Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

..θα θέλαμε να είχαμε το σπίτι.

Μπορεί να μην έχει τελειώσει, αλλά τώρα έχουμε κλειδί για να μπαίνουμε μέσα! Μπήκαν όλες οι πόρτες και παράθυρα. Μπορεί να μην έχουν τζάμια ακόμα, αλλά κάτι είναι και αυτό.

Ο μαρμαράς έχει κάτι μερεμέτια να κάνει, κάτι τα σοβατοπιά, κάτι τα πλακάκια της κουζίνας, κάτι τα μάρμαρα στα μπαλκόνια (για να δούμε πόσο καιρό θα του πάρει) και ο αλουμινάς φυσικά έχει να βάλει τζάμια και να φτιάξει τα κάγκελα.

Ο μπογιατζής υποτίθεται θα έρθει τη Δευτέρα. Να δω τι θα κάνουμε αν δεν τελειώσουν τα μερεμέτια…

Πάντως κάπως προχωράει το πράγμα.

Βιβλίο ΕΦ του Arthur C Clarke

Δυστυχώς έχασα κάτι από τη μαγεία αυτού του βιβλίου, γιατί αναγκάστηκα λόγω κούρασης να το διαβάζω 5-10 σελίδες τη φορά. Και είναι βιβλίο που άνετα το διαβάζεις μέσα σε μια μέρα.

Ασχολείται με ένα προσφιλές θέμα τα τελευταία χρόνια, την επικειμενη καταστροφή του πλανήτη από ένα αστρικό σώμα.

Μου άρεσε γιατί μπλέκει την επιστημονική φαντασία με την πραγματικότητα. Όλα τα γεγονότα που αναφέρει μέσα και έχουν συμβεί στο παρελθόν, είναι αληθινά.

Είναι καλογραμμένο, σου κινεί το ενδιαφέρον και θες να το διαβάσεις μονορούφι.

Λοιπόν αυτό το ποστ ξεκίνησε ως λίστα με όλα τα πράγματα που έχω βαρεθεί, αλλά μου φάνηκε πολύ μίζερο και πολύ εκτός του χαρακτήρα μου. Ναι, υπάρχουν μέρες που μου έρχεται να βάλω τα κλάματα από τα νεύρα, αλλά δε θα βοηθήσει να κάτσω να τα γράψω αυτά που μου προκαλούν τα νεύρα.

Κάνοντας τη λίστα κατάλαβα πως γενικά βαριέμαι τα πράγματα που τα κάνεις, τα κάνεις και τελειωμό δεν έχουν.

Θα αλλάξω τη λίστα των πραγμάτων που έχω βαρεθεί λοιπόν, με μια λίστα πραγμάτων που δεν τελειώνουν ποτέ.

Ό,τι και να κάνεις, όσο και να προσπαθήσεις, ό,τι μέσο και να έχεις, ποτέ μα ποτέ δεν θα τελειώσει:

• Η στίβα με τα άπλυτα ρούχα. Ακόμα και αν μια μέρα σου φανεί πως τα κατάφερες και μετά από 3567 πλυντήρια που έβαλες, όλα τα ρούχα σου είναι καθαρά, μη χαίρεσαι. Είναι οφθαλμαπάτη. Μετά από λίγη ώρα αν ξανακοιτάξεις το καλάθι, πάλι γεμάτο θα το βρεις.
• Η προσπάθειά σου να κάνεις τα παιδιά να τρώνε πάνω από το πιάτο τους. Άδικα χαλάς το σάλιο σου. Δεν μπορεί, κάποιο γονίδιο πρέπει να είναι, που τους επιτρέπει να τρώνε ξαπλωτά, να τρώνε καθώς παίζουνε, καθώς μιλάνε, καθώς περπατάνε, αλλά σε καμία περίπτωση πάνω από το πιάτο τους. Ακόμα και στο τραπέζι όταν κάθονται, θα αποφασίσουν ενώ κρατάνε το κομμάτι το φαγητό στο χέρι να γυρίσουν για να σου πουν κάτι και - πράγμα περίεργο - εκεινη ακριβώς τη στιγμή κάτι θα πάθουν τα δάχτυλά τους και θα τους πέσει κάτω.
• Η στίβα με τα άπλυτα πιάτα. Τι κι αν πλένεις 3 φορές την ημέρα; Τι κι αν έχεις έναν Κωνσταντίνο που του αρέσει να πλένει πιάτια; Όχι. Η στίβα αυτή αποκλείεται να φύγει. Το πιο πεισματάρικο πράγμα στον κόσμο είναι αυτός ο νεροχύτης. Δεν του αρέσει να είναι καθαρός βρε αδερφέ!
• Η προσπάθειά σου να κάνεις τον Γιώργο να συγκεντρωθεί στη δουλειά που πρέπει να κάνει. Είναι απλά αδύνατον. Πρέπει να συμβιβαστείς με το ότι θα κάνει 3 ώρες να γράψει 2 φορές τη φράση “Να ένα παπί” και ότι θα ξεχάσει τι πρέπει να κάνει μετά το βραδυνό φαγητό παρότι το κάνει κάθε βράδυ τα τελευταία 5 χρόνια.
• Το τρέξιμο με τους μαστόρους. Όσες φορές και αν σου πούνε “αύριο θα πάμε να βάλουμε την πόρτα”, θα είναι ψέμα. Κάθε φορά που νομίζεις πως μια δουλειά έγινε και πάει ησύχασες, ξανασκέψου το. Ή κάτι θα βγει στη μέση που δεν το είχες δει, ή αμέσως θα σου παρουσιαστεί άλλος λόγος για να τρέξεις. Ο Κωνσταντίνος αναρωτήθηκε σήμερα “άραγε θα ησυχάσω όταν τελειώσει το σπίτι;”. Αυτή η δουλειά μας έχει κάνει και τους δύο με νεύρα τσατάλια. Άντε να τελειώνει.
• Το μάζεμα. Είναι αδύνατο να περάσουν τα παιδιά από ένα δωμάτιο και να μην αφήσουν κάτι πίσω. Μπας και τους διαβάζουμε πολύ Κοντορεβυθούλη; Όπου και αν πας θα πατήσεις ένα λέγκο, θα κάτσεις σε μια κούκλα, θα κλοτσήσεις κάνα τέρας. Κι μια και εμείς οι δύο δεν φημιζόμαστε για την τακτικότητά μας, το πράγμα απογειώνεται.
• Η γκρίνια. “μαμά, ο Γιώργος μου είπε φύγε”, “μαμά, δε θέλω να πάμε εκεί”, “μαμά, δε μου αρέσει το φαγητό”, “μαμά, πότε θα μου βάλεις το χυμό μου”, “μαμά……” Μαμάκια. Άσε που με το σπίτι, έχουμε όλοι τις γκρίνιες μας. Τουλάχιστον το σπίτι κάποια στιγμή (που θα πάει θα έρθει κι αυτή  η μέρα), θα τελειώσει.

Αρκετά είπα. Πάω να πλυνω κάνα πιάτο…

Και τρυγιρνώντας στο “Ίντερνε” (που λένε και οι “Έτσι Ντε”) έπεσα πάνω στην επίσημη σελίδα του Δήμου Οιχαλίας Τρικάλων. Και εκεί που κοίταζα τί ωραία σελίδα έχουν κάνει, ενημερωμένη  και με περιεχόμενο, έπεσα πάνω στην φάτσα του Δημάρχου, σε μία όμορφη πολιτική διαφήμιση: “Υποψήφιος Δήμαρχος”…. Καλά να είναι εκεί, αλλά οι άλλοι υποψήφιοι που είναι?

Καλό το τρίκαλο?

Καλό, καλό… 

Η Στέλλα εχτές έφτιαξε πελτέ. Με την παραδοσιακή συνταγή που της είπε η γειτόνισα η κύρα Όλγα. Μάλιστα τον έφτιαξε μαζί με την κύρα Όλγα, σε παλιό καζάνι μάυρο, στην αυλή, με φωτιά από ξύλα. Η κύρα Όλγα είπε ότι πέρισυ χρησιμοποίησε γκάζι, και ξόδεψε μια μπουκάλα, 14 ευρώ, και έτσι φέτος θα το κάνουμε με τον παλιό τρόπο.

Πρωί πρωί με στείλανε να πάω στην αγορά να πάρω ένα καφάσι τομάτες. 20 κιλά παρακαλώ.

