άρεσε το έκανα και στα παντελόνια μου. Άδειο το συρτάρι πλέον!

Και στα μακρυμάνικα μπλουζάκια μου.

Όχι μόνο τα συρτάρια φαίνονται απίστευτα πιο τακτοποιημένα, αλλά χωράνε περισσότερα μπλουζάκια από πριν και είναι ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ να βρεις το μπλουζάκι που θες! Τίποτα δεν ξεχνιέται πια στον πάτο του συρταριού.

Να πω επίσης πως το έχω δοκιμάσει για τουλάχιστον 2 εβδομάδες και το συρτάρι παραμένει έτσι ωραίο και τακτοποιημένο, με ευκολία. Δεν είναι από αυτά δηλαδή που τα κάνεις μια φορά και μετά ξαναγυρνάς πίσω στο χάλι….

Πάμε βόλτα στα αλλαντοποιία της Καλαμάτας

Η ομάδα “Πάμε Βόλτα” διοργανώνει βόλτες στην Καλαμάτα που έχουν σκοπό να σε κάνουν να γνωρίσεις καλύτερα την πόλη σου. Κάθε βόλτα έχει ένα θέμα, την αρχιτεκτονική, τα πηγάδια  κλπ κλπ. Είχα ακούσει κάποια στιγμή για την ομάδα αυτή, δεν ξέρω από πού, ίσως από την εφημερίδα, και  μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα. Μέχρι τώρα όμως δεν είχα πάει μαζί τους πουθενά.

Το Σάββατο κάναμε την πρώτη βόλτα μαζί τους. Η φίλη Κατερίνα μας το πρότεινε και πήγαμε όλοι μαζί. Στο πλαίσιο της προσπάθειας της ομάδας να κάνει γνωστά τα παραγόμενα είδη και τις προοπτικές των μεταποιητικών επιχειρήσεων της Καλαμάτας και παράλληλα να τ’ αναδείξει και να τα προβάλλει, οργάνωσε μια ”πικάντικη βόλτα” στα μαγαζιά με αλλαντικά. Με λίγα λόγια πήγαμε σε καταστήματα που φτιάχνουν δικό τους λουκάνικο και παστό (δυο παραδοσιακά προϊόντα της Καλαμάτας) για να τα δούμε και να μιλήσουμε μαζί τους.

Επισκεφθήκαμε τα εξής καταστήματα:

  • Πρατήριο αλλαντικών Ηλία Μουτεβελή
  • Παραδοσιακά προϊόντα Οικονομάκος
  • Αλλαντοποιϊα Σχινάς
  • Κρεοπωλείο Παναγιωτόπουλος
  • Κρεοπωλείο Κατσίρας
  • Κρεοπωλείο Πουλόπουλος

Στο κατάστημα του κ. Μουτεβελή

Με εξαίρεση την αλλαντοποιία Σχινά, όλα τα καταστήματα μας υποδέχτηκαν με χαρά. Ήταν ιδιαίτερα φιλόξενοι, μας εξήγησαν πώς φτιάχνεται το λουκάνικο και το παστό, την ιστορία του καταστήματός τους (όλα έχουν μακρά παράδοση στο χώρο τους) και μας έδωσαν να δοκιμάσουμε (κάποιες φορές με συνοδεία κρασιού και τσίπουρου!). Στην αλλαντοποιία Σχινά οι δύο κυρίες που ήταν εκεί δε θέλησαν να μιλήσουν καθόλου, δεν ήθελαν να φωτογραφηθούν και με το ζόρι μας έδειξαν απλώς κάτι συσκευασμένα λουκάνικα. Κάποιοι άνθρωποι μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι κάνει καλό στην επιχείρησή τους… Δεν είναι τυχαίο που ήταν το μοναδικό κατάστημα από το οποίο δεν αγόρασε κανείς από την ομάδα τίποτα…

Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Οι υπεύθυνοι του Πάμε βόλτα είχαν πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες να μας πουν, όχι μόνο για τα αλλαντοποιία, αλλά γενικότερα για την Καλαμάτα. Μάθαμε λοιπόν πολλά, ήμασταν καλή παρέα, φάγαμε λουκάνικα και παστό και ήπιαμε και κρασάκι. Πώς να μην περάσουμε ωραία;

Τα παστά και τα λουκάνικα!

Το κάθε κατάστημα έχει τη δική του συνταγή φυσικά για να κάνει λουκάνικο και παστό. Η βασική ιδέα και τεχνική είναι ίδια όμως. Για το λουκάνικο κόβουν το κρέας σε μικρές μπουκιές (κάποτε με το χέρι, τώρα έχουν μηχάνημα που το κάνει αυτό) και το περνάνε στο έντερο μαζί με ό,τι άλλο είναι να βάλουν μέσα. Μετά το λουκάνικο καπνίζεται και σε κάποιες περιπτώσεις βράζει για λίγο μετά μαζί με το παστό.

Στο κατάστημα του κ. Οικονομάκου

Στα περισσότερα μέρη μας έβγαλαν το δικό τους λουκάνικο και παστό να δοκιμάσουμε, ο κ. Οικονομάκος μας έδωσε και ένα άλλο δικό τους προϊόν, σαν καβουρμά, με μοσχαρίσιο κρέας (και πολύ σκόρδο!!)

Το παστό από την άλλη πρώτα το βάζουν σε χοντρό αλάτι για 3-5 μέρες (άλλοι σε σκέτο αλάτι, άλλοι μαζί με διάφορα μυρωδικά) και αφού έχει παστωθεί μετά το καπνίζουν. Εδώ μπαίνει το μυστικό του καθενός, που χρησιμοποιεί άλλα ξύλα και μυρωδικά, ανάλογα με το αποτέλεσμα του αρώματος που θέλει και του αρέσει. Αφού καπνιστεί, μπαίνει σε καζάνια και βράζει με λάδι και κρασί και μετά είναι έτοιμο προς κατανάλωση.

