Τους τελευταίους μήνες έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα συμπεριφοράς με την Ιωάννα. Πραγματικά δεν ξέρω που έχει το μυαλό της. Είναι όμως πολύ κουραστικό όλο αυτό.
Στο σπίτι και στο σχολείο και στα αγγλικά, έχει στην ουσία το ίδιο πρόβλημα: δεν είναι συγκεντρωμένη και δεν την ενδιαφέρει να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της. Για το σχολείο θα διαβάσει μεν, αλλά η τσάντα της είναι μόνιμα σε μια κατάσταση πανικού και έχει μέσα την Άρτα και τα Γιάννενα, αλλά όχι τα βιβλία και τα τετράδια που πρέπει. Πάντα θα της λείπει κάτι ή θα έχει κάτι έξτρα. Θα βρεις 3 βιβλία Μελέτης (γιατί το είχε ξεχάσει και της έδωσε άλλο ο κύριος και την άλλη μέρα έγινε ξανά αυτό και μετά της είπαμε να τα επιστρέψει, αλλά φυσικά εκείνη απλώς τα πηγαινοφέρνει στο σχολείο γιατί ξεχνάει να τα δώσει πίσω), κάνενα μολύβι, τρεις χιλιάδες χαρτάκια που έχει κόψει ή που έχει ανταλλάξει ως μηνύματα με τη φίλη της ή που έχει ζωγραφίσει ή οτιδήποτε άλλο κλπ κλπ. Είναι πολύ καλή μαθήτρια, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα εκεί, και είναι πάντα διαβασμένη. Αλλά ξεχνάει τετράδια, στο μάθημα χαζεύει….
Μια από τα ίδια και στα αγγλικά της. Τέλεια μαθήτρια, γράφει άριστα στα διαγωνίσματα. Αλλά κάνει τις μισές ασκήσεις, όλο κάτι θα ξεχάσει…
Στο σπίτι η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Της λες να μαζέψει το δωμάτιό της, σου λέει πως το μάζεψε και πας πάνω και βλέπεις… το χάος! Ρούχα πεταμένα κάτω, βιβλία, τετράδια, τσάντα άφτιαχτη… Έρχεται από το σχολείο και παρατάει τσάντα, παπούτσια μες τη μέση. Κυριολεκτικά μες τη μέση. Μια φορα πήρε ο Κωνσταντίνος την τσάντα της και της την άφησε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του δωματίου της. 2 μέρες πέρναγε από πάνω για να μπει και να βγει και δε την είχε μαζέψει! Χαζολογάει συνέχει την ώρα που πρέπει να κάνει κάποια δουλειά. Ξυπνάει (και σηκώνεται) από τις 7 και πάει 7.30 και ακόμα δεν έχει κατέβει καν στην κουζίνα για πρωινό. Δεν ξέρει που έχει αφήσει το μπουφάν της, τα γάντια ή το κασκόλ της. Πρέπει να της θυμίζεις τα πιο απλά πράγματα, να βάλει κάλτσες για παράδειγμα. Πρέπει να ελέγχω πως έκανε την αντιγραφή της, πως χτενίστηκε, πως έφαγε, πως ανάσανε!
Κάθε μέρα έχουμε φωνές. Κάθε μέρα όμως. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι εξαιρετικά κουραστικό και δεν γίνεται να πρέπει να την ελέγχω εγώ σε όλα όταν έχει φτάσει τετάρτη δημοτικού. Δεν αντέχω τις φωνές, τις στεναχώριες…
Έχουμε δοκιμάσει πολλές μεθόδους. Έχω δοκιμάσει να την πιάσω στο φιλότιμο. Έχω δοκιμάσει να την ενθαρύνω και να την κάνω να πιστέψει στον εαυτό της. Ίσως προτείνει κάποιος μια μέθοδο επιβράβευσης. Όμως τι να επιβραβεύσεις; Το ότι χτενίστηκε; το ότι έφτιαξε την τσάντα της σωστά; Το θεωρώ χαζό. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να επιβραβεύεις όταν περνάει μια ολόκληρη μέρα χωρίς να έχεις φωνάξει ούτε μισή φορά.
