Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Το γνωστό βιβλίο της Τζέιν Όστιν.

Έχω δηλώσει πως δεν είμαι ρομαντική. Τον τελευταίο καιρό κάνω μια εσωτερική αναζήτηση, να δω αν είναι πράγματι έτσι. Κατέληξα πως είμαι τηλερομαντική και όχι βιβλιορομαντική. Δηλαδή μου αρέσει πάρα πολύ να βλέπω ρομαντικές ταινίες στην τηλεόραση (γέλα όσο θες Λεσπριτία) αλλά δεν μου αρέσουν και τόσο τα ρομαντικά βιβλία. Τα ψιλοβαριέμαι.

Το Περηφάνια και Προκατάληψη λοιπόν δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Μου αρέσει το Βικτωριανό στυλ γραφής, οι χαρακτήρες είναι όλοι καλά δουλεμένοι, αναγνωρίζω πως είναι ένα καλό βιβλίο, απλώς όχι για μένα.
Πρόσφατα είχα δει σε μίνι σειρά στην τηλεόραση το “Βοράς και Νότος”, σειρά του BBC από ένα βιβλίο της Elizabeth Gaskell. Και αυτή είναι βικτωριανή συγγραφέας και παρατήρησα πάρα πολλές ομοιότητες ανάμεσα στα δύο έργα. Οι δύο ηρωίδες είναι εξαιρετικά ανεξάρτητες και ανήσυχα πνεύματα, λένε ανοιχτά την άποψή τους και είναι όσο φεμινίστριες θα μπορούσαν να είναι στην εποχή τους. Γενικά διαφέρουν από όλες τις υπόλοιπες γυναίκες του 19 αιώνα. Και οι δύο αρνούνται την πρόταση γάμου ενός άλλου άντρα (εκτός του προταγωνιστή). Και οι δύο βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν άντρα πολύ πλούσιο και ισχυρό, τον οποίο θέλουν όλες οι γυναίκες (εκτός από αυτές), ο οποίος είναι σοβαρός, δεν γελά ποτέ και παρεξηγείται για κρύος και ψωροπερήφανος. Αυτός τις αγαπά αμέσως για τον χαρακτήρα τους (πρώτη φορά που γυναίκα δεν τον θέλει, κάτι του κάνει αυτό). Τους κάνει πρόταση γάμου που αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. Πρώτη χυλόπιτα ever για τον κύριο και αντί να τις φτύσει κατάμουτρα και να μην θέλει να τις δει στα μάτια του, αυτός τις αγαπά ακόμα πιο πολύ και μαλακώνει ο χαρακτήρας του και γενικά η πρωταγωνίστρια μετά από μερικούς μήνες καταλαβαίνει πως τον έχει παρεξηγήσει, δεν είναι ο κρυόκωλος, ψωροπερήφανος που νόμιζε, αλλά ένας πολύ ευαίσθητος άντρας με πολλά χαρίσματα και ήταν πολύ χαζή που τον απέριψε. Και φυσικά στο τέλος όλα ξεκαθαρίζονται και οι δυό τους παντρεύονται και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα (γιατί έχουν και ένα σκασμό λεφτά)

Όλα αυτά με κάνανε να πιστεύω πως αυτά τα βιβλία ήταν τα άρλεκιν της εποχής τους (ξέρετε ο τύπος με το θεληματικό πηγούνι, εκεί ήταν ο τύπος που δεν γελά ποτέ). Εάν λοιπον ξαναβαρεθώ για λίγο την επιστημονική φαντασία, μπορεί να κάνω ένα διάλειμμα διαβάζοντας κάποιο άλλο βιβλίο της, αλλά ξέροντας πως θα μου προσφέρει μόνο επιφανειακή διασκέδαση για λίγο και τίποτα περισσότερο.  Άλλωστε με ένα  Άρλεκιν ξεχνιέσαι!

