Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Όλα πάνε καλά (ας πούμε).

Έχουμε φυσικά μερικές μικρές καθυστερήσεις (what’s new), αλλά προχωράμε. Η ενδοδαπέδια έχει στρωθεί και σήμερα ξεκίνησαν να στρώνουν το ειδικό θερμομπετό.

Πρέπει να μείνει έτσι για καμιά 10αριά μέρες, άρα την επόμενη Δευτέρα θα ξεκινήσουν πιστεύω τα πλακάκια.

Το μεγάλο νέο είναι βέβαια πως ο δήμος αποφάσισε να ανοίξει επιτέλους το δρόμο μπροστά στο σπίτι. Ευτυχώς που δεν τους περιμέναμε άλλο πέρισυ και ξεκινήσαμε. Αντί για 2 μήνες που χάσαμε, θα ήταν πάνω από χρόνος. Αλλά βλέπεις δεν ήταν κοντά οι εκλογές πέρισυ… Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως τώρα υπάρχει ένας ωραίος δρόμος. Είναι βέβαια χωματόδρομος ακόμα. Για να δούμε, θα τον στρώσουνε; Και άλλη, ίσως πιο σημαντική ερώτηση: άραγε θα περιμένουν να περάσει η ύδρευση και αποχέτευση πρώτα ή θα τον στρώσουνε και μετά από μια εβδομάδα θα τον ανοίξουν για να περάσουν τους σωλήνες;
Δεν θα μου κάνει και εντύπωση…

Α.. και επίσης στρώσαμε/διώξαμε τα χώματα και τα μπάζα που υπήρχαν τόσο καιρό μέσα στο οικόπεδό μας! Τώρα έχει φανεί ένα ωραίο οικόπεδο. Έχουν μείνει μόνο λίγα χώματα σε μια άκρη, για να τα στρώσουμε όταν κάτσουν τα άλλα.

Χτες 24 Ιουνίου είχε η μικρή μας Ιωάννα γενέθλια.

Αποφάσισε να κάνει το πάρτυ της στο σχολείο για να είναι όλα τα παιδιά εκεί και όχι στο σπίτι που θα μπορούσε να καλέσει μόνο μερικά παιδιά. Έτσι θα κάνει το πάρτυ αύριο Δευτέρα και τούρτα κανονική θα της φτιάξω για εκεί.

Χτες, για να γιορτάσουμε, έφτιαξα μια ωραία καρυδόπιττα, στην οποία έσβησε τα κεράκια και μετά την προσφέραμε με παγωτό. Ήταν γιαγιά και παππούς μαζί μας και ο φίλος μας ο Πέτρος. Το αγαπημένο της δώρο ήταν ένα μαύρο μωράκι, το οποίο το ζητούσε αρκετό καιρό τώρα.

Στα δεύτερα παιδιά δέχεσαι το μεγάλωμα πιο εύκολα. Δε σου φαίνεται και τόσο περίεργο που μεγάλωσε το παιδί σου και έγινε κιόλας τεσσάρων (έχεις ένα άλλο ακόμα πιο μεγάλο…). Εντύπωση συνεχίζει να μου κάνει το πόσο διαφορετικά είναι τα δύο παιδιά, στο χαρακτήρα και στη συμπεριφορά. Αρκετές διαφορές οφείλονται φυσικά στο φύλο. Η Ιωάννα είναι τόσο “κορίτσι-γυναίκα”… Με την τσαχπινιά, τα νάζια, την πονηριά… Φαίνεται πως είναι κορίτσι, ακόμα και αν της κρύψεις τα μαλλιά και τη ντύσεις με τα ρούχα του Γιώργου. Κι ας είναι μόνο 4.

