Συζήτηση παππού Γιώργου και Ιωάννας:
- Πω, πω Ιωάννα, τι χαμός είναι αυτός στο πάτωμα;
- Είναι τα παιχνίδια μας παππού
- Ποιός τα έβγαλε όλα έξω;
- Εγώ και ο Γιώργος
- Και ποιός θα τα μαζέψει;
- Μάλλον ο Γιώργος μόνος του…
Πριν καμιά βδομάδα μπήκε ο παππούς μου (87) στο νοσοκομείο. Μια απλή λαρυγγίτιδα εξελίχθηκε σε γενική κατάρευση και η γιαγιά μου έκρινε σκόπιμο να μπει ο παππούς στο νοσοκομείο και μάλιστα όχι σε όποιο κι όποιο, αλλά στο Ιατρικό Κέντρο. Μέχρι εδώ καλά. Εκεί του παππού του βάλανε ορούς και σωληνάκια, τον ταϊζανε από τη μύτη και άλλα τέτοια απεχθή και ο παππούς με λίγα λόγια ήτανε φυτό. Δεν έτρωγε, δεν μίλαγε, δεν σηκωνότανε, δεν επικοινωνούσε. Μετά από τρεις μέρες και αφού οι γιατροί είπαν πως θα πάρει πολύ καιρό η θεραπεία, η γιαγιά αποφάσισε να τον μεταφέρει σε δημόσιο νοσοκομείο. Μόλις το άκουσαν αυτό στο Ιατρικό, ξαφνικά άλλαξαν γνώμη. Είπαν πως ο παππούς χρειάζεται μόνο δυό μέρες ακόμα, του βγάλανε τα σωληνάκια και ξαφνικά ο παππούς ξαναζωντάνεψε, τρώει κανονικά, μιλάει και σηκώνεται. Και τώρα είμαι σε δίλημμα. Να πιστέψω ξαφνικά σε θαύματα ή να χάσω την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους;
Υ.Γ. Φυσικά ο παππούς δεν βγήκε σε δύο μέρες από εκεί. Όταν πέρασαν οι δύο μέρες, οι γιατροί είπαν πως χρειάζονται άλλες δύο. Και μετά από αυτό άλλες τρεις. Και ο λογαριασμός μεγαλώνει. Η γιαγιά κάνει κουμάντο βέβαια, αλλά για πόσο θα της φτάνουν τα λεφτά ακόμα; Και ναι, ο παππούς δεν είναι καλά. Η γιαγιά πιστεύει πως εκεί θα έχει καλύτερους γιατρούς και εξυπηρέτηση, θέλει το καλύτερο για τον άντρα της. Την εκμετάλλευση αυτού όμως, δεν την βλέπει;
Μακάρι να γίνει καλά ο παππούς. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω μετά από αυτά.
Χτες το βράδυ, βάλαμε τα παιδάκια μας για ύπνο και εμείς κάτσαμε μαζί με τη Δήμητρα να παίξουμε λίγο χαρτάκι (μάλλον πρέπει να γράψω και κάτι για αυτές τις βραδιές χαρτοπαιγνίας). Ενώ παίζαμε, πίναμε και τρώγαμε λοιπόν, έρχεται η Ιωαννούλα με μισόκλειστα μάτια και μας λέει “με ξυπνήσατε με τις φωνές σας. Να μιλάτε πιο σιγά.” Κοιταχτήκαμε με την ενοχή γραμμένη στο πρόσωπό μας και υποσχεθήκαμε να κάνουμε ησυχία. Μόλις μας ξέφευγε καμιά φωνούλα όμως, να’ σου και η Ιωάννα να μας μαλώνει ξανά. Στο τέλος της είπαμε να κάτσει μαζί μας. Η κατάληξη: στις 1 το βράδυ εμείς κουτουλάγαμε όλοι και η Ιωάννα ήταν μες την τρελλή χαρά, γέλαγε, τραγούδαγε και μας έλεγε αστεία.
Η ιστορία έχει και συνέχεια. Η Δήμητρα αποφάσισε να την πάρει μαζί της (στις 1 το βράδυ!), η Ιωάννα πέταξε απ’τη χαρά της και πέρασε το βράδυ εκεί. Το πρωί την πήρε μαζί της στο σχολείο της, έκανε παρέλαση με τα άλλα παιδιά και μετά πήγαν μαζί στο Centro και ήπιανε milkshake. Αν υποψιαστώ πως η κόρη μου ξενυχτάει και βγαίνει πιο πολύ απ’ ό,τι εγώ, θα τρελλαθώ!
Ο Γιώργος εδώ και 2 χρόνια περίπου, όποιος και αν τον ρώταγε “τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις”, έδινε την ίδια απάντηση : “Παλαιοντολόγος”. Κάτι σαν παγκόσμια σταθερά ήταν αυτό.
Χτες όλα άλλαξαν. Μου είπε “μαμά, εγώ σταμάτησα να ασχολούμαι με τους δεινόσαυρους” (”It’s the end of an era”- φιλαράκια-).
Η συζήτηση συνεχίστηκε ως εξής:
- Με τι ασχολείσαι τώρα Γιώργο μου;
- Με τον Χάρι Πότερ.
- Και τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, χαριποτερολόγος;
(μετά από λίγη σκέψη) - Θα γράφω τα έργα και θα τα δίνω στους ηθοποιούς να τα παίζουνε.