Στο κρεοπωλείο του κ. Παναγιωτόπουλου

Στο κατάστημα του κ. Παναγιωτόπουλου μάλιστα μας έβαλαν και μέσα στο χώρο που γίνεται η επεξεργασία και παρασκευή.

Στο κρεοπωλείο Κατσίρα

Εάν θέλει κανείς μπορεί να αγοράσει το παστό και μόνο καπνισμένο (όχι βρασμένο). Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να το βράσει μόνος του (αλλιώς δε διατηρείται). Είναι πιο οικονομικό έτσι και είναι ιδανική λύση εάν θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει άμεσα το παστό για κάποια συνταγή και όχι να φαγωθεί ως μεζές. Αν δηλαδή θέλει κάποιος να φτιάξει πχ ομελέτα με παστό, είναι προτιμότερο το παστό που δεν έχει βράσει, γιατί διατηρεί το άρωμα του καπνιστού καλύτερα. Ή αν θέλει να το βάλει στο φούρνο με πατάτες ας πούμε.

Στο κατάστημα του κ. Πουλόπουλου

Αυτές οι ιδέες μας ήρθαν από τον κ. Πουλόπουλο που επισκεφθήκαμε τελευταίο και μας άνοιξαν την όρεξη!

Εάν αγοράσει κανείς παστό θα πρέπει να το βάλει μέσα σε βάζο με λάδι να το σκεπάζει και να μπει στο ψυγείο. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό. Παλιά το βάζανε σε πήλινα κιούπια και το καλύπτανε με λίπος, τώρα θέλει βάζο και ψυγείο. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με το λουκάνικο. Με αυτό τον τρόπο έχει κανείς ουζομεζέ άμεσα, όποτε τον θέλει!

Ελπίζω πως θα μπορέσω να πάω και σε άλλες τέτοιες ωραίες βόλτες στο μέλλον!

Στολές παιδιών, μέρος 2 – το μίνιον

Από τους αγαπημένους χαρακτήρες της Ιωάννας είναι τα μίνιονς! Οπότε αυτό αποφάσισε να ντυθεί φέτος τις απόκριες.

Έψαξε για να βρει μια στολή που να είναι εύκολο σχετικά να τη φτιάξει και να μη την εμποδίζει στο περπάτημα, χορό, κάθισμα κλπ. Βρήκε μια που την ικανοποίησε και ξεκίνησε το φτιάξιμο!

Εδώ η γιαγιά Ελένη πήρε σβάρνα τα μαγαζιά. Βρήκε κολάν, μπλούζα και σκουφάκι που ήταν το ίδιο κίτρινο. Μεγάλο κατόρθωμα το θεωρώ αυτό, γιατί εγώ δεν περίμενα πως θα πουλάνε κίτρινα ρούχα για να πω την αλήθεια… Η σαλοπέτα, τα μποτάκια και τα γάντια ήταν το ευκολάκι.

Μετά η Ιωάννα έβαλε στο σκουφάκι τις 5 τρίχες που έχει, έκοψε και κόλλησε το G στη σαλοπέτα και έφτιαξε και τα γυαλιά, χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά που είχαμε στο σπίτι και το σπρέι που είχαμε πάρει για τα σπαθιά. Έτοιμη η στολή!

Κάντε κλικ για μεγαλύτερη

Στολές παιδιών, μέρος 1β – τα σπαθιά

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ λοιπόν, πάμε να δούμε τα σπαθιά του Geralt που φτιάξαμε.

Ο Geralt έχει δυο σπαθιά, το Steel και το Silver. Με το πρώτο σκοτώνει ανθρώπους και με το δεύτερο τέρατα (ελπίζω να τα θυμάμαι σωστά…). Το καθένα μπορεί να έχει διάφορες μορφές και λαβές, αλλά τα βασικά τους χαρακτηριστικά είναι πως το πρώτο έχει ίσιο crossguard (τι ορολογία μαθαίνει κανείς…) και το δεύτερο ένα crossguard που κάνει γωνία. Όπως είπα μπορεί να έχουν διάφορες λαβές, αλλά υπάρχουν κάποιες πιο κλασικές που εμφανίζονται πιο συχνά.

Ο Γιώργος μας σχεδίασε τα σπαθιά και τις λαβές, με συγκεκριμένα μέτρα και εμείς πήγαμε στο εργαστήριο και ξεκινήσαμε δουλειά. Στο τέλος ήταν πιο εύκολα απ’ όσο περιμέναμε και βγήκαν και πανέμορφα!

Γράφοντας αυτό το ποστ συνειδητοποιώ πως δε βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Πάνω στον ενθουσιασμό μας, κάπως ξεχαστήκαμε…

Πρώτα φτιάξαμε το Steel. Ήταν το πιο εύκολο. Οι λάμες των σπαθιών έγιναν από οξιά. Για τη λαβή λέγαμε να φαίνεται το ξύλο στα δυο σημεία που είναι καφέ και διαλέξαμε μια καρυδιά. Την κάναμε στον τόρνο, αλλά οι υπολογισμοί μας δεν ήταν σωστοί και κατέληξε να έχει μια τρυπούλα εκεί που έγινε πιο λεπτή. Μικρό το κακό, απλώς στο τέλος τη ντύσαμε με κορδόνι δερμάτινο (φαίνεται στις τελικές φωτογραφίες).

Εμάς μας ενθουσίασε ξύλινο το σπαθί. Αν χρησιμοποιήσεις ωραία ξύλα και τα βερνικώσεις καλά, πιστεύω θα είναι απίθανο! Αλλά εδώ θέλαμε πολύ συγκεκριμένο σπαθί, οπότε πήραμε ένα ασημένιο σπρέι και το περάσαμε. Επειδή η λαβή θα γινόταν με το δέρμα, δε μας ένοιαζε να προστατέψουμε κανένα κομμάτι.