Ένας γλυκός δυνάστης! Σας αρέσει το μαλί φιόγκος;;;
Αυτό τον καιρό προσπαθώ μια μέθοδο τιμωρίας. Παίρνει έναν αρνητικό πόντο για κάθε φορά που δεν γίνεται κάτι σωστά και στους 5 πόντους παίρνει μια τιμωρία. Και αν περάσουν 2 μέρες χωρίς να πάρει πόντο, σβήνουμε έναν από αυτούς που έχει. Κάποιες μέρες αυτό δουλεύει. Τις περισσότερες όχι και τόσο. Ούτε καν όταν πήρε τιμωρία που την πόνεσε. Γενικά το πρόβλημα είναι πως δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Δηλαδή εκείνη την ώρα που θα την τιμωρήσεις ή θα φωνάξεις θα στεναχωρηθεί. Δέκα λεπτά μετά θα είναι σαν να μη τρέχει τίποτα! Το ίδιο βεβαίως και όταν έχουμε αναπτερωτικές συζητήσεις (είμαι σίγουρη πως θα τα κατάφέρεις Ιωάννα! Χρειάζεται μόνο να προσπαθήσεις λιγάκι. Εδώ έχεις καταφέρει τόσα. Δε θυμάσαι που… -εδώ μπαίνει κάθε φορά κάποιο κατόρθωμα). Εκείνη την ώρα αισθάνεται ωραία και αποφασιστική και μετά από λίγο… στην κοσμάρα της.
Έχω φτάσει να βλέπω στον ύπνο μου πως φωνάζω στην Ιωάννα γιατί καθυστέρησε ή γιατί κάτι δε μάζεψε. Έχω κουραστεί πολύ. Και δε θέλω καν να σκέφτομαι την εφηβεία που έρχεται…
Ξέσπασε η μαμά στο blog…και για να μην νιώθεις μόνη έτσι παρόμοια πράγματα μας συμβαινουν κι εμάς και απλά δεν ξεσπάσαμε ακόμη στο blog…
Αμα κατεβάσουν ρολά στα αυτιά… γίνεσαι έξαλλος!
Μήπως να της λέγατε ότι αν ακούει στους κανόνες του σπιτιού πχ θα είχε μια επιβράβευση του στυλ μια βόλτα όπου θέλει εκείνη, ένα σπορ (που μαθαίνει στα παιδιά να προσαρμόζονται σε κανόνες και ομάδες), ίσως και προσκοπισμός.
Τα λέω γιατί και μεις προσανατολιζόμαστε παρόμοια για το μεγάλο!
Ξέσπασα πράγματι. Έχω φτάσει στο όριό μου και νιώθω φρικαρισμένη και έτοιμη να βάλω τις φωνές με το παραμικρό. Και αν δεν ξεσπάσω εδώ, δεν ξέρω τι θα γίνει
Γι’ αυτό το έχουμε το μπλογκ!
Χτες πήρα δυο βαθειές ανάσες και κάναμε μια κουβέντα για άλλη μια φορά. Της είπα πως για κάθε μια μέρα που δε θα χρειαστεί να της φωνάξω για τίποτα, θα μειώνεται 2 μέρες η τιμωρία της (αυτή τη στιγμή είναι τιμωρημένη μέχρι το τέλος του μήνα). Επίσης ο Γιώργος (που στεναχωριέται όταν φωνάζω στην αδερφή του, αλλά βλέπει κι εμενα σε τι κατάσταση είμαι) προσφέρθηκε να της μάθει το δικό του σύστημα για το πρωινό ξύπνημα για να τη βοηθήσει. Σήμερα το πρωί λοιπόν ήταν και τα δυο έτοιμα (και μάλιστα προλάβαμε να φτιάξουμε και γαλλική κοτσίδα!) στις 8 παρά πέντε. Άρα φτάσανε και νωρίς στο σχολείο.
Δεν ξέρω πόσο θα συνεχιστεί αυτό και αν είναι αρκετό κίνητρο για την Ιωάννα ώστε να το θυμάται και να το συνεχίσει. Το πρόβλημα είναι πως το μυαλό της ταξιδεύει, χάνει το focus και ξεχνάει νομίζω και τον οποιοδήποτε στόχο. Δεν είναι ότι δε θέλει. Είναι ότι δεν μπορεί να το κρατήσει για πολύ ώρα.
