Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Μίλαγα πάλι σήμερα με τη δασκάλα του Γιώργου.

Τα καλά λόγια: είναι πολύ έξυπνος, έχει πολλές γνώσεις, όταν μαθαίνουν κάτι καινούριο αφοσιώνεται πολύ και προσέχει κάθε λέξη, είναι καλός και γλυκός
Τα κακά λόγια: χαζεύει όλη την ώρα και ειδικά όταν είναι να κάνει κάποια εργασία. Είτε είναι να βάλει τα παπούτσια του, είτε να φάει το φαγητό του, είτε να ζωγραφίσει, τα ίδια… χαζεύει όλη την ώρα και όταν πια πλησιάζει η ώρα που τελειώνει ο χρόνος, τα κάνει όλα γρήγορα γρήγορα και τσαπατσούλικα. Και επίσης την ώρα της χαλάρωσης, κάνει σαν σκουλήκι και δεν ηρεμεί καθόλου
Όλα αυτά βέβαια τα ήξερα. Και στο σπίτι έτσι κάνει.
Μετά στο αυτοκίνητο τον ρώταγα να μου πει αν του αρέσει κανένα κοριτσάκι (είχαμε μια συζήτηση με τη Δήμητρα χτες, πως στο νηπιαγωγείο που διδάσκει, όλα τα παιδάκια έχουν ταίρι. Είναι όλα λογοδοσμένα μεταξύ τους!). Ο Γιώργος βέβαια σοβαρός σοβαρός, μου είπε πως η πιο όμορφη είναι η Κατερίνα, που είναι και η πιο καλή του φίλη από τα κορίτσια, αλλά για παντρειά είναι νωρίς ακόμα. Θα αποφασίσει όταν μεγαλώσει.
Και μου είπε πως ένα από τα παιχνίδια που του αρέσουν και παίζει με τα άλλα παιδιά είναι όταν τα κορίτσια παίζουν με τα κουζινικά τους. Τότε πάει και αυτός και κάνει ή το τέρας που τις τρώει, ή το δρακάκι, ή το σκυλάκι ή κάποιο άλλο ζωάκι που τα κορίτσια το ταϊζουν και το πάνε βόλτα… Τι να πω… Τώρα που το ξανασκέφτομαι, και ο μπαμπάς του πάντα έτσι ήταν. Μέσα στις κοριτσοπαρέες. Κάτι θα ξέρουν παραπάνω νομίζω!

Να έχουμε γραφειοκρατία βρε παιδιά, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια.

Το κτηματολόγιο δεν είχε το ΑΦΜ και τον αριθμό ταυτότητας για κάποιο λόγο. Έτσι έπρεπε να πάμε να τους τα δώσουμε για να τα καταχωρήσουν. Μαντέψτε πόσα διαφορετικά χαρτιά θέλουν για αυτό! Δεν τους κάνει να τους πας την ταυτότητά σου και ένα Ε9 ας πούμε για να είναι σίγουροι. Πρέπει να τους πας 5 διαφορετικά χαρτιά!
Και μάλιστα ένα από αυτά είναι το φύλλο από το Κτηματολόγιο, το οποίο δεν περιέχει τα συγκεκριμένα στοιχεία. Και αν δεν το έχεις, πρέπει να κάνεις αίτηση, να πληρώσεις 5 ευρώ, να περιμένεις 10 μέρες και όλα αυτά για να τους το ξαναδώσεις πίσω για να δουν πως λες αλήθεια και δεν τα έχει αυτά τα στοιχεία. Δεν μπορούν να κοιτάξουν απλώς τα χαρτιά τους!
Και επειδή φυσικά η τύχη μας είναι τέτοια που δεν το έχουμε αυτό το φύλλο, τώρα θα περιμένουμε άλλες 10 μέρες για να το πάρουμε, να τους το δώσουμε μαζί με όλα τα υπόλοιπα χαρτιά, να περάσουν τα στοιχεία, για να μπορέσουμε να πάρουμε αυτό το ρημαδοδάνειο! Έλεος.

