Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Αυτή την Ανάσταση που πέρασε, βρεθηκα μόνη μου στην εκκλησία. Αυτό έγινε αφορμή να κάνω διάφορες φιλοσοφικές σκέψεις. Αναρωτήθηκα λοιπόν (όπως και πολλοί φίλοι που με ξέρουν φαντάζομαι θα αναρωτιόντουσαν), τι δουλειά έχω στην εκκλησία. Αφού δεν πιστεύω, γιατί βρίσκομαι κάθε Πάσχα στον Επιτάφιο και την Ανάσταση και γιατί φτιάχνω κουλουράκια και τσουρέκια και βάφω αβγά…

Κατέληξα στα εξής συμπεράσματα: τα ήθη, έθιμα και παραδόσεις, είναι πολύ πιο δύσκολο να τα αποτινάξει κανείς, από ότι είναι η θρησκεία. Τη θρησκεία μεγαλώνοντας την αμφισβητείς. Κάθεσαι και σκέφτεσαι, βλέπεις τι γίνεται γύρω σου και παίρνεις τις αποφάσεις σου. Με τις παραδόσεις, τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα. Έχεις μεγαλώσει κάνοντας τα ίδια πράγματα κάθε χρόνο, είναι μια ρουτίνα, μια συνήθεια που δύσκολα κόβεται. Πόσο μάλλον όταν περνάς καλά κάνοντας αυτά τα πράγματα. Όταν μου αρέσει τόσο πολύ να φτιάχνω κουλουράκια και διασκεδάζω βάφοντας αβγά, όταν βλέπω την οικογένειά μου και γλεντάω (λέμε τώρα), γιατί να θέλω να το σταματήσω;

Φαντάζομαι το ίδιο πράγμα έγινε και με τις παγανιστικές συνήθειες, οι οποίες, παρότι η θρησκεία πίσω τους έσβησε, αυτές παρέμειναν και πέρασαν στο Χριστιανισμό. Το ίδιο βλέπω να γίνεται τώρα με μένα (και ίσως με πολλούς άλλους σαν εμένα). Κρατάμε τις παραδόσεις ενώ η θρησκεία μέσα μας έχει σβήσει. Ίσως σε πολλά πολλά χρόνια από τώρα, να έχει χαθεί ο χριστιανισμός και να βάφουν αβγά για κάποιον άλλο λόγο. Και να αρνούνται μάλιστα να παραδεχτούν πως αυτή η συνήθεια είναι κατάλλειπο μιας προηγούμενης θρησκείας…..

Η απόλυτη συλλογή ιστοριών με ρομπότ, από τον μάστερ, Ισαάκ Ασίμωφ.
Περιέχει 31 μικρές ιστορίες για ρομπότ, γραμμένες από το 1939 έως το 1977.

Μου άρεσε πάρα πολύ. Κάποιες ιστορίες ήταν προβλέψιμες, κάποιες όχι. Πιστεύω βέβαια πως όταν τις έγραψε, δεν θα ήταν και τόσο προβλέψιμες. Αλλά τώρα πια, και μετά από τόσα και τόσα που έχω διαβάσει, είναι λογικό να δω που πηγαίνει μια ιστορία. Περισσότερο από όλες μου άρεσαν οι ιστορίες που αφορούσαν την Σούζαν Κάλβιν, ρομποτοψυχολόγο. Και μου άρεσε υπερβολικά το ότι έφτιαξε τους τρεις νόμους της ρομποτικής (λέξη δική του παρεπιπτόντως) και μετά μπόρεσε να γράψει τόσο διαφορετικές ιστορίες βασισμένες πάνω σε αυτούς. Τι γίνεται αν κάποιο ρομπότ δεν έχει κομμάτι από τον πρώτο νόμο, τι γίνεται αν έχει τον δεύτερο ελαφρώς τροποποιημένο, τι γίνεται εάν του δώσεις μια εντολή απλή για σένα, αλλά με μεγάλη ισχύ για αυτό… Σε όλες τις περιπτώσεις πάτνως, τα ρομπότ ακολουθούν πιστά τους νόμους και είναι οι άνθρωποι εκείνοι που ευθύνονται για όποια κατάσταση προκύψει.