Για το δεύτερο σπαθί, η πιο συνηθισμένη λαβή έχει στο τέλος της δυο λύκους. Θεώρησα πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να την κάνω, οπότε είχαμε συμφωνήσει σε μια άλλη λαβή. Όσο πιο πολύ την κοίταζα όμως, τόσο πιο πολύ ήθελα να προσπαθήσω να τη φτιάξω και ό,τι γίνει! Είχαμε λίγο φλαμούρι από τα χρόνια που πηγαίναμε ξυλογλυπτική (που είναι μαλακό ξύλο και τέλειο για τέτοιες δουλειές) και έτσι το σχεδίασα εκεί. Στο τέλος και αυτό μου βγήκε πιο εύκολα απ’ ό,τι περίμενα. Μέσα σε 2 μέρες στην ουσία κατάφερα να τη φτιάξω και είμαι πραγματικά περήφανη για το αποτέλεσμα!

Μπήκε και αυτό στη θέση του, φτιάξαμε το λοξό crossguard, έγινε και το δεύτερο σπαθί! Η μόνη φωτογραφία που έχω από αυτή τη διαδικασία είναι αυτή:

Τη δεύτερη λαβή την ντύσαμε με μαύρο δερμάτινο κορδόνι. Και ιδού το τελικό αποτέλεσμα:

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Θα φροντίσω και εδώ να βγάλω μερικές φωτογραφίες καλές του τελικού αποτελέσματος.

Στολές παιδιών, μέρος 1α

Ο Γιώργος παίζει διάφορα παιχνίδια στον υπολογιστή του. Ένα από τα αγαπημένα του είναι η σειρά Witcher. Πρώτα διάβασε τα βιβλία και μετά έπαιξε και τα 3 παιχνίδια που έχουν βγει. Ο Geralt είναι πρωταγωνιστής στα παιχνίδια αυτά και ο Γιώργος αποφάσισε να προσπαθήσει να φτιάξει στολή και να ντυθεί Geralt. Βρήκε κάτι οδηγίες στο ίντερνετ και θεώρησε πως θα τα καταφέρει.

Photo by instructubles

Eυτυχώς έχει γιαγιά που ήταν μοδίστρα και ξέρει να ράβει τέλεια. Της τύπωσε τις οδηγίες, κάθησαν μαζί ώρες, σχεδίασαν τα πάντα και ξεκίνησε η δουλειά!

Πήρε ένα μήνα πάνω κάτω να γίνει η στολή. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ενθουσίασε τον Γιώργο!

Στις φωτογραφίες αυτές φαίνεται και το ξύλινο σπαθί. Τα σπαθιά τα αναλάβαμε εμείς και θα είναι το επόμενο ποστ!

Σε αυτό το ποστ θα χρωστάω μερικές τελικές φωτογραφίες, με τα δυο σπαθιά (και σε πιο κατάλληλο χώρο από το σαλόνι της πεθεράς μου 🙂 ). Πάντως έγινε όντως εξαιρετική δουλειά και έχουμε δώσει άπειρα συγχαρητήρια στη γιαγιά Ελένη. Ο Γιώργος έχει αγοράσει και το μεταγιόν που φοράει ο Geralt, αλλά χρειάζονται μερικές μικρές λεπτομέρειες ακόμα, όπως το λευκό μαλλί (πήρε μια περούκα τώρα που είναι απόκριες, αλλά δεν είμαι σίγουρη πως κάνει), η ουλή και το μάτι γάτας (βρήκε κάτι φακούς επαφής). Όλα αυτά θέλει να τα έχει μέχρι το τέλος της χρονιάς, όπου θα γίνει το επόμενο ΦΑΝΤΑSTICON στην Αθήνα, να πάει έτσι ντυμένος.

Καινούριες κατασκευές

Πολλά πράγματα έχουμε στο μυαλό μας τον τελευταίο καιρό, αλλά το εργαστήριο όχι μόνο δε το έχουμε αφήσει, αλλά το χρησιμοποιούμε και λίγο σαν ψυχοθεραπεία! Μόλις πατάμε το πόδι μας μέσα και ξεκινάμε να φτιάχνουμε πράγματα, όλα τα υπόλοιπα που μας απασχολούν φεύγουν από το μυαλό μας. Τίποτα δεν υπάρχει πέρα από το προτζεκτάκι που δουλεύουμε κάθε φορά.

Το πρώτο πράγμα που έχουμε τελειώσει μέσα στην καινούρια χρονιά (ίσως και από τα τέλη της προηγούμενης) είναι μια δεύτερη καρέκλα για το τραπέζι της κουζίνας μας. Μετά από αρκετή δοκιμή στην πρώτη καρέκλα, αποφασίσαμε πως είναι μεν πολύ ωραία, αλλά υπάρχουν πραγματάκια να διορθωθούν. Κυρίως στο μέγεθός της δηλαδή. Τη δεύτερη καρέκλα την κάναμε ίδιο σχέδιο, αλλά πιο κοντή (που και πάλι είναι ψηλότερη απ’ όλες τις άλλες καρέκλες μας) και πιο λεπτή (και πάλι είναι πιο βαριά από όλες τις άλλες). Έτσι έχουμε μια καρέκλα τώρα που είναι κάπως πιο διαχειρίσιμη. Την έχουμε πάρει και αυτή στην κουζίνα μας για δοκιμή. Εάν μετά από αρκετή χρήση μείνουμε ευχαριστημένοι, θα φτιάξουμε μαζικά τις επόμενες.

Στη συνέχεια αποφασίσαμε να παίξουμε λιγάκι. Να φτιάξουμε μικρά πράγματα που είχαν όμως αρκετή δουλειά και μέσα από αυτά να μάθουμε και να εξασκηθούμε σε πιο λεπτοδουλειές και τον τόρνο μας.