Η Ιωάννα μας λοιπόν είναι: τετραπέρατη, πονηρή, τσαχπίνα, ντροπαλή με τους ξένους, δύσκολη στο να παίρνει αποφάσεις και να διαλέγει ανάμεσα σε πράγματα, πολύ καλή στο χειρισμό των χεριών και του σώματός της, είναι κοινωνική με άλλα παιδιά. Της αρέσει να φτιάχνει πράγματα, να ζωγραφίζει και να κάνει ασκησούλες (σαν αυτές του νηπιαγωγείου). Της αρέσουν τα βιβλία, οι παιδικές χαρές και το να κάθετε σε μια γωνίτσα να ακούει παιδικά τραγούδια στο γουόκμαν της. Ντύνεται μόνη της και τρώει μόνη της (αν και της αρέσει πολύ να την ταϊζει άλλος). Βάζει ακόμα το χέρι στο στόμα και τη μύτη (προσπαθούμε πολύ, προσπαθεί και αυτή, αλλά της είναι δύσκολο). Μιλάει σα μεγάλο παιδί και πολλές φορές βάζει στο τέλος της πρότασής της το “…,ε;” (”μαμά, θα πάμε σήμερα στη γιορτή, εεεε;”). Αγαπημένη της ασχολία το χοροπηδητό και το σκαρφάλωμα. Της αρέσει να γράφει και προσπαθεί να διαβάσει (βλέπει και το Γιώργο και πρέπει να μπορέσει να τα καταφέρει κι αυτή). Περνάει μια μικρή φάση γκρίνιας, αλλά συνήθως είναι το πιο χαρούμενο πλάσμα στον κόσμο. Όλοι λέμε πως είναι survivor. Ό,τι και να της τύχει, θα βρει λύση. Το έχει πει κιόλας, πως όλα τα πράγματα έχουν τη λύση τους. Αν κάτι της πάει ανάποδα, δεν πρόκειται να κλάψει. Θα βρει τρόπο να το φέρει στα μέτρα της. Και δεν θέλει να τη δεις να κλαίει και να φανεί πως έχει πειραχτεί από κάτι.

Είναι αγύριστο κεφάλι. Αν θέλει να κάνει κάτι, ακόμα και αν της πεις όχι, δεν θα σε ακούσει. Μπορεί να ρωτάει, αλλά είναι για τα μάτια του κόσμου. Στην πραγματικότητα θα το κάνει έτσι κι αλλιώς. Δύσκολα θα την καταφέρεις να κάνει αυτό που θες εσύ. Επισης είναι και κάπως “σκύλα” (χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Γιώργο, κλείσε το στόμα σου αμέσως!” που είπε με τόνο επιτακτικό στον αδερφό της όταν κάτι της έλεγε που δεν της άρεσε). Επίσης πολύ συχνά την “πονάει” κάτι. Το δάχτυλο, η κοιλιά, το δόντι… Πλέον ξέρω και δεν τρομάζω κάθε φορά που μου παραπονιέται.
Αλλά με λίγα λόγια, στα μάτια μου είναι το πιο όμορφο, έξυπνο, χαριτωμένο κοριτσάκι στον κόσμο, η ζωντάνια του σπιτιού μας.

Να ζήσεις Ιωάννα μου.

Μετά το comment του Νικόλα στο προηγούμενο ποστ μου, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν “ωχ, τώρα ήρθε η ώρα να γράψω ένα ποστ που θα λέγεται ‘δε μου αρέσουν οι διακοπές’”. Μετά όμως το ξανασκέφτηκα. Ας μη γράψω πως δε μου αρέσουν οι διακοπές, ας γράψω για το πως θα ηταν οι ιδανικές διακοπές για εμένα, σε αυτή τη φάση της πίεσης και γκρίνιας (φυσικά θα έπρεπε να έχουμε κερδίσει το τζακ ποτ πρώτα).

Ιδανικές διακοπές λοιπόν θα ήταν να είχαμε πάει όλοι μαζί (ναι και τα παιδιά) σε ένα εξωτικό μέρος, από αυτά με την άσπρη άμμο και τα γαλάζοπράσινα νερά, τους φοίνικες και τα ξύλινα μπανγκαλόους. Μόνο που θα είχαμε μαζί και μια νταντά για τα παιδιά.

