Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

O Γιώργος και η Ιωάννα  έτρωγαν το βραδυνό τους.

Γιώργος: Μαμά, πες μας μια ιστορία.

Εγώ: Στέλλα, να τους πεις την ιστορία για τότε που ήμουν πειρατής στις μαύρες θάλασσες.

Γιώργος: Έλα μπαμπα, τι λες
Εγώ: Ναι καλέ, ήμουν πειρατής. Και η Στέλλα ήταν η κόρη του κυβερνήτη ενός νησιού εκεί στις μαύρες θάλασσες. Και μια φορά που είχα πάει εγώ να κλέψω από το σπίτι του κυβερνήτη, με είχε βρει ο κυβερνήτης και είχαμε αρχίσει την ξιφομαχία. (παίρνω θέση ξιφομαχίας και αρχίζω να ξιφομαχώ με τον αέρα). Και εκεί που παλεύαμε, ξαφνικά, βλέπω στην σκάλα να στέκεται η πεντάμορφη. Τα χάνω, σταματάω να παλεύω, και κοιτάω την πεντάμορφη. Ο κυβερνήτης όμως δεν σταμάτησε, και ερχόταν κατά πάνω μου με το ξίφος του. Τότε η πεντάμορφη μου φωνάζει “Πρόσεχε”, και εγώ απέκρουσα το ξίφος. Και συνέχισα να ξιφομαχώ, κοιτάζοντας όμως την πεντάμορφη. Η πεντάμορφη μου φωνάζει τότε “Μην κοιτάς εμένα”. Εγώ λοιπόν, για να μπορώ να την κοιτώ όσο θέλω, κάνω μία έτσι, και πετάω  το σπαθί του κυβερνήτη μακριά. Τον είχα λοιπόν στην άκρη του σπαθιού μου. Μου λέει λοιπόν αυτός: “Τί περιμένεις, σκότωσέ με παλιοπειρατή”. Και του λέω εγώ: “Δεν είμαι άνθρωπος που σκοτώνει. Ποιά είναι η κοπέλα?”. Και μου λέει αυτός: “Να την αφήσεις ήσυχη την κόρη μου”. Τότε εγώ, γυρνάω το ξίφος μου, του το δίνω, πέφτω στα γόνατα και του λέω: “Κυβερνήτη, ή σκότωσέ με, ή δώστη μου για γυναίκα μου”. Και μου λέει αυτός: “Μα τότε τι θα κάνω εγώ άμα σε κάνω εσένα, ένα πειρατή γαμπρό μου?” Του λέω λοιπόν: “Έλα στην Αθήνα να πουλάς φωτογραφικά”. Και πήρε λοιπόν το μικρό του σκάφος, και ήρθε στην Αθήνα, και άρχισε να πουλάει φωτογραφικά. Και μόλις εγώ με την πεντάμορφη κάναμε παιδιά, αποφασίσαμε ότι δεν μπορούσαμε πια να είμαστε πειρατής και πειρατίνα, και ήρθαμε στην Καλαμάτα για να μεγαλώσουν τα παιδιά μας με ηρεμία.

Γιώργος: Έλα μπαμπά, αφού δεν έγινε έτσι, την ξέρουμε την ιστορία της ζωής σου

(Η Στέλλα κρύβεται για να γελάσει)

Εγώ: τι λες βρε, ποιά είναι η ιστορία της ζωής μου?

Γιώργος: Ξέρουμε πως γνωριστήκατε. Δεν ήσουν αληθινός πειρατής, απλά έλεγες ότι ήσουν πειρατής και της είχες πάρει το τόπι της και αυτή ήρθε κολυμπώντας στο σκάφος που ήσουν εσύ.

(Ναι είχα διαβάσει και εγώ την aremarekoukounare )

Για κάποιο λόγο αυτό το έργο μου είχε κάτσει στραβά. Δεν ξέρω τι νόμιζα ότι θα ήταν, αλλά ήμουν σίγουρη πως δεν θέλω να το δώ.

Έκανα λάθος. Το είδε ο Κωνσταντίνος και μου ειπε πως θα είμαι χαζή αν δεν το δω και φυσικά είχε δικιο. Είναι πάρα πολύ καλό έργο.  Προσαρμογή από κόμικ (το οποίο δεν έχω διαβάσει) με αποτέλεσμα πολύ καλό (πψς λεμε fantastic four? καμία σχέση).

