Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Από προχτές ένιωσα να γίνονται αλλαγές στον ψυχικό μου κόσμο. Δεν ξέρω τι έγινε και άλλαξα.
Νόμιζα μέχρι τώρα ότι μόνο τα παιδιά περνάνε από φάσεις. Μάλλον δεν είναι έτσι.
Ξαφνικά έγινα πιο αποφασιστική, αναλαμβάνω υποχρεώσεις, βγαίνω από το σπίτι για δουλειές. Πραγματικά δεν ξέρω τι έγινε. Και δεν θέλω να το γρουσουζέψω κιόλας. Δεν θέλω να το πω ή να το σκέφτομαι πολύ, γιατί μπορεί ξαφνικά να ξαναγίνω όπως ήμουνα. Αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου και δεν πρέπει να με πιέσουν κιόλας και ίσως να παραμείνω έτσι.
Και μου αρέσω πολύ έτσι.
Εντάξει δεν έχουν γίνει τρομαχτικές αλλαγές. Ακόμα έχω δυσκολία να πάω σε πελάτη μόνη μου να μιλήσω για δουλειά. Ξέρω πως πρέπει να πάω στον βιντεοκλαμπά να μιλήσουμε για το site του. Αλλά δυσκολεύομαι. Φυσικά είναι μέχρι να γίνει η αρχή. Μετά δεν έχω προβλημα. Αλλά αυτή η αρχή μου είναι πολύ δύσκολη.
Επίσης έχω δυσκολίες στο να ξεκινήσω να προωθήσω τη δουλειά μου γενικά. Δεν μπορώ να γίνω πωλητής. Με τίποτα. Τι στο καλό ελεύθερος επαγγελματίας είμαι δεν ξέρω. Και πρέπει να δουλέψω.
Και μόνο που τα έγραψε αυτά νιώθω ότι ξαναπέφτω στην προηγούμενη κατάστασή μου και δεν το θέλω. Θέλω να παραμείνω αποφασιστική. Να γίνω ακόμα πιο πολύ. Θέλω να ξαναπάω σινεμά!
Πάντως χτες έκανα κάτι που μου άρεσε. Μίλησα με τον τύπο από την Αμερική που είχε δώσει τη δουλειά στον Κωνσταντίνο και μετά από πολλές ώρες chat κατάφερα να του δώσω να καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει για να δώσει σωστά specifications για το καινούριο component. Ήταν δύσκολη δουλειά. Αλλά όταν σήμερα μου έστειλε το πρώτο δείγμα και ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα, ένιωσα τρομερή χαρά. Επίσης τελείωσα με το site του mosDemo και είμαι πολύ περήφανη για τη δουλειά που έκανα εκεί.

Τόσο καιρό το συζητάμε, το ψάχνουμε, το ξανασυζητάμε, αλλά είναι πλέον γεγονός.
Ξεκινάμε να χτίζουμε. Βέβαια δεν έχουμε ακόμα ούτε καν κλείσει συνεργείο για το σκάψιμο, αλλά πήγαμε και μετρήσαμε και ξέρουμε που θα σκάψουμε, μιλάμε με τα συνεργεία, ήρθε ο ΟΤΕ να δει το καλώδιο που εμποδίζει από πάνω, κάναμε αίτηση για το δάνειο.
Είμαι ενθουσιασμένη, αλλά και τρομαγμένη ταυτόχρονα. Έχω ακούσει τόσες ιστορίες για το χτίσιμο του σπιτιού. Περιμένω τρέξιμο, χάσιμο χρόνου, άγχος, τσακωμούς (με άλλους αλλά και μεταξύ μας). Αλλά όλα αυτά θα περάσουν και μετά θα έχουμε το σπιτάκι μας. Για να δούμε.

Όταν μεγαλώσω θα μάθω να φτιάχνω κέικ μελιού πριν μάθεις εσύ (εγώ). Και δεν θα σου μάθω τη συνταγή. Μόνο αν είσαι καλό κορίτσι θα στη μάθω. Και θα αγοράσω το καλύτερο Ιντερνετ. Το δικό μου Ιντερνετ θα έχει περισσότερα παιχνίδια από το δικό σου.

