Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Απολάυστε. Δεν το έκανα εγώ, και ούτε ξέρω ποιός το έφτιαξε να του στείλω τσουρέκι και αυγά και κουλουράκια

Επιτέλους το είδαμε!

Η ταινία μου άρεσε πολύ. Είχε φυσικά τις μούφες της και κάτι τρυπάρες στο σενάριο σε ορισμένα σημεία, αλλά νομίζω πως ήξερα τι πρόκειται να δω. Κινγκ Κονγκ πας να δεις και όχι καμιά βαριά κουλτούρα.

Έχει καταπληκτικά εφέ, δράση, γέλιο, συγκίνηση. Αυτοί οι δεινόσαυροι κάπως σου φαίνονται στην αρχή, αλλά μετά είναι τόσο ωραία τα εφέ που το ξεχνάς και παρασύρεσαι από τη δράση. Στις περισσότερες ταινίες δράσης, υπάρχει ένα αυτοκινητοκυνηγητό. Συνήθως καμιά χιλιάδα περιπολικά κυνηγάνε το ένα αυτοκίνητο των κακών (ή καλών) και πάντα πάνω από τα μισά γίνονται παλιοσίδερα, ενώ οι κακοί (ή καλοί) δεν παθαίνουν τίποτα. Ε, στην ταινία αυτή γίνεται μια από τα ίδια, μόνο που αντί για περιπολικά έχουμε βροντόσαυρους και οι καλοί (ή κακοί) είναι με τα πόδια. Μου φάνηκε εξαιρετικά αστείο αυτό. Άσε που προφανώς είναι πολυ εύκολο να τρέχεις ανάμεσα στα πόδια 8μετρων πλασμάτων και να μην παθαίνεις ούτε γρατζουνιά. Αλλά είπαμε, δεν είναι βαριά κουλτούρα. τα ξεπερνάς αυτά και διασκεδάζεις, όπως με τον Τζέιμς Μποντ ας πούμε.

Τα εφέ πάντως είναι εκπληκτικά. Αν εξαιρέσω μια δυό στιγμές που κρατά τη γκομενίτσα ο Κονγκ και φαίνεται φτιαχτό, όλο το υπόλοιπο είναι εξαιρετικά αληθοφανές. Ο Κινγκ Κονγκ, τα διάφορα τέρατα, οι δεινόσαυροι… Και μου άρεσε πάρα πολύ το στήσιμο στη Νέα Υόρκη.

Αν λοιπόν είσαι προετοιμασμένος για μια ωραία περιπέτεια, μια ταινία δράσης, με καλούς ηθοποιούς και καλή σκηνοθεσία, δεν έχεις και πολλές απαιτήσεις από το σενάριο και σου αρέσουν τα ειδικά εφέ, είναι σίγουρο πως θα σου αρέσει πολύ αυτή η ταινία.

Στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας άρχισε να μπαίνει και η σκεπή. Έχουν βάλει τα ξύλα και από αύριο μπαίνει και το κεραμίδι.

Ο σοβατζής βέβαια θα ξεκινήσει από την άλλη εβδομάδα. Σε αυτό φταίμε κι εμείς φυσικά γιατί τον καθυστερήσαμε κι έτσι άρχισε αλλού δουλειά (όχι εμείς προσωπικά φυσικά, εννοώ το γεγονός πως μας καθυστέρησαν οι προηγούμενοι μαστόροι). Η σκεπή θα τελειώσει μέσα στην εβδομάδα είπαν, αλλά οι σοβάδες θέλουν κάνα μήνα (δεν το περίμενα πως παίρνει τόσο πολύ ο σοβατζής)

Πάντως πλέον δεν λέμε “σε ένα χρόνο από τώρα” όποτε μας ρωτάνε πότε θα μπούμε μέσα. Ευελπιστούμε κατά το φθινόπωρο. Ελπίζω να μην πέφτουμε πολύ έξω.

Να που φύγαμε από την Τσαρλομανία (αν και όχι τελείως, συνεχίζουμε να ακούμε το soundtrack κάθε βράδυ την ώρα του ύπνου). Τώρα πρώτη στις προτιμήσεις μας είναι η Μαδαγασκάρη. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς το γιατί, μια που εμένα δεν μου πολυάρεσε, αλλά γούστα είναι αυτά.

Η μεγάλη αποκάλυψη ήρθε όταν είδε το μικρό ντοκυμαντέρ που υπάρχει μέσα στο dvd, γύρω από την πραγματική Μαδαγασκάρη. Μέχρι τότε δεν είχε καταλάβει, ούτε καν του είχε περάσει από το μυαλό, πως υπάρχει αυτή η χώρα στην πραγματικότητα. Μόλις λοιπόν είδε το ντοκυμαντέρ, ξετρελάθηκε. Τώρα είπε πως ό,τι χρήματα του δώσουν, θα πηγαίνουν στον κουμπαρά του, μέχρι να μαζέψει αρκετά για να πάμε διακοπές εκεί (που να του πω πως θα χρειαστούν χρόνια αποταμίευσης για κάτι τέτοιο… το φτηνότερο εισητήριο που βρήκα ψάχνοντας λίγο στο ίντερνετ ήταν 1000 ευρώ, κι αυτό όχι από Ελλάδα)

Μάλιστα τώρα που δεν έχει σχολείο, είπε πως θα πάει να δουλέψει στο μαγαζί της γιαγιάς του για να βγάλει λεφτά για το ταξίδι. Τουλάχιστον έχει ένα σκοπό το παιδί.

