Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Την Κυριακή το πρωί πήγαμε να δούμε τα παιδιά μας στην κατασκήνωση.

Φυσικά τα βρήκαμε να είναι μες την τρελή χαρά, με φίλους, να την περνάνε φίνα. Είναι η τρίτη χρονιά φέτος που πάνε, οπότε ξέρουν πως λειτουργεί το πράγμα, ξέρουν την αρχηγό, ξέρουν παιδιά από προηγούμενες χρονιές. Και τα δύο ήταν πολύ ευχαριστημένα. Έχουν βρει επίσης και καινούριους φίλους εκεί και παίζουν, έχει πάει φέτος και ένα γειτονάκι μας εδώ που είναι κολλητός του Γιώργου. Η καλύτερή τους!

Το μόνο για το οποίο έχουν παράπονο είναι ο μάγειρας. Και επειδή πήρα τις ίδιες πληροφορίες και από τα δυο παιδιά, τείνω να τα πιστέψω. Μου είπαν πως είναι τραγικός, ακόμα και τις τηγανιτές πατάτες κάνει τις μισές καμένες και τις μισές άψητες! Γενικώς την βγάζουν με ψωμοτύρι και σαλάτα και βέβαια το πρωινό τους και τα φρουτα τους. Δεν έχουν όμως πρόβλημα, ούτε βέβαια ζήτησαν να φύγουν λόγω αυτού!

Περάσαμε μερικές ώρες εκεί και το μεσημέρι τα πήραμε και πήγαμε για φαγητό σε ταβερνάκι έξω. Βέβαια είχαν φάει αργά πρωινό και μάλιστα σε μεγάλη ποσότητα, οπότε ούτε και τώρα έφαγαν ιδιαίτερα

Πήραμε τη δόση μας λοιπόν, γερή γερή, και γυρίσαμε πίσω στην καυτή Καλαμάτα.

Τα παιδιά όπως είπαμε έφυγαν τη Δευτέρα για την κατασκήνωση.

Μέσα σε αυτές τις μέρες:

Εμείς: περνάμε ένα μικρό μήνα του μέλιτος Βγαίνουμε, πάμε για μπάνιο, βλέπουμε σειρές και ταινίες, διαβάζουμε, τρώμε και γενικώς κάνουμε ό,τι κάνουν τα ερωτευμένα ζευγάρια (μη ζητάτε και λεπτομέρειες). Όχι ότι όλα αυτά δεν τα κάναμε και πριν, ενώ είναι τα παιδιά εδώ. Αλλά η μεγάλη διαφορά είναι η εξής: τα κάνουμε όλα Ο,ΤΙ ώρα θελήσουμε!!! Και υπάρχει μια ηρεμία, πας στη θάλασσα με μια μόνο τσαντούλα, διαβάζεις το βιβλίο σου και δεν σε διακόπτει κανείς, μπορείς να δεις True Blood χωρίς να σκέφτεσαι αν έχουν κοιμηθεί τα παιδιά κλπ κλπ (είπαμε μη ζητάτε λεπτομέρειες…)

Τα παιδιά μας: Η Ιωάννα, αν εξαιρέσουμε την Δευτέρα που ήταν η πρώτη μέρα, τις υπόλοιπες μέρες παίρνει ΚΑΘΕ μέρα τηλέφωνο και θέλει κάτι

Την Τρίτη ήθελε μια βούρτσα για τα μαλιά της. Της είπα πως της έχω βάλει βούρτσα μέσα στη βαλίτσα (αν και μέχρι τώρα δεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ να χτενίσει μόνη τα μαλιά της..)

Την Τετάρτη ήθελε να μου πει πως βρήκε βούρτσα, πως δεν έχει επισκεπτήριο παρά μόνο την Κυριακή, αλλά πως αν θέλω μπορώ να της πάω τα πράγματα και να τα αφήσω έξω από την πόρτα. “Γιατί Ιωάννα μου, χρειάζεσαι κάτι;” “Ναι” “Τι χρειάζεσαι;”…. “Φαγητά” !!! Η Ιωάννα χρειάζεται φαγητά! Στην ερώτηση “γιατί, δεν σας ταΐζουν εκεί;” μου απάντησε πως τους ταΐζουν, αλλά μετά από 5 λεπτά πεινάει.

