Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Μόλις μας πληροφόρησαν πως χτες το υπό κατασκευή σπίτι μας ήταν στα τοπικά κανάλια, σχεδόν πρώτη είδηση! Μιλάμε για μεγάλη γκλαμουριά. Κρίμα που δεν το ξέραμε, να μας καμαρώσουμε.
Ο γείτονάς μας αφού είδε και απόειδε ο άνθρωπος με την κατάντια του δήμου μας, έφερε τα κανάλια για να πει τον πόνο του. Εμείς χτίζουμε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του (”δεν φταίνε οι ανθρώποι, αυτοί νόμιμη άδεια έχουν”) και ο δήμος δεν έρχεται να ανοίξει το δρόμο που πρέπει για να μπορεί να μπαίνει στο σπίτι του. Ο ίδιος δήμος που έδωσε 100.000 ευρώ για τη διαγράμμιση των “ποδηλατόδρομων”, δεν έχει λεφτά να δώσει για να αποζημιώσει τις ελιές που θα κόψει για να ανοίξει τον δρόμο. Μα τι λέω. Εδώ δεν έχει λεφτά για να πληρώσει τη φίλη μας που τους βγάζει τις φωτοτυπίες και της χρωστάει 800 ευρώ εδώ και 2 χρόνια. Και έμαθα χτες πως αυτός ο τύπος θα ξαναβάλει για δήμαρχος. Αν τον βγάλουμε ξανά θα είμαστε για φτύσιμο!

Όταν κάναμε τη βόλτα μας στην Ερμού προχτές, με χαρά διαπίστωσα πως δεν ήταν ακόμα στολισμένη.
Και λέω με χαρά γιατί αυτοί οι στολισμοί από τις αρχές Νοέμβρη κιόλας μου φαίνονται το λιγότερο αστείοι. Ένα σούπερ μάρκετ εδώ στην Καλαμάτα είχε στολίσει με γιρλάντες την πόρτα του ενώ ακόμα κυκλοφορούσαμε με τα κοντομάνικα. Ούτε χαλιά δεν είχαμε στρώσει ακόμα και βρεθήκαμε να μας γελά ο Αη-Βασίλης ενώ ψωνίζαμε πατάτες.
Νιώθω λίγο σαν να προσπαθούν να μας μπάσουν στο πνεύμα το γιορτινό με το ζόρι. Ένας μικρός εκβιασμός.
Μου αρέσει πάρα πολύ να στολίζω το σπίτι, να βάζω χριστουγεννιάτικα τραγούδια ενώ κρεμάω μπάλες στο δέντρο και να ψωνίζω δώρα για τους φίλους μου. Αλλά κάθε πράγμα στον καιρό του και το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο τον Δεκέμβρη που λέει μια παλιά παροιμία.
Τα παιδιά μου φυσικά που βλέπουν στολισμένα μαγαζιά γύρω τους θέλουν να στολίσουμε κι εμείς τώρα. Αυτό τον εκβιασμό μάλλον δεν θα τον γλιτώσω και με βλέπω το Σαββατοκύριακο να κατεβάζω δέντρο. Τουλάχιστον θα έχει μπει ο Δεκέμβρης.

Είμαστε μέσα στο μετρό και ο Γιώργος προσέχει την ταμπελίτσα που έχει για να υπενθυμίζει στον κόσμο να παραχωρεί τη θέση του σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Με ρώτησε τι σημαίνει λοιπόν αυτό το ανθρωπάκι μεσα στο κόκκινο τρίγωνο και του εξήγησα. Του φάνηκε λίγο περίεργο σαν σκέψη αυτό και είχε πολλές απορίες που ξεκινούσαν από το τι κάνεις μετά εσύ που σηκώνεσαι μέχρι το γιατί μια έγκυος θεωρείται άνθρωπος που έχει ανάγκη. Αφού του έλυσα όλες αυτές τις απορίες λοιπόν, έμεινε για λίγο αμίλητος και σκεφτικός. Και μετά είχε την εξής απορία:
“Μαμά, αν είναι ένα μετρό το οποίο είναι γεμάτο με ανθρώπους που έχουν ανάγκη και μπει μέσα μια έγκυος, τι θα γίνει;”
Η απάντηση του Κωνσταντίνου ήταν “θα περιμένει να έρθει το επόμενο μετρό που θα έχει θέση”. Εγώ μόνο που σκεφτόμουνα σε τι συζήτηση θα μπαίναμε αν άρχιζα να του λέω πως αυτός που θα είχε τη μικρότερη ανάγκη θα σηκωνόταν, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη…

