Όποτε η Στέλλα θέλει να βρεί συνδιασμούς χρωμάτων, κοιτάει τα κοχύλια. Έχει τραβήξει πολλές φωτογραφίες από πολύχρωμμα κοχύλια και τα χρησιμοποιεί ως έμπνευση. Τα κοχύλια έχουν χρώματα που ταιριάζουν μεταξύ τους. Δεν έχουμε δει παραφωνίες στα κοχύλια λέει η Στέλλα.
Προσπάθησα να μπω στο site του ΚΤΕΛ, για να δω τα δρομολόγια.
Η ιστοσελίδα τους λοιπόν δεν λειτουργεί. Ο λόγος που δίνουν είναι ο εξής:
” Επειδή πολυδιαφημιζόμενο τηλεφωνικό κέντρο που παρέχει πληροφορίες τηλεφωνικού καταλόγου, άρχισε να δίνει τηλεφωνικά επ αμοιβή τα δρομολόγια των ΚΤΕΛ χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που σας παρέχουμε δωρεάν, από σήμερα 28.8.2006 διακόπτουμε την λειτουργία της ιστοσελίδας και σύντομα θα σας παρέχουμε ακόμα καλύτερες υπηρεσίες”
Δηλαδή επειδή άλλοι χρεώνουν για αυτά που εμείς σας δίνουμε δωρεάν, θα σταματήσουμε κι εμείς να μάθετε! Φαντάζομαι πως κάνουν λίγο πιο δύσκολη τη ζωή των τηλεφωνητών (γιατί σίγουρα από κάπου μπορούν να πάρουν τα δρομολόγια) και αναγκάζουν κι εμάς να πληρώσουμε.
Τι είδους λογική είναι αυτή;
Με την ίδια λογική θα έπρεπε να κλείσουν και τη σελίδα του Χρυσού Οδηγού. Γιατί να μπορεί κανείς να βρει το τηλέφωνο που θέλει δωρεάν, αφού μπορεί να πληρώσει για αυτό;
Χτες δούλευα εδώ στο γραφείο μου και ήρθαν τα παιδιά μέσα καταχαρούμενα, με πρόσωπα που έλαμπαν από χαρά αλλά και λίγη διαβολιά (γνωστή φάτσα πια).
-Μαμά, μαμά, κοίτα: η πρώτη μας ουρά σαύρας!!!
-Ε;
-Να, κοίτα, η ουρά μιας σαύρας. Την πιάσαμε και της κόψαμε την ουρά!
Πράγματι κοιτάω τα χέρια του Γιώργου και βλέπω μια μικρή πράσινη ουρίτσα. Μου’ρθε νταμπλάς.
-Μην ανησυχείς μαμά, θα ξαναβγάλει ουρά.
-Μα πως την κόψατε;
-Ε, να την πιάσαμε, της τραβήξαμε την ουρά και κόπηκε.
-….
Εγώ πάντως τα έδιωξα, να μην τα βλέπω μπροστά μου, αλλά τα παιδιά δεν πτοήθηκαν. Πήγαν γεμάτα περηφάνια και στον μπαμπά τους, ο οποίος όταν έμαθε την όλη ιστορία, τα συνεχάρει.
Συλλογή διηγημάτων του Άρθουρ Κλαρκ. Είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά με την ονομασία Expedition to Earth. Εδώ μάλλον θεώρησαν πως θα τραβήξει κόσμο το ομόνυμο διήγημα που ήταν και η βάση για την Οδύσσεια του Διαστήματος.
Δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο πάρα μόνο αυτό: respect.
Ο άνθρωπος αυτός έγραψε τα διηγήματα τη δεκαετία του 40!! Το μόνο λίγο ξεπερασμένο σε αυτά, είναι η μεγάλη αναφορά στη ραδιενέργια. Η ατομική ενέργεια συνεχίζει φυσικά να αποτελεί απειλή, αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτά που είχαμε ζήσει στη δεκαετία του 80. Παρότι λοιπόν έχουν περάσει πάνω από 60 χρόνια από τότε που τα έγραψε, συνεχίζουν να διαβάζονται με ευκολία και ευχαρίστηση.
Πιστεύω πως ο Κλαρκ μαζί με τον Ασίμωφ, είναι αξεπέραστοι και κλασικοί. Διάβασα πως αυτοί μαζί με τον Robert Heinlein, αναφέρονται ως “Big Three”. Από τον Heinlein όμως έχω διαβάσει μόνο το The Cat Who Walks Through Walls, το οποίο δεν με είχε ενθουσιάσει.