Την Πέμπτη πήρε να μου πει πως εντάξει με τα φαγητά (ένας γνωστός που μένει κοντά τους πήγε κάτι μπισκότα), αλλά έκαναν παιχνίδια και έπαιξε με αλεύρια και, ενώ κέρδισε και ήταν χαρούμενη, λέρωσε όμως τη ζακέτα της και τώρα θέλει άλλη. “Να φορέσεις τα φουτεράκια σου” “Δε γίνεται να φοράω κάθε μέρα το ίδιο ρούχο, μας το απαγορεύουν” “Γιατί τη ζακέτα δε θα τη φόραγες κάθε μέρα;” “Ε, ναι, αλλά δε γίνεται σου λέω, θέλω ζακέτα” “Ιωάννα μου είναι 1 ώρα δρόμος να έρθω και 1 να γυρίσω. Θα κάνω 2 ώρες διαδρομή για να σου αφήσω έξω από την πόρτα μια ζακέτα;;;;” “Δε με πειράζει” !!!! (καλά αυτό το “δε με πειράζει’ έχει γίνει ατάκα εδώ). “Με πειράζει όμως εμένα! Να πας με την ομαδάρχισσα και να την πλύνετε λιγάκι”

Την Παρασκευή πήρε να μας πει πω δεν κατάφερε να πλύνει τη ζακέτα και πως θα έχουν ψυχαγωγία το Σάββατο το βράδυ, οπότε να πάμε και το Σάββατο και την Κυριακή.

Το Σάββατο πήρε να μας πει πως αναβλήθηκε η ψυχαγωγία, οπότε να πάμε μόνο την Κυριακή. Α, και πως θέλει και νερό γιατί με το νερό εκεί την πονάει η κοιλιά της (πράγματι το νερό εκεί πάνω είναι κάπως χάλια).

Ο Γιώργος από την άλλη, πήρε μόνο μια φορά τηλέφωνο να μας πει πως όλα είναι σούπερ και δε χρειάζεται τίποτα…

Σήμερα το πρωί τα πιτσιρικάκια μας πήγαν κατασκήνωση για τρίτη χρονιά.

Κανονικά θα είχαν πάει την προηγούμενη εβδομάδα. Όμως τελευταία στιγμή μας πήραν τηλέφωνο να μας πουν πως αναβάλλεται για μια εβδομάδα, μια που δεν είχαν βρει γιατρό (ακόμα; ). Αυτό βέβαια μας χάλασε πολύ, καθώς εμείς έχουμε ήδη κανονίσει τις διακοπές μας. Έτσι τα παιδιά -για πολύ μεγάλη τους στεναχώρια- θα κάτσουν μόνο τη μια εβδομάδα. Εγώ τους είπα και πάλι καλά που θα γίνει και θα πάνε και αυτές τις μέρες, γιατί αφού δεν είχαν γιατρό μέχρι την τελευταία στιγμή, αμφέβαλλα πως θα βρούνε κάποιον.

Σήμερα το πρωί λοιπόν, γεμάτα χαρά, ξυπνήσανε τραγουδώντας “κατασκήνωση, κατασκήνωση…” Πήγαμε, μπηκανε στα λεωφορεία και… είμαστε πλέον χωρίς παιδιά. Και από τη μια φυσικά είναι πολύ ωραία, γιατί… είμαστε χωρίς παιδιά μπορούμε να δουλέψουμε με ησυχία, μπορούμε να βγούμε τα βράδια, μπορούμε να δούμε ό,τι θέλουμε όποια ώρα θέλουμε και βεβαίως να κάνουμε γενικώς ό,τι θέλουμε, όποια ώρα το θελήσουμε

Όμως το σπίτι δεν παύει να είναι άδειο και ήσυχο.