Ακούγεται ήδη σαν εφηβεία. Γιατί δεν την αφήνετε καμιά εβδομάδα να υποστεί τις συνέπειες των παραλείψεών της και να δει ποια από όλα όσα της ζητάτε να κάνει είναι τα πιο σημαντικά για την ίδια; Θα κρυώσει λίγο χωρίς κάλτσες, θα χάσει την πρώτη ώρα στο σχολείο, θα της πουν καμιά κουβέντα οι φίλες για το αχτένιστο μαλλί, θα τη μαλώσει η δασκάλα για την αντιγραφή, δεν είναι δραματικό. Ό,τι την τσούξει, την επόμενη φορά θα το προσέξει. Πιθανόν επίσης να νιώσει παραμελημένη χωρίς τις παρατηρήσεις σας, που μπορεί να είναι κι αυτό από μόνο του αποτελεσματικό (σε μένα ως παιδί πάντως αυτό δούλευε). Πάντως για κάποιο λόγο φαίνεται να έχει ‘κατεβάσει τα ρολά’ και ίσως μια τέτοια εβδομάδα να της δώσει και την ηρεμία να τακτοποιήσει μέσα της αυτά που την απασχολούν και την κάνουν να ταξιδεύει. Τι να πω, καλή δύναμη και καλή τύχη!
Δυστυχώς πολλές από τις παραλείψεις της έχουν συνέπειες όχι στην ίδια, αλλά σε μας. Για παράδειγμα, η Ιωάννα δε θα πάθει απολύτως τίποτα αν αφήσει τα πιάτα και τα ποτήρια της στο τραπέζι ή αν αφήσει το γάλα έξω από το ψυγείο. Ούτε αν έχει ένα δωμάτιο που δε μπορείς να περπατήσεις από τα πράγματα στο πάτωμα…
Επίσης δε την ενδιαφέρει καθόλου να πάει αργοπορημένη στο σχολείο ή να μην κάνει αντιγραφή. Δυστυχώς έχει ένα δάσκαλο που δεν την επιπλήττει για τίποτα και η μόνη συμβουλή του ήταν να της βάλουμε κλασική μουσική για να συγκεντρώνεται…
Το πρόβλημα λοιπόν είναι στο ότι δεν την ενδιαφέρει καθόλου να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της, λίγο τη νοιάζουν οι τιμωρίες και οι φωνές (περισσότερο στεναχωρούν εμάς παρά εκείνη) και το σημαντικό για την ίδια είναι μόνο… ό,τι πέσει στο μάτι της εκείνη τη στιγμή.
Η τιμωρία της (που την έτσουξε εκείνη την ώρα) ήταν να μη δει Πάτυ μέχρι το τέλος του μήνα. Αλλά ακόμα κι έτσι στεναχωρήθηκε απλώς για εκείνη τη μέρα, για λίγη ώρα. Μετά… τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Βέβαια τώρα με την επιβράβευση του “μειώνω τις μέρες τιμωρίας” κάτι πάει να γίνει. Σήμερα ήταν όλη μέρα συνεπής.Πόσο θα κρατήσει δεν ξέρω…
Το καλό για μένα είναι πως σήμερα το βράδυ έμειναν τα παιδιά στην πεθερά μου και έστω και για λίγες ώρες θα έχω ησυχία. Ελπίζω να φορτίσω μπαταρίες και να μπορώ να ανταπεξέρθω ξανά από αύριο. Θα διαβάσω και κάνα κωμικό βιβλίο και… ελπίζω και αισιοδοξώ
Διάβασα την ανάρτηση σου και είναι σαν να βλέπω ξανά την ίδια ταινία…απο την πλευρά της εκπαιδευτικού βέβαια….Παιδιά που ήταν άψογα σε όλα, παιδιά που εξακολουθού να ναι άριστοι μαθητές επειδή απλά εχουν σωστές βάσεις και μπορούν να μάθουν το μάθημα πολύ γρήγορα….
Απο την άλλη όμως αργούν να μπουν στην τάξη ενω έχει χτυπήσει κουδούνι, μία ξεχνάνε το τετράδιο, μια το βιβλίο , μια και τα δυο…Βγαίνουν έξω χωρις μπουφάν και πρέπει να να κυνηγάω, ξεχνάνε να φέρουν κάτι που έπρεπε για ένα πείραμα….
Και εκεί πέφτει το τηλέφωνο ή σημείωμα στους γονείς…Εχω σαν αρχή αν δω κάποια απότομη αλλαγή σε κάποιο παιδί να κάνω υπομονή 10 μέρες και μετά να επικοινωνήσω με τους γονείς του.