Όσο για τον Κλαρκ, τι μπορεί να πει κανείς για τον άνθρωπο του οποίου ιδέα ήταν οι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι;
Ένα από τα διηγήματα μέσα στη συλλογή, το “Ανωτερότητα”, διδάσκεται στο ΜΙΤ, στο τμήμα Μηχανολογίας.
Νομίζω πως μέσα στην επόμενη παραγγελία από το Αμαζον, θα είναι σίγουρα και μερικά βιβλία του ακόμα.
Garth Nix
Συλλογή διηγημάτων, με πρώτο πρώτο το ομόνυμο, το οποίο είναι μάλλον και ο κράχτης του βιβλίου, αφού διαδραματίζεται στο σύμπαν της τριλογίας της Sabriel - Lirael - Abhorsen (με την ευκαιρία να πω πως το πρώτο τουλάχιστον βιβλίο, το Σάμπριελ, έχει μεταφραστεί από τον Λιβάνη. Τρέξτε!). Όσοι λοιπόν την έχουν διαβάσει, σίγουρα θα ήθελαν λίγο ακόμα, όπως κι εγώ άλλωστε, και θα αγοράσουν αυτό το βιβλίο.
Δεν θα απογοητευτεί κανείς νομίζω. Η πρώτη ιστορία είναι πολύ ωραία, με πρωταγωνιστή τον Nicolas Sayre, ενώ η Λίραελ κάνει μια μικρή εμφάνιση. Μακάρι να υπήρχε κι άλλη…
Αλλά και τα υπόλοιπα διηγήματα είναι ωραία. Όλα έχουν την υποβόσκουσα μαυρίλα αλλά και το χιούμορ που μάλλον χαρακτηρίζουν τον συγγραφέα. Διηγήματα όπως το “From the Lighthouse”, έχουν προοπτικές να γίνουν καλά βιβλία κάποτε, έχει δύο διηγήματα βασισμένα στο μύθο του Αρθούρου, ένα fantasy solo adventure, αλλά και μια φοβερή παραλλαγή του παραμυθιού Χάνσελ και Γκρέτελ. Τα αγαπημένα μου ήταν μάλλον αυτό το τελευταίο και ένα διήγημα Γουέστερν, το Hope chest.
Το κάμπινγκ είναι φοβερό πράγμα. Και εγώ και ο Κωνσταντίνος έχουμε αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία και καλοκαίρια σε κάμπινγκ.
Θυμάμαι πολύ καλά την τεράστια σκηνή που είχαμε κάποτε, μια μπλε που ήταν και πολύ δύσκολο να τη στήσεις. Μετά ήρθε η τροχοσκηνή. Ο πατέρας μου είχε κάνει διάφορες πατέντες και κατασκευές και εκεί και είχαμε όλα τα κομφόρ, μέχρι και ψυγείο. Με παρέα άλλες οικογένειες κάναμε κάμπινγκ για κάνα μήνα (τότε ήταν συνηθισμένο να παίρνεις ένα μήνα άδεια, όχι σαν τώρα που μια εβδομάδα και πολύ σου είναι) και γυρνάγαμε όλη την Πελοπόνησο, άλλες φορές σε κανονικό κάμπινγκ και άλλες ελεύθερο.
Το ξαναλέω, το κάμπινγκ είναι φοβερό πράγμα. Έχεις μια ελευθερία, γυρνάς όλη μέρα με το μαγιό, ξαπλώνεις κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου, ξεχνάς τηλεοράσεις, ειδήσεις, υπολογιστές. Πραγματικά νόμιζα πως ο υπολογιστής θα μου λείψει πολύ, αλλά τίποτα τέτοιο δε συνέβει. Όλη μέρα κάναμε βουτιές στην πισίνα, παίζαμε τάβλι και λύναμε μετά μανίας sudoku, nurikabe και slitherlink. Ίσως να φαινόμασταν και λίγο περίεργοι στους γειτόνους μας έτσι αφοσιωμένοι όπως είμασταν πάνω από μια σελίδα όλη μέρα. Τα παιδιά επίσης στην πισίνα (πολύ περισσότερο από εμάς), ασκησούλες και τελίτσες, μίκυ μάους και εξερευνήσεις. Κάποιες στιγμές, ειδικά μεσημέρια, είχαμε μερικές γκρίνιες. Αλλά σε γενικές γραμμές όλα κύλησαν τέλεια. Μεσημέρια τρώγαμε κάνα σαντουιτσάκι και το βράδυ στη Μαραθούπολη, η οποία είναι ένα πολύ όμορφο χωριό, μέ νόστιμο και φτηνό σχετικά φαγητό. Εκεί τα παιδιά μας μάθανε και πατητό, με το οποίο ενθουσιάστηκαν.