Χμ.. άδειο και ήσυχο. Κωνσταντίνεεεεεεεε. Πάμε να ρίξουμε μια γρήγορη βουτιά (με το μηχανάκι, χωρίς να κουβαλάμε διακόσιες τσάντες! )

Κάποια γνωστή μας μου έστειλε ένα σάιτ για έναν καθηγητή πανεπιστημίου που έχει βρει μια μέθοδο να αντιμετωπίζει τη δυσλεξία. Τους πήρα τηλέφωνο για πληροφορίες και μου είπαν πως το όλο θέμα έχει δυο σκέλη. Κατ’ αρχάς πας εκεί και γίνεται αξιολόγιση του παιδιού. Σου δίνουν χαρτί που γράφει ακριβώς τι προβλήματα έχει το παιδί και τρόπους αντιμετώπισης. Το δεύτερο σκέλος αφορά την αντιμετώπιση.  Υπόσχονται πως μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, όμως θα πρέπει να μένεις κοντά σε ένα τέτοιο κέντρο, καθώς χρειάζεται περίπου ένας χρόνος παρακολούθησης, με τρια εικοσάλεπτα περίπου την εβδομάδα.

Αυτό βέβαια για εμάς δεν ήταν ιδανικό, καθώς δε μένουμε κοντά σε τέτοιο κέντρο, οπότε το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε εκεί, θα ήταν να πάρουμε το χαρτί. Με δεδομένο πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που κανεις δεν ξέρει πως ακριβώς να βοηθήσει πλέον τον Γιώργο, ακόμα και αυτό βέβαια ήταν κάτι.

Θέλοντας να το ψάξω λίγο παραπάνω, έπεσα πάνω στα κέντρα που ακολουθούν τη μέθοδο Davis, του κυρίου δηλαδή που έχει γράψει “Το Χάρισμα της Δυσλεξίας”. Αυτό το βιβλίο το είχαμε διαβάσει πριν 2 χρόνια μετά από υπόδειξη του Αλέξανδρου και όχι μόνο μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, αλλά ήταν το πρώτο βήμα προς την καλυτέρευση των πραγμάτων. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιώργος έβλεπε γραμμένο σε βιβλίο -και άρα έγκυρο και όχι κάτι που λέει η μαμά του για να τον κανει να νιώσει καλύτερα- πως η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα, αλλά χάρισμα. Ήταν η αιτία που μάθαμε για τη διαφορά στον τρόπο σκέψης και έγινε αφορμή για πολλές συζητήσεις.

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ήμουν θετικά προδιαθετιμένη έτσι κι αλλιώς. Είχα διαβάσει τότε πως υπάρχει η μέθοδος εκπαίδευσης και αντιμετώπισης, αλλά δεν υπήρχε κάπου κοντά μας από τη μια και είχαμε μπει σε διαδικασία αντιμετώπισης έτσι κι αλλιώς (με θεαματικά αποτελέσματα).

Τώρα όμως που έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε άλλο, όλα αυτά μου φάνηκαν εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Πόσο μάλλον όταν είδα πως υπάρχει μια ειδικευμένη κυρία στην Αθήνα.

Μίλησα λοιπόν και μαζί της και μου είπε πως το εντατικό τμήμα κρατάει για 5 μέρες, από 6 ώρες την κάθε μέρα. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν κάποια “εργαλεία” που βοηθάνε στην αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών που πάνε πακέτο με τη διαφορετική χρήση του εγκεφάλου. Μετά θα πρέπει τα παιδιά να κάνουν εξάσκηση στο σπίτι, ώστε να “κατακτήσουν” όσα έμαθαν και να γίνουν αυτόματες λειτουργίες.

Από τη μια σκέφτηκα πως όλα αυτά είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά, μέσα σε 5 μέρες τέτοια βελτίωση! Όμως το είδα με τα μάτια μου να γίνεται, όταν ξεκίνησε ο Γιώργος να το δουλεύει πριν 2 χρόνια και μάλιστα όχι με κάποια ειδικό. Και ως γονείς πρέπει να το δοκιμάσουμε…

Την Παρασκευή πήγαμε λοιπόν για ένα πρώτο ραντεβού, να γνωριστούμε και να δει και η κυρία αυτή τον Γιώργο. Μπορώ να πω πως τη συμπάθησα από τη στιγμή κιόλας που μας άνοιξε την πόρτα. Είναι μια εξαιρετικά συμπαθητική, ευγενική και ανοιχτόκαρδη κυρία που άκουγε με μεγάλη προσοχή ό,τι και αν της έλεγε ο Γιώργος, δεν τον διέκοψε ούτε μια φορά και είχε το σωστό attitude απέναντί του.

