Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Όλα βαίνουν καλώς.
1. Πήραμε επιτέλους το δάνειο. Ευτυχώς πριν αρχίσουμε να δανειζόμαστε από παντού.
2. Τελείωσαν τα τούβλα προχτές, χτες καθάριζε όλη μέρα ο Κωνσταντίνος μαζί με 3 εργάτες και σήμερα ξεκίνησαν ο ηλεκτρολόγος και οι κάσες (οι οποίες τελείωσαν κιόλας!). Τη Δευτέρα μπαίνουν ο υδραυλικός και ο αλουμινάς για τις ψευδοκάσες και μέσα στην εβδομάδα θα έχουν τελειώσει (λένε). Πριν τελειώσουν ακόμα θα μπει ο σοβατζής που θα ξεκινήσει να κάνει πρώτα την τυφλή εξωτερική πλευρά μέχρι να τελειώσουν οι άλλοι και να μπει μέσα. Ουφ, αυτά.

Τι να πω, όλα φαίνονται να προχωράνε πολύ γρήγορα τώρα. Άραγε θα μπούμε μέσα το φθινόπωρο; Λες και πιο πριν;

Πήρε ο Κωνσταντίνος ένα γυαλί ηλεκτροκόλησης (ή όπως λέγεται τελοπάντων) και την είδα!

Είναι συναρπαστικό πως με μια τόσο μικρή φετούλα ήλιου, η γη ακόμα φωτίζεται. Αλλά τι φως… Γκρίζο και κακό. Περπατούσα εκεί κοντά στην οικοδομή που είναι όλο χωράφια, με αυτό το κακό φως και ένα κρύο αεράκι να μου φέρνει ρίγη και νόμιζα πως βρέθηκα ξαφνικά στο twilight zone.

Άσχετα με αυτό, πήραμε το γυαλί και το πήγαμε στο σχολείο του Γιώργου και βάλαμε όλα τα παιδάκια να κοιτάξουν την έκλειψη. Τα περισσότερα δε θέλαν να ξεκολλήσουν τα μάτια τους από το γυαλί. Ήταν ωραία εμπειρία.

Πριν μερικές μέρες το site μου με τις συνταγές ήταν προτεινόμενο στην αρχική σελίδα του Pathfinder.
Σήμερα έβλεπα ξανά τα στατιστικά μου και έβλεπα εξαιρετικά πολλή κίνηση για τέτοια μέρα. Γράφτηκαν και καμιά 10αριά users… Αναρωτιόμουνα λοιπόν τι να έγινε. Φαντάστηκα πως κάτι θα έχει γίνει και ο Κωνσταντίνος μου πρότεινε να δω τα referrals για σήμερα. Έτσι λοιπόν είδα πως πολλοί είδαν το site από την ΕΡΤ. Το έψαξα λοιπόν λιγάκι και εντέλει είναι προτεινόμενο στην αρχική σελίδα της ΕΡΤ, στις γευστικές προτάσεις!

Είμαι πολύ χαρούμενη!

Πήρε 5 μέρες, αλλά το πρώτο από τα δοντάκια επιτέλους έφυγε. Κουνιόταν τρελλά από χτες και αν το κούναγε με το δαχτυλάκι του ο Γιώργος μπορούσε να φτάσει να είναι εντελώς κάθετο προς τα ούλα του. Του προτείναμε πολλές φορές να του κάνουμε μια τσακ να βγει το άτιμο, αλλά φυσικά αυτός ούτε να το ακούσει δεν ήθελε. Τον ενοχλούσε πολύ και έτρωγε από το πλάι, δεν τολμούσε να το ακουμπήσει και δεν άντεχε ούτε τη σκέψη πως μπορεί να το πιέσουμε λίγο παραπάνω και να βγει. Τον χάλασε επίσης λίγο η σκέψη πως μπορεί να το κατάπινε το βράδυ τόσο που κουνιόταν, αλλά ούτε καν αυτό τον πτόησε.
Σήμερα το πρωί όμως, το δόντι δεν άντεξε άλλο. Είχε πολύ γέλιο γιατί ήταν εντελώς χαλαρό, φαινόταν πάνω από τα άλλα δόντια και στραβό. Σαν να είχε προσπαθήσει να το βάλει κάποιος εκεί και δεν τα είχε καταφέρει καθόλου καλά. Λίγη πίεση με την οδοντόβουρτσα έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα και πριν το καταλάβει ο Γιώργος, το δοντάκι ήταν παρελθόν. Γεμάτος περηφάνια, το πήρε μαζί του να το δείξει στο σχολείο. Και το βράδυ θα το βάλει κάτω από το μαξιλάρι του, για να το πάρει η νεράιδα των δοντιών και να του αφήσει κάτι τις για αντάλαγμα. Σκέφτομαι να του αφήσει ένα μικρό σετάκι lego, γιατί τα λεφτά του είναι ακόμα άχρηστα. Θα της το προτείνω.