Ιδιαίτερα μου άρεσε η ιστορία Galley slave. Και αυτό γιατί στο τέλος της ο Ασίμωφ, ο άνθρωπος που ασχολήθηκε και αγάπησε τόσο τα ρομπότ, φαίνεται πως έχει και τις αμφιβολίες του για το ρόλο που μπορεί να παίξουν στην κοινωνία των ανθρώπων.

Φυσικά και το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Εγγραφή από τον Koyan

Χά, άθεοι όλοι σας.

Οι πιστοί μου συγγενείς που παρευρέθησαν στον τετράλεπτο εκκλησιασμό (για τα οποία είχαν ξοδέψει 45 λεπτά να στολίζονται ας επισυμάνω) της αναστάσεως (εγώ έστρωνα το τραπέζι γνωστός κοιλιόδουλος αμαρτωλός γαρ), μου ανέφεραν ότι ο  ιερεύς του χωριού μας έκανε μια σημαντική ανακοίνωση πρίν δώσει το  Άγιον-Φώς-Του-Φωτός-Ω-Φώς  (ΑΦΤΦΩΦ)  (c).

Συντοπίτης μας, έχων τάμα πολύχρονο, και μέσο στην Εθνική-Περίφανη-Αεροπορική-Μας-Εταιρεία-Τραγωδία, ταξιδεύει κάθε χρόνο με το ΆγιονΑεροσκάφος και αφού προσγειωθεί στο El Vel κάνει Άγιο Αγώνα Δρόμου και φέρνει στο κεφαλοχώρι μας Αγνό-Αγνότερο-ΑΦΤΦΩΦ (ΑΑΑΦΤΦΩΦ). Γιατί το δικό μας φώς έχει περάσει από λιγότερες λαμπάδες από ότι των αλλονωνωνε χωριών. Γιατί έρχεται απευθείας με ειδικό τάμα. Γιατί είμαστε απολύτως σίγουροι.

Αλήθεια. Τα είπε όλα αυτά. Ζήτησε επίσης του χρόνου, να τιμήσουμε τον Μέλλοντα-Άγιο-Συντοπίτη μας με το να κατέβουμε στην δεμοσιά να Τον υποδεχτούμε, και ότι με την βοήθεια της τεχνολογίας, θα ξέρουμε πότε κοντεύει: Θα πάρει τηλέφωνο στο κινητό ένα παλικάρι που θα περιμένει, και θα χτηπήσει συνθηματικά τις καμπάνες. (Ανυπόστατες φήμες ανάφεραν ότι κακόβουλοι και εγκάθετοι ά-πιστοί κρυφογέλασαν και είπαν “να προσέξουν να μην έχουν κινητό της πάναφον, και τους υποκλέψουν τα άλλα χωριά”).

Σοβαρά τώρα. Ο παπάς μας είπε ότι εμείς έχουμε πίο άγιο φώς από τους άλλους.

Ζήλια ρε!!!

Οι άντρες κάθονταν και παίζανε χαρτιά και οι γυναίκες δούλευαν.

Όλα εμείς τα κάναμε. Και το αρνί περάσαμε στη σούβλα και το κοκορέτσι τυλίξαμε και φρυγαδέλια και κεφτέδες και σαλάτες και ομελέτες με εντεράκια και συκωταριές στο τηγάνι και βάψιμο αβγών και όλα όσα χρειάζονταν τελος πάντων για τις μεταμεσονύχτιες κρεπάλες αλλά και τις Πασχαλινές.

Πρώτη φορά τύλιξα κοκορέτσι. Πλάκα είχε. Μπορεί να σιχαίνομαι να τα τρώω όλα αυτά, αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου να τα πιάνω. Με την Ελενάρα περάσαμε όλα τα συκωτάκια, πνευμόνια κλπ που είχαμε κόψει σε μια σούβλα και μετά αυτή κρατούσε τα εντεράκια κι εγώ γύρναγα τη σούβλα. Το κάναμε τέλειο. Γελάσαμε και πολύ γιατί γύρνα-γύρνα τη σούβλα, έκανα μια τρύπα στο ταψί που είχαμε βάλει από κάτω για να μη τρέχουν τα αίματα (μα μου είχε φανεί πολύ σταθερή η σούβλα και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί…), φυσικά τρέξανε τα ζουμιά όλα κάτω, κάνανε χάλια την αυλή αλλά και την Ελένη… Λέμε πλάκα είχε.