Το πρώτο ήταν ένας δίχρωμος πλάστης. Κολλήσαμε δυο διαφορετικά ξύλα, τα κόψαμε έτσι ώστε το σχέδιο να πηγαίνει διαγώνια κάπως και μετά στον τόρνο για το κεντρικό κομμάτι του πλάστη. Ήταν μια πολύ ωραία εξάσκηση για το πώς κάνουμε όλο το μήκος να έχει ίδια διάμετρο. Στη συνέχεια φτιάξαμε πάλι στον τόρνο τα δυο χερούλια και στο τέλος κολλήσαμε τα πάντα μαζί και έτοιμος ο πλάστης.

Τώρα μένει να τον δοκιμάσουμε κιόλας!

Το δεύτερο προτζεκτάκι ήταν ένα στολίδι. Το είχε δει ο Κωνσταντίνος κάποια στιγμή και του είχε καρφωθεί να το φτιάξει, μάλλον γιατί ήταν αρκετά δύσκολο να γίνει, απαιτούσε τεράστια ακρίβεια στα κοψίματα και ήταν μεγάλη πρόκληση. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή τον κορόιδευα που ήθελε να το κάνει… Όμως σιγά σιγά μπήκα στην όλη προσπάθεια και στο τέλος όχι μόνο κατέληξα να είμαι σούπερ περήφανη που το καταφέραμε, αλλά ψάχνω να δω τι άλλο παρόμοιο θα κάνουμε! Η τεχνική λέγεται inside out turning και υπάρχουν και πολύ πιο εύκολα πρότζεκτ από αυτό εάν θέλει κανείς να το δοκιμάσει. Εμείς πήγαμε κατευθείαν στον boss νομίζω!

Αυτή είναι η αρχή. Δυστυχώς η μόνη φωτογραφία από το δεύτερο γύρο τορναρίσματος είναι αυτή:

Το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι αυτό:

Θα βάλουμε και ένα όμορφο γατζάκι στην κορυφή και έτοιμο. Έγινε πάρα πολύ ωραίο και στην πορεία μάθαμε πολλά πράγματα. Το επόμενο θέλω να το κάνουμε από ένα κομμάτι κερασιά που έχουμε, πιστεύω θα γίνει πολύ όμορφο.

Ο τόρνος μου αρέσει πάρα πολύ. Έχω πολλά να μάθω ακόμα και το έχω ρίξει στην παρακολούθηση βίντεο στο youtube. Μπορείς να φτιάξεις όμως υπέροχα πράγματα…

8 χρόνια αντικαπνιστικού νόμου…

Όταν είχε βγει ο αντικαπνιστικός νόμος είχα ενθουσιαστεί πραγματικά. Επιτέλους θα μπορούσαμε να βγούμε έξω ΚΑΙ τον χειμώνα, χωρίς προβλήματα, χωρίς να με πιάσει βήχας, χωρίς να μυρίζουνε τα ρούχα μας μετά. Θα μπορούσαμε να φάμε στην ταβέρνα ή να πιούμε το ποτό μας σε ένα καθαρό περιβάλλον.

Φυσικά καταλαβαίνετε πως η χαρά μου κράτησε λίγο. Πολύ σύντομα έγινε ξεκάθαρο πως δε θα εφαρμοζόταν ο νόμος. Μαγαζιά που ξεκίνησαν να τον εφαρμόζουν μετά από λίγες εβδομάδες το γύρισαν πίσω στο κάπνισμα, λόγω του ανταγωνισμού. Πλέον είναι πολύ λίγα τα μαγαζιά στη χώρα που το κρατάνε και στην Καλαμάτα τώρα πια κανένα. Το “Προσεχώς” που απαγόρευε το κάπνισμα έκλεισε, υπάρχουν μερικά μαγαζιά που έχουν “ειδικούς χώρους” για καπνιστές, που όμως δε χωρίζουν με τίποτα από τους χώρους για μη καπνιστές (άρα είναι σα να λες πως δεν πειράζει να κατουράς στη δεξιά άκρη της πισίνας…), υπάρχουν λίγα στα οποία οι χώροι είναι ξεκάθαρα χωρισμένοι και είναι ανεκτά (όπως το Φερνάντο στην παραλία) και υπάρχουν και άλλα που λένε μεν πως απαγορεύεται το κάπνισμα, αλλά αν το ζητήσει κάνας τακτικός πελάτης ή αν ας πούμε κάνει επίσκεψη ο Καρέλιας εκεί, ξαφνικά το επιτρέπουν.

Το κράτος φυσικά δεν κάνει τίποτα για την κατάσταση αυτή. Όχι μόνο δεν πιέζουν με κανέναν τρόπο να εφαρμοστεί το μέτρο, δεν δείχνουν καν την πρόθεση να το κάνουν. Στην αρχή είχε και νούμερο να καταγγείλεις την παρανομία, πλέον όχι μόνο νούμερο δεν υπάρχει, αλλά δεν έχεις κανέναν τρόπο να αντιδράσεις. Και το λέω γιατί προσπαθήσαμε πρόσφατα:

Πήγαμε για καφέ στο Loft, που είναι η καφετέρια/εστιατόριο στον πάνω όροφο του ξενοδοχείου Φαραί. Δεν είχε πολύ κόσμο όταν κάτσαμε και δεν κάπνιζε κανείς. Στα τραπέζια δεν είχε τασάκια και εμείς κάτσαμε να ευχαριστηθούμε το καφεδάκι μας με την υπέροχη θέα στη θάλασσα. Σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει περισσότερο το μαγαζί, αλλά και πάλι κανένα πρόβλημα, κανείς δεν κάπνιζε. Μέχρι που ήρθαν δυο κυρίες και άναψαν τσιγάρο πίσω μας. Σηκώθηκε ο Κωνσταντίνος και τους είπε πως απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Στην αρχή νόμισαν πως είναι του μαγαζιού και το έσβησαν χωρίς να πουν τίποτα. Μετά τον είδαν να κάθεται στο τραπέζι, συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν παρά ένας πελάτης και μίλησαν στη σερβιτόρα. Η σερβιτόρα με τη σειρά της ήρθε και μας ενημέρωσε πως το κάπνισμα ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ στο χώρο δίπλα μας (τίποτα δε χωρίζει τους δυο χώρους παρά μια νοητή γραμμή). Ο Κωνσταντίνος της είπε πως το κάπνισμα ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ αλλά σύμφωνα με το νόμο απαγορεύεται παντού. Η σερβιτόρα δε μπορούσε βέβαια να κάνει και πολλά, είπε πως θα πει στον υπεύθυνο να έρθει (ο οποίος δεν ήρθε ποτέ), ο Κωνσταντίνος της απάντησε πως δε χρειάζεται να μιλήσει στον υπεύθυνο, ο νόμος είναι νόμος και απλώς θα καλέσει την αστυνομία. Πέρασε κάμποση ώρα, ο υπεύθυνος όπως είπα δεν εμφανίστηκε ποτέ, οι κυρίες συνέχισαν να καπνίζουν και ο Κωνσταντίνος πήρε τηλέφωνο την αστυνομία. Κάπου εδώ μας ήρθε η κεραμίδα. Μέχρι τώρα συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε, αν θα αρχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε στα μαγαζιά που πάμε και καπνίζουν, αν θα αρχίσουμε να καλούμε την αστυνομία, τι θα σημαίνει αυτό για τις εξόδους μας, τι θα σημαίνει για τους φίλους μας και ένα σωρό τέτοια. Τώρα που το κάναμε πρώτη φορά η αστυνομία μας είπε πως δε μπορεί να κάνει τίποτα, το αδίκημα είναι αστικό και όχι ποινικό και άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να έρθει και να καταγράψει το συμβάν. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνεις για να καταγγείλεις ένα κατάστημα που παρανομεί, πού θα πρέπει να απευθυνθείς. Ο αστυνομικός που ήρθε μας είπε πως υπεύθυνος είναι ο Επόπτης Υγείας, αλλά τρέχα γύρευε να τον βρεις. Θέλει πολύ παραπάνω ψάξιμο για να δούμε τι πρέπει να κάνουμε. Τέλος πάντων φύγαμε, περιμέναμε τον αστυνόμο κάτω στο δρόμο, κατέγραψε το συμβάν, ανέβηκε και πάνω να πάρει τα στοιχεία του υπεύθυνου και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε από την αστυνομία καταγεγραμμένο το περιστατικό. Βέβαια από την άλλη οι πελάτες του μαγαζιού είδαν την αστυνομία να μπαίνει μέσα και να παίρνει τα στοιχεία του υπεύθυνου, κάτι που δεν άρεσε και πολύ (ούτε στους πελάτες, ούτε στον υπεύθυνο). Ίσως είναι κάτι και αυτό.

Το πράγμα είχε και άλλες λεπτομέρειες. Οι κυρίες ήταν οι μόνες που καπνίζανε σε έναν ολόκληρο όροφο. Μέσα υπήρχαν έγκυες, μωρά, μικρά παιδιά. Αυτές δεν πτοήθηκαν καθόλου. Φεύγοντας ο Κωνσταντίνος τους είπε πως θα έπρεπε να ντρέπονται (μιλώντας τους αυστηρά μεν αλλά στον πληθυντικό). Όταν πήγε ο αστυνόμος ήθελαν να κάνουν και αυτές λέει καταγγελία γιατί ο Κωνσταντίνος τους είπε “ντροπή σου κυρά μου” και τις έφτυσε!!!! Και ήταν βεβαίως έξω φρενών!

Δεν πάμε καλά….

Από τη μια απογοητευτήκαμε με το περιστατικό αυτό, από την άλλη οι φίλοι που ήταν μαζί καθώς και οι φίλοι στους οποίους το είπαμε, φάνηκαν να παίρνουν θάρρος. Κανείς δε θέλει να γίνεται ο γραφικός, ο κακός, ο γκρινιάρης, ο καταδότης, κανείς δε θέλει να χαλάει το απόγευμά του και τη μια του έξοδο με τσακωμούς και αστυνομίες. Όμως βλέπεις πως δε γίνεται αλλιώς. Και βλέπεις πως οι φίλοι σου δεν αντιδρούν άσχημα όταν το κάνεις, αλλά αντίθετα σε υποστηρίζουν. Και παίρνουν θάρρος να το κάνουν και αυτοί μετά. Ίσως αυτή να είναι η αρχή. Αυτό να χρειάζεται να κάνουμε όλοι, να μιλάμε τέλος πάντων, μπας και καταλάβουν και οι καταστηματάρχες πως δε θα χάσουν τις δουλειές τους αν απαγορεύσουν το κάπνισμα. Ο κόσμος θα συνηθίσει σιγά σιγά.

Για να μη τα λέω όλα μαύρα, από τη μια η κατάσταση είναι χειρότερη γιατί ξέρεις πως έχεις το νόμο με το μέρος σου και δίκιο δε βρίσκεις, από την άλλη όμως υπάρχουν τώρα κάποια μαγαζιά στα οποία μπορείς να πας και να μην έχεις το πρόβλημα του τσιγάρου, έστω και αν είναι λίγα. Πριν το νόμο δεν υπήρχαν ούτε αυτά. Χρειάζεται να τα ψάχνεις φυσικά, αλλά υπάρχουν (στο facebook έχουν δημιουργηθεί πολλές ομάδες που καταγράφουν τα μαγαζιά αυτά). Τώρα το θέμα είναι να γίνουν όλα επιτέλους έτσι. Και να καταλήξουν να είναι γραφικοί αυτοί που θα θέλουν να κάνουν τσιγάρο μέσα στο μαγαζί.

Προετοιμαζόμαστε για πανεπιστήμιο

Ο Γιώργος είναι ένα παιδί που ξέρει τι θέλει να κάνει και τι θέλει να σπουδάσει εδώ και πολύ καιρό και είναι αποφασισμένος να το προσπαθήσει. Επιπλέον έχει πολλές δυνατότητες, μια που είναι ιδιαίτερα καλός στα μαθήματα αυτά που τον ενδιαφέρουν.

