Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Βιβλίο που το wikipedia περιγράφει ώς non-fiction, δηλαδή ως αφήγηση πραγματικών γεγονότων είναι η ιστορία μιας ομάδας μηχανικών κατά την δημιουργία ενός νέου υπολογιστή.

Το ρούφηξα μέσα σε δύο μέρες (290 πυκνά γραμμένες σελίδες). Λίγα πράγματα σχετικά με την τεχνολογία (ώστε να μην γίνεται κουραστικό), αλλά πραγματικά πολλά για το πως και πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά σε ένα project. Και πως πολλές φορές οι θεωρίες του project managment δεν μπορούν να σε οδηγήσουν πουθενά.

Αρκετά όμως με αυτά. Αυτά μπορείτε να τα βρείτε και στο wikipedia και αλλού.

Έχω συζητήσει ήδη το βιβλίο με κάποιους φίλους, και μέσα στην συζήτηση μου ήρθαν και είπα τα εξής για αυτό:

-Ξέρεις την “Μαύρη Βίβλο”, το “Βιβλίο του Σατανά” και άλλα τέτοια βιβλία που άμα τα διαβάσεις και είσαι 16άχρονος μάλλον θα πας να κάνεις σκοτεινές τελετές και να θυσιάσεις παρθένες? Λοιπόν, αυτό είναι το αντίστοιχο αλλά για τις μπίζνες.

-Το χειρότερο ξέρεις ποιό είναι? Το βιβλίο μου το πρότεινε ένας συνάδελφος, του οποίου του το πήγε ο πατέρας του όταν ήταν 14 ετών. Τί γονείς θεέ μου.

-Ξέρεις, νομίζω ότι το να σε εκθέσουν οι γονείς σου σε αυτό στα 14ά σου ήταν εγκληματικό (το είπα αυτό στον συνάδελφό μου).

-Αυτό το βιβλίο με φόβησε πολύ, κυρίως για το τί μπορεί να γίνω χωρίς να το καταλάβω με την δουλειά μου.

Άν λοιπόν δουλεύετε στις μπίζνες, ή σκοπεύετε, ή νομίζετε ότι το περιβάλλον εργασίας σας είναι ανταγωνιστικό, ή πρέπει να μανατζάρετε ένα μεγάλο πρότζεκτ σύντομα, τότε πρέπει να διαβάσετε αυτό το βιβλίο.

Επίσης, για πρώτη φορά, είμαι σίγουρος ότι θα ξαναδιαβάσω βιβλίο (και πολύ πιθανώς σύντομα).

Το τέταρτο βιβλίο της σειράς The Keys to the Kingdom του Garth Nix.

Μετά τον Mister Monday, τον Grim Tuesday, την Drowned Wednesday, ο Άρθουρ πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει τον sir Thursday.  Στο σπίτι του δεν μπορεί να γυρίσει, τον καλούν και στο στρατό… Πάντως λίγο πολύ το έχει πάρει απόφαση ότι πρέπει να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά.

Ισχύουν τα προηγούμενα που έχω γράψει. Light εφηβική σειρά, θα ήθελε να είναι ο επόμενος Χάρυ αλλά δε του βγήκε. Έχει ενδιαφέρον, αρκεί να ξέρεις τι πας να διαβάσεις (εφόσον είσαι σε μεγαλύτερη ηλικία). Θα συνεχίσω να διαβάζω τη σειρά (όταν κυκλοφορήσει το επόμενο δηλαδή).

Πάντως ο Γιώργος με κυνηγάει από πίσω να του διηγηθώ τι έχει γίνει σε όλα τα βιβλία (θυμόταν τι του είχα πει όταν διάβαζα το πρώτο βιβλίο, τον Νοέμβριο!).

Αυτό αποφάσισε ο Γιώργος πως θα κάνει εντέλει όταν μεγαλώσει.
Όχι πως θα αφήσει τελείως τους δεινόσαυρους. Όχι. Θα είναι εφευρέτης - δεινοσαυρολόγος, κάτι σαν να έχει 2 δουλειές.

Η πρώτη του εφεύρεση λοιπόν θα είναι λέει τα ανθρακούχα πορτοκάλια. Θα βάλει ανθρακικό στους σπόρους της πορτοκαλιάς, ώστε τα πορτοκάλια να γίνονται ανθρακούχα και όταν τα στίβουμε να παίρνουμε κατευθείαν πορτοκαλάδα με ανθρακικό.

Ο πατέρας στην Γκρηνπής και ο γιός κάνει μεταλλαγμένα από τα 5 του. Που οδεύει αυτή η οικογένεια….