[10:17] koyan: Καλημέρα Αντρέα μου
[10:18] Andreas: ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ;
[10:18] koyan: Εγώ εδώ είμαι. Εσύ είσαι αλλού
[10:18] Andreas: ΑΡΗ
[10:19] koyan: ΠΑΠ
[10:20] Andreas: ΤΡΕΛΟ ΠΑΠ ΑΡΗ
[10:20] koyan: Καλην ημέρα άρχοντες
[10:21] Andreas: Τι μου θύμισες τώρα. Εχω να ταίσω τους κολλήγους

Αυτό το σαββατοκύριακο κράτησε η πεθερά μου τα παιδιά. Ήταν να πάμε αυθημερών Αθήνα, αλλά εντέλει δεν πήγαμε. Ήρθε η Βάσω Καλαμάτα και περάσαμε το σάββατο μαζί.
Το πρωί πήραμε και τη Δήμητρα και πήγαμε εκδρομούλα στην Καρδαμύλη. Η Καρδαμύλη είναι ίσως το ομορφότερο μέρος της Μεσσηνίας. Ένα μανιάτικο χωριό, με σπίτια πέτρινα, ταυτόχρονα στη θάλασσα αλλά και στο βουνό. Η διαδρομή από την Καλαμάτα εκεί, είναι περίπου 45 λεπτά, ένας δρόμος γεμάτος στροφές, χωρίς ιδιαίτερη ομορφιά. Δηλαδή βλέπεις φύση, αλλά δεν έχει κάτι να σε συνεπάρει. Όλα αυτά μέχρι μια συγκεκριμένη στροφή. Σε αυτή τη στροφή, από εκεί που οδηγούσες μέσα στα βουνά, ξαφνικά αντικρύζεις θάλασσα. Στα πόδια σου απλώνεται ένας κόλπος, η απέραντη θάλασσα και ένας μικρός σωρός από κεραμοσκεπές που δηλώνουν πως εκεί είναι το χωριό και σε περιμένει. Είναι από τα πιο όμορφα σημεία.

Από εκεί και πέρα αρχίζει η κατάβαση που σε φέρνει όλο και πιο κοντά στην Καρδαμύλη. Από το τοπίο γύρω είναι σαφές πως έχεις μπει στη Μάνη. Βλέπεις μόνο ελιές και πέτρες. Και τα σπίτια είναι κι αυτά έτσι χτισμένα που έχουν γίνει ένα με τον τόπο. Πέτρα και ξύλο. Πύργοι που υψώνονται και σε προκαλούν να τους επιτεθείς αν έχεις τα κότσια.