Η απόφασή του λοιπόν είναι να σπουδάσει Φυσική με στόχο την ερευνητική καριέρα μετά (το CERN για παράδειγμα είναι ένα ιδανικό μέρος για τον Γιώργο). Το θέλει και το συζητάει χρόνια τώρα. Προφανώς κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον και μπορεί στο τέλος να καταλήξει να κάνει κάτι εντελώς άσχετο, αλλά δεν έχει καμία σημασία αυτό! Εμείς ως γονείς θέλουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τον βοηθήσουμε.

Μια που το συζητάει χρόνια τώρα, αντίστοιχα μεγάλο χρονικό διάστημα σκεφτόμαστε κι εμείς ποιά θα είναι η καλύτερη λύση. Εξαρχής είχαμε αποφασίσει για πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Ποιός είναι όμως ο καλύτερος τρόπος ώστε να σιγουρέψεις μια θέση εκεί; Για πολύ καιρό σκεφτόμασταν να κάνει τα 2 τελευταία χρόνια του Λυκείου στην Αθήνα, σε ιδιωτικό που έχει ΙΒ. Το πρόγραμμα του ΙΒ είναι εξαιρετικό. Απ’ όσο έχω δει, διαβάσει και συζητήσει με άτομα που το έκαναν, είναι πολύ κοντά στο πώς θα έπρεπε να είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα γενικά, χωρίς να δίνει βάση στην απομνημόνευση, αλλά στην ομαδική δουλειά, τα πρότζεκτ και την κριτική σκέψη. Όμως όσο το σκεφτόμασταν, τόσο πιο δύσκολο μας φαινόταν. Πέρα από το κόστος του ιδιωτικού στην Αθήνα που είναι σχεδόν τριπλάσιο από αυτό που πληρώνουμε εδώ, θα έπρεπε ή να μετακομίσουμε στην Αθήνα (εκτός συζήτησης) ή να μετακομίσει η μισή μας οικογένεια ή να πάει ο Γιώργος μόνος του και να μείνει με τους γονείς μου. Καμία από αυτές τις λύσεις δε μας άρεσε, οπότε ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για άλλη εναλλακτική.

Ανάλογα με το Πανεπιστήμιο που σε ενδιαφέρει φυσικά υπάρχει διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Για Φυσική δεν υπάρχουν πανεπιστήμια αγγλόφωνα σε άλλες χώρες πέρα από την Μ. Βρετανία. Έτσι η αναζήτησή μας έχει περιοριστεί για εκεί. Σε αυτά λοιπόν κάνεις αίτηση (μαζί με άλλους πόσους χιλιάδες) και αν πληροίς τα βασικά κριτήρια την κοιτάνε και αν είσαι καλύτερος από τους άλλους σε παίρνουνε. Τα βασικά κριτήρια είναι διαφορετικά και όσο καλύτερο το πανεπιστήμιο, τόσο περισσότερα αυτά που ζητάνε. Κάποια σε δέχονται μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου, άλλα θέλουν οπωσδήποτε να έχεις δώσει και 2-3 A levels. Μπορείς πάντα να κάνεις Foundation όμως, δηλαδή έναν έξτρα χρόνο εκεί που θα σε προετοιμάσει και αν πάρεις και καλούς βαθμούς θα σε πάρουν και στην κανονική χρονιά.

Εφόσον λοιπόν κοιτάμε κάποια καλύτερα πανεπιστήμια και εφόσον δε θέλουμε να κάνει μια έξτρα χρονιά εκεί, αποφασίσαμε να κάνει, ταυτόχρονα με τα μαθήματα του σχολείου του, δυο A levels, σε Μαθηματικά και Φυσική. Υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις τα μαθήματα από το σπίτι και να δώσεις στο τέλος στο Βρετανικό Συμβούλιο. Είχαμε κάνει από πέρυσι ένα μικρό ψάξιμο και έτσι πίστευα πως θα είναι σχετικά εύκολο να βρούμε πώς θα γίνει αυτό, θεωρούσα πως είχαμε σχεδόν καταλήξει δηλαδή και θα έπρεπε μόνο να κάνω μια αίτηση. Μου πήρε πάνω από ενάμιση μήνα όμως για να καταλήξουμε εντέλει. Αυτό γιατί με καλύτερη έρευνα είδα πως υπάρχουν πάρα πολλοί οργανισμοί που σου κάνουν εξ αποστάσεως τα μαθήματα και έπρεπε να βρω ποιός είναι ο πιο αξιόπιστος. Επίσης η Φυσική έχει μια έξτρα δυσκολία, γιατί πλέον χρειάζεται εργαστηριακά μαθήματα που δε γίνονται εκτός Μ. Βρετανίας κι έτσι υπάρχει άλλο μάθημα Διεθνούς Φυσικής που δε το έκαναν όλοι και έπρεπε να βρούμε ποιός το διαθέτει. Έπρεπε να μάθω τι είναι το Edexcel, το Cambridge και το AQA, τις διαφορές τους, τι μπορεί να κάνει ο Γιώργος και τι όχι, πότε δίνεις εξετάσεις στο καθένα και πού και ένα σωρό άλλα τέτοια. Προσπάθησα να βρω βοήθεια για τις διαδικασίες αυτές, αλλά στην πραγματικότητα δε μπορούσε να μας βοηθήσει κανείς και μόνο με δική μας έρευνα καταλήξαμε εντέλει κάπου.

