Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

-Ιωάννα, τι φαγητό έχεις σήμερα;
-Κοτέτσι!!!

(γιουβέτσι)

Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Τζάμπα έτρεχα σε νοσοκομεία για κορτιζόνες, τζάμπα τόσα φάρμακα και ταλαιπωρία. Απλώς στα 35 μου πέρασα ιλαρά. Τώρα που την τσάκωσα ακριβώς δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως θα ήταν όταν πήγαμε την Ιωάννα στο Παίδων όταν έπεσε στα βαφτήσια και χτύπησε. Αντί να με κολλήσουν τα παιδιά μου, θα τα κολλήσω εγώ. Και να ταν μόνο τα δικά μου παιδιά! Επιδημία ιλαράς στην Καλαμάτα αν ακούσετε, εγώ θα φταίω!

Τώρα λέει ξεκούραση και ελαφρύ φαγητό.

Τόσοι γιατροί με είδανε, κανένας δε το πήρε χαμπάρι. Τι πρέπει να κάνει κανείς με αυτό το πράγμα; Εντάξει φοβήθηκαν γιατί φαντάζομαι πιο πιθανό είναι μια 35άρα να έπαθε αλλεργικό σοκ παρά ιλαρά, αλλά δεν θα έπρεπε να εξετάσουν όλες τις πιθανότητες, αφού μάλιστα τους ρώταγα μήπως ήταν ιλαρά κιόλας; Έπρεπε να με φορτώσουν με όλα αυτά τα φάρμακα, να ταλαιπωρηθώ τόσο; Καλά είπε η κουμπάρα μου “μείνε μακριά από γιατρούς αν θες να έχεις την υγειά σου” (γιατρός και αυτή!)

Άντε πάω ξανά για ύπνο…

Ευχαριστώ για τα καλά λόγια όσων μου ευχήθηκαν για καλή ανάρρωση.

Αυτά που έχω περάσει τις τελευταίες μέρες, ούτε στον εχθρό μου. Έχουν περάσει 10 μέρες κι εγώ είμαι ακόμα κάτω. Έχω περάσει κάμποσες ώρες στα επείγοντα του νοσοκομείου, από δύο φορές σε δερματολόγους, παθολόγους και πνευμονολόγους, έχω αλλάξει δεν ξέρω κι εγώ πόσα φάρμακα, έχω και τα δύο μου χέρια τρυπημένα από τις βελόνες τους και κατάληξη καμία. Δεν ξέρουν και ούτε πρόκειται να μάθουν νομίζω, τι ακριβώς έπαθα. Κάτι ιογενές ήταν μάλλον, το οποίο ξεκίνησε με λοίμωξη του αναπνευστικού, συνέχισε με εξάνθημα (κάτι σαν ιλαρά να φανταστείτε), βήχα φυσικά και πρόβλημα στο συκώτι. Τώρα το εξάνθημα ήταν από ίωση ή από αλλεργία στην αντιβίωση δεν ξέρω (τις κορτιζόνες μου τις παίρνω πάντως), το συκώτι είναι από την ίωση ή από τα φάρμακα, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως μετά από τόσες μέρες εγώ είμαι ακόμα στην πεθερά μου γιατί δεν αντέχω να κάνω τίποτα, είμαι μονίμως κουρασμένη, βήχω, είμαι πουά και έχω μια γλυκερή γεύση στο στόμα μόνιμα.

Πάντως υπάρχουν και θετικά στην όλη υπόθεση (είμαι γνωστή αισιόδοξη). 1. Έχω διαβάσει αρκετά από το εκπληκτικό βιβλίο του Πήτερ Χάμιλτον Pandora’s Star. Γράφει φοβερά, αλλά είναι τεράστια βρε παιδί μου τα βιβλία του. Διαβάζεις διαβάζεις και ακόμα ούτε στη μέση δε φτάνεις. 2. Είδα ξανά αρκετά επεισόδια από το Firefly. Τι εξαιρετική σειρά!

Σε λίγες μέρες θα είμαι καλύτερα και θα έχω όρεξη να γράψω και περισσότερα, να πω και την άποψή μου για τη Γιουροβίζιον, να πω για τις εντυπώσεις μου για τα επείγοντα του νοσοκομείου, να βάλω και καμιά συνταγή στις συνταγές μου, που το έχω παρατήσει τις τελευταίες μέρες. Και θέλω να κάνω και κάνα μπάνιο! Κάνει ζέστη!!!!