Τι γίνεται με τον ύπνο άραγε και κανείς, μικρός και μεγάλος δεν τον θέλει;
Σαν παιδιά, πάντα ζητάγαμε λίγο χρόνο παράταση πριν πάμε για ύπνο.
Έτσι και τώρα. Το ξέρω πως πρέπει να πάω να κοιμηθώ. Το ξέρω. Κοντεύω να λιποθυμήσω από την κούραση.
Αλλά η ώρα είναι μόλις 9.30
Δεν μπορώ να πάω από τώρα για ύπνο. Θα νιώσω πως έχω χάσει όλη την ημέρα μου.
Πρέπει να κάνω και κάτι ακόμα. Πρέπει να δω κάτι, να διαβάσω κάτι.
Όχι Μορφέα δεν σε θέλω!

Κάθε φορά που η Ιωάννα κάνει κάτι καλό , παίρνει ένα μπράβο και μια αγκαλιά.

Νομίζω πως αυτό της αρέσει πάρα πολύ. Έτσι έρχεται συνέχεια και μου λέει “Μαμά, έκανα αυτό!” και απλώνει τα χέρια της για να την πάρω την αγκαλιά της επιβράβευσης. Ακόμα και αν δεν έχει κάνει κάτι πραγματικά σημαντικό, θα σκεφτεί κάτι να μου πει, μόνο και μόνο για την αγκαλιά. Την οποία παίρνει φυσικά.

Θα μου λείψει πολύ αυτή η ηλικία…
Είναι το πιο γλυκό κοριτσάκι.

Ιδέα του Γιώργου:
Μακάρι να είχαμε μια βρύση που θα έτρεχε γάλα αντί για νερό. Έτσι θα είχαμε πάντα γάλα. Δεν θα χρειαζόμασταν αγελάδες, ούτε να αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ. Θα υπήρχαν ποτάμια από γάλα.

Τι καλά. Μακάρι να ήταν έτσι. Ακόμα και αν δεν ήταν ποτάμι και ήταν μια μόνιμη σύνδεση με τη Μεβγάλ.
Έτσι όπως καταναλώνουμε εμείς το γάλα, θα ήταν τέλειο!

Την τελευταία χρονιά το έχουμε ρίξει πολύ στις σειρές. Όχι φυσικά της τηλεόρασης, αλλά σε dvd. Τα παιδιά κοιμούνται νωρίς κι έτσι δεν έχουμε και πολλά πράγματα να κάνουμε. Η τηλεόραση έχει όλο μπούρδες, είμαστε και λίγο κουρασμένοι από όλη την ημέρα, έτσι ένα επεισόδιο από την αγαπημένη μας σειρά (20 ή 40 λεπτά) είναι η καλύτερη λύση για χαλάρωση. Μετά λίγο διάβασμα και ύπνο.

Έτσι έχουμε δει: Όλα τα “Φιλαράκια”. Δεν νομίζω πως υπάρχει καλύτερη σειρά. Είναι η μόνη που μπορώ να βλέπω ξανά και ξανά, όλες τις ώρες, σε όποια διάθεση και αν είμαι.
Όλο το “Sex and the City”. Τέλειο.

Τις 3 σαιζόν “CSI” που έχουν κυκλοφορήσει. Ίσως να έχουμε ένα μικρό πρόβλημα που μας αρέσει να βλέπουμε τόσους φόνους… Μερικές φορές είπα πως “φτάνει δεν αντέχω άλλο”, αλλά δεν παύει να είναι μια σειρά που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, άκρως εθιστική. Είμαι σίγουρη πως θα κάνω ένα ποστ αποκλειστικά για αυτή.
Και από εκεί και πέρα κάμποσες σειρές επιστημονικής φαντασίας. Firefly, Babylon 5, Star Trek TNG, Deep Space 9, λίγο Farscape…

Είμαστε τηλεορασάκηδες; Δεν νομίζω. Βλέπουμε αρκετή τηλεόραση, αλλά κάνουμε και άλλα πράγματα. Διαβάζουμε, παίζουμε, φτιάχνουμε, πάμε βόλτες. Ή μήπως είναι όλα αυτά δικαιολογίες;