Ο V είναι μασκοφόρος εκδικητής. Δεν είναι ακριβώς σουπερήρωας, αν και έχει κάποιες σούπερ ιδιοτητες (εξαιρετικά αντανακλαστικά ας πούμε). Θέλει να εκδικηθεί όσους είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση που επικρατεί στην Αγγλία, αλλά και  για ό,τι έχει συμβεί σε αυτόν. Στην ιστορία μπλέκεται άθελά τους και μια κοπέλα. Το ποιός είναι ο V λέει ο ίδιος στην αρχή της ταινίας, ενώ παρουσιάζεται στην κοπέλα:

Voilà! In view, a humble vaudevillian veteran, cast vicariously as both victim and villain by the vicissitudes of Fate. This visage, no mere veneer of vanity, is a vestige of the vox populi, now vacant, vanished. However, this valorous visitation of a by-gone vexation, stands vivified and has vowed to vanquish these venal and virulent vermin van-guarding vice and vouchsafing the violently vicious and voracious violation of volition.
The only verdict is vengeance; a vendetta, held as a votive, not in vain, for the value and veracity of such shall one day vindicate the vigilant and the virtuous.
Verily, this vichyssoise of verbiage veers most verbose, so let me simply add that it’s my very good honor to meet you and you may call me V

(και ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε….)

Η ιστορία μου άρεσε πολύ, η Νάταλι Πόρτμαν μου άρεσε πολύ. Στιγμές στιγμές είναι εξαιρετικά ποιητική ταινία, άλλες είναι περιπέτεια, άλλες ιστορία αγάπης, άλλες ψιλοσπλάτερ (το οποίο είναι το μόνο που με χάλασε. Τι δουλειά έχει το αίμα στο υπολοιπο ύφος της ταινίας;). Ψάξτε για το V σε πολλές αναφορές, λέξεις, σχήματα στην ταινία.

Και σίγουρα δείτε το

Λεπτομέρειες στις Κριτικές 

Βιβλίο επιστημονικής φαντασίας από τον Orson Scott Card, βραβευμένο με Hugo και Nebula.

Απορώ πως δεν το είχα ακούσει ποτέ πριν ούτε το βιβλίο, ούτε τον συγγραφέα. Το διάβασα μέσα σε 3 μέρες κι ας είχα χιλιάδες άλλα πράγματα να κάνω. Το ένα βράδυ ξενύχτησα και σήμερα το πρωί δεν έκανα τίποτα άλλο.

Συνήθως βιβλία ή ταινίες με πολεμικό θέμα δεν με συγκινούν. Αυτό είναι γεμάτο με μάχες, ακαδημιες πολέμου, στρατιωτικά παιχνίδια… Κι όμως δεν μπορούσα να το αφήσω. Έχω ακούσει άποψη που λέει ότι είναι ύμνος στο μιλιταρισμό και στην ξενοφοβία. Αλλά όπως είπα κι εκεί, δεν συμφωνώ. Πιστεύω το ακριβώς αντίθετο. Βέβαια είπαμε, ο καθένας έχει μια συγκεκριμένη ιδεολογία και προσωπικότητα και πάντα όταν διαβάζει ένα βιβλίο το νόημα που λαμβάνει έχει άμεση σχέση με αυτές.

Υπόθεση: Η γη έχει δεχτεί δύο φορές επίθεση από εξωγήινους και σε αναμονή μιας τρίτης ψάχνει ανάμεσα σε χαρισματικά παιδιά να βρει τον επόμενο διοικητή. Ο Έντερ είναι η μεγαλύτερη ιδιοφυΪα και κερδίζει σε όλα τα πολεμικά παιχνίδια. Ποιό είναι το τίμημα όμως και θα τα καταφέρει μέχρι το τέλος;

Παρακολουθούμε τον Εντερ και την πορεία του στην Ακαδημία Πολέμου. Είναι καλογραμμένο, ο χαρακτήρας του Εντερ καλοδουλεμένος, σε τραβάει να το τελειώσεις και το τέλος είναι πολύ αξιόλογο, με κάποιες ανατροπές.

Απ’ ό,τι έμαθα σήμερα υπάρχει και συνέχεια σε δεύτερο βιβλίο που λέγεται “ο εκπρόσωπος των νεκρών”, το οποίο έχει επίσης κερδίσει και τα δύο βραβεία, και πολλά ακόμα στη συνέχεια (τουλάχιστον άλλα έξι). Πάντως αυτό που διάβασα τώρα, διαβάζεται και μόνο του.

Γενικώς δεν ασχολούμαι με τα τεκταινόμενα στη μπλογκόσφαιρα και αποφεύγω τους καβγάδες. Διαβάζω όσους μου αρέσουν (ίσα που το προλαβαίνω και αυτό) και αυτό είναι.

Αλλά αυτή είναι διαφορετική περίπτωση. Ξέρω πως έχουν γράψει όλοι για αυτό, αλλά δεν γίνεται να μην το αναφέρω και να μη το σχολιάσω.