Σειρά που πετύχαμε στα βιντεοκλάμπ πρόσφατα.

Είναι βασισμένη σε βιβλίο του Στήβεν Κινγκ. Παλαιότερα είχε γίνει ταινία και ψάχνοντας για ιδέες φαίνεται για μια ακόμα σειρά, την ξεθάψανε, τη διαμορφώσανε και έτοιμο το σενάριο. Πάντως αυτή τη φορά κάνανε καλή δουλειά. Την ταινία δεν την έχω δει (ακούω πως καλή ήτανε), αλλά μπορώ να μιλήσω για τη σειρά.

Ξεκινάει με κάμποσα κλισέ αλλά εκεί που είσαι απόλυτα σίγουρος για το τι θα επακολουθήσει, σου έρχεται το πρώτο αναπάντεχο. Και συνεχίζει έτσι. Εκεί που είσαι σίγουρος για το τι θα συμβεί κα για το που θα το πάει, αυτή αλλάζει και σε ξαφνιάζει. Γενικά κάθε επεισόδειο είναι διαφορετικό από το προηγούμενο, είναι γεμάτη δράση, αγωνία, λίγο τρόμο που και που, λίγο δράμα, λίγη κωμωδία…. Έχω δει τα πρώτα 3 dvd μέχρι στιγμής και λέω πως αξίζει τον κόπο να τη δει κανείς.

Έχοντας πλέον κάμποσους μήνες συναλλαγές με μαστόρους, έχω να κάνω κάποιες διαπιστώσεις:

1. Σίγουρα θα σε καθυστερήσουν ΟΛΟΙ οι μάστορες, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο.
2. Θα σε καθυστερήσουν περισσότερο αυτοί που το περιμένεις λιγότερο (ίσως από τους άλλους το περιμένεις και δεν σου φαίνεται τόσο)
3. Θα σου βγούνε δουλειές από εκεί που δεν τις περιμένεις.
4. Κανένας μάστορας δεν είναι ευχαριστημένος από τη δουλειά του άλλου μάστορα.
5. Κανένας μάστορας δεν είναι ευχαριστημένος από τον αρχιτέκτονα και όλοι θεωρούν πως, ενώ δεν ξέρει, επεμβαίνει στη δουλειά τους (άσχετα αν έχει δίκιο ή όχι).
6. Όλοι οι μάστορες είναι ειδήμονες, αλλά κάπως γίνεται και ο καθένας έχει άλλη άποψη από τον άλλο.
7. Όλοι βαριούνται τα μερεμέτια.

Γύρισε ο Κωνσταντίνος και επέστρεψαν τα πράγματα στη συνηθισμένη τους ροή.

Τι να πω για το τι έγινε όσο έλειπε; Το νόμο του Μέρφυ τον ξέρετε; Ε, κάτι τέτοιο. Αλλά για να μην είμαι άδικη, θα μπορούσαν να έχουν πάει πολλά πράγματα στραβά που δεν πήγαν. Ας πούμε δεν έγινε σεισμός 10 ρίχτερ να καταποντιστει η Πελοπόννησος όλη ως άλλη Ατλαντίδα. Όπως και να το κάνουμε, είναι σπουδαίο πράγμα αυτό. Δεν έσπασα κανένα πόδι ή κανένα χέρι, δεν τράκαρα, δεν βρέθηκαν κάτι τεράστια κίτρινα διαστημόπλοια να σκιάζουν τον ουρανό μας θέλοντας να μας καταστρέψουν… Γι’ αυτό λέω πως, όχι, δεν ίσχυσε ο νόμος του Μέρφυ… εντελώς.

Απλώς, αρρώστησε ο Γιώργος που όλο το χειμώνα ούτε η μύτη του δεν είχε τρέξει, τα είχε πιάσει και τα δύο απίστευτη γκρίνια, με έπιασε εμένα η αλλεργία, οι μαστόροι δεν δέχονται πως μπορεί και μια γυναίκα να έχει άποψη για το τι πρέπει να κάνουν και πρέπει να περιμένουμε τον “κύριο” για να πάρει τις αποφάσεις, ο υπολογιστής μου επίσης έπαθε κρίση ακριβώς τότε που έλλειπε αυτός που μπορούσε να με βοηθήσει (ενώ τώρα το παίζει κύριος και κάνει την πάπια. τώρα ούτε ξαφνικά κλεισίματα, ούτε θόρυβος σαν τρακτέρ, ούτε τίποτα!), η σύνδεση της dsl μου έκανε τσιριμόνιες… Γενικά όλα εδώ μέσα θέλουν τον Κωνσταντίνο τους. Τίποτα δε λειτουργεί σωστά χωρίς αυτόν.