Μέχρι τώρα καλά την είχαμε βγάλει. Κάθε πλάκα και βροχή, δεν χρειάστηκε να βρέξουμε εμείς καθόλου τσιμέντα.
Προχτές όμως μας την έκανε ο καιρός και δεν έβρεξε. Ο Κωνσταντίνος πότιζε τσιμέντα μες τη νύχτα και την παγωνιά.
Μόνο σήμερα ήξερε να βρέξει! Δεν μπορούσατε συννεφάκια να έρθετε 30 ώρες νωρίτερα; ε; ε;

Βιβλίο της Ursula LeGuin, η οποία είναι από τις αγαπημένες μου συγγραφείς.

Μπορεί να μην είναι το καλύτερο βιβλίο της που έχω διαβάσει, αλλά δεν παύει να με εκπλήσει η ικανότητά της να δημιουργεί κόσμους με ήθη και έθιμα εντελώς διαφορετικά από οτιδήποτε έχουμε δει ή ακούσει σε ολόκληρη τη Γη. Και μάλιστα να στηρίζει αυτή τη δημιουργία της πολύ καλά, αλλά και να καταφέρνει μέσα από αυτό τον κόσμο που έχει δημιουργήσει και είναι εντελώς έξω από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως κοινωνία, να σε κάνει να κάνεις συγκρίσεις και να σκεφτείς όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα.
Το βιβλίο αυτό ανήκει στη Χαϊνιανή σειρά. Μιλάει για τον πλανήτη Άκα, ο οποίος εκτέθηκε πολύ απότομα σε όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις των άλλων πλανητών, με αποτέλεσμα να θεωρούν πλέον τα δικά τους ήθη, έθιμα αλλά και ιστορία όχι μόνο ξεπερασμένα αλλά και επικίνδυνα γιατί τους κρατούσαν πίσω και δεν τους άφηναν να “εξελιχθούν” και να “προοδεύσουν”. Είναι μια μελέτη για την ιστορία, τη θρησκεία, τις σχέσεις, τις παραδόσεις, τη γλώσσα.
“Στη μυθοπλασία το μέλλον είναι συνήθως ένας τρόπος, για να κοιτάζει κανείς το παρόν”

Αξίζει να το διαβάσει κανείς. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ως “Οι ραψωδοί  της γνώσης”.

Και ναι, είναι γεγονός. Σήμερα επιτέλους έπεσε και η τελευταία πλάκα.

Μένουν  ακόμα μερικά τσιμέντα, αλλά ψιλοπράγματα. Κάτι μέτωπα στα μπακλόνια και ολίγη μάντρα. Έτσι μπορώ να πω πως τελειώσαμε με τα τσιμέντα! Τώρα σειρά έχει ο τουβλατζής. Όχι ακόμα βέβαια, γιατί πρέπει πρώτα να καθαριστεί ο χώρος και να ισιωθεί το χώμα (να ανασάνουν και τα καημένα τα δεντράκια). Άσε που πρέπει να ξεκαθαρίσουν όλα τα πράγματα και να πάρουμε εκείνο το ρημαδοδάνειο, γιατί σε λίγο όχι τους μαστόρους, ούτε το σουπερ μάρκετ δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε! (εντάξει, τα παραλέω, αλλά είναι ωραίο καμιά φορά να τα παραλές, έτσι Κωνσταντίνε;)

Πάντως χαίρομαι που αποφασίσαμε και βάλαμε τη μάντρα, γιατί με τους γείτονες που έχουμε… όχι μάντρα, τείχος ολόκληρο πρέπει να βάλουμε από εκείνη την πλευρά. Προχτές κάνανε ολόκληρη φασαρία για τη μάντρα, για τη λάσπη, για το ότι θα τους φάμε το οικόπεδο (λες και δεν ήταν εκεί όταν μετράγαμε), “αρκετά ανεχτήκαμε” και άλλα τέτοια ωραία. Καλή αρχή έχουμε κάνει…