Τι ωραίο πράγμα που είναι να φιλοξενείς φίλους στο σπίτι. Τι ωραίο που είναι να βλέπεις φίλους που έχεις καιρό να δεις και να κάθεσαι μέχρι τις 3 το πρωί συζητώντας για τα πάντα.

Ξεκινάς από το πως πέρασες όλο αυτό τον καιρό που έχετε να ειδωθείτε, προχωράς στην απαραίτητη “κοινωνική κριτική” (για να μην πω κουτσομπολιό που δεν είναι ωραία λέξη ), και καταλήγεις σε φιλοσοφικές συζητήσεις για ό,τι θέμα σου έρθει στο κεφάλι, από την ανωνυμία των μπλόγκερ και κατά πόσο εξυπηρετεί, στο τι είναι θεμιτό να ανεβάζεις, κατά πόσο το ό,τι ανεβάζεις ανήκει σε εσένα ή το public domain, μέχρι το πόσο βοηθάν τα κοινά ενδιαφέροντα στο να διατηρηθεί ή και να δημιουργηθεί ακόμα μια φιλία.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, χωρίς να το καταλάβεις, η ώρα έχει περάσει. Και καθώς αναρωτιέσαι γιατί άραγε τα μάτια σου κλείνουν στη μέση της πρότασης και γιατί δεν μπορείς να αρθρώσεις σωστά την άποψή σου για τη μεταφορά βιβλίων σε ταινίες, κοιτάς το ρολόι και το άτιμο δείχνει 3. Φυσικα αύριο είναι Κυριακή, αλλά τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν από τέτοια και θα σε ξυπνήσουν από τις 8. Άσε που θες να σηκωθείς πρωί για να πας καμιά εκδρομούλα τώρα που μπορείς.

Ύπνο λοιπόν και ευτυχώς έχεις και άλλες μέρες μπροστά σου για αντίστοιχα ξενύχτια.

Θυμάστε το “Φάντασμα του Κάντερβιλ”, όπου του φαντάσματος του είχε τελειώσει το κόκκινο κι έτσι το λεκέ από το αίμα τον έκανε με άλλο χρώμα κάθε φορά; Κάτι τέτοιο πρέπει να έπαθε σήμερα ο καλός θεούλης. Να του τελείωσαν όλα τα άλλα χρώματα εκτός από το καφέ. Γιατί σήμερα σηκώθηκα και όταν κοίταξα από το παράθυρό μου όλα ήταν σα μια παλιά φωτογραφία. Σέπια. Καφέ. Καφέ αυτοκίνητο, καφέ μηχανάκι, καφέ πεζοδρόμιο, καφέ η πολυκατοικία απέναντι, καφέ ουρανός, καφέ ατμόσφαιρα…

Δεν μπορώ να πω, είχε μια άγρια ομορφιά ο τόπος έτσι. Να φυσάει, να βρέχει και να είναι τα πάντα καφέ. Εξωπραγματικό.

Μετά είπα να πάω τα σκουπίδια απέναντι και μέχρι να γυρίσω πίσω είχα γίνει κι εγώ καφέ. Πάλι καλά που είχε ζεστό νερό από τη χτεσινή όμορφη μέρα…

Τό’λεγε ο Πέτρος πως θα μας φέρει το Playstation του να τραγουδήσουμε Καραόκε και πως έχει απίστευτη πλάκα….