(Το υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: το παρακάτω ποστ είναι μές τη γκρίνια. Όσοι παρουσιάζουν δυσανεξία σε αυτή, παρακαλούνται να μη συνεχίσουν το διάβασμα).

Από την Πέμπτη το μεσημέρι. Λοίμωξη του αναπνευστικού λέει.

Έχω πυρετό μέχρι 38 που δεν κατεβαίνει με τίποτα όμως, βήχα συνεχόμενο που με έχει τσακίσει, πόνο στο στήθος και στην πλάτη και πλέον και γδαρμένο λαιμό (μετά απο τόσο βήχα). Έχω μπουκωθεί στο φάρμακο, από το σπίτι δεν έχω βγει παρά μόνο για να πάω στο γιατρό, έχω δει άπειρη τηλεόραση, όποτε έχω κουράγιο διαβάζω και λίγο. Έχω βαρεθεί να κρυώνω και να ιδρώνω, να βήχω ακατάπαυστα, να μην μπορώ να κάνω τίποτα. ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ!  Από την Πέμπτη και έχουμε Δευτέρα. Έλεος πιά!

Για να μην πω για τον Κωνσταντίνο που μας φροντιζει όλους ο καημένος τόσες μέρες. Αχ και μου φεύγει αύριο… Εφόσον είμαι ακόμα έτσι (που δεν βλέπω φως στον ορίζοντα, έτσι θα είμαι), θα μείνω στην πεθερά μου να μας φροντίζει αυτή. Όλα καλά, αλλά εκεί θα βαρεθώ ακόμα περισσότερο…

Τόσο αντέχω όρθια. Πάω να ξαπλώσω…

Σιγά μη φοβηθώ να πω την ηλικία μου!

Σήμερα λοιπόν που έχω γιορτινή διάθεση, ώρα για έναν απολογισμό.

35: Ακόμα καλά είμαι με το νούμερο αυτό. Μου φαίνεται περίεργο που είμαι τόσο βέβαια και αν το ακούσω για άλλον μπορεί να τον θεωρήσω μεγάλο. Εγώ νιώθω ακόμα μικρή. Και ακόμα ο κόσμος αντιδράει μένοντας άφωνος και με ανοιχτό το στόμα όταν λέω πόσο είμαι. Κανείς δεν το περιμένει.

Η δουλειά μου δεν είναι αυτή που λάτρεψα, αλλά σε εκείνη εντέλει κανείς δε μένει για πολύ. Δεν ξέρω κανένα συμμαθητή μου που να είναι ακόμα συντηρητής. Όλοι κάνουν άσχετες δουλειές και είναι κρίμα. Πάντως και το web design ωραίο είναι. Μαθαίνω συνέχεια καινούρια πράγματα και γίνομαι όλο και καλύτερη. Μου αρέσει γιατί ικανοποιεί τις καλλιτεχνικές μου ανάγκες και δημιουργώ κάτι, ακόμα κι αν δεν είναι χειροπιαστό. Με τον Κωνσταντίνο δουλεύουμε πάρα πολύ καλά μαζί και έχουμε όλο και περισσότερες δουλίτσες. Επίσης το ότι δουλεύω από το σπίτι είναι καταπληκτικό. Όποτε θέλω και για όσο θέλω.

Συνέχεια λέω το πόσο τυχερή είμαι. Με τον Κωνσταντίνο έχουμε μια σχέση ιδανική. Αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, γέλιο, κοινά γούστα, κοινό χιούμορ, κοινά θέλω. Είμαστε μαζί 24 ώρες το 24ωρο εδώ και πολλά χρόνια και όχι μόνο δεν έχουμε βαρεθεί ο ένας τον άλλο, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε χώρια.

Το πόσο λατρεύω τα παιδιά μου δεν είναι ανάγκη καν να το πω. Ούτε ξέρω πως ήταν η ζωή μου πριν από αυτά (λίγο πιο ήσυχη μάλλον )

Ζω σε μια πόλη που μου αρέσει πολύ, έχω την οικογένειά μου, σε λίγο καιρό το δικό μας σπίτι, μια δουλειά που με γεμίζει (ελπίζω να αρχίσει να αποδίδει περισσότερο), μαγειρεύω, διαβάζω, βλέπω ταινίες και σειρές, παίζω… με δυό λόγια περνάω καλά.