Εντύπωση βέβαια μου έκαναν και πράγματα που έμαθα για τον Γιώργο και το πως σκέφτεται.

1. Ήξερα φυσικά ότι σκέφτεται με εικόνες και μάλιστα έγχρωμες και 3D. Ήξερα πως έχει τη δυνατότητα να “γυρίσει” μια εικόνα στο μυαλό του και να τη δει από όλες τις πλευρές, ακόμα και αν δεν ξέρει πραγματικά πως είναι από όλες τις πλευρές. Έμαθα όμως πως μπορεί να παίζει με δυο παιχνίδια και να φαντάζεται πως έχει 3 μπροστά του και να παίζει με αυτά τα 3 σα να υπήρχαν κανονικά!!!

2. Όση ώρα είμασταν εκεί, ο Γιώργος απέναντι από την κυρία, τα μάτια του γύρναγαν γύρω γύρω. Της μίλαγε κανονικά, απαντούσε πάντα και άμεσα σε ολες τις ερωτήσεις, αλλά τα μάτια του ήταν πάντα αλλού. Είπε: τα αυτιά μου είναι συνδεδεμένα με τον εγκέφαλο τώρα και ακούω τα πάντα και μιλάμε. Όμως τα μάτια μου καταγράφουν στη μνήμη όσα βλέπω για να τα επεξεργαστώ μετά.

Φυσικά έκανε και πάλι εντύπωση η ικανότητα επικοινωνίας που έχει ο Γιώργος.

Φύγαμε από εκεί ενθουσιασμένοι όλοι. Μένει τώρα να δούμε τα αποτελέσματα που θα έχει η εβδομάδα αυτή (τον Σεπτέμβρη όμως). Εγώ ελπίζω για το καλύτερο.

Τελευταία μέρα για το δευτεράκι και το τεταρτάκι μου

Η χρονιά κύλησε και αυτή με διάφορα γεγονότα.

Η Ιωάννα αποφάσισε να σταματήσει το πιάνο στη μέση της χρονιάς. Τελείωσε όμως την πρώτη τάξη στα αγγλικά και πάει και κολυμβητήριο.

Ο Γιώργος πάει μόνο αγγλικά, αν και νομίζω πως θα τον καταφέρουμε να ξεκινήσει κάποιο άθλημα του χρόνου. Κάτι σε πολεμική τέχνη νομίζω θέλει. Μήπως έχετε άποψη για το αν το τζούντο, το καράτε ή το κικ μποξ είναι καλύτερα; Ίσως όμως να πάει και μπάσκετ (κέρδισε το πρωτάθλημα το σχολείο τους και το έχει πάρει ζεστά).

Η Ιωάννα είναι κοριτσάκι εξαιρετικά έξυπνο, με φοβερή αντίληψη, πρώτη στα μαθηματικά με διαφορά, ικανή να δει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά από τους συνομίληκούς της (σύμφωνα με τη δασκάλα της αυτά). Έχει διορθώσει πολύ τα γράμματά της και το μόνο που μένει είναι να διορθώσει την ορθογραφία της (στην οποία δεν έχει πρόβλημα όταν είναι να βαθμολογηθεί, αλλά όταν γράφει για σημειώσεις ή από τον πίνακα, ή οτιδήποτε δεν θα βαθμολογηθεί, τότε γράφει όπως της κατέβει, ό,τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο εκείνη την ώρα). Επίσης αποφάσισε πως του χρόνου δεν θα πάει στο ολοήμερο.