Η δεύτερη εφεύρεσή του θα είναι μια βρύση που τρέχει γάλα. Θα την ενώσει με σωλήνα κατευθείαν με την αγελάδα και έτσι όταν την ανοίγουμε θα τρέχει γάλα. Να μην τρέχουμε κάθε τρεις και λίγο στο σούπερ μάρκετ… Αυτό τουλάχιστον θα έχει και μια ωφέλεια για την οικογένεια μας. Γάλα πίνουμε πολύ, ενώ πορτοκαλάδα με ανθρακικό… σχεδόν ποτέ.

Τι προχωράει:

• Βάλανε πλακάκια σε υπόγειο και όροφο
• Φτιαχτήκανε οι ντουλάπες και στήνονται στη θέση τους
• Ξεκίνησε ο μπογιατζής για να φτάσει μέχρι το σπατουλάρισμα μέσα και να βάψει έξω
• Ήρθε το νερό (βάλανε σωλήνες ύδρευσης)
• Στρώθηκαν όλα τα χώματα και τώρα είναι το οικόπεδο και όλες οι ελιές μέσα ελεύθερα (φαίνεται γήπεδο ολόκληρο!)

Τι ίσως να προχωρήσει μέσα στις επόμενες μέρες:

• Ελπίζουμε να έρθει ο υδραυλικός να συνδέσει το νερό και να τραβήξει και σωλήνα αποχέτευσης μέχρι λίγο πιο έξω, ωστε να μπορέσουμε να μιλήσουμε με μαστόρους για την πέτρα.
• Ελπίζουμε από Δευτέρα να αρχίσει ο αλουμινάς. Μπορεί να τα κάνει όλα εκτός από τις 3 πόρτες του ισογείου (λόγω μαρμάρων-δες από κάτω)

Τι ΔΕΝ προχωράει:

• Φυσικά τα μάρμαρα του ισογείου. Ενώ υποτίθεται θα είχαν τελειώσει τα πάντα μέχρι τώρα (μην αγχώνεσαι Κώστα μου), τα μάρμαρα δεν έχουν έρθει ακόμα. Μα από που έρχονται τέλος πάντων; (μάθαμε ότι έρχονται από την Ινδία!!! δεν το ξέραμε αυτό όταν τα διαλέγαμε βέβαια). Αναμένουμε να έχουν τελειώσει (λέμε τώρα…) μέχρι τις 20 Αυγούστου. Για να δούμε.
• Η αποχέτευση. Υποτίθεται θα την είχαν βάλει και αυτή μέσα στον Ιούλιο. Αποχέτευση δεν είδαμε βέβαια και όταν παίρνουμε τηλέφωνο. λείπουν όλοι με άδειες…. τι να πω… Πάλι καλά που μπήκε το νερό.

Βλέπουμε την Ιωάννα να περνάει, κουβαλώντας 2 τσάντες με σκουμπιντού.

-Ιωάννα, πού τα πας?

-Δεν ήταν μαζεμένα, και τα μάζεψα.

-Και τί θα τα κάνεις?

-Όταν εγώ μεγαλώσω, εσείς θα έχετε πεθάνει, και θα πλέκω εγώ σκουμπιντού.

Σημείωση: δεν υπήρχε κάποια στεναχώρια σε αυτά που έλεγε. Ήταν απλά ένα γεγονός.

(Η Στέλλα μπήκε σε συζήτηση για να την πείσει ότι δεν είναι υποχρεωτικό ότι θα έχουμε πεθάνει όταν μεγαλώσει αυτή… “…μα Ιωάννα μου, και εγώ και ο μπαμπάς έχουμε μεγαλώσει, αλλά ζούνε και οι γονείς μας, και όλες μας οι γιαγιάδες…”. Εμένα μου φαίνεται πολύ αστεία η συζήτηση για να πείσω την Ιωάννα ότι δεν είναι υποχρεωτικό να τα κακαρώσω από τώρα)

Γιωργος:

-Δεν μου άρεσε αυτό που έφαγα. Θα είχε δηλητήριο μέσα μάλλον.

-Ποιό Γιώργο μου?

-Εκείνο, που ήταν δίπλα από την τυροκρύα (λέγοντας τυροκρύα, δείχνει ένα ψωμάκι με μελιτζανοσαλάτα)

Μετά από ερώτηση μάθαμε ότι “τυροκρύα” είναι το αντίθετο της τυροκαυτερής. Και δεδομένου ότι η μελιτζανοσαλάτα του φάνηκε σαν τυροκαυτερή αλλά χωρίς το κάψιμο, έ, λογικά είναι τυροκρύα.

Βιβλίο του Peter Hamilton. Δεύτερο μέρος της διλογίας Commonwealth Saga (πρώτο ήταν το Pandora’s Star).

Μια που το τελείωσα ήρθε η ώρα να κάνω την κριτική μου γενικά για τη διλογία.