Συνήθως αυτό που τους συμβουλεύω είναι να το αφήσουν για μια δυο μέρες χωρίς να κάνουν καποιο ελεγχο στα μαθήματα. Να ερθει χωρις τετράδιο, χωρίς να έχει κάνει άσκηση, με τη μισή φωτοτυπία λυμμένη κτλ κτλ. Ετσι την επομενη μέρα το παιδί θα πάρει κάποια παρατήρηση στο τετράδιο και δε θα πάρει και αυτοκόλλητο στο τελος της εβδομάδας ( τους εχω φτιάξει κάτι σαν ατομικά βιβλιαράκια που παιρνουμε αυτοκόλλητα για την σωστή συμπεριφορα και για το πόσο επιμελής είμαι.)
Κανονιζω εκείνη τη μέρα να κάνουμε κάποια κατασκευή , κάποια ομαδική εργασία και αυτός που δεν ήταν εντάξει σε όσα έπρεπε κάθεται στο θρανίο του μέχρι να τελειώσει ( και ετσι χάνει χρονο απο κατι που του αρεσει) Ολα αυτα δε τα κάνω σαν τιμωρία , ουτε το κανω μεγαλο θέμα να ακούσει όλη η ταξη…Απλα σαν κάτι φυσιολογικό ” Οσοι εκαναν τα μαθηματα τους να ερθουν …… και οι αλλοι μολις τελειωσουν”
Αυτο τους ενοχλεί…Ακόμα και η παρατήρηση με τη μουτρωμένη φατσούλα στο τετραδιο τα ενοχλεί….
Ααα και επίσης αν δεν είμαστε εντάξει σε οσα πρεπει να κανουμε εγω δε μπορω να τους εχω εμπιστοσύνη πχ να μου πανε την τσαντα στο γραφειο ή να μου φέρουν κατι απο συρτάρι( πιστεψε με ειναι πολύ σημαντικό για αυτα)
Φυσικά αν συνεχίσει έτσι και δειχνει πως δε με νοιαζει που πηρα παρατηρηση αρχιζω τη συζήτηση “Τελευταια εχω παρατηρήσει αυτό….Συμβαινει κάτι;;; Εσυ ήσουν πάντα έτσι και έτσι μπλα μπλα” και στεναχωριέμαι που βλέπω πως εχεις αλλαξει…
Μετα ζηταω υποσχεση πως θα προσπαθήσει την επόμενη μέρα να είναι άψογη σε όλα…
Συνήθως είναι και φυσικά την επιβραβεύω και μπροστά σε όλους αλλα πιο πολύ μετα …οι δυο μας….Και λεω ποσο περήφανη με έκανε, και ποσο χάρηκα και ποσο την αγαπαω ακομα πιο πολύ…Μετα πεφτει μια αγκαλια σφιχτή αν ειναι κορίτσι , ένα κόλλα 5 αν ειναι αγόρι
και συνηθως πιανει…
Αυτό που προσπαθώ κάθε χρόνο είναι να τα κάνω υπευθυνα…Τους λεω συνεχεια πως δε θα φτιαχνει την τσαντα η μαμα αλλα εσεις ……
Πολλά σου εγραψα εε;;;Και βασικά εγω σου εγραψα τι κανω σαν δασκάλα….
Βασικά εγω θα μιλούσα με το δάσκαλο ( στο σπιτι αυτο που κανεις πχ να μη δει κατι που της αρεσει είναι αυτο που θα εκανα και εγω αν ημουν μαμα)
Ευχομαι ολα να πανε καλυτερα
Άννα μου σε ευχαριστώ πολύ και για μια ακόμα φορά ζηλεύω τα παιδιά που σε έχουν δασκάλα.
Δυστυχώς ο δάσκαλος που έχει φέτος η Ιωάννα δεν είναι σαν κι εσένα. Το βλέπει πως είναι έτσι, αλλά δεν κάνει τίποτα. Περιμένει από εμένα και μόνο να κάνω κάτι και η προτροπή του και η συμβουλή του ήταν να βάψω το δωμάτιό της πράσινο και να της βάζω κλασική μουσική να ακούει. Γενικώς δεν είναι συννενοήσιμος τύπος, δεν γίνεται να συνεργαστούμε. Δηλαδή όταν γνώμη του είναι πως πρέπει να τα διαβάζουμε εμείς τα παιδιά μας στην τετάρτη δημοτικού, οι απόψεις μας διαφέρουν ριζικά.