Αυτή τη φορά το ταξίιδι μας στην Αθήνα ήταν κάπως πιο επίπεδο. Χωρίς πολλές εξόδους ή συναντήσεις με φίλους. Όχι ότι δεν κάναμε και δεν είδαμε. Απλώς πιο χαλαρά.
Έτσι είδαμε φυσικά φίλους (Κυμηναίους και κουμπάρους), κάναμε τη βολτίτσα μας στην Αθήνα με τα παιδιά (ευτυχώς και δυστυχώς δεν ήταν ακόμα στολισμένη), κάναμε και λίγα ψώνια, είδαμε νονούς και νονές και αράξαμε.
Πήρα και τα δωράκια μου για τη γιορτή μου… καλά ήταν.
Από αύριο αρχίζουν πάλι σχολεία, οδοντίατροι, οικοδομές…

Μετά από 3 συνεχόμενες μέρες βροχής, σήμερα σταμάτησε. Μας κάνει καλό καιρό για το ταξίδι στην Αθήνα. Σήμερα το πρωί, ξύπνησα και ενώ ήμουν σίγουρη απόλυτα πως είναι ακόμα 5 το πρωί, είδα με τρόμο το ρολόι που έδιχνε το άτιμο 8.05! Σηκώθηκα με βαριά καρδιά γιατί έπρεπε να ετοιμάσουμε τα παιδιά για το σχολείο και δεν είχα καν μαγειρέψει. Μιλάμε για μαχμουρλίτιδα πρώτης κατηγορίας. Με διάφορες δικαιολογίες που είπα στον εαυτό μου και στον Κωνσταντίνο (πονάει λίγο η κοιλίτσα της Ιωάννας, μήπως φύγουμε λίγο πιο γρήγορα…) δεν πήγαν τα παιδιά στο σχολείο εντέλει. Το γλίτωσα για τώρα το μαγείρεμα. Έχουμε πολλές δουλειές γενικά (ανάμεσα στις οποίες είναι δυστυχώς άλλο ένα ραντεβού με τον οδοντίατρο), αλλά πιστεύω πως κατά το μεσημεράκι θα ξεκινήσουμε.
Όπως είναι τα πράγματα με δουλειές και οικοδομές, μπορούμε πλέον να πάμε μόνο για το σαββατοκύριακο (άντε να κλέψουμε και τη Δευτέρα). Και πάλι καλά. Από του χρόνου που θα είναι στο δημοτικό ο Γιώργος, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο.
Φοβάμαι λίγο για το τι θα αντικρύσω με τον παππού (μετά από τόσες εβδομάδες στο νοσοκομείο) και φοβάμαι λίγο και την αντίδραση των παιδιών σε αυτό. Αλλά χαίρομαι γιατί θα δούμε ξανά αγαπημένους φίλους.