Έτσι μετά από μερικές εξηγήσεις πάνω στο θέμα συγγραφέας - σκηνοθέτης - ηθοποιός, αποφάσισε πως όταν μεγαλώσει θα γίνει συγγραφέας, θα γράφει τρομαχτικά βιβλία και όταν γίνονται ταινίες, θα τα σκηνοθετεί κιόλας.
Παίρνοντας ως δεδομένο ότι του αρέσει πολύ να ντύνεται διάφορα πράγματα και να παίζει τον Χάρυ Πότερ και τους Ινδιάνους, Πειρατές κλπ, μου κάνει εντύπωση που δεν τον ενδιαφέρει να γίνει ηθοποιός. Από την άλλη, με τόσες ιστορίες που μου λέει καθημερινά, ξέροντας πως ήδη στα 5 του έχει δημιουργήσει παραμύθια (που έχουν νόημα, αρχή-μέση-τέλος) και comic, δεν μου φαίνεται περίεργο να θέλει να γίνει συγγραφέας. Επίσης προχτές που έλεγε η Δήμητρα πως σκέφτεται να κάνει στο σχολείο της κάτι σχετικό με τον Χάρι Πότερ, της έδωσε οδηγίες και ιδέες για το πως θα στήσει τα πάντα. Άρα και το σκηνοθέτης έχει μια βάση.
Νομίζω το εντυπωσιακό στο τέλος είναι πως το έχει συνειδητοποιήσει αυτό.
Είμαστε πιο σχετικοί με τους υπολογιστές από όλη την υπόλοιπη οικογένεια. Σε καταστάσεις κρίσης και πανικού λοιπόν, επικοινωνούν με εμάς.
Χτυπά το τηλέφωνο.
“Έλα Στέλλα. Χτες δούλευα στο laptop και ξαφνικά μου βγάζει ένα μήνυμα που δεν το θυμάμαι τώρα και σβήνει. Τώρα δεν μπορώ να το ξαναανοίξω! Η οθόνη είναι μαύρη και εκεί που άναβαν δύο πράσινα φωτάκια και ένα κόκκινο, τώρα ανάβουν δύο πράσινα κι ένα μωβ. Τι να κάνω; Δεν είναι μπαταρία γιατί δούλευα με το ρεύμα”
Αφού λοιπόν στίβω το μυαλό μου, κάνουμε συμβούλιο με τον Κωνσταντίνο μπας και μας κατέβει καμιά ιδέα, ψάχνω στο Ιντερνετ για οδηγίες (μια που οι άλλοι “κάπου τις είχανε βάλει αλλά τώρα δεν μπορούν να τις βρουν”), ξαναχτυπά το τηλέφωνο.
“Έλα Στέλλα. Όλα εντάξει. Εντέλει δεν ήταν το καλώδιο του υπολογιστή αυτό που έβλεπα, ήταν το καλώδιο του κινητού. Απλώς έμεινα από μπαταρία”
Τώρα εγώ τι να πω;;;
Αυτές τις μέρες είδα 2 ταινίες που είχαν συζητηθεί πολύ. Το “Βασίλειο των Ουρανών” και “Το νησί”.
Το Βασίλειο των Ουρανών δεν καταφέραμε να το δούμε ολόκληρο. Δεν θέλαμε δηλαδή για την ακρίβεια. Σπάνια αφήνω ταινία στη μέση. Αλλά η συγκεκριμένη μου φάνηκε ανούσια, βαρετή και προσβλητική για τη νοημοσύνη μου. Ένας αγράμματος σιδεράς γίνεται ξαφνικά σούπερ ντούπερ πολεμιστής, σκοτώνει αυτούς που άλλοι ψημένοι πολεμιστές δεν καταφέρνουν, σκοτώνει έναν από τους καλύτερους Ιππότες, φέρνει τη γεώτρυση και το νερό στην έρημο και όλα αυτά μέσα στα πρώτα 40 λεπτά. Ούτε να φανταστώ δε θέλω τι θα κάνει μετά από αυτά. Κρίμα…
Το νησί από την άλλη είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία. Φυσικά λίγο τραβηγμένη (και σε αυτή κάνουν κάτι υπεράνθρωπα οι πρωταγωνιστές), αλλά σε αυτή την περίπτωση ταιριάζουν στην ταινία. Είναι μια πολύ καλή περιπέτεια που σου κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Κι εντέλει δεν είναι remake του Logan’s run όπως είχα ακούσει. Έχει κάποια κοινά στοιχεία, αλλά λίγα.
Είναι δεύτερη φορά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, που βλέπουμε δύο ταινίες, μια μεγάλη μούφα και μια εκπληκτική (”War of the Worlds” vs “Constantine”). Μάλλον πρέπει να διατηρείται η ισορροπία…
Δεν θέλω να γράψω ούτε για οδοντίατρους, ούτε για παπούδες στο νοσοκομείο, ούτε για γκρίνιες, ζήλιες και φοβίες.
Θέλω να γράψω για το τι όμορφες μέρες είναι αυτές που έχουμε. Για τον ήλιο που μπορεί να αργεί λίγο να βγει το πρωί, αλλά όταν βγει, είναι τόσο λαμπερός και ζεστός που εύχομαι να ήμουνα γατούλα και να λιαζόμουνα όλη μέρα σε ένα περβάζι. Για την ήρεμη Καλαμάτα, που χαίρεσαι να την τριγυρίζεις. Για τον αγαπημένο μου Κωνσταντίνο που με αγαπάει και με στηρίζει και με καταλαβαίνει.
Ναι, είμαι κουρασμένη, αλλά μου αρέσει η ζωή μου!