Η Ιωαννούλα τις τελευταίες μέρες έχει φτιάξει αρκετά. Αυτό που έπιασε ήταν η δυνατότητα να μειώσει την τιμωρία της. Γενικώς κάναμε μια συζήτηση όπου είπα και στα δυο παιδιά πως εγώ στεναχωριέμαι ακόμα περισσότερο όταν τα βάζω τιμωρία και δε μου αρέσει καθόλου και από το να τιμωρώ αυτά που δεν κάνουν σωστά, προτιμώ να επιβραβεύω αυτά που κάνουν. Άρα θα επιβραβεύω την Ιωάννα κάθε μέρα που ακούει και τα κάνει όλα όπως πρέπει μειώνοντας 2 μέρες την τιμωρία της. Αυτό φαίνεται να έπιασε, τουλάχιστον προς το παρόν.
Και βέβαια συμφωνώ μαζί σου με το να λέμε πόσο περήφανους μας κάνουν με τις πράξεις τους. Πάντα φροντίζω να ξέρουν πως τα αγαπάω πάρα πολύ, ακόμα και όταν με στεναχωρούν, την αγάπη μου δε τη χάνουν. Απλώς με κάνουν πιο χαρούμενη, περήφανη, ήρεμη, όταν είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις τους και δε χρειάζεται να φωνάζω.
Στέλλα, μήπως έχεις δώσει μεγαλύτερο βάρος στην τιμωρία από ότι στην επιβράβευση; Σκέφτομαι ότι στα παιδίά αρέσει πολύ να κάνουν κάτι μόνα τους και μετά να ακούνε τρομερά μπράβο, να παίρνουν αυτοκολλητάκι κλπ. Η κόρη μου βέβαια είναι πολύ μικρότερη από τη δική σου (4,5 χρονών) οπότε μην κάνω και την έξυπνη, δεν ξέρω, λέω… Από την άλλη, μήπως το παιδί έχει πολλά πράγματα γενικώς, πολλά πράγματα στο δωμάτιό του, πολλά τετράδια, μήπως δεν έχει λ.χ. μια ειδική θέση για την τσάντα της; Μήπως δηλαδή πρέπει να γίνει ένα γερό ξεκαθάρισμα του δωματίου και των παιχνιδιών και των ρούχων της, ώστε να μείνουν λίγα και με συγκεκριμένη θέση το καθένα (λ.χ. κουτί για τις κούκλες, θέση στη ντουλάπα συγκεκριμένη για το μπουφάν, την τσάντα κλπ.) για να μπορεί να τα μαζέψει; Όταν έχεις πολλά πράματα, και οι μεγάλοι δηλαδή, δυσκολευόμαστε να τα ελέγξουμε και καταλήγουμε στο χάος. Εγώ βρήκα την υγειά μου όταν έβαλα δυο ειδικά κρεμασταράκια στον τοίχο, ένα για την τσάντα του σχολείου κι ένα για το μπουφάν της μικρής. Τα κρεμάει μόνη της, λέω κι εγώ τα ανάλογα μπράβο, τι μεγάλο παιδί κλπ., και λύθηκε το πρόβλημα να ψάχνουμε την τσάντα πανικόβλητοι σε όλο το σπίτι. Και πάλι όμως με κάθε επιφύλαξη, γιατί είναι μικρη και μπορεί να δουλεύει γι’ ατυό…
Όταν ήταν μικρότερα τα παιδιά είχαμε το ίδιο σύστημα αλλά αντί για τιμωρία, είχε επιβράβευση. Αλλά όταν είναι πιο μικρά τα πιτσιρίκια είναι πιο εύκολο να επιβραβεύεις τα κατορθώματά τους, γιατί έχεις μικρότερες απαιτήσεις. Δηλαδή αν ένα παιδί είναι τεσσάρων χρονών, φυσικά θα το επιβραβεύσεις που κρεμάει μόνο του το μπουφάν του. Αν όμως φτάσει 9 χρονών και το να κρεμάει το μπουφάν του είναι κάτι που έχει μάθει από τεσσάρων και τώρα ξαφνικά αποφάσισε να το αγνοεί και να το παρατάει στο πάτωμα αντί να το κρεμάσει στη θέση του (που έχει ειδική θέση, εκεί που κρεμάμε όλοι μας τα μπουφάν μας και μάλιστα στο ύψος ακριβώς που φτάνει), μου φαίνεται κάπως να αρχίσω να την επιβραβεύω ξανά εάν κάνει αυτό που είχε μάθει να κάνει πριν 5 χρόνια! Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις, αλλά τα πράγματα που κάνει, είναι όλα πράγματα που έχει μάθει να τα κάνει στο νηπιαγωγείο, δεν είναι πράγματα που κατακτάει τώρα.