Θα ξυπνάγαμε το πρωί και θα πηγαίναμε για ένα ελαφρύ πρωινό και μετά στην παραλία για βουτιά, παιχνίδι, κάστρα στην άμμο, φρούτ παντς, μιλκ σέικ και άλλα τέτοια. Το μεσημέρι θα τρώγαμε όλοι πάλι και μετά λίγη ξεκούραση. Το απόγευμα θα κράταγε η νταντά λίγο τα παιδιά κι εμείς θα πηγαίναμε για καταδύσεις στο γεμάτο κοράλια και εξωτικά ψάρια βυθό (φυσικά θα είχα μάθει κι εγώ για να μπορώ να πηγαίνω μαζί με τον Κωνσταντίνο). Μετά θα γυρνάγαμε να βρούμε τα παιδιά και το βραδάκι ενώ θα έπαιρνε η νταντά τα παιδιά να πάνε για ύπνο, εγώ και ο Κωνσταντίνος θα μέναμε να πιούμε τα κοκτέιλ μας με τις χάρτινες ομπρελίτσες σε ένα από τα τοπικά μπαράκια. Με το κοκτέιλ στα χέρια, ντυμένοι στα λευκά και με λουλούδια πλεγμένα στα μαλλιά, θα μέναμε αγκαλιά να βλέπουμε το φεγγάρι πάνω από τα ήρεμα νερά (και καμιά βραδυνή βουτίτσα ίσως).

Το πρωί, αν τα παιδιά ξυπνάγανε πριν από εμάς, κάπως θα τα απασχολούσε η νταντά, να χουζουρέψουμε και λίγο. Και μετά πάλι από την αρχή.

Πείτε με περίεργο, φρικιό ή ότι θέλετε, αλλά ξέρετε πότε μου αρέσουν περισσότερο τα μαλλιά της Στέλλας? Όχι όταν τα έχει φτιάξει, όχι όταν είναι φρεσκολουσμένα, χτενισμένα με μους και λακ.

Τα μαλλιά της Στέλλας μου αρέσουν περισσότερο όταν έχουμε πάει στην παραλία, έχουμε κάνει μπάνιο, και μετά έχουν στεγνώσει με τα αλάτια, και δεν τα έχει λούσει ακόμα. Τότε τα μαλλιά της Στέλλας μου θυμίζουν διακοπές. Και τότε μου αρέσουν περισσότερο.

Δηλαδή δε μου αρέσει η τόση ζέστη. Δεν την αντέχω βρε αδερφέ.

Θα ήθελα να έχει από 30-35 το πολύ βαθμούς. Από εκεί και πέρα είναι αβάσταχτη. Ζέστη, σκασίλα, δεν μπορείς να αναπνεύσεις, δεν αντέχεις τα ρούχα που είσαι υποχρεωμένος να φοράς (ειδικά αν είσαι γυναίκα, γιατί οι άντρες βγάζουν και τη μπλούζα τους χωρίς πρόβλημα), δεν μπορείς να βγεις έξω γιατί θα πάθεις ηλίαση ακόμα και με καπέλο, βαριέσαι να δουλεύεις, ζεσταίνεσαι πολύ για να κάνεις το οτιδήποτε εδώ που τα λέμε, δεν κοιμάσαι καλά τα βράδια γιατί ζεσταίνεσαι, αν πας καμιά βόλτα έξω στα μαγαζιά πας από τη ζέστη στο αιρκοντίσιον, ξανά στη ζέστη και ξανά στο αιρκοντίσιον και παθαίνεις την ψύξη πριν το καταλάβεις, το αυτοκίνητο μετατρέπεται σε φούρνο, το μηχανάκι και το ποδήλατο σε σίγουρο τρόπο να πάθεις ηλίαση, αν φορέσεις κράνος λιώνεις, αν δε φορέσεις…. άσε ούτε να το γράψω δε θέλω.
Αυτά για τώρα που με έχει πιάσει η κρίση γκρίνιας (μαζί με τα παιδιά μου. Τι μόνο ιλαρά θα παθαίνω;). Όταν θα είμαι σε καλά κέφια (βλέπε έχει πέσει λίγο η θερμοκρασία) θα γράψω ίσως για το πόσο μου αρέσει το καλοκαίρι.