Ο Γιώργος, σύμφωνα με τη δασκάλα του πάντα, είναι επίσης εξαιρετικά έξυπνος, όποιος κάτσει μαζί του να μιλήσει θα μείνει άφωνος, έχει κριτική σκέψη, στα μαθηματικά είναι χρόνια μπροστά από τους συμμαθητές του και έχει πολλές γενικότερες γνώσεις. Έχει βελτιώσει πολύ τα γραπτά του, από άποψη οργάνωσης σκέψης. Πλέον οι εκθέσεις του γίνονται θέμα συζήτησης, καθώς το παιδί έχει μια καλπάζουσα φαντασία που την συνδιάζει με το χιούμορ που τον διακρίνει και γράφει αξιωσημείωτα κείμενα. Το θέμα της δυσγραφίας έχει πλέον περιοριστεί σε δυσορθογραφία. Αυτό σημαίνει πως ξέρει τους κανόνες, αν δει κάτι ανορθόγραφο το αναγνωρίζει, αλλά αδυνατεί να γράψει ο ίδιος ορθογραφημένα. Κάναμε επίσκεψη και στο ΚΕΔΔΥ. Είπαν πως από τα 10 σημεία δυσλεξίας, ο Γιώργος παρουσιάζει τα 5. Επειδή έχει κάνει πρόοδο θα περιμένουμε λίγο. Εάν συνεχίσει έτσι μέχρι την πρώτη γυμνασίου, θα τον ξαναδούν και θα μας δώσουν χαρτί (τουλάχιστον έτσι είπαν στη δασκάλα). Ο Γιώργος αποφάσισε να διαλέξει Γαλλικά για του χρόνου. Κάναμε μεγάλη συζήτηση, άκουσε πολλά, του έβαλα βιντεάκια στο youtube να ακούσει τις γλώσσες και στο τέλος πήρε την απόφαση μόνος του. Η αιτιολογία ήταν αυτή: “στις γερμανόφωνες χώρες μιλάνε και αγγλικά, ενώ στις γαλλόφωνες μόνο γαλλικά. Οπότε εάν μάθω γαλλικά θα μπορώ να συννενοηθώ με περισσότερους ανθρώπους”.

Από ιώσεις τα πήγαμε σχετικά καλά. Η γρίπη που τρομοκράτησε τον κόσμο φέτος (ας μη μιλήσω, τα έχουν πει άλλοι), δεν μας άγγιξε ή τουλάχιστον δεν την καταλάβαμε.

Αυτά για τη χρονιά 09-10. Τώρα ξεκινάνε οι διακοπές (για τα παιδιά) και για μας μια στριμωγμένη περίοδος καθώς είναι δύσκολο να δουλέψεις με τα παιδιά στο σπίτι. Όμως… ΗΡΘΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

Καλά μπάνια σε όλους

Από τότε που τα μικρά μας ήταν μηνών ακόμα και μέχρι σήμερα, κάνουμε συχνά ταξίδια με το αυτοκίνητο, κυρίως γιατί πηγαίνουμε στην Αθήνα να δούμε παππούδες (και όταν μέναμε εκεί, ερχόμασταν Καλαμάτα για τον ίδιο λόγο).

Όποιος έχει ταξιδέψει με παιδάκια στο αυτοκίνητο θα ξέρει πως υπάρχουν 2 πράγματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τη ζαλάδα και τη βαρεμάρα!

Η ζαλάδα χτυπάει κυρίως τα μικρότερα παιδιά, αν και υπάρχουν και παιδιά που ζαλίζονται ακόμα και μεγαλύτερα. Η αντιμετώπιση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να ακολουθείς κανόνες απλούς όπως δε διαβάζουμε στο αυτοκίνητο, κοιτάμε έξω και ανοίγουμε παράθυρο να μπει φρέσκος αέρας. Καλού κακού έχουμε μαζί καμιά σακουλίτσα (αν πάτε ταξίδι κρατήστε μερικές από το αεροπλάνο) μπας και προλάβουμε να γλυτώσουμε το καθάρισμα του αυτοκινήτου (αυτή η μυρωδιά δε φεύγει με τίποτα όμως! ), σακούλα για να βάλουμε τα λερωμένα ρούχα, αλλαξιά και βέβαια υγρά μαντηλάκια.

Εμείς ευτυχώς τη ζαλάδα την αντιμετωπίσαμε για λίγο όταν πέρασε ο Γιώργος μια τέτοια φάση όταν ήταν μικρούλης.