Όλα αυτά που λες είναι πολύ σωστά και πράγματι το να έχουν όλα τα πράγματα τη θέση τους και να την ξέρει το παιδί είναι πολύ σημαντικό. Είναι κάτι που το έχουμε εφαρμόσει χρόνια τώρα. Το θέμα μας είναι πως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μικρό παιδάκι που τώρα μαθαίνει, αλλά με ένα μεγάλο που τα έχει μάθει όλα και ξαφνικά έφτασε μια ώρα που -για κάποιο άγνωστο λόγο- δεν εφαρμόζει τίποτα από όλα αυτά πλέον, και δεν πιάνει τίποτα για να συνέλθει. Ούτε η επιβράβευση, ούτε η τιμωρία.
Τώρα προσπαθώ και άλλον τρόπο. Αν περάσουν 5 συνεχόμενες μέρες που δεν έχει πάρει πόντο, θα της πάρω ένα βιβλίο που θέλει. Παρότι βεβαίως το θέλει πολύ το βιβλίο και είπε πως θα προσπαθήσει πολύ, πάλι βρήκα ρούχα της παρατημένα στο πάτωμα του μπάνιου…
Υπομονή
πολύ καλά βιβλία για τέτοια αλλά και για άλλα θέματα που αφορούν τα παιδιά μας είναι τα βιβλία του Γουέην Ντύερ, του Ντράικωρς και του Ντικμέγιερ (όποιο τίτλο κι αν βρείτε) Επίσης η Μ. Μοντεσσόρι έχει πολύ ενδιαφέρουσα άποψη.
προτείνουν μια τελείως διαφορετική προσέγγιση που απέχει πάρα πολύ από τις πολυφορεμένες αλλά παντελώς αποτυχημένες μεθόδους ….αλά “πόιντ σύστεμ” ή “βραβεία και τιμωρίες” οι οποίες το μόνο που πετυχαίνουν είναι να απογοητεύουν τα παιδιά και να τα κάνουν να πιστεύουν ότι ποτέ δεν θα καταφέρουν να ικανοποιήσουν τις υψηλές προσδοκίες μας…ή, ακόμα χειρότερα, τα διδάσκουν να εργάζονται μόνο όταν πρόκειται να λάβουν κάποια ενδιαφέρουσα ανταμοιβή!
(νομίζω ότι ο ΣΚΑΙ με τα ανόητα σχετικά του προγράμματα με τις σούπερ-χαζονταντάδες έχει κάψει πολύ κόσμο!)
πάντως, θα ήθελα να σημειώσω ότι υπάρχουν παιδιά (όπως π.χ. αυτά που παρουσιάζουν δυσλεξία) που δυσκολεύονται πάρα πολύ να οργανωθούν, όχι επειδή είναι τεμπέλικα αλλά επειδή είναι διαφορετικά. Είναι παιδιά που χρειάζεται να τους δείχνουμε το πώς θα καταφέρουν να βάλουν σε τάξη τη σκέψη τους και να ενθαρρύνουμε τις προσπάθειές τους, ακόμα και τις λιγότερο επιτυχημένες. Και αυτό που με τίποτα δεν πρέπει να κάνουμε είναι να τους κρεμάμε ταμπέλες (που συνήθως διατηρούν για πάντα και τείνουν να …τιμούν αναλόγως) όπως: αδιάφορος, τεμπέλης, αυτός που δεν ακούει, αργός, αμελής, ξεχασιάρης…..
Για την κόρη σου σκέφτομαι:
γιατί δεν δοκιμάζεις να καθιερώσετε μια μέρα την εβδομάδα που από κοινού θα μαζεύετε το δωμάτιό της, αντί να συνεχίζεις να της το ζητάς κι εκείνη να μην το κάνει;; πόσους μήνες τιμωρία θα μαζέψει ακόμα και πόσα γλυκά ή ταινίες ακόμα θα στερηθεί;; και, τέλος πάντων, τι σχέση έχουν αυτά με την τάξη;; μαθαίνει κανείς πού πρέπει να βάζει την τσάντα του και πού τις μπιτζάμες όταν του απαγορέψουμε να πάει σε ένα πάρτυ;;; (έτσι κι αλλιώς το δοκίμασες αρκετά και ΔΕΝ ΕΠΙΑΣΕ!)
