Γαλλική ταινία βασισμένη στο θεατρικό έργο του Francis Veber.
Χτες το βράδυ την ξαναείδα για νιοστή φορά. Η μόνη ταινία που έχω δει και μόλις τελείωσε την ξανέβαλα να τη δω άλλη μια φορά.
Ταινία απλή, με απλή υπόθεση, χωρίς εφέ, χωρίς τίποτα. Αλλά τόσο μα τόσο αστεία. Αφού την είδαν μαζί μου και οι γονείς που είναι λίγο δύσκολοι (ειδικά η μαμά μου) και γέλαγαν κι αυτοί.
Σε ταινία στην ΕΤ3:
-Why do I suddenly feel like Goldilocks?
-Γιατί ξαφνικά αισθάνομαι σαν τις Χρυσές Κλειδαριές;
edit: Goldilocks είναι η Χρυσομαλλούσα (από το γνωστό παραμύθι)
Αυτές τις μέρες που είμαι στην Αθήνα μόνη, τα βράδια κάθομαι και χαζεύω στην τηλεόραση (πράγμα που στην Καλαμάτα δεν κάνω ποτέ). Το ότι η τηλεόραση δεν έχει τίποτα το αξιόλογο το ήξερα. Στην Αθήνα βέβαια η σαβούρα είναι πολύ μεγαλύτερη, μια που υπάρχουν δεκάδες κανάλια.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι πως μέσα σε 2-3 μέρες μόνο είδα κόσμο να κάνει απίστευτα πράγματα για χρήματα και δημοσιότητα.
Είδα κόσμο που ενώ δεν θα έπρεπε ούτε στο μπάνιο του κανονικά να τραγουδάει, να δίνει παράσταση μπροστά σε κριτική επιτροπή που τον χλευάζει (για να μη μιλήσω για χιλιάδες θεατές που θα κάνουν το ίδιο).
Είδα κόσμο να πετάει από το παράθυρό του τραπεζαρίες και τηλεοράσεις με την ελπίδα να έχει ο φάκελος κάτι καλό.
Είδα κόσμο να βουτάει το κεφάλι του σε γυάλες με φίδια και να τρώει κατσαρίδες και αράχνες.
Είδα κόσμο που αντί να συζητήσει το πρόβλημά του με το σύντροφό του, παίρνει τηλέφωνο τους τηλεοπτικούς ντεντέκτιβ και κάνει τη σχέση του (και το κέρατό του) βούκινο στον κόσμο όλο.
Και όλα αυτά σε εποχή που δεν προβάλλονται Big brother, Fame Story κλπ.
Άραγε υπάρχει όριο σε αυτά που μπορεί ο κόσμος να σκεφτεί για να υποβάλλει τους άλλους, αλλά και σε αυτά που ο κόσμος θα δεχτεί να υποβληθεί;
Σήμερα το πρωί, ενώ μισοκοιμόμουν ακόμα, ήρθε ο Γιώργος στο δωμάτιο και μου έδωσε ένα φιλάκι.
-Αισθάνεσαι ακόμα καλύτερα μαμα;
-Δεν ξέρω Γιώργο μου, κοιμάμαι ακόμα
-Κοιμάσαι ακόμα; (γελάει λιγάκι)
Κοιμάσαι ή δεν κοιμάσαι,
άρρωστη ή καλά,
στο καινούριο σπίτι ή σε αυτό,
στην Καλαμάτα ή στην Αθήνα,
θυμώνεις, δε θυμώνεις,
μου φωνάζεις, δε μου φωνάζεις,
είσαι πάντα η καλύτερη μαμά του κόσμου.
Να θυμώσω που με ξύπνησε; 
(Γραμμένο από τον Koyan)
Αμβούργο, 8 το πρωί, θερμοκρασία -2.
Εχτές έφυγα από την “παγωμένη” (σύμφωνα με τα καλά μας κανάλια) Ελλάδα, για να συμετάσχω (άλλη μία φορά) στο ICT skillshare (μιτινγκ με ωραίο όνομα) της ομάδας μου (όχι ποδοσφαιρικής: της ομάδας με την οποία δουλεύω).
Για να κόψουμε το κόστος αποφασίσαμε φέτος να μην πάμε σε ξενοδοχείο κλπ κλπ.
Το γερμανικό γραφείο της Greenpeace έχει μία μεγάλη αποθήκη στο λιμάνι του Αμβούργου. Κάνουμε το meeting στην αποθήκη, και κοιμόμαστε στα ποταμόπλοια του γερμανικού γραφείου. 15 άτομα, 2 καμπίνες, ένας καμπινές. Ντουζιέρα στην αποθήκη (200 μέτρα από τα πλοιάρια). Σαν να είμαι στο ναυτικό ξανά (μόνο που με αυτούς τους τύπους περνάμε πολύ καλά. (Όχι ότι στο ναυτικό δεν περάσαμε καλά, αλλά εδώ όλοι είναι φίλοι με κοινά ενδιαφέροντα κλπ κλπ).
