Καθόμαστε στο τραπέζι για βραδινό. Η Ιωάννα αρχίζει να πειράζει τον Γιώργο με τα πόδια της (κάτω από το τραπέζι). Είναι κάτι που συνήθως γίνεται αντιστρόφως. Ο Γιώργος είναι αυτός που πειράζει τους άλλους.
Ο Γιώργος λοιπόν αποφασίζει, αντί να της φωνάξει, να της αρχίσει τα γλυκόλογα. Λέει λοιπόν με μια -ολοφάνερα κοροϊδευτική- γλυκιά φωνή:
-Ματάκια μου, μη με πειράζεις. Έλα καρδούλα μου… γιατί ψυχή μου συνεχίζεις;;;
Η Ιωάννα φουντώνει και εκνευρίζεται. Εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος:
-Ιωάννα μου, αγάπη μου, σταμάτα να με πειράζεις. Μωρό μου, ψυχή μου… Γλυκιά μου Ιωάννα, σταμάτα…
Η Ιωάννα έχει γίνει έξω φρενών (κι εγώ φυσικά κλαίω από τα γέλια)
-ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΕΤΣΙ!!! ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΛΟΓΙΑΑΑΑΑ.
Ο Γιώργος φυσικά έχει συνηθίσει τις φωνές της Ιωάννας, χαίρεται προφανώς που την εκνευρίζει και συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο. Η άλλη τα έχει πάρει κανονικά και αφού δεν της επιτρέπω να τον βαρέσει, αρχίζει το “βρίσιμο”:
-Χαζό! Κουτό! Άσπρο! (καλά εδώ εγώ έχω πέσει κάτω από την καρέκλα πια) Άρρωστο!
Κάτι συμβαίνει (δεν μπορώ να παρακολουθήσω και καλά από τα πολλά γέλια) και της λεει ο Γιώργος:
-Να πας να χαθείς!
-Εσύ να χαθείς! και στον κόσμο σου να μην υπάρχει ούτε μια Ιωάννα (μιλάμε για μεγάλη κατάρα έτσι; χαχααχα). Όχι λάθος! Να είναι γεμάτος ο κόσμος με αυτόγραφα δικά μου και να είναι όλο κόσμος που με αγαπάει και εσένα να μη σε αγαπάει κανείς!!!
Πρέπει να ήταν ο πιο αστείος καυγάς που έχω δει. Βέβαια και τα πιτσιρίκια γέλαγαν στο τέλος. Ήταν από αυτούς τους καυγάδες που γίνονται έτσι, για διασκέδαση περισσότερο και για να περάσει η ώρα. Ίσως η πρώτη φορά που η ώρα μου πέρασε ευχάριστα ενώ τα παιδιά τσακωνόντουσαν 
Προσοχή λοιπόν από εδώ και πέρα, γιατί ευχή και κατάρα της μάνας θα είναι να ζείτε σε έναν κόσμο χωρίς ούτε μια Ιωάννα!!!!
Δηλαδή, σαν ΠΟΣΑ αυτόγραφα να έχει αυτός ο κόσμος για να σκάσουμε από το κακό μας??
;-Ρ
Χαχαχαχα, πολυ καλο! Το “ασπρο” τι σημαινει;;! (πωπω εχουν εξελιχθει πολυ οι βρισιες απο τοτε που εφυγα απο την Ελλαδα)