Στις 25 απριλίου τελείωσα το Complete Robot και ξεκίνησα το Pandora’s Star του Πήτερ Χάμιλτον (από τον οποίο έχω διαβάσει και την τριλογία Night’s Dawn). Έκανα μια μικρή διακοπή για το Lyra’s Oxford και το A series of unfortunate events 1, μια που ήταν μικρά και δεν κρατιόμουνα, αλλά μετά συνέχισα ακάθεκτη. Μου πήρε λοιπόν κάτι λιγότερο από 2 μήνες για να το τελειώσω. 1144 πυκνογραμμένες σελίδες, οι οποίες είναι μόνο το πρώτο μέρος από τα δύο.

Δεν έχω ακόμα ολοκληρωμένη άποψη, μια που η ιστορία τελειώνει στο Judas unchained, το οποίο ξεκίνησα ήδη. Έχω να πω όμως ότι ο Χάμιλτον, ο οποίος ήταν ήδη από τους αγαπημένους μου, ανέβηκε κι άλλο στην εκτίμησή μου. Καθαρό science fiction, μια space opera αξεπέραστη. Το διαβάζεις και λες “ναι έτσι θα μπορούσε να είναι το μέλλον” ή ακόμα ” αχ πότε θα γίνουν πραγματικότητα όλα αυτά;”. Έχει πολύ καλούς χαρακτήρες και φοβερή πλοκή. Τις τελευταίες 300 σελίδες τις διάβασα σχεδόν μονορούφι. Δεν μπορούσα να το αφήσω και τα βράδια κοιμόμουν μόνο και μόνο γιατί είχα υποχρεώσεις το πρωί. Αν ήμουν στη φάση του σχολείου ακόμα, δεν θα κοιμόμουν καθόλου για να το τελειώσω.

Το μόνο αρνητικό (για εμένα πάντα) που έχω να πω είναι πως κάνει πολύ μεγάλες περιγραφές. Πολύ λεπτομερείς βρε αδερφέ μου. Πιστεύω πως κάπου χρειάζεται, αλλά σε άλλα σημεία είναι κάπως κουραστικό.

Περισσότερα όταν τελειώσω και το 2ο μέρος (σε δυό-τρεις μήνες δηλαδή).

Είπαμε το είδα στο σινεμά. Είναι ταινία που αξίζει σίγουρα να τη δει κανείς στο σινεμά. Έχει φοβερά εφέ, αγωνία, εκπλήξεις, τον Γούλβεριν και εκείνο τον τυπάκο με τα φτερά που δείχνει πολλά υποσχόμενος (τουλάχιστον εμφανισιακά).

Πήγα χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα για την υπόθεση και πολύ το χαίρομαι. Για μια φορά είμαι 100% με το μέρος του spoiler freak άντρα μου. Θα μου χάλαγε τη μισή ευχαρίστηση αν είχα διαβάσει τι γίνεται. Έτσι δεν πρόκειται κι εγώ να πω τίποτα. Το μόνο που θα πω (γιατί αυτό το είχα διαβάσει) είναι να μη φύγετε από το σινεμά, αλλά να κάτσετε και μετά τους τίτλους. Έχει ένα μικρό κομμάτι ταινίας ακόμα, με πολύ ζουμί! Διάβασα πως σε πολλούς κινηματογράφους το κόβουνε (είναι και  μεγάλοι οι τίτλοι… εγώ σχεδόν βαρέθηκα). Σε αυτή την περίπτωση, τι να πω.. περιμέντε το dvd. Στον εδώ κινηματογράφο το αφήσανε. Μόνο για μας μια που είμασταν οι μοναδικοί που το ξέραμε και κάτσαμε. Μετά μας είπαν πως αν μείνει κανείς το αφήνουνε, αλλιώς το σταματάνε (και πως μόνο σε δικούς τους λένε πως πρέπει να κάτσουν μέχρι το τέλος).

Πιστεύω πως είναι άξιο 3ο μέρος της σειράς, καμία σχέση με το Μάτριξ που έκλαιγες επειδή κάνανε τις άλλες δύο ταινίες. Δεν ξέρω ποιά από τις τρεις μου αρέσει περισσότερο.

Για να εξηγούμαι κιόλας, το κόμικ δεν το έχω διαβάσει. Έτσι δεν εκφέρω γνώμη για το πως ήταν η ταινία σε σχέση με αυτό. Σαν ΤΑΙΝΙΑ μου άρεσε πάρα πολύ.