Το ποτάμι γύρω από τα πλοία είναι παγωμένο
Κάποιος από τους οργανωτές (βορειοευρωπαίος γαρ), είχε την φαεινή ιδέα να στείλει την οδηγία “μην φέρετε sleeping bugs”, θα σας προμηθεύσουμε εμείς με duvet . Και εγώ ο κόπανος τον άκουσα. Μπορεί εσένα κύριέ μου ο πωπός σου να είναι συνήθησμένος στο κρύο, αλλά τι να μας κάνει εμάς ένα duvet?
Βρήκα ένα sleeping bug για τις υπόλοιπες μέρες.
Ούπς μας φωνάζουν πάλι μεσα “Meeting is starting again”
Και φυσικά, μη έχοντας τίποτε άλλο να κάνω, τελείωσα και το τρίτο βιβλίο του Garth Nix, το Drowned Wednesday. Δεν έχω πολλά να πω, είναι συνέχεια των δύο προηγούμενων.
Συνεχίζονται οι περιπέτειες του Άρθουρ, ο οποίος σε αντίθεση με τον Harry Potter δεν μεγαλώνει (μια που όλα συμβαίνουν μέσα σε μια εβδομάδα) κι έτσι δεν έχουμε χαρακτήρες και πλοκή που βαθαίνουν με το χρόνο και ωριμάζουν.
Μπορώ να πω πάντως πως μου άρεσε πιο πολύ από το δεύτερο και σίγουρα στην επόμενη παραγγελία από το Amazon θα είναι μέσα τα επόμενα βιβλία.
Εντέλει ο γιατρός έδωσε το Ok και το κάναμε όλοι μαζί το ταξίδι για την Αθήνα.
Με τόσα που έχουμε ακούσει, το σκεφτόμασταν αυτό το ταξίδι, αν ο δρόμος έχει πάγους, αν χρειάζεται αλυσίδες, τι θα συναντήσουμε.
Ξεκινήσαμε μεσημέρι για να αποφύγουμε όσο πάγο γινότανε. Η αλήθεια είναι πως αρχίσαμε να βλέπουμε χιόνια από τη Μεγαλόπολη. Όσο ανεβαίναμε, άσπριζε ο κόσμος, αλλά όχι τόσο που να προκαλεί προβλήματα.
Κάναμε και μια στάση να παίξουμε λίγο χιονοπόλεμο. Άρχισα να σκέφτομαι γιατί άραγε το χιόνι μας προκαλεί τόσο καλή διάθεση. Κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:
1. με το χιόνι μπορείς να παίξεις.
2. το χιόνι δεν αποκλείει τον ήλιο κι έτσι μπορεί να έχεις μια πεντακάθαρη μέρα, με ήλιο αλλά και πολύ χιόνι
3. με το χιόνι μπορείς να παίξεις
4. όταν έχει χιονίσει, κάνει μεν πολύ κρύο, αλλά όχι από αυτό που σε περονιάζει. Έτσι μπορείς να το χαρείς.
5. πολύ συχνά, το χιόνι σημαίνει πως γλύτωσες τη δουλειά, το σχολείο κλπ
6. συμβαίνει σπάνια (γιατί φαντάζομαι αν ζεις σε μέρος που χιονίζει συνέχεια και μένεις αποκλεισμένος για βδομάδες, δεν το χαίρεσαι και τόσο) και τέλος
7. με το χιόνι μπορείς να παίξεις!
Στην Κόρινθο το χιόνι εξαφανίστηκε για να μας ξαναβρεί όταν μπαίναμε στην Αττική οδό.
Σε γενικές γραμμές πάντως είχαμε ένα καλό ταξίδι, χωρίς προβλήματα. Ούτε αλυσίδες χρειάστηκαν, ούτε πάγο είχε πουθενά και το καλύτερο.. δεν είχε καθόλου κίνηση.
Να’μαστε λοιπόν πάλι στην Αθήνα. Μόνο που εγώ δεν μπορώ ακόμα να μιλήσω (10 μέρες, πως περνάνε μου λέτε;) κι έτσι αισθάνομαι χάλια. Έφυγε σήμερα ο Κωνσταντίνος και είμαι εδώ, χωρίς να μπορώ να πάρω τηλέφωνο κανένα φίλο μου, χωρίς να μπορώ να πω στους γονείς μου τίποτα από όλα αυτά που θα είχα να τους πω.
Ελπίζω τη Δευτέρα να είμαι καλύτερα και να μπορώ να πάρω κανένα τηλέφωνο (γιατί εδώ που τα λέμε, ωραία εκείνη η στάση για χιονοπόλεμο, αλλά μάλλον τα έκανε χειρότερα τα πράγματα).
Μέχρι τότε φίλοι και φίλες που μένετε στην Αθήνα, για άλλη μια φορά, υπομονή.