Προσωπικά πιστέυω ότι μαθαίνει κανείς την τάξη όταν: ζει σ’ ένα τακτικό σπίτι, διατηρεί (μόνος ή με βοήθεια) τακτικό τον προσωπικό του χώρο και διδάσκεται οργανωτικές πρακτικές, είτε ως οδηγίες π.χ. μετά το διάβασμα ελέγχω ότι αυτά που χρειάζομαι είναι όλα μέσα στην τσάντα μου, ακόμα κι αν χρειάζεται να μου το υπενθυμίζει ΚΑΘΕ φορά η μητέρα μου κλπ, είτε μέσω παραδείγματος π.χ. η μαμά μου πάντα διατηρεί την ντουλάπα της τακτική και κάθε φορά που την ανοίγω βρίσκω αμέσως αυτό που ψάχνω (άρα: θέλω κι εγώ η ντουλάπα μου να είναι τακτική)…
γιατί δεν δοκιμάζεις να την ρωτήσεις: μήπως χρειάζεσαι βοήθεια με το μάζεμα;; ή τί νομίζεις ότι θα σε βοηθούσε να διατηρήσεις το δωμάτιό σου περιποιημένο; (περισσότεροι αποθ. χώροι, λιγότερα πράγματα κλπ)
και, δεν είναι κακή ιδέα να εξετάσεις το ενδεχόμενο να υπάρχει κάποια μαθησιακή ή άλλη δυσκολία πίσω από αυτό. Παρ’ όλο που κάτι τέτοιο ακούγεται τρομακτικό, συνήθως μια τέτοια δυσκολία δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που είναι: ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του παιδιού που όταν το γνωρίζεις μπορείς να το βοηθήσεις να βελτιωθεί στα σημεία με πιο εξειδικευμένο τρόπο
αυτά από μένα
για την ιστορία, είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών που βοηθήθηκα πολύ από πρακτικές όπως αυτές που περιέγραψα αλλά κυρίως από βιβλία σαν αυτά που ανέφερα παραπάνω -ελπίζω να υπάρξουν κι άλλοι που θα τα βρουν χρήσιμα
Κρίνοντας εξ ιδίων (μιας και είναι λες και διαβάζω περιγραφή του εαυτού μου σε αυτή την ηλικία) και πάνω απ’ όλα χωρίς να θέλω να σας πανικοβάλλω, έχετε σκεφτεί την πιθανότητα ADD? (ΔΕΠ -Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής) Για ένα έξυπνο και κατά τα άλλα λειτουργικό (σε όλους τους τομείς) παιδί, το να μην βελτιώνεται όταν ένας γονιός ασχολείται μαζί του και δοκιμάζει διάφορες μεθόδους για να το συμμαζέψει, κάνει αρκετά πιθανή τη ΔΕΠ σαν ενδεχόμενο. Φεύγει δηλαδή το θέμα απ’ το “το παιδί δε θέλει” και περνάει στο “το παιδί δεν μπορεί” -τουλάχιστον όχι τη δεδομένη χρονική στιγμή με τους συγκεκριμένους τρόπους.
Στέλλα και Zeldalink έχουμε ήδη ένα παιδί με δυσλεξία και δε με τρομάζουν κάτι τέτοιες λέξεις
Και επειδή έχω εμπειρία, είμαι σίγουρη πως η Ιωάννα έχει ένα μικρό θεματάκι δυσλεξίας. Απλώς επειδή μέχρι πριν λίγο καιρό δεν είχαμε τέτοιο θέμα (να μην ακούει, να μη μαζεύει, να είναι στον κόσμο της κλπ κλπ) δεν σκέφτηκα ποτέ πως μπορεί να φταίει αυτό. Ο Γιώργος πχ ήταν πάντα έτσι. Και όταν αντιμετωπίσαμε τη δυσλεξία, αντιμετωπίστηκε και αυτό μαζί.
Θα το κοιτάξω λοιπόν λίγο παραπάνω.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις συμβουλές σας.
(για την ιστορία να πω πως δε βλέπω νταντάδες στο ΣΚΑΙ
)