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα πάνω μου που δεν μου αρέσουν. Θα ήθελα να ήμουν πιο δυναμική, να μη με φοβίζει η επαφή με ξένους ανθρώπους, να μη με πιάνει κρίση πανικού στον κινηματογράφο, να ήμουν κάπως πιο καλή νοικοκυρά, να μην αναβάλλω πράγματα. Θα ήθελα να είχα πιο πολλούς φίλους, μια κολλητή. Αυτή την τελευταία ανάγκη την καλύπτει ο Κωνσταντίνος βέβαια. Είναι σίγουρα ο καλύτερός μου φίλος. Δεν νομίζω πως θα αλλάξει κάτι από αυτά μέσα στη χρονιά που έρχεται (ή και ποτέ εδώ που τα λέμε). Δεν με πειράζει. Είμαι εντάξει με τον εαυτό μου και έτσι είμαι εντάξει γενικώς.

Σήμερα είναι τα ανεπίσημα γενέθλιά μου. 16 γεννήθηκα, 17 είμαι στα χαρτιά. Πάντα γιορτάζω στις 16 όμως (μου αρέσει περισσότερο το νούμερο)

Με όλα αυτά που έγιναν όμως (βλέπε και προηγούμενο ποστ) σήμερα δεν είχα καμία διάθεση να γιορτάσω. Έτσι αποφάσισα να γιορτάσω φέτος στις 17. Ευχαριστώ όλους τους γνωστούς, συγγενείς και φίλους για τις ευχές τους και θα χαρώ να τις ακούσω και αύριο (που ελπίζω να έχω περισσότερα κέφια)! Επίσης αύριο δέχομαι ευχαρίστως και όποιον θέλει για επίσκεψη και κερνάω τουρτίτσα.
Πάντως ήδη από το απόγευμα είμαι καλύτερα. Κάθησα και έφτιαξα την τούρτα και ήρθα στα συγκαλά μου. Τράβηξα και φωτογραφίες και θα το κάνω οδηγίες βήμα βήμα στις συνταγές.

Αύριο λοιπόν….

Τώρα που έχει περάσει μια μέρα, μπορώ να το δω λίγο πιο ψύχραιμα το πράγμα και να γράψω για όσα έγιναν στο σπίτι τις τελευταίες 24 ώρες.

Κάποια στιγμή προχτές είδε ο σοβατζής πως η κάσα για την πόρτα του wc ήταν λάθος. Η πόρτα δεν χωράει να ανοίγει προς τα μέσα (ολόκληρη ιστορία που δεν μπορώ να συζητήσω - θα μου ανέβει η πίεση ξανά) και θα ανοίγει προς τα έξω. Εμείς δεν ξέραμε πως οι κάσες μπαίνουν διαφορετικά ανάλογα με το που θα ανοίγει η πόρτα, δεν το είπαμε, δεν το είπε και κανείς άλλος και η κάσα μπήκε λάθος. Είπαμε λοιπόν στον πεθερό μου να την αλλάξει. Καθώς την έβλεπε και τη μετρούσε, κατάλαβε ο Κωνσταντίνος πως εδώ υπάρχει πολύ μεγαλύτερο λάθος…. Οι πόρτες είναι 2,15 όπως θα έπρεπε, αν ΔΕΝ κάναμε ενδοδαπέδια… Η ενδοδαπέδια θα φάει 10-12 πόντους, άρα οι πόρτες θα γίνουν λίγο παραπάνω από 2 μέτρα. Δηλαδή ο Κωνσταντίνος ίσα που θα χωράει να περάσει από κάτω…

Για να μην τα πολυλογώ, αφού το σκεφτήκαμε πάρα πολύ και πήραμε διάφορες γνώμες, αποφασίσαμε να γκρεμίσουμε τις πόρτες για να γίνουν κανονικό ύψος. Πάνω από την πόρτα όμως περνάνε οι ζώνες (τσιμέντο και σίδερα δηλαδή και όχι τούβλο) και πρέπει να κοπούν και αυτές. Ο σοβατζής δεν το αναλαμβάνει και πρέπει να έρθει ξανά ο τουβλάς. Έτσι έχουμε ξανά γκρέμισμα, χτίσιμο, σοβάτι. Έξτρα λεφτά και καθυστέρηση. Ά, και το παράθυρο της κουζίνας θα πρέπει να ανέβει κάνα τούβλο, γιατί τώρα θα είναι ίσα ίσα με τον πάγκο. Εκεί πρέπει να φύγει το μάρμαρο που είχαν βάλει ήδη και να χτιστεί. Λιγότερο το κακό.

Τι να το κάνω που ο υπεύθυνος μαύρισε όταν το έμαθε; Αυτός θα πληρώσει; Εμείς καθυστερούμε, έχουμε μερεμέτια, πληρώνουμε.