Περάσαμε μια μικρή βαρεμάρα όπως και κάθε χρόνο μέχρι να έρθει η ώρα να πάμε στην εκκλησία. Λίγο πριν πάμε έγινε και μια ζημιά που με στεναχώρησε πάρα πολύ. Μπήκε η γάτα στην κουζίνα (άτιμοι κεφτέδες, μυρίζουν ωραία), ανέβηκε στο ψυγείο, μπήκε η θεία, τρόμαξε η γάτα, πήγε να φύγει, πάρε κάτω το μπολ με τα ωραία μου αβγά… Σπάσανε όλα…

Σαν να μην έφτανε αυτό, βρέθηκα στην εκκλησία μόνη μου. Τα παιδιά είχαν μπει μέσα στην εκκλησία με τη γιαγιά τους όπως και όλοι οι υπόλοιποι, ο Κωνσταντίνος δεν ήταν πολύ καλά και έμεινε πίσω. Έτσι έμεινα εγώ μόνη να ακούω τα μπομπάκια και να βλέπω τα πυροτεχνήματα και να φιλοσοφώ την όλη κατάσταση. Και μετά τον επιτάφιο με βροχή, είχαμε την ανάσταση με αέρα! Που να κρατήσεις φλόγα να πας το άγιο φως. Πάλι καλά που είχε πάρει ο θείος κάτι ποτηράκια και κατάφερα να την πάω αναμένη τη λαμπάδα, ανάβοντάς τη μόνο 10 φορές μέχρι να φτάσω.

Έμαθα και το εκπληκτικό. Η εκκλησία μας δεν παίρνει το άγιο φως από όπου και όπου. Κατευθείαν από τη φλόγα από τον Πανάγιο Τάφο. Από ό,τι μάθαμε έχουν κάποιον τύπο που κάνει κάθε χρόνο μαραθώνιο ώστε να τους φέρει τη φλόγα. Μπράβο το χωριό μας…!

Μετά φυσικά ακολούθησε το φαγοπότι και κατά τις 2 γυρίσαμε στο σπίτι μας. Τώρα η ώρα είναι 11 παρά και ο Γιώργος δεν έχει ξυπνήσει ακόμα!

Ίσως από όλες τις μέρες του Πάσχα, αυτή να είναι η αγαπημένη μου. Μάλλον αυτό συμβαίνει γιατί δεν είμαι ούτε του ξενυχτιού και του μεταμεσονύχτιου φαγητού, ούτε του βλάχικου τραγουδιού, ούτε της πολλής φασαρίας και σίγουρα όχι του αρνιού (πάντα νηστική μένω το Πάσχα).

Ειδικά ο επιτάφιος στο χωριό, είναι κάτι εξαιρετικά όμορφο. Κάθε χρόνο μαζευόμαστε στο χωριό κατά τις 8. Θα δώσουμε στη γιαγιά το καλαθάκι της, θα της ευχηθούμε να είμαστε μαζί για πολλές χρονιές ακόμα (και να συνεχίζει να βάζει πατάτα ακάθεκτη), θα κουτσομπολέψουμε με συγγενείς που έχουμε να δούμε άλλους περισσότερο καιρό και άλλους λιγότερο, θα ετοιμαστούμε και θα πάμε στην εκκλησία.

Εγώ μένω πάντα απέξω, οι περισσότεροι μπαίνουν μέσα. Λίγο μετά τις 9 θα βγει ο στολισμένος επιτάφιος και αρχίζει η βόλτα. Μπροστά ο επιτάφιος και πίσω όλοι εμείς, κάνουμε το γύρο όλου του χωριού. Αυτός ο γύρος μπορεί να κρατήσει πάνω από μιάμιση ώρα. Με βήμα αργό, περνάμε από όλα τα στενάκια. Όλα τα σπίτια έχουν ανάψει φωτιές έξω από την πόρτα τους και έχουν βάλει αναμένα κεράκια όπου βρουν χώρο, σε εσοχές του τοίχου, σε πορτοκάλια που έχουν κόψει μισά και σκάψει, σε κοχύλια… Ο επιτάφιος σταματάει, ο κόσμος περνάει από κάτω. Μετά περνάμε οι υπόλοιποι και χαιρετάμε γνωστούς και αγνώστους, ανταλλάσουμε ευχές και συνεχίζουμε.