Κάναμε παρέα με δύο οικογένειες κατά τη διαμονή μας εκεί και είχαμε και τη μεγάλη τύχη να έρθει στο χωριό και ένας καλός φίλος με τη γυναίκα του και να περάσουμε και μαζί τους ένα όμορφο τριήμερο.
Η Ιωάννα ήταν το σουξέ του κάμπινγκ. Έκανε σε όλους εντύπωση και τριγύρναγε γύρω γύρω σαν πεταλουδίτσα. Με έκανε να σκεφτώ διάφορα πράγματα, όπως το πως ο κόσμος προτιμά την τσαχπινιά από την εξυπνάδα και το πόσο μπορεί κανείς να εκμεταλευτεί καταστάσεις αν τυχαίνει να είναι κοριτσάκι όμορφο, έξυπνο και πεταχτούλι. Νομίζω πως ένα πετάρισμα βλεφαρίδας και ένα νάζι, τους ρίχνει όλους.
Πάντα μου έκανε εντύπωση το πως τα παιδιά κάνουν εύκολα φίλους. Δηλαδή πας στην παραλία και αυτά ρίχνουν μια ερευνητική ματιά γύρω, βρίσκουν που έχει άλλα παιδιά, πάνε και μπαίνουν στην παρέα. Γίνονται φίλοι, παίζουν και μετά φεύγουν. Το ίδιο γίνεται και με όλα τα μέρη, την πλατεία, τα μαγαζιά, όπου πας, αυτά κάνουν το ίδιο. Για κάποια παιδιά αυτή η διαδικασία διαρκεί λιγότερο από ότι για άλλα, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Έτσι δε μου έκανε εντύπωση το πως βρήκαν φίλους στο κάμπινγκ. Μάλιστα θα περίμενα να βρουν και περισσότερους. Αυτό ομως που μου κάνει εντύπωση είναι το πως σε αυτό το χώρο “κολλάνε” και οι μεγάλοι λίγη από αυτή τη συμπεριφορά. Στο κάμπινγκ είναι πιο εύκολο να μιλήσεις με τους γείτονές σου και ας είναι εντελώς ξένοι. Υπάρχει μια ελευθερία που σε κάνει να ξεχνάς για λίγο τους κανόνες και την απομόνωση και να μιλάς σε όποιον βρεθεί δίπλα σου. Κάνεις παρέα ακόμα και με άτομα που δεν πολυταιριάζεις, χαίρεσαι να μοιράζεσαι τα πράγματά σου και να βοηθάς τον διπλανό σου. Βλέπεις κάποιον καινούριο να έρχεται και χωρίς να στο ζητήσει πας κατευθείαν να τον βοηθήσεις να στήσει τη σκηνή του, να του δανίσεις το σφυρί σου, να του μάθεις τα κατατόπια. Θα δεις παρέα να παίζει κιθάρα και θα πας να τραγουδήσεις μαζί τους. Θα ακούσεις τον Ιταλό από πίσω να γελάει και θα γελάσεις κι εσύ. Θα φάτε μαζί σουβλάκια, θα περάσετε ώρες παίζοντας τάβλι και συζητώντας και μετά θα τελειώσουν οι διακοπές και θα πάει ο καθείς σπίτι του. Όπως κάνουν και τα παιδιά δηλαδή. Μια διαφορά μόνο υπάρχει. Οι μεγάλοι θα ζητήσουν να ανταλλάξουν τηλέφωνα. Μόνο που στο σπίτι όλα είναι διαφορετικά και όσο καλά και αν πέρασες με τους φίλους σου εκεί, τώρα γύρισες πίσω στη ρουτίνα. Αυτοί που γνώρισες θα είναι μακριά, θα είναι διαφορετικοί από εσένα, θα έχουν κι αυτοί άλλα στο μυαλό τους. Όσο καλές προθέσεις και να υπάρχουν, δύσκολα θα διατηρηθεί επαφή με ανθρώπους που γνωρίζεις στις διακοπές.
Ίσως εντέλει τα παιδιά να ξέρουν κάτι παραπάνω.