Τα μαθήματα τα κάνει ο Γιώργος μέσω του Wosley Hall. Ήταν το πιο ακριβό ίσως απ’ όλα, αλλά και το μόνο που μας απάντησε ξεκάθαρα σε όλες τις ερωτήσεις μας, άμεσα, και προσπάθησε να μας βοηθήσει σε όλα. Ο Γιώργος διαβάζει μόνος του τα απογεύματα και έχει έναν tutor ο οποίος του δίνει εργασίες, τις βαθμολογεί και γενικά επιβλέπει την πρόοδό του και τον βοηθάει όπου χρειάζεται. Στην πραγματικότητα όμως κάνει τη δουλειά μόνος του και όλο αυτό δουλεύει επειδή είναι παιδί αποφασισμένο που μπορεί να είναι οργανωμένο και να αφοσιώνεται σε αυτό που κάνει. Το είχε πάρει απόφαση πως από τον Σεπτέμβρη θα έχει πολλή δουλειά. Διαβάζει καθημερινά από την ώρα που γυρίζει από το σχολείο και τρώει (κατά τις 4 δηλαδή) μέχρι τις 9 το βράδυ και έχει δουλειά και τα Σαββατοκύριακα. Δεν τον είχαμε ξαναδεί να διαβάζει τόσο πολύ και η αλήθεια είναι πως μας βαραίνει λίγο. Τον λυπόμαστε πολλές φορές. Αλλά εκείνος δεν παραπονιέται (για το σχολείο μπορεί να παραπονεθεί, για τα μαθήματα αυτά όχι). Και από την άλλη, τώρα είναι η ώρα να προσπαθήσει και να διαβάσει και να κουραστεί. Άλλωστε δεν έχει χάσει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, και D&D παίζει και παιχνίδια στον υπολογιστή και εξωσχολικά διαβάζει και βγαίνει και με φίλους (σπάνια μπορεί, αλλά όχι λιγότερο από πριν 🙂 )

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε αν ήταν η σωστή απόφαση αυτή και μήπως ζορίζεται άνευ λόγου. Όμως ακόμα και αν δεν είναι απολύτως απαραίτητα τα μαθήματα αυτά για να περάσει στο πανεπιστήμιο που θέλει, μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο διαβάσματος, βλέπει πώς είναι τα μαθήματα αυτά στα αγγλικά, ξέρει να διαβάζει μόνος του. Άρα όχι, δε θεωρούμε πως είναι άνευ λόγου.

Για όσους μένουν στην Αθήνα και θα ήθελαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στη Μ. Βρετανία, τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα καθώς υπάρχουν τα ιδιωτικά που κάνουν το ΙΒ ή ακόμα και A levels και υπάρχουν φροντιστήρια που κάνουν Foundation. Εάν κάποιος μένει επαρχία και ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και θέλει την εμπειρία μας, στείλτε μου ένα μήνυμα και θα χαρώ να βοηθήσω αν μπορώ.

Σε μαύρο χαρτί

Τα παιδιά φέτος έκανα σε όλους από ένα δωράκι. Ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση! Το budget τους ήταν περιορισμένο μεν, αλλά κατάφεραν να βρουν κάτι όμορφο για όλους.

Το δικό μου δώρο λοιπόν ήταν ένα μπλοκ με μαύρα χαρτιά και 3 μολύβια χρωματιστά για να ζωγραφίσει κανείς εκεί. Ενθουσιάστηκα και έψαξα κατευθείαν να βρω ιδέες και να δω πώς μπορώ να τα χρησιμοποιήσω.

Το αγαπημένο μου θέμα είναι φυσικά οι γάτες, οπότε τα δυο πρώτα που ζωγράφισα ήταν γατούλες:

Η πρώτη μοιάζει τόσο με τον γάτο μας που θα μπορούσα άνετα να τον έχω πάρει ως έμπνευση!Είμαι πολύ ευχαριστημένη και εντυπωσιασμένη ίσως από το αποτέλεσμα. Με λίγη εξάσκηση πιστεύω θα μπορέσω να κάνω πολύ όμορφα πράγματα.

Αυτό που πρέπει να δω τώρα είναι το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να περάσει κανείς βερνίκι τις ζωγραφιές αυτές (είναι πολύ εύκολο να μουτζουρωθούν), γιατί όταν τις πέρασα αυτές με το βερνίκι/σπρέι που έχω για τέτοιες δουλειές, έχασαν κάμποσο από τη λάμψη τους.

Αντίο 2016

Όπου και αν διαβάσεις, θα δεις αναφορές για το πόσο άσχημο ήταν το 2016 και άντε καλά ξεκουμπίδια. Δε νομίζω βέβαια πως περιμένει κανείς πραγματικά πως το 2017 θα είναι καλύτερο, οι περισσότεροι άντε να εύχονται απλώς να μην είναι χειρότερο. Παντού συζητάνε το πόσοι μας άφησαν χρόνους το 2016 (η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα) και αν ήταν τυχαίο ή αν είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν. Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι.

Πριν έρθει το 2016 το περίμενα με χαρά. Ο λόγος είναι πολύ χαζός… Απλώς το 16 είναι αγαπημένος μου αριθμός, ίσως επειδή στις 16 έχω γενέθλια, ίσως επειδή γενικά αγαπώ το 6 για κάποιο περίεργο λόγο. Οπότε περίμενα πως το 2016 θα είναι μια ωραία χρονιά.

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως δεν ήταν και τόσο…

Μια φίλη θεωρεί πως είμαι υπερβολική. Δεν πεθάναμε το 2016, δεν χάσαμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, δεν χάσαμε τη δουλειά μας, δεν πάθαμε κάποια ανίατη ασθένεια. Φτάνει αυτό όμως για να κάνει μια χρονιά καλή; Και τι φτάνει για να τη χαρακτηρίσει ως κακή;

Κατά κύριο λόγο η γκρίνια μου έχει να κάνει με την υγεία. Η μεγαλύτερη ευχή είναι “την υγειά μας να έχουμε” και φέτος δε την είχαμε… Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο πόσοι γνωστοί πέθαναν. Δε με αφορά προσωπικά, αν και η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα (είχε κάτι το 2016 ή είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν; Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι). Η δική μας υγεία με αφορά περισσότερο και μπορώ να πω πως το 2016 δεν ήταν καλό. Μπορεί να επιβιώσαμε, αλλά εγώ, η Ιωάννα, ο πατέρας μου, περάσαμε άσχημα φέτος, ενώ για τον Γιώργο απλώς μάθαμε τώρα κάτι που είχε και θα έχει για πάντα. Ακόμα και ο γάτος και η σκυλίτσα μας είχαν/έχουν περιπέτειες με την υγεία τους. Νομίζω τα δυο σοκ που περάσαμε με την Ιωάννα φέτος θα μου μείνουν ως τραύμα για πολύ καιρό. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, και γυαλιά έβαλα φέτος (ακόμα δε τα χρειάζομαι πάρα πολύ, απλώς με βοηθάνε στον υπολογιστή κυρίως), και στο νοσοκομείο πήγα (για επέμβαση ρουτίνας, αλλά πήγα), και η μέση μου με έπιασε και 3 μήνες μετά έχω ακόμα πρόβλημα.