Δεν την κάνουμε ολόκληρη τη βόλτα. Κατά τα μισά, όταν φτάσει ξανά στην πλατεία ο επιτάφειος, αφήνουμε την υπόλοιπη ουρά και γυρνάμε σπίτι. Έχουμε ετοιμασίες να κάνουμε, φωτιά και κεριά να ανάψουμε, για όταν περάσει και από το δικό μας σπίτι. Όλα είναι έτοιμα και κάποιοι θα πάνε στο νεκροταφείο, να ανάψουμε κεράκια και να συναντήσουν τον επιτάφιο εκεί. Μετά έρχονται γρήγορα στο σπίτι και περιμένουμε όλοι έξω από την πόρτα, να περάσουν μεγάλοι και παιδιά κάτω από τον επιτάφιο και να χαιρετήσουμε γνωστούς και αγνώστους, να ανταλλάξουμε ευχές, να δει ο κόσμος τα παιδιά και να πει “αχ πως μεγάλωσαν αυτά” και άλλα τέτοια.

Αυτά γίνονται συνήθως και φέτος ήμουν εξαιρετικά χαρούμενη, γιατί θα μοιραζόμουν αυτή την εμπειρία και με τους δικούς μου γονείς. Δεν έχω κανένα πρόβλημα που πάντα περνάμε το Πάσχα με τους συγγενείς του Κωνσταντίνου (ίσα ίσα που προτιμώ το Πάσχα εδώ), αλλά το να έρθουν και οι δικοί μου είναι ένα bonus. Ήρθαν μόνο για μια μέρα, έτσι να περάσουμε τον επιτάφιο μαζί και μετά επέστρεψαν στην Αθήνα, να μη μείνουν οι γιαγιάδες μόνες τέτοιες μέρες. Ήρθαν και οι Πολιταίοι και η νονά της Ιωάννας, είμασταν μπουλούκι ολόκληρο.

Μόνο που ο καιρός αποφάσισε να μας χαλάσει όλη την εμπειρία. Και ενώ όλη μέρα είχε έναν ήλιο εκπληκτικό, το βράδυ έπιασε η βρόχα. Που να κάνει βόλτα ο επιτάφιος… Το γύρο της πλατείας έκανε και αυτός πολύς ήταν. Έτσι δεν είδε κανείς τίποτα από όλα αυτά που κάνουν αυτή τη μέρα ξεχωριστή. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ.

Βέβαια μετά πήγαμε όλοι στην ταβέρνα να ντερλικώσουμε τις νόστιμες νηστίσιμες λιχουδιές που σερβίρανε σήμερα και ξεχάστηκε η πολλή στεναχώρια!

Είναι πια παράδοση, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, να φτιάχνω μικρά καλαθάκια με Πασχαλινά σπιτικά καλούδια και να τα πηγαίνω στις γιαγιάδες για τα χρόνια πολλά.

Αφού λοιπόν έφτιαξα νόστιμο τσουρέκι, κουλουράκια και έβαψα και τα αβγά μου, πήρα μερικά όμορφα και χαρούμενα μπολάκια από το jumbo και τα γέμισα. Ένα τσουρεκάκι, μερικά κουλούρια και ένα αβγό. Μετά το τύλιξα και έτοιμο το καλαθάκι μου! Νομίζω είναι πολύ ωραίο δωράκι (και τρώγεται!)

Μου είχε πει ο Κωνσταντίνος τι ωραίο που έγινε το παράθυρο στη σοφίτα, αλλά δεν το περίμενα.

Ανέβηκα λοιπόν. Και χάζεψα. Αυτό το παράθυρο είναι όλα τα λεφτά. Αφήνω τη φωτογραφία να τα πει όλα:

Λέω να βάλουμε ένα χαμηλό καναπεδάκι εκεί, με ένα τραπέζι μπροστά και να καθόμαστε να χαζεύουμε τη θέα.

Το μόνο δύσκολο είναι το κατέβασμα. Βλέπεις το πάτωμα από την τρύπα πάνω και σου έρχεται κάτι σαν αυτό που πάθαινε ο τύπος στο Vertigo. Αλλά χαλάλι.