Η άλλη κυρία όμως, η βαρεμάρα, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μη σας συντροφεύσει στο ταξίδι. Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη: ξεκινάμε το ταξίδι μια χαρά και ήρεμα, γεμάτοι γέλια και καλή διάθεση. Μετά από κάποια ώρα αρχίζει η βαρεμάρα. Είπαμε ό,τι είχαμε να πούμε, τώρα;;; Και αρχίζουν να κάνουν διάφορες χαζομάρες. Σιγά σιγά οι χαζομάρες αυτές θα καταλήξουν σε φωνές και ενίοτε ξύλο (μεταξύ των παιδιών έτσι; ). Εσύ μπροστά προσπαθείς -ματαίως- να τους πεις να ηρεμήσουν, πως είμαστε μέσα σε ένα κλειστό χώρο και δεν γίνεται να συμπεριφέρονται έτσι, πως ο οδηγός χρειάζεται ησυχία για να είναι συγκεντρωμένος στην οδήγηση και ένα σωρό άλλα πολιτισμένα.

Μέχρι που τελειώνει και η δική σου υπομονή…

Για να μη φτάσουμε λοιπόν σε αυτό το σημείο, υπάρχουν μερικά κολπάκια, αναλόγως την ηλικία των παιδιών, που θα αποσπάσουν την προσοχή τους και θα αποτρέψουν τη βαρεμάρα.

1. Φαγητό. Επειδή πάντα έχουμε κάτι φαγώσιμο στο ταξίδι, τα παιδιά μας πλέον, πριν ακομα βγούμε από την Καλαμάτα έχουν κάνει την ερώτηση: έχει τίποτα να φάμε; Το φαγητό θα τα κρατήσει απασχολημένα να μασουλάνε για λίγη ώρα. Προσέξτε να μην είναι κάτι με ζουμιά μόνο! Φρούτα, ξηροί καρποί, δημητριακά, τοστάκια και ένα σωρό άλλες επιλογές…
2. Ένα ωραίο cd με παραμύθια. Αν είναι πρώτη φορά που θα το ακούσουν, ακόμα καλύτερα. Πιάνει σε όλες τις ηλικίες.
3. Παιδικά τραγούδια. Τα πιτσιρίκια ακούνε τα τραγούδια που τους αρέσουν και ξεχνιούνται. Δεν πιάνει πάντα, ούτε όσο το cd με τα παραμύθια, αλλά θα κάνει δουλειά τις περισσότερες φορές. Εμείς πλέον έχουμε ένα usb με τραγούδια που αρέσουν στα παιδιά, αλλά και τραγούδια που αρέσουν σε μας και το βάζουμε στο τυχαίο. Έτσι ακούμε ανακατεμένα και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
4. MP3 player. Το κάθε παιδάκι έχει τα τραγούδια που του αρέσουν, βάζει τα ακουστικά του και ακούει ό,τι θέλει.
5. Ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Μέσα στο αυτοκίνητο έχουμε πολύ χρόνο να αφιερώσουμε στα παιδιά και είναι ευκαιρία να συζητήσουμε απορίες τους ή άλλα που τους ενδιαφέρουν. Προσοχή φυσικά γιατί αυτό πολλές φορές οδηγεί σε συζητήσεις που δεν περιμέναμε ότι θα έχουμε, όπως το πως γεννιούνται τα παιδιά και άλλα τέτοια. Δεν είναι κακό, απλώς να ξέρετε πως θα έρθουν οι συζητήσεις πριν την εποχή που νομίζετε…
6. Φυσικά υπάρχουν και φορητές παιχνιδομηχανές ή dvd players. Δεν έχω άποψη καθώς δεν έχουμε τέτοια, αλλά φαντάζομαι πως θα κρατάνε την προσοχή των παιδιών.
7. Παιχνίδια που μπορούμε να παίξουμε στο αυτοκίνητο. Και πάλι εξαρτάται από την ηλικία των παιδιών. Θα σας πω τα παιχνίδια που παίζαμε και παίζουμε εμείς και αν έχετε παραπάνω ιδέες, τις γράφετε

α. Βρες λέξη που να αρχίζει από… Μπορεί να έχει πολλές παραλλαγές, λέξη που να αρχίζει από συγκεκριμένο γράμμα ή συλλαβή, λέξη που να αρχίζει από την τελευταία συλλαβή της προηγούμενης κλπ. Χάνει όποιος δε βρει λέξη στη σειρά του. (και ένα αστείο περιστατικό με την Ιωάννα και αυτό το παιχνίδι)

β. Βρες ποιόν σκέφτομαι… Κάποιος βάζει ένα χαρακτήρα στο μυαλό του και οι άλλοι προσπαθούν να βρουν ποιόν έχεις βάλει κάνοντας ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν με ναι ή όχι (πχ είσαι άνθρωπος; ). Κερδίζει όποιος το βρει. Φυσικά και αυτό το παιχνίδι σηκώνει παραλλαγές, καθώς μπορούν να μπουν χαρακτήρες από ταινίες, από βιβλία, αλλά και αντικείμενα ή και πιο περίεργα πράγματα!