Έχουμε και λέμε:
Χρόνος: Γύρω στο 2400 μχ
Τόπος:  Ο Γαλαξίας μας. Η γη έχει αποικήσει πάνω από 600 πλανήτες και η ανθρωπότητα επεκτείνεται όλο και περισσότερο.
Πολιτική: Καταρχάς δεν υπάρχει στρατός. Επειδή οι άνθρωποι έχουν επεκταθεί σε όλους αυτούς τους πλανήτες δεν έχουν και λόγο να πολεμούν. Δεν υπάρχει και θρησκεία (τουλάχιστον όχι έτσι έντονα όπως τώρα). Την εξουσία την έχει ο πρόεδρος του commonwealth και μετά οι αρχηγοί των δυναστειών. Κάτι που μου άρεσε πολύ (αλλά είναι λίγο spoiler, άρα προχωρήστε στο αποκάτω αν δεν θέλετε να το διαβάσετε) είναι πως βάζει ως πρόεδρο μια γυναίκα, μαύρη και λεσβία.
Τεχνολογία: Εδώ δεν υπάρχουν τα neural nanonics που τόσο μου άρεσαν στο Night’s Dawn Trilogy. Υπάρχει βέβαια αντίστοιχη τεχνολογία, με inserts και OC tattoos που επιτρέπουν στον κόσμο να  έχει διάφορες ικανότητες και να είναι πάντα συνδεδεμένος με το γενικό δίκτυο. Η επικοινωνία δηλαδή και εδώ έχει προχωρήσει και τηλέφωνα και email έχουν αντικατασταθεί με επικοινωνία κατευθείαν από άτομο σε άτομο μέσω της σύνδεσής τους στο δίκτυο. Ό,τι βέπεις και ό,τι ζεις αποθηκεύεται σε έναν κρύσταλλο μνήμης που έχει ο κόσμος εμφυτεύσει. Έτσι μπορείς να κρατάς τις μνήμες σου αποθηκευμένες και να μην ξεχνάς τίποτα. Αλλά βέβαια το πιο σημαντικό από όλα είναι το rejuvenation. Κατά τα 60 ο κόσμος πάει σε rejuvenation clinics, όπου το σώμα αναζωογονείται και φτάνει πάλι στα 18. Αν υπάρχει κάτι στραβό πάνω σου, αν θες το διορθώνουν κιόλας (έχεις πρόβλημα με την καρδιά; είσαι ομοφυλόφιλος; μήπως είσαι πολύ κοντός; όχι πια!). Φυλάνε μάλιστα και το dna σου και αν πεθάνεις σου κάνουν re-life και μέσα σε μερικούς μήνες ξαναέχεις σώμα 18άρη (με όλες τις μνήμες που είχες αποθηκεύσει). Έτσι στην ουσία ο άνθρωπος έχει ανακαλύψει την αθανασία.
Μεταφορές: Από πλανήτη σε πλανήτη μέσω wormholes. Όχι όμως όπως τις έχουμε συνηθήσει. Αλλά αυτό θα είναι άλλο spoiler που δεν θέλω να το αποκαλύψω.
Υπόθεση: Η ανθρωπότητα είναι βολεμένη και επαναπαυμένη. Έχει εξαπλωθεί, έχει λύσει τα μεγάλα προβλήματα της έλλειψης χώρου, του θανάτου κλπ, έχει συναντήσει εξωγήινους αλλά όλοι ήταν φιλικοί. Αν συναντήσει κάποιον εχθρό, θα μπορέσει να ανταπεξέλθει;

Η γνώμη μου: αυτό το βιβλίο είναι μια κλασική space opera. Τα έχει όλα. Γαλαξιακές αυτοκρατορίες, επικές μάχες, καλούς και κακούς και φυσικά πολύ εξελιγμένη τεχνολογία. Δεμένη πλοκή με πολλή αγωνία που σε κάνει να το διαβάζεις μονορούφι. Ωραίοι χαρακτήρες, αναπάντεχα γεγονότα, μυστήριο… Το μόνο που δε μου πολυάρεσε ήταν οι λεπτομερείς περιγραφές ΟΛΩΝ των τοπίων, ακόμα και όταν δεν είχαν μεγάλη σημασία για την πλοκή. Εμένα προσωπικά αυτό με κουράζει. Αλλά το προσπερνάμε, μια που το βιβλίο ήταν καταπληκτικό. Το συστήνω λοιπόν ανεπιφύλακτα.

Το Night’s Dawn ήταν το πρώτο βιβλίο του είδους που διάβασα και ήταν για μένα μια αποκάλυψη. Παρότι το τέλος του ήταν κάπως απογοητευτικό, το είχα βρει συγκλονιστικό. Αυτό εδώ δεν με ταρακούνησε τόσο. Ήταν καλύτερο από άποψη πλοκής και χαρακτήρων, αλλά τώρα μάλλον περίμενα όλη αυτή την εκπληκτική τεχνολογία.