Είναι ποτέ δυνατόν, είναι, να είναι τόσο άσχετος ο κόσμος; Πως κύριε κάνεις δίωξη έτσι χωρίς να το ψάξεις το θέμα; Γιατί κάνεις μήνυση στον blogme και όχι σε αυτόν που σε πρόσβαλε τέλος πάντων; Διάβασα φυσικά διάφορες απόψεις για αυτό, όπως το ότι δεν μπορεί να βρει τον ανώνυμο που τον προσέβαλε και κάνει τη μήνυση εκεί που μπορεί. Αλλά πως το δέχονται αυτό; Έτσι μπορεί ο καθένας να κάνει μια μήνυση και όποιον πάρει ο χάρος; Η αστυνομία δεν πρέπει να ψάξει να δει αν έχει βάση αυτό που ισχυρίζεται ο άλλος, πριν κουβαλήσει τον άνθρωπο στο κρατητήριο και πριν του καταστρέψει την καριέρα;

Έχει γίνει θέμα μεγάλο και ελπίζω να συνεχίσει έτσι.

Εγώ τα έμαθα από τον αρκούδο, τον ανδρέα και τη Μαρίνα και πολλούς άλλους. Δείτε τα όμως πως τα λέει ο ίδιος.

Είπα να ξεφύγω για λίγο από την επιστημονική φαντασία. Ήθελα κάτι λίγο πιο ανάλαφρο.

Έτσι διάβασα αυτό το ωραίο βιβλιαράκι. Έχει μέσα ερωτήσεις που έκαναν παιδιά, ερωτήσεις απλές όπως “γιατί δεν μπορώ να τρώω μόνο τηγανιτές πατάτες” και “γιατί ο ουρανός είναι μπλε”. Οφείλω να ομολογήσω πως έμαθα κι εγώ μερικά πραγματάκια και σίγουρα θυμήθηκα πολλές πληροφορίες που είχα μάθει στο σχολείο και είχα εντελώς ξεχάσει.

Μου άρεσε. Απευθύνεται σε παιδιά 10-12 χρονών, αλλά σίγουρα όλοι το διαβάζουν ευχάριστα. Άλλωστε νομπελίστες είναι αυτοί που απαντούν, δε θα μπορούσαν ούτε να έχουν μείνει ακριβώς στο θέμα τους, ούτε να πουν κάτι τόσο πολύ απλό που δεν θα το διάβαζε μεγάλος ευχάριστα.

Και μια μικρή λεπτομέρεια. Στον πρόλογο του βιβλίου ένα παιδάκι ρωτάει τον μπαμπά του “Γιατί υπάρχεις;”. Εκείνος αντί να απαντήσει, του ανταποδίδει την ερώτηση και βάζει το παιδί να απαντήσει γιατί υπάρχει. Το παιδί απαντάει: “για να παίζω”.
Ο Κωνσταντίνος έκανε την ίδια ερώτηση στο Γιώργο. Εκείνος απάντησε “γιατί με γέννησε η μαμά μου”. Τετράγωνη λογική.

Περισσότερες λεπτομέρειες για το βιβλίο στις Κριτικές 

Τι κάνεις όταν ένα πολύ δικό σου και αγαπημένο άτομο, βρίσκεται σε μια άσχημη κατάσταση και δεν μπορείς να βοηθήσεις; Τι κάνεις όταν τον βλέπεις να οδεύει σε λάθος δρόμο και ό,τι και να πεις δεν ακούει; Όταν ξέρεις πως αυτό που πάει να κάνει θα τον κάνει ακόμα χειρότερα, αλλά αυτός είναι ξεροκέφαλος και δεν καταλαβαίνει τίποτα;

Η καρδιά μπορεί να σε παρασύρει να κάνεις τις πιο μεγάλες ανοησίες και το μυαλό παύει να λειτουργεί. Και όταν κάποιος δίπλα σου βλέπει το λάθος και στο λέει, γίνεται και κακός. Και έτσι μένει παρατηρητής μόνο στην επερχόμενη καταστροφή.

Νιώθω πολύ άσχημα που δεν μπορώ να βοηθήσω.

Όλο και κάτι κάνω στο site με τις κριτικές.

Πρόσθεσα κριτική ταινιών και σειρών.

Την παρασκευή μάλλον το pathfinder είχε τις κριτικές στην πρώτη σελίδα του. Δεν εξηγείται διαφορετικά, γιατί είχα 375 επισκέψεις! Από τη μια το γνώρισε πολύς κόσμος, αλλά από την άλλη ήταν λίγο νωρίς. Τι να δει κανείς σε ένα χώρο που έχει 20 πράγματα όλα κι όλα;