Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Καθώς έβαζα τις φωτογραφίες στα προηγούμενα ποστ, ξαφνικά κατάλαβα πως μέσα στο ταξίδι και τον πανικό, δεν έγραψα τίποτα για τη γιορτή του Γιώργου. Έτσι, ενώ έλεγα πως δεν θα ξαναγράψω μέσα στη χρονιά, πρέπει να επανορθώσω.
Η γιορτή στο σχολείο του Γιώργου ήταν καλύτερη από την περσινή. Μου φάνηκε πιο μικρή (λιγότερο από μια ώρα) και δεν είχανε βάλει φέτος μεγάλο να κάνει τον Αγιο Βασίλη. Πέρισυ που το είχανε κάνει ήταν το χειρότερο πράγμα που είχα δει ποτέ. Μια γυναίκα ντυμένη Άγιος Βασίλης με άθλιο αποτέλεσμα. Τουλάχιστον φέτος κάνανε ένα από τα παιδιά Άγιο και το ενσωματώσανε στη γιορτή και ήταν πολύ όμορφο.
Ο Γιώργος είπε τα λόγια του δυνατά δυνατά και έκανε την πιο βαθιά υπόκλιση από όλους.

Μια που μας αφήνει και πίσω δεν γυρνά, καιρός είναι για μια ανασκόπηση.
Ορίστε λοιπόν το 2005, όπως επηρέασε εμένα και όχι τον κόσμο γενικά (τέτοιες ανασκοπήσεις υπάρχουν σε εφημερίδες μπόλικες):
Ήταν η χρονιά της μεγάλης ψυχοσωματικής αρρώστειας. Πως εγώ, ένα γενικά αισιόδοξο και χαρούμενο άτομο έπεσα σε τέτοιο πράγμα, ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Αυτό είναι και το μόνο δυσάρεστο που έγινε (αρκετά σοβαρό ώστε να το θυμάμαι και να το σημειώσω δηλαδή).
Πήγα 2 ταξίδια στο εξωτερικό (Άμεστερνταμ και Κωνσταντινούπολη) και μια βόλτα στη Σίφνο.
Φτιάξαμε τον Δίανθο και είχα μερικές δουλίτσες.
Ανανεώσαμε τις Συνταγές της Παρέας και έγιναν ένας χώρος καλοδουλεμένος για τον οποίο είμαι πολύ περήφανη.
Βρήκα το SFF και μέσα εκεί γνώρισα μερικούς φίλους και άτομα γενικά με τα ίδια ενδιαφέροντα.
Ο παππούς ο Τσάρλυ και η γιαγιά η Ευθυμία γέλασαν στα μούτρα του Χάρου και οι δύο και γλίτωσαν από τα δόντια του.
Η κόρη μου είναι πια 3,5, μια τσαπερδόνα πρώτης τάξεως, με πλούσιο λεξιλόγιο, χαρά, τραγούδι, χορό. Ξέρει να γράφει το όνομά της, αλλά και όποια άλλη μικρή, εύκολη λέξη της πεις να γράψει, προσπαθεί πολύ να σταματήσει να βάζει το δάχτυλο στο στόμα και καταφέρνει να δουλεύει τον αδερφό της αλλά και εμάς πολλές φορές. Της αρέσει η Barbie (ω, τι περίεργο!)
Ο γιός μου είναι 5 και συνεχίζει να είναι ένα απίστευτα καλόψυχο παιδί, πανέξυπνο αλλά και σοβαρό ελαφρώς, που ζοχαδιάζεται εύκολα αλλά αγαπάει όλους, μέσα στα βιβλία, τα ντοκυμαντέρ, τα τέρατα, τους δράκους και τους δεινόσαυρους. Φυσικά διαβάζει και γράφει.
Γύρισε η Δήμητρα και κάθε βράδυ παίζουμε χαρτάκι και πίνουμε μαυροδάφνη (όταν δεν έχουμε αρπαχτεί φυσικά). Γενικα η χρονιά χαρακτηρίζεται από μεσημεριανό φαί με τον Πέτρο και βραδυνό χαρτάκι με τη Δήμητρα.
Ξεκινήσαμε να χτίζουμε το σπίτι!!!! (Ελπίζω στην επισκόπιση του 2006 να λέω πως μπήκαμε μέσα στο καινούριο μας σπίτι)
Θα ήθελα να πω ποιό ήταν το καλύτερο βιβλίο που διάβασα, αλλά δεν θυμάμαι ποιά βιβλία έχω διαβάσει μέσα στη χρονιά. Σίγουρα πάντως από τα καλύτερα ήταν η τριλογία Sabriel, Lirael, Abhorsen και το Ishmael.
Eπίσης δεν θυμάμαι τι ταινίες έχω δει.
Όσον αφορά πάντως σειρές, ήταν σίγουρα η χρονιά του CSI, των Gilmore Girls και του Babylon 5. Και βέβαια του “Στο παρά 5″! Και να μην ξεχάσω τον εκπληκτικό Dr Who και το Galactica.
Παιχνίδια της χρονιάς: σουντόκου και ουίστ για τρεις.
Και βέβαια ξεκίνησα και το μπλογκ (πως το άφησα αυτό απέξω;)
Άντε και ευτυχισμένο το 2006!