Το δεύτερο που με κάνει να σκέφτομαι με οργή το 2016 ήταν όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν έχουμε ζήσει άλλη τέτοια χρονιά και φοβάμαι πως δε θα καλυτερέψει τίποτα από εδώ και περά. Είναι λες και θέλουν οπωσδήποτε να διώξουν όλους όσους προσπαθούν να δουλέψουν, να χτίσουν κάτι, να δημιουργήσουν, να αναπτυχθούν. Γίνεται όλο και πιο ασύμφορο το να μένεις εδώ.

Δυο σημαντικά θέματα λοιπόν μαυρίζουν το 2016. Η έλλειψη υγείας και το άγχος. Υπάρχουν όμως πολλά μικρά στα οποία μπορώ να εστιάσω για να μη νιώθω τόση πίκρα.

Ξεκίνησε πολύ ωραία με ταξιδάκι. Είχαμε τις περιπέτειές μας, αλλά περάσαμε τέλεια. Και οι εκδρομές συνεχίστηκαν όλη τη χρονιά, με το Θέρμο και τη Σίφνο να κυριαρχούν στις όμορφες αναμνήσεις. Επίσης τα παιδιά κάναν επίσκεψη στο CERN με το σχολείο τους και είμαι σίγουρη πως αυτή ήταν μια εμπειρία μοναδική.

Κάναμε πολλές κατασκευές στο εργαστήριό μας. Φτιάξαμε το Dog, φτιάξαμε δυο καρέκλες, κάναμε βελτιώσεις στην κουζίνα μας και ένα σωρό άλλα μικροπράγματα.

Περάσαμε αρκετό χρόνο με φίλους και καταφέραμε να δούμε και ανθρώπους που είχαμε πολύ καιρό να δούμε. Δυο πολύ φιλικά μας ζευγάρια θα αποκτήσουν νέο παιδάκι, μεγαλώνοντας τη χαρά μας.

Περάσαμε χρόνο με τις οικογένειές μας. Με την αδερφή μου δεν κατάφερα να συναντηθώ πολλές φορές, μόνο δυο σε όλη τη χρονιά. Όμως δε το σκέφτομαι με λύπη, γιατί τη δεύτερη, τώρα τα Χριστούγεννα, κάτσαμε πολλές ώρες μαζί και αισθάνομαι πως τους χόρτασα!

Ο Κωνσταντίνος πήρε καινούριο ποδήλατο. Μπορεί η αφορμή να ήταν κακή (αφού έσπασε το παλιό του) και μπορεί να ήταν μια σχετικά αγχωτική περίοδος εκείνη καθώς ήταν έτοιμος να φύγει για το ταξίδι του και δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά στο τέλος ήταν για καλό νομίζω, γιατί τώρα έχει ένα πολύ καλό ποδήλατο και το παλιό το αντικατέστησε η αντιπροσωπεία (ήταν στην εγγύηση) και το έχει τώρα ο Γιώργος – ο οποίος και το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Είχα την ευκαιρία να κάνω το Fika challenge. Μπορεί να μην κατάφερα να το ολοκληρώσω λόγω μέσης, αλλά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ όσο κράτησε. Δοκίμασα ένα σωρό συνταγές, έβγαλα τέλειες φωτογραφίες. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.

Διάβασα 22 βιβλία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πάρα πολύ ωραία.

Έκοψα τα μαλλιά μου. Μεγάλη αλλαγή. Είναι εξαιρετικά βολικό το κοντό μαλλί και μέχρι στιγμής πολύ σπάνια μου λείπουν τα μακριά μαλλιά. Και ξεκίνησα ξανά να τα βάφω (τώρα αυτό δεν είναι ακριβώς καλό ή θετικό. Όμως αισθάνομαι καλά με την αλλαγή, οπότε το βάζω στα θετικά).

Βάλαμε το σπίτι μας στο Warm Showers. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουμε ποδηλάτες που κάνουν μεγάλα ταξίδια και να ακούσουμε πολλές ιστορίες.

Το 2016 μας έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις, πολλές φορές. Αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε για την πορεία που θα πάρει η ζωή μας (ή που θέλουμε να πάρει) και πονοκεφαλιάσαμε και σκοτιστήκαμε και τσακωθήκαμε ακόμα (εντάξει λίγο ήταν αυτό, οι περισσότεροι δε θα το θεωρούσαν καν τσακωμό). Πήραμε αποφάσεις ζωής και τα αποτελέσματα των αποφάσεων θα τα δούμε στην πορεία των επόμενων χρόνων. Μπορεί στο τέλος να πούμε πως ήταν μια εξαιρετική χρονιά (αν εξαιρέσεις τις περιπέτειες της υγείας μας, που πιθανώς είναι εντελώς περαστικές). Μπορεί να πούμε πως ήταν μια καταστροφική χρονιά. Σίγουρα πάντως ήταν μια σημαντική χρονιά και προς το παρόν θα προσπαθήσω να εστιάσω στα πολλά μικρά καλά και στην ελπίδα για το μέλλον.

Μακάρι όταν φεύγει το 2017 να μας βρει με πιο αισιόδοξη διάθεση!