γ. Ποιός θα δει πρώτος… Ό,τι λέει ο τίτλος. Ποιός θα δει πρώτος ένα πρόβατο, μια αφίσα με ζώο, ένα κόκκινο αυτοκίνητο κλπ κλπ.

δ. Τάξι γκερλ. Κάνουμε ερωτήσεις για κάμποσους πόντους (ή “ευρώ”) τη φορά, μέχρι να φτάσουμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Εδώ βέβαια δεν έχουμε τις βοήθειες αλλά και αυτό, με λίγη φαντασία, μπορεί να καλυφθεί (να πάρουν βοήθεια από τον άλλο γονιό για παράδειγμα)

Τα παιχνίδια μας εξελίσονται καθώς μεγαλώνουμε φυσικά. Αυτά παίζουμε μέχρι στιγμής.

Είμαστε στο αυτοκίνητο, σε ταξίδι, και παίζουμε το “Ποιός θα δει πρώτος…”

Βάζει ο Κωνσταντίνος και λέει “ποιός θα δει πρώτος μια αφίσα που έχει πάνω της ένα ζώο”. Περνάει κάμποση ώρα και δεν βλέπουμε καμία, οπότε λέω εγώ: “είδα μια με έναν άνθρωπο πάνω, μετράει; ”

Που να ήξερα τι θα επακολουθούσε…. Ο Γιώργος φυσικά το δέχτηκε και του φάνηκε και έξυπνο. Η Ιωάννα όμως δεν μπορούσε να το δεχτεί με τίποτα! Ακολούθηκε ο εξής διάλογος (μεταξύ τους, χωρίς παρέμβαση δικιά μας)

• Ι: Ο άνθρωπος ΔΕΝ είναι ζώο!
• Γ: Είναι.
• Ι: Όχι δεν είναι. Τα πουλιά είναι πουλιά, τα ζώα είναι ζώα και ο άνθρωπος είναι άνθρωπος!
• Γ: Όχι, τα πουλιά και τα ζώα και οι άνθρωποι, όλα ζώα είναι.
• Ι: Α, καλάααα. Ο Γιώργος τα έχει χάσει τελείως… Τα πουλιά είναι πουλιά, ή μάλλον πτηνά και οι άνθρωποι ΔΕΝ είναι ζώα!
• Γ: Γιατί;
• Ι: Γιατί οι άνθρωποι είμαστε ΕΜΕΙΣ!
• Γ: (μισογελώντας) Δηλαδή ένα λιοντάρι θα λέει πως δεν είναι ζώο γιατί αυτό είναι λιοντάρι;
• Ι: Τα λιοντάρια μιλάνε στη γλώσσα τους και δεν ξέρω τι λένε!
• Γ: Ε, καλά τα καγκουρώ που είναι συγγενείς σου…
• Ι: Δικοί σου συγγενείς είναι!
• Γ: Ιωάννα, ό,τι και να πεις, οι άνρθωποι είναι ζώα, απλώς έχουν εξελιχθεί. Μπορεί σε χιλιάδες χρόνια να σηκωθούν τα λιοντάρια στα 2 πόδια τους και να γίνουν κυρίαρχοι.
• Ι: Οι άνθρωποι δεν είναι ζώα γιατί έχουν φτιάξει καλύτερα καταφύγια, έχουν έτοιμο φαγητό, έχουν κάνει όλα αυτά τα πράγματα (και δείχνει γύρω της)
• Γ: Οι άνθρωποι έχουν καταστρέψει τον πλανήτη…
• Ι: Ε, ναι. Γι’ αυτό διαφέρουν από τα ζώα. Έχουν καταστρέψει το περιβάλλον.

Ορίστε λοιπόν. Η απάντηση από ένα 8χρονο και ένα 10χρονο.