Νά’ μαστε πάλι πίσω…
Χάλια το ταξίδι, τέλεια που το σπίτι ήταν φτιαγμένο και το βρήκαμε συγυρισμένο σαν γυρίσαμε, πίσω στο σπιτάκι μας, πίσω στο CSI μας, πίσω στο χαρτάκι μας.
Ωραία περάσαμε στην Αθήνα, χορτάσαμε Εβίτα, χορτάσαμε Taboo, κάναμε βόλτες.
Εδώ ξεκινάμε ετοιμασίες για το αυριανό ρεβεγιόν. Ανέλαβα την τούρτα, τον κόκορα και το ρύζι. Μου δώθηκε η ευκαιριά να δοκιμάσω το καινούριο μου επιτραπέζιο μίξερ. Είμαι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα! Έτσι αξίζει ένα ποιηματάκι-ξόρκι:
Αχ καλό μου μιξεράκι
δώσμου τώρα ένα χεράκι
τούρτα να φτιάξω στη στιγμή
να γίνουν όλοι παχουλοί!

Χτες το πρωί ξεκινήσαμε να πάμε στο Ζάπειο με τα παιδιά, να δούμε το παγοδρόμιο και όλα τα γιορτινά. Μόλις όμως μπήκαμε στο μετρό, ο Γιώργος θυμήθηκε την Ακρόπολη και για να μην τα πολυλογώ, δεν είδαμε το Ζάπειο, κάναμε όμως μια φανταστική βόλτα στην Ακρόπολη.
Κατεβήκαμε από το μετρό, πήγαμε από τη μεριά του θεάτρου του Διονύσου, μπήκαμε μέσα, είδαμε το θέατρο, κάναμε το γύρο και ανεβήκαμε στην Ακρόπολη. Είδαμε Παρθενώνα, Καρυάτιδες και μουσείο, είδαμε την Αθήνα από ψηλά, χόρτασαν τα παιδιά αρχαία. Έκανε και καταπληκτική ημέρα. Με τα κοντομάνικα τριγυρνούσε ο κόσμος (μακάρι να φορούσα κι εγώ κάτι μέσα από την μπλούζα μου και θα την είχα βγάλει κι εγώ. Ούτε καλοκαίρι τόσο ήλιο και ζέστη!)
Μετά ξανακατεβήκαμε, πήραμε το μετρό και πήγαμε Σύνταγμα. Πολύ ωραίο το δέντρο (όχι σαν εκείνο το κατασκεύασμα με τα λαμπιόνια), ωραίο και το καρουσέλ και τα ζαχαροσπιτάκια, αλλά πολύς κόσμος βρε παιδί μου. Δεν το περίμενα καθημερινή πρωί. Τα φτύσαμε όλα λοιπόν εκεί και το πήραμε με τα πόδια να φτάσουμε στα Goody’s λίγο πιο πάνω. Εκεί γινόταν επίσης της κακομοίρας, κι έτσι ο δρόμος μας πήγε στην πλατεία Κοτζιά, όπου κάτσαμε στην Pizza Hut. Μέχρι τώρα είχα την χείριστη άποψη, αλλά μπορώ να πω πως είχε πολύ καλό σέρβις και περιέργως καλή πίτσα (ή πολύ σάλτσα πείνας και μου φάνηκε…)
Μετά περπατήσαμε μέχρι το Solaris (τέρμα Σόλωνος και πιο κάτω ακόμα), δεν βρήκαμε ημερολόγιο Harry Potter, και μετά πήγαμε Ομόνοια να πάρουμε το μετρό για να γυρίσουμε.
Με λίγα λόγια περπατούσαμε από τις 9.30 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα, είδαμε ένα σωρό πράγματα και περάσαμε υπέροχα. Από τα παιδιά δεν ακούστηκε ούτε ένα κιχ γκρίνιας. Και φυσικά μόλις φτάσαμε σπίτι, πέσανε ξερά για ύπνο.
Αν αφαιρέσουμε το γεγονός πως δεν πήγαμε μετά στον Θοδωρή (μεγάλη ιστορία) και προσθέσουμε το γεγονός πως πήγαμε στην Εβίτα για φαγητό και Taboo μέχρι τελικής πτώσεως (παίζεται τέλεια και με τρεις εντέλει), ήταν μια μέρα από αυτές που σου μένουν για πάντα.