Σήμερα λοιπόν το έφερε. Αν έχετε κακή διάθεση, αν έχετε νεύρα, αν όλα σας πάνε στραβά, μια ωρίτσα με το ωραίο αυτό παιχνίδι είναι ό,τι πρέπει. Έχω να διασκεδάσω και να γελάσω τόσο πολύ, ούτε εγώ θυμάμαι από πότε (ίσως γέλασα με την ταινία “Γάμος και προκατάληψη”, αλλά αυτό είναι κλάσεις ανώτερο!)
Παίζει το βιντεοκλιπ, ακούγεται ο τραγουδιστής από μέσα (αλλά κάπως σιγά) και εσύ έχεις το όφωνο στο χέρι και ξεδίνεις. Τι Ταμπάκης και αηδίες… εμείς έπρεπε να είμαστε οι φίρμες. Που είσαι Ψινάκη να μας ακούσεις! Πάντως την κριτική σου την έχεις και σε κάθε γραμμή σου λέει αν πήγες καλά ή χάλια (bad και awful που πέσανε…) και στο τέλος σου δίνει γενική βαθμολογία και τίτλο, από tone deaf έως hit artist. Και το καλύτερο είναι πως έχει playback. Αν δεν σας έχει φτιάξει το κέφι μέχρι τώρα, ακούστε τον εαυτό σας να τραγουδάει (βλέποντας τον actual τραγουδιστή να κουνάει τα χείλια του) και δεν θα σας μείνει άντερο.
Απαραίτητα βέβαια είναι η ικανότητα αυτοσαρκασμού, ένα καλό κοινό και ένας καναπές για να ανέβεις πάνω και να τους κοιτάς όλους από ψηλά (τέτοιο αστέρι που είσαι!)

Είχε τραγούδια 80’s που είναι το φόρτε μας. Εμένα το καλύτερό μου ήταν το “Material Girl” της Μαντόνα, στο οποίο μάλιστα με έβγαλε hit artist παρακαλώ (τρέμε Μαντόνα). Το χειρότερο ήταν το “You’re the best” της Τίνα Τάρνερ, το οποίο το σκότωσα.. Αλλά η κορυφή του γεγονότος ήταν χωρίς αμφισβήτηση ο Κωνσταντίνος να τραγουδάει το “Poison” του Άλις Κούπερ (ήταν η επόμενη επιλογή μετά τους Beatles, που δυστυχώς δεν είχε μέσα το παιχνίδι). Δάκρυσα από τα γέλια. Ευτυχώς που τον τράβηξα βιντεάκι και αυτή η στιγμή θα μείνει για πάντα! Ήταν εκπληκτικός!

Πάνω στην καινούρια ζυγαριά ήταν μερικές ζελατίνες, με το χαρακτηριστικό τρίγωνο σήμα, που σου λέει πως κάτι πρέπει να προσέξεις. Κάναμε διάφορες εικασίες για το τι ακριβώς θέλουν να μας κάνουν να προσέξουμε αυτά τα συγκεκριμένα σήματα. Άκρη δεν βγάλαμε.

Σας προκαλώ λοιπόν. Διαγωνισμός καλύτερης ιδέας:

Δική μου εκδοχή: Προσοχή, μην πετάτε αβγά στη ζυγαριά, δεν φταίει αυτή για το πάχος σας

Προχτές αγοράσαμε καινούρια ζυγαριά. Ήμουνα σίγουρη πως κάτι πήγαινε στραβά με την προηγούμενη και πως έλεγε κάμποσα κιλά παρακάτω, αλλά δεν ήξερα πόσα. Της βάλαμε καινούριες μπαταρίες μήπως και φταίει αυτό, αλλά τίποτα. Εξακολουθούσε να με θεωρεί σιλφίδα (κάτι που δεν είναι και τόσο κακό εντέλει).
Παρότι λοιπόν ζούσα σε μια ευχάριστη ψευδαίσθηση πως δεν έχω πάρει καθόλου κιλά παρόλες τις σοκολάτες που καταναλώνω μετά μανίας, είπα να βρεθώ στον ρεαλιστικό κόσμο και να δω εντέλει τι ζημιά μου έχουν κάνει όλες οι Hershey’s.
Αγοράσαμε λοιπόν την καινούρια και τη φέραμε σπίτι. Ενδεικτικό του πόσο δεν θέλαμε να ανέβουμε πάνω της, ήταν πως ενώ τη φέραμε στο σπίτι, από το κουτί της δεν τη βγάλαμε. Τη βλέπαμε και την αγνοούσαμε. Μέχρι που δεν πήγαινε άλλο και το πήραμε απόφαση. Τη βγάλαμε από το κουτί της, θαυμάσαμε το ωραίο και μοντέρνο design, παραξενευτήκαμε λίγο με τα αυτοκολητάκια της (θα κάνω άλλο ποστ για αυτά), συζητήσαμε για το ποιό σημείο του μπάνιου θα ήταν αυτό που θα την αναδείκνυε περισσότερο και στο τέλος, αφού δεν μπορούσαμε να το καθυστερήσουμε άλλο, ανεβήκαμε πάνω. Αχ, τι ζημιά! Τα 56 κιλά μου έγιναν μεμιάς 59. Πιο γρήγορα δεν έχει παχύνει άλλος άνθρωπος!
Από σήμερα λοιπόν δίαιτα. Πάνε οι σοκολάτες, πάνε τα μπιφτεκάκια με πατατούλες…
Φέρτε μου πίσω την παλιά ζυγαριά! Άλλαξα γνώμη!