Ιωάννα: “Μπαμπά, ξέρεις τι φοβάμαι;”
Κωνσταντίνος: “Τι φοβάσαι Ιωάννα μου ;”
Ιωάννα: “Τίποτα!! χαχαχα”

Κωνσταντίνος: “Ιωάννα, ποιός σου αρέσει περισσότερο, ο μπαμπάς ή η μαμά;”
Ιωάννα: “Ο μπαμπάς.. εε… η μαμά…”
Στέλλα: “Τι σημαίνει ποιός σου αρέσει περισσότερο; Ούτε εγώ καταλαβαίνω την ερώτηση. Ποιός είναι πιό  όμορφος;”
Κωνσταντίνος: “Με ποιόν περνάς καλύτερα, με τον μπαμπά ή με τη μαμά;”
Ιωάννα: “Με τον εαυτό μου!”

Ένα πρωινό με τη γιαγιά μου.
Η γιαγιά μου είναι γύρω στα 88, αλλά καμία σχέση με οτιδήποτε μπορεί να έχετε στο μυαλό σας για μια γιαγιά αυτής της ηλικίας. Η γιαγιά μου είναι με τα κομμωτήριά της, τα βαμμένα μαλλιά της, μασέρ και μανικιουρίστ στο σπίτι, ρούχα στην τρίχα και ένα λίφτινγκ πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Και μη νομίσετε πως είναι καμιά πλούσια. Με μια συνταξούλα είναι, αλλά τα λεφτά της προτιμά να τα ξοδεύει όλα για να περνά καλά (και χρεώνει και την πιστωτική της όσο γίνεται). Δεν κρατάει για τα γεράματα, ούτε για τη δύσκολη ώρα, δεν φυλάει για την κηδεία της, ούτε για να αφήσει στα παιδιά της. Έτσι είναι η γιαγιά μου.
Σε γενικές γραμμές είμαι η μοναδική (αν εξαιρέσουμε τον μπαμπά μου φυσικά) που δεν έχει πρόβλημα μαζί της και θα της κάνω την επίσκεψή μου και θα μιλήσουμε. Έτσι ένα από τα πρωινά που ήμουν στην Αθήνα ανέβηκε πάνω (γιατί μένει στον κάτω όροφο), να πιεί ένα φλυτζάνι καφέ, κάτι το οποίο κράτησε για κάνα 3ωρο. Την έβαλα λοιπόν και μου ξαναείπε την ιστορία της. Την παραθέτω:
Η μαμά της ήταν Αθηναία, ο μπαμπάς της δεν ξέρει που γεννήθηκε αλλά είχε καταγωγή από την Άνδρο. Γνωρίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο παππούς της (του μπαμπά της ο μπαμπάς) ήταν διευθυντής ενός εργοστασίου καπνού, ενώ ο άλλος παππούς ήταν πρόξενος. Παντρεύτηκαν στην Κωνσταντινούπολη, τα πρώτα παιδιά τα έκαναν εκεί. Μετά μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε η γιαγιά. Ένα από τα παιδιά γεννήθηκε στο Φάληρο όπου είχαν έρθει για διακοπές. Το τελευταίο γεννήθηκε και αυτό στην Κωνσταντινούπολη, όπου κάποιος θείος τους έπεισε να επιστρέψουν. Εκεί η γιαγιά πήγε σε προνήπιο και νήπιο στις Καθολικές Καλόγριες, αλλά όταν η μαμά της έμαθε πως την τιμώρησαν επειδή έκανε ορθόδοξα το σταυρό της, πήρε και τα τρία παιδιά που είχε εκεί και τα έβαλε σε κάποιο άλλο ιδιωτικό σχολείο. Λεφτά είχαν πάρα πολλά και στο σπίτι είχαν 3 υπηρέτριες και μία νταντά. Στις καλόγριες αλλά και στο ιδιωτικό έμαθε αγγλικά, γαλλικά και τούρκικα (εκτός των ελληνικών) και παρότι έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη όταν ήταν ακόμα