Τα έφερα και ξεκινήσαν. Τις πλύναν, τις κόψαν στα τέσσερα και τις βάλαν στο μπλέντερ να τις κάνουν όσο πιο μικρά κομματάκια γινόταν. Μετά αρχίσαν το βράσιμο. Έλα μου όμως που έπιασε ψιχάλα… Και έτσι βρέθηκα εγώ να κρατάω μια ομπρέλα πάνω από τον πελτέ….

Καιρό έχω να γράψω για το σπίτι.

Κάποια πράγματα έχουν προχωρήσει και κάποια όχι.

Ας πούμε τα αλουμίνια ΔΕΝ έχουν προχωρήσει. Πάμε από βδομάδα σε βδομάδα. Το Σάββατο που μας πέρασε υποτίθεται πως θα είχε ξεκινήσει την τοποθέτηση, σίγουρα αυτή τη φορά. Χα. Τα έχουμε μάθει πια. Πάντως τα έχει όντως έτοιμα πλέον (τα είδα με τα μάτια μου) και είπε πως θα του πάρει 2 μέρες η τοποθέτηση. Για να δούμε.

Τα πλακάκια έχουν προχωρήσει πολύ και αυτή τη βδομάδα τελειώνουν, μέσα κι έξω, σκάλες, βεράντες, τα πάντα. Τους έχει μείνει δηλαδή μόνο η εξωτερική σκάλα.

Επίσης προχωράει η πέτρα:

Έχουν περάσει πλέον αποχέτευση και ύδρευση και μένει να γίνει η σύνδεση.

Ντουλάπες και ντουλάπια κουζίνας έχουν μπει (τα κάτω ντουλάπια τουλάχιστον) και έχουμε παραγγείλει και πόρτες.

Πλέον έχει μπει και ο πάγκος της κουζίνας.

Αυτά. Τώρα πόσο καιρό θα μας πάρει ο αλουμινάς και μετά ο μπογιατζής δεν ξέρω. Θα δείξει, τι να πω. Πάντως έχω αρχίσει να πιστεύω πως το πάρτυ του Γιώργου θα γίνει στο τωρινό σπίτι…

Γενικώς δεν τα πάω πάρα πολύ καλά με την πολιτική.

Συνήθως όμως οι δημοτικές εκλογές είναι κάπως πιο ενδιαφέρουσες. Μπορείς πραγματικά να κάνεις τη διαφορά ψηφίζοντας, γιατί υπάρχουν υποψήφιοι δήμαρχοι που ξέρεις ότι ίσως και να κάνουν κάτι. Επίσης ξέρεις τι κουμάσι ήταν ο προηγούμενος δήμαρχος και (στην περίπτωσή μας) ΔΕΝ θέλεις να ξαναβγεί με τίποτα. Αρκετά φάγανε με τους ποδηλατόδρομους (που λέει ο λόγος ποδηλατόδρομους δηλαδή). Τέλος πάντων αυτό είναι άλλη ιστορία.

Αυτή τη φορά όμως πραγματικά έχω βαρεθεί. Από παντού με πλησιάζουν γνωστοί και άγνωστοι για να μου πουν πως οι ίδιοι ή κάποιος συγγενείς ή φίλος τους πάει για δημοτικός σύμβουλος. Μιλάμε πρέπει η μισή Καλαμάτα να κατεβαίνει στις εκλογές! Με παίρνουν τηλέφωνο πελάτες, μου μιλάνε γνωστοί στο δρόμο, μου πασάρουνε παντού καρτούλες, όλοι για να τους δώσω την ψήφο μου. Και να κατέβαιναν όλοι με το ίδιο κόμμα, κάτι θα γινόταν. Ελα μου όμως που ο καθένας κατεβαίνει και με κάποιον διαφορετικό υποψήφιο! Σας λέω τους βαρέθηκα όλους.

Για να καταλάβετε πόσος κόσμος κατεβαίνει στις εκλογές, ακούστε ιστορία.
Πάει σε μαγαζί φίλου μας ένας από τους υποψήφιους νομάρχες, να χαιρετήσει. Δίνει το χέρι του και η πρώτη του κουβέντα ήταν: “μήπως κατεβαίνετε κι εσείς;”. Μην αρχίσει την πάρλα τσάμπα κι άδικα…