Αχ, ήρθε, ήρθε, ήρθε. Ήρθε η άνοιξη! Ξέρω είναι μόνο 18 Φλεβάρη, αλλά όλα έμοιαζαν τόσο ανοιξιάτικα σήμερα. Ίσως έχει να κάνει με τις απόκριες και να ντύθηκε ο χειμώνας άνοιξη για να μας ξεγελάσει.
Δεν με νοιάζει. Το μόνο που με νοιάζει είναι πως σήμερα είχε μια πανέμορφη, ηλιόλουστη, σχεδόν ζεστή ημέρα, από αυτές που σε κάνουν να θες να βγάλεις παλτό και πουλόβερ, να μείνεις με το κοντομάνικο και να χαρείς τον ήλιο, από αυτές που σε κάνουν να λιγουρεύεσαι τη θάλασσα και να θες να βγάλεις ακόμα και το κοντομάνικο και να κάνεις το πρώτο σου μπάνιο.
Η μέρα ξεκίνησε με βόλτα στην παραλία (με όλη την οικογένεια, Πέτρο και Δήμητρα) και τσαγάκι μπροστά στη θάλασσα. Μαζέψαμε ό,τι ενδιαφέρον είχε ξεβγάλει η θάλασσα, αχινούς, περίεργες πετρούλες κλπ, ρίξαμε βοτσαλάκια στη θάλασσα, βγάλαμε και ωραίες φωτογραφίες. Το Cosi είναι πολύ ωραίο και ο Γιώργος ήταν σίγουρος πως ήμασταν στη Χαβάη.

Μετά, επειδή η θάλασσα ανοίγει την όρεξη ακόμα και αν τη βλέπεις μόνο, γυρίσαμε σπίτι για μια νόστιμη μακαρονάδα. Και αφού φάγαμε του σκασμού, είπαμε να χάσουμε καμιά θερμίδα περπατώντας. Εμείς περπατήσαμε και τα παιδιά πήραν τα ποδήλατά τους. Πήγαμε από το σπίτι εδώ, μέχρι το σπίτι της Δήμητρας (κάτι παραπάνω από μισό χιλιόμετρο). Πρώτη φορά που κάνανε τέτοια βόλτα με τα ποδήλατα και είμαι πολυ περήφανη που τα καταφέραν. Σε λίγο καιρό θα παίρνουμε όλοι τα ποδήλατά μας και θα κάνουμε βόλτες.

Περιτό να πω, πως τα παιδιά ήταν ξεθεωμένα και κατά τις 8 είχαν πέσει για ύπνο. Και αυτό θα έπρεπε να έχω κάνει κι εγώ, γιατί αύριο (αν ο καιρός είναι πάλι έτσι) είναι Κυριακή και η μέρα προβλέπεται και πάλι γεμάτη.