Στην Καρδαμύλη έχουμε πάει όλοι αρκετές φορές. Μέχρι τώρα όμως, εμείς οι απαράδεκτοι, πάντα πηγαίναμε στο παραλιακό κομμάτι της, καθόμασταν στο Αμάν για καφέ και εκμέκ, άντε και στη Λέλα για φαγητό. Ποτέ δεν είχαμε περπατήσει πιο μέσα. Αυτή τη φορά το Αμάν ήταν κλειστό και λόγω παρελάσεως όλα τα καφέ του χωριού ήταν τίγκα στον κόσμο. Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό που δεν είχαμε κάνει ποτέ μέχρι τώρα και να περπατήσουμε στην παλιά πόλη. Χαίρομαι πάρα πολύ που το Αμάν ήταν κλειστό, γιατί αυτός ο περίπατος ήταν ανεπανάληπτος και όποιος δεν τον έχει κάνει πρέπει να το βάλει στη λίστα του οπωσδήποτε. Αφήνεις την παραλία και τα πιο τουριστικά μέρη και μέσα σε 5 λεπτά έχεις βρεθεί σε έναν άλλο τόπο. Είσαι μέσα στο βουνό, τριγυρισμένος από πέτρες και σκαρφαλώνεις για να δεις μικρά εκκλησάκια, παλιούς πύργους που αναστηλώνονται και λίγο πιο εκεί το κάστρο του Μούρτζινου. Πως έτυχε και βρεθήκαμε εκεί ακριβώς στην επέτειο της 25ης Μαρτίου… ούτε να το είχαμε σχεδιάσει. Το έχουν αναστηλώσει και το έχουν κάνει σα μουσείο, με ελεύθερη είσοδο. Έχουν κάνει πολύ σοβαρή δουλειά. Και όταν ανέβηκα πάνω στο πιο ψηλό σημείο του πύργου δεν ήθελα να κατέβω με τιποτα. Ήθελα να μείνω εκεί, ανάμεσα στα βράχια, τις πέτρες και τις ελιές και να αγναντεύω το απέναντι βουνό, να ακούω τον ήχο από το ποταμάκι που κελάρυζε και τα πουλιά που τιτίβιζαν. Σε άλλους αρέσει η θάλασσα. Σε εμένα αρέσει το βουνό, ένα σημείο κάπου κοντά σε ποταμάκι, με φυτά, δέντρα και λουλούδια ολόγυρά μου.
Ήταν μια εκδρομή γεμάτη μυρωδιές. Μύρισα φασκόμηλο, δυόσμο, τσάι, σκίνο, ματζουράνα και ένα σωρό λουλούδια που τώρα είναι η εποχή τους.
Μου αρέσει η άνοιξη!

Ιστορίες και παραμύθια γενικώς έχω ακούσει πολλά από τον Γιώργο (μάλιστα πρέπει να γράψω την τελευταία που μου είπε για τον κόσμο που έχει στο κεφάλι του!). Χτες όμως και με την εμπειρία του 1821 πρόσφατη, μου διηγήθηκε ολόκληρο παιχνίδι adventure που έπαιζε μέσα στο μαγαζί της γιαγιάς του. Το παιχνίδι έχει ως εξής:

Αυτός είναι ο Παπαφλέσσας και οδηγεί τους Κολοκοτρωναίους, οι οποίοι θέλουν να πάρουν ένα βουνό. Στο δρόμο όμως υπάρχουν Τούρκοι που είναι εμπόδιο και αυτός πρέπει να τους εξοντώσει. Στην αρχή είναι οι κίτρινοι και οι μπλε Τούρκοι που είναι εύκολοι όμως και τους ξεκάνει γρήγορα (πρώτη πίστα). Μετά έρχονται οι κόκκινοι Τούρκοι που είναι πολύ δύσκολοι, αλλά φυσικά αυτός δεν μασάει και τους ξεκάνει και αυτούς (δεύτερη πίστα). Στη συνέχεια υπάρχει ένας ασημένιος και μετά ένας χρυσός Τούρκος που είναι και αυτοί δύσκολοι, αλλά επίσης τον κάνουν να καταλαβαίνει πως φτάνει στο βουνό (boss). Μόλις τους νικήσει και αυτούς, το βουνό είναι δικό του. Το δίνει στους Κολοκοτρωναίους και αυτοί, για αμοιβή, του δίνουν τα μισά πετράδια από αυτά που υπάρχουν στο βουνό (τέλος).