Σήμερα το πρωί πήραμε τα παιδιά μας και πήγαμε στην Κηφισιά, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ήταν πολύ καλά. Είδαμε φυτά, έντομα, ζώα, πετρώματα, απολιθώματα και έναν Τρικεράτοπα. Φυσικά ο Γιώργος ενθουσιάστηκε με τον Τρικεράτοπα και τα απολιθώματα. Της Ιωάννας της άρεσαν οι πασχαλίτσες! Είναι πολύ ωραίο μουσείο και πιστεύω πως θα άρεσε σε όλα τα παιδάκια μια επίσκεψη εκεί.
Μετά κάναμε βόλτα στην Κηφισιά, φάγαμε σάντουιτς και ήπιαμε πορτοκαλάδα και επισκεφθήκαμε και τον τοπικό Ελευθερουδάκη μήπως βρούμε ωραίο ημερολόγιο. Εκεί τα παιδιά είδαν ένα βιβλίο με ενσωματωμένο πιανάκι και το αγόρασαν με τα λεφτά τους από τα Κάλαντα.
Είναι ωραίες οι διακοπές, ακόμα και αν τις κάνεις στην Αθήνα.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα, όμορφα, ήρεμα και οικογενειακά. Το βράδυ είχε προφανώς έρθει ο Άγιος Βασίλης και το δέντρο ήταν γεμάτο δώρα. Έτσι όλοι μας ανοίξαμε τα δώρα μας, φάγαμε το κεκάκι της Νικολέττας, ήπιαμε το γάλα μας και κατεβήκαμε να δώσουμε τα δώρα και στις γιαγιάδες. Ένα γλυκό πρωινό.
Μετά ξεκίνησε το μαγείρεμα. Έγινε ένας πανικός στη κουζίνα! Να καθαριστεί και φτιαχτεί η γαλοπούλα, να μπει το χοιρινό με τις πατάτες στο ταψί, να φτιαχτεί πατατοσαλάτα και μαρουλοσαλάτα, να γίνει η γέμιση, να στρωθεί το τραπέζι κλπ κλπ. Όλα έγιναν καλά, εκτός από τη γέμιση που μου κάηκε για άγνωστους λόγους ( ο μπαμπάς μου λέει πως μου τη γρουσούζεψε, γιατί όλο με κορόιδευε για τα υλικά που ζήτησα – παρότι δεν τρώει έτσι κι αλλιώς γέμιση – και ενώ γενικά δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα, σε αυτή την περίπτωση μάλλον θέλω να το πιστέψω).
Ήρθε και η καλή μας φίλη η Λεσπριτία και αφού φάγαμε του σκασμού και αδειάσαμε τις όμορφες πιατέλες, κάτσαμε με την αδερφή μου και όλοι μαζί παίξαμε Taboo (που είχε την καλοσύνη να μας φέρει ο Άγιος Βασίλης).

Περάσαμε καταπληκτικά. Οικογένεια, φίλοι, φαί, παιχνίδι. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Είμαστε στο δρόμο για Αθήνα. Κάποια στιγμή λέει η Ιωάννα: “Κοιτάχτε, δεν έχω μαλλιά” (είχε κρύψει με τα χέρια της τα μαλλιά της)
Κωνσταντίνος: “Α, Ιωάννα μου, θα σου πάρω μια φερούκα”
Γιώργος: “Όχι φερούκα μπαμπά. Περούκα”
Κωνσταντίνος: “Όχι, φερούκα. Άλλο φερούκα, άλλο περούκα. Δεν ξέρετε τι είναι η φερούκα; Μα καλά, τι σας μαθαίνουν στο σχολείο; Φερούκα λοιπόν είναι μια τεράστια ψεύτικη μύτη, σαν του Πινόκιο, που όταν δεν έχεις μαλλιά τη φοράς, κι έτσι κανείς πια δεν βλέπει ότι δεν έχεις μαλλιά, γιατί όλοι προσέχουν την τεράστια μύτη σου”
Όλοι: “χαχαχαχαχα”

(Παρένθεση: Ο Κωνσταντίνος γενικά έχει μεγάλη φαντασία, και έχει την τάση να λέει πολλές τέτοιες μπούρδες. Σπάνια παίρνει κανείς σοβαρή απάντηση σε ερώτησή του. Αλλά αυτή τη φορά, είχε πραγματικά πολύ μεγάλη έμπνευση και εγώ δεν μπορούσα να οδηγήσω από τα γέλια)

Μετά από λίγο βλέπουμε την αφίσα του Notis με το γεράκι (εμείς την είδαμε για κουκουβάγια)
Γιώργος: “Κοιτάχτε, η κουκουβάγια του πινγκ πονγκ”
Εμείς: “Κουκουβάγια του πινγκ πονγκ; Τι είναι αυτό;”
Γιώργος: “Δεν ξέρετε την κουκουβάγια του πινγκ πονγκ; Μα καλά, όταν ήσασταν μικροί, τι σας μάθαιναν στο σχολείο; Η κουκουβάγια του πινγκ πονγκ είναι μια αόρατη κουκουβάγια που τη χρησιμοποιούμε αντί για μπάλα και επειδή είναι αόρατη κάθε φορά που περνάει πάνω από το δίχτυ, κάνει “κουκου, κουκου” για να το καταλάβεις.”
Εγώ: “Πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να παίξει κανείς με πινγκ πονγκ με αυτή την κουκουβάγια”
Γιώργος: “Ναι, είναι πολύ δύσκολο. Εγώ μόνο μια φορά το έχω καταφέρει”

Και μετά από λίγη ώρα:
Γιώργος : “Μαμά, το αστειάκι μου ήταν ίδιο με του μπαμπά, έτσι δεν είναι;”