μικρή (τρίτη δημοτικού απ’ό,τι κατάλαβα) θυμάται ακόμα γαλλικά και τούρκικα ποιηματάκια. Θυμάται την Κωνσταντινούπολη με αγάπη και θεωρεί φυσικά πως και η Πόλη αλλά και η μισή Τουρκία περίπου είναι ελληνικό έδαφος (εκεί που μιλούσαμε για το τώρα ξαφνικά μου λέει πως για όλα φταίνε οι αυτοκράτορες που δεν έβλεπαν πως οι Τούρκοι έπαιρναν το ένα χωριό μετά το άλλο και φυσικά εκείνος ο έλληνας που τους άνοιξε την πόρτα. Ε, όταν μιλάς με γιαγιάδες ψιλοκαραφλιάζεις καμιά φορά). Ο πατέρας της φοβήθηκε μην οι κόρες του μεγαλώνοντας ξελογιαστούν με κάνα Τούρκο και έτσι έφυγαν από εκεί και ήρθαν στην Αθήνα (φυσικά αυτή είναι η επίσημη εκδοχή. Η ανεπίσημη ειναι πως και στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα ήρθε ο παππούς ακολουθώντας μια γκομενίτσα -μάλλον την ίδια και τις δύο φορές. Μέγας γκομενάκιας ο προπάππος. Αλλά φυσικά η γιαγιά δεν ήθελε να μείνει στην ιστορία αυτή η εκδοχή. Ούτε και ότι αυτή μαζί με την αδερφή της την κυνηγήσανε στην Ομόνοια, την πιάσανε και την ξεμαλιάσανε.). Εδώ με εξετάσεις πέρασε δύο τάξεις έτσι και πήγε κατευθείαν γυμνάσιο. Ήθελε να πάει Πανεπιστήμιο για να γίνει γιατρός, αλλά εκείνη την εποχή πλήρωνες στα Πανεπιστήμια και ο πατέρας της έχασε όλη την περιουσία του. Έτσι δεν πήγε. Το χτύπημα (της περιουσίας) ήταν μεγάλο, αλλά αντέξανε. Τον παππού μου τον γνώρισε μέσω του μεγάλου της αδερφού με τον οποίο ήταν φίλοι. Στην αρχή ήταν φίλοι και της έβαζε σοκολάτες κάτω από το μαξιλάρι της και μετά ήρθε ο έρωτας. Είναι χήρα 30 χρόνια τώρα, αλλά δεν σκέφτηκε ποτέ να ξαναπαντρευτεί, γιατί τον παππού λέει τον αγαπούσε πολύ, είχαν πολύ καλή σχέση, την καταλάβαινε, την βοηθούσε στο σπίτι και με τα παιδιά. Πως θα δεχόταν άλλον άντρα στο κρεββάτι της; Να της έπεφτε και κανείς που θα την έδερνε ή θα την ήθελε σκλάβα και υπηρέτρια; Να της λείπει καλύτερα. Φυσικά άκουσα και άλλες κουφές ιστορίες για το πως όλες οι γυναίκες που είχε μέχρι τώρα για βοήθεια την κλέβουνε, για το πως οι κρέμες φταίνε που η θεία η Καίτη (η αδερφή της) είχε ζαρώσει μεγαλώνοντας ενώ αυτή που δεν έβαζε έχει δερματάκι μωρού. Μάλλον έχει ξεχάσει το πόσες κρέμες της έβαζα όταν ήμουν μικρή καθώς και το λίφτινγκ… Την άκουσα να λέει πως μπορεί κανείς να καταλάβει ότι η άλλη μου γιαγιά δεν έχει πάει και πολύ σχολείο από αυτά που λέει (μεγάλη αγάπη οι δύο συμπεθέρες!) και κόντεψα να πνιγώ, όταν μου είπε “ε, τι να κάνει η κοπέλα;” - για την άλλη γιαγιά αυτό, ετών 82.

Όλο αυτό μου άρεσε πολύ και θα ήθελα να μπορούσα να καταγράψω όλη την ιστορία και των τριών παπουδογιαγιάδων μου που ζουν ακόμα.