Βιβλίο Φάνταζυ
Τίτλος: Mister Monday
Συγγραφέας: Garth Nix
Είχα διαβάσει τη σειρά Lirael-Sabriel-Abhorsen από τον ίδιο και είχα ενθουσιαστεί. Έτσι πήρα να ξεκινήσω και αυτή τη σειρά βιβλίων με τη γενικότερη ονομασία The Keys to the Kingdom.
Είναι ένα αρκετά καλό βιβλίο, που απευθύνεται όμως περισσότερο σε εφήβους. Είναι στο στυλ του πρώτου Harry Potter και του “Αστέρι του Βορρά” του Φίλιπ Πούλμαν (λέω μόνο τα πρώτα από αυτές τις σειρές γιατί ήταν πιο παιδικά και ανάλαφρα. Μετά βάρυναν). Θα μπορούσε να γίνει πολύ μεγάλη επιτυχία (στο κοινό που απευθύνεται πάντα), γιατί έχει όλα τα απαιτούμενα συστατικά.
Προσοχή: οι SuperSpoilerFreaks να μη συνεχίσουν το διάβασμα
Έχει τον έφηβο που από εκεί που βρίσκεται σε δυσμενή κατάσταση, βρίσκεται να σώζει τον κόσμο, έχει μπόλικη μαγεία και άλλους κόσμους, έχει περιπέτεια και ανατροπές.
Μου αρέσουν αυτά τα βιβλία και έτσι μου άρεσε και αυτό. Δεν ενθουσιάστηκα τόσο όσο με την άλλη σειρά του, αλλά μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον για να συνεχίσω με τα υπόλοιπα βιβλία του.
Θα κάνω ένα διάλειμμα από την επιστημονική φαντασία/φάνταζυ, διαβάζοντας κάτι άσχετο και μετά θα συνεχίσω με το δεύτερο βιβλίο του.
Πάντως ο Γιώργος στον οποίο διηγήθηκα λίγο την ιστορία, ενθουσιάστηκε και περιμένει πως και τι να του πω τι έγινε σε όλο το βιβλίο. Κρίμα που δεν είναι στα ελληνικά.

Για άλλη μια φορά θα το πω. Είμαι μια χαζομαμά.
Ορίστε λοιπόν τα νεότερα κατορθώματα των τέκνων μου:
Ο Γιώργος έχει γενικώς αρχίσει να γράφει μόνος του. Μπορεί και διαβάζει με λίγη προσπάθεια (τα κεφαλαία πολύ πιο εύκολα) και μπορεί να γράψει μόνος του λεξούλες. Βέβαια όπως όλα τα παιδιά που αρχίζουν τα γράφουν, παραλείπει πολλά φωνήεντα. Αλλά είναι μια σημαντική αρχή. Προχτές είχε έρθει η Δήμητρα από εδώ λοιπόν για το καθιερωμένο χαρτάκι και λέει στο Γιώργο: “Αντε να γράψεις μια ιστορία”. Δεν περιμέναμε ποτέ φυσικά πως θα το έπαιρνε κυριολεκτικά και θα έγραφε όντως μια ιστορία. Πήρε λοιπόν ένα χαρτί και άρχισε να γράφει και να γράφει. Ιδού το αποτέλεσμα:

Και για όσους δεν κατάλαβαν τι γράφει (θέλει λίγη προσπάθεια) λέει τα εξής:
“μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια γάτα και χοροπήδαγε όλη τη μέρα. Μια μέρα μια κουκουβάγια ήρθε στο σπίτι της και την ρώτησε γάτα πως είσαι; είμαι καλά. Εσύ πως είσαι; Είμαι καλά”
Εντυπωσιαστήκαμε. Δεν νομίζω πως θα έχει ποτέ πρόβλημα στην έκθεση αυτό το παιδί.
Βέβαια μετά πήρε και η Ιωάννα ένα κομμάτι χαρτί και κάθησε κι αυτη να γράψει. Σας θυμίζω πως δεν είναι ακόμα 3,5 χρονών… Και ναι, έγραψε και αυτή. Ήθελε να γράψει: Ήταν μια φορά (στα βήματα του αδερφού της φυσικά) και έγραψε αυτό:

Εντελώς μόνη της. Και ήξερε πως είχε κάνει λάθος. Δεν ξέρω τι να πω με αυτό το κορίτσι. Πριν μερικές μέρες είχε σχηματίσει με τα μαγνητάκια-γράμματα στο ψυγείο τη λέξη “Οπεν” (λόγω Ντόρας μικρής εξερευνήτριας). Είχε γράψει ΟΠΝ.
Τι θα κάνει στο δημοτικό αυτό το κορίτσι; Ξέρω πως ένας λόγος που προχωράει τόσο είναι ο Γιώργος. Τον βλέπει και τον αντιγράφει. Αλλά είναι ήδη στο προνήπιο (είναι ιδιωτικό βλέπετε και μπορούσε να περάσει στους μεγάλους) και κάνει όλες τις ασκησούλες που κάνουν και τα μεγαλύτερα παιδιά με μεγάλη ευκολία.