Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Είναι η τελευταία φορά που γράφω από αυτό το σπίτι. Την επόμενη φορά που θα κάνω ποστ, θα είναι από το καινούριο μας (γι’αυτό μπορεί να πάρει και μερικές μέρες, δεδομένου ότι δεν μας έχουν συνδέσει την adsl ακόμα).

25 ήρθαμε και 25 φεύγουμε. Τότε ήταν Μάρτης του 2003. 3,5 χρόνια περίπου σε αυτό το σπίτι, περάσαμε πολύ όμορφα. Είναι ένα τέλειο σπίτι με αυλή και κήπο, ήσυχο. Λίγο παλιό, με τα προβλήματα που φέρνει αυτό, αλλά το αγαπήσαμε. Εδώ μεγάλωσε η Ιωάννα, μίλησε και έγινε παιδάκι.

Θα μου λείψει λίγο αυτό το σπίτι. Θα μου λείψει ο ψιλικατζής και ο χασάπης απέναντι, θα μου λείψει και η σπιτονοικοκυρά μου. Λυπάμαι λίγο που φεύγω και λυπάμαι που έπρεπε να τσακωθούμε με τον σπιτονοικοκύρη δυό μέρες πριν αδειάσουμε το σπίτι.

Χαίρομαι όμως φυσικά γιατί πάμε στο δικό μας σπίτι, μετά από τόσο κόπο και άγχος. Μια βδομάδα τώρα είμαι πάνω, καθαρίζω και τρέχω. Τρέχουμε και οι δύο δηλαδή και απογοητευόμαστε λίγο γιατί μετά από τόση πίεση και ακόμα μαστόρους έχουμε μέσα, θα μετακομίσουμε και ο υδραυλικός θα τελειώσει την Τρίτη… Μάλλον θα χρειαστεί να μείνουμε 2-3 μέρες στην πεθερά μου…

Πάντως σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Φεύγουν από εδώ μέσα όλα τα έπιπλα και ελπίζουμε όλα μας τα πράγματα.

Αρχίζει μια καινούρια εποχή (ή όπως έλεγε η Monica στα φιλαράκια it’s the end of an era).

Πριν από λίγο καιρό, η Ιωάννα είχε πει στον μπαμπά της: “να σου πω ένα μυστικό; Εγώ στο σχολείο, όταν δε με βλέπει κανένας, κόβω τα μαλλιά μου και κρατάω τις τριχούλες σε ένα κρυφό μέρος, να μη τις βρει κανείς”.

Βέβαια προσπαθήσαμε να της πούμε πως δεν είναι και τόσο καλό αυτό, γιατί τα μαλλιά της, αν τα κόβει μόνη της, θα γίνουν στο τέλος χάλια και ούτε κοτσιδάκια θα μπορεί να κάνει ούτε τίποτα. Φάνηκε να καταλαβαίνει (αλλά από την άλλη πάντα έτσι κάνει. Συμφωνεί μαζί σου και μετά κάνει του κεφαλιού της. Αναρωτιέμαι από που το πήρε αυτό…. ). Σε κάποια φάση την ξαναρώτησα (με το σωστό τρόπο όμως “σε έχει πάρει χαμπάρι η κυρία σου που κόβεις τα μαλλιά σου ακόμα;” με συνομωτικό τρόπο και όχι (Ιωάννα μου, τα μαλλιά σου τα κόβεις ακόμα;”) και φυσικά κατάλαβα πως δεν έχει σταματήσει.

Μέχρι τώρα όμως έκοβε 2-3 τριχούλες. Σήμερα το πρωί, βρήκα στο κρεββάτι της (και μετά σε όλο το σπίτι) ολόκληρες τούφες από μαλλιά. Μιλάμε για τούφες των 20 εκατοστών, έτσι; Η αλήθεια είναι πως στην αρχή κόπηκαν τα πόδια μου και άρχισα να σκέφτομαι, ως γνήσια ελληνίδα μάνα, τι ανίατη αρρώστεια έχει πάθει το παιδί μου και του φεύγουν τούφες τα μαλλιά του. Φόβος που εντάθηκε όταν πήγα να τη χτενίσω και τα μαλλιά της ήταν μια τζίβα από την οποία μου μέναν στα χέρια τούφες και τούφες.

Μετά όμως συνήλθα, είδα πως οι τρίχες αυτές δεν ήταν τόσο μακριές όσο τα μαλλιά της και είδα κιόλας ολόκληρες τούφες στο κεφάλι της που ήταν τόσο κοντές όσο τα μαλλιά του Γιώργου. Έτσι σκέφτηκα όλα τα προηγούμενα και κατάλαβα τι έχει γίνει. Η ερώτηση που έκανα και έπιασε ήταν “με το κίτρινο ψαλίδι τα έκοψες Ιωαννούλα τα μαλλιά σου;”, γιατί όσο τη ρωτάγαμε με φυσιολογικές ερωτήσεις (”Ιωάννα μου τα έκοψες εσύ τα μαλλιά σου;”) αρνιόταν να απαντήσει και έλεγε, ως συνήθως ότι δεν θυμάται. (παρά τις διαβεβαιώσεις μας πως δεν πρόκειται να τη μαλώσουμε).

Είπε λοιπόν πως τα κόβει και στο σχολείο και στο σπίτι. Της εξηγήσαμε ξανά πως δεν είναι σωστό και πως όταν μεγαλώσει μπορεί να γίνει κομμώτρια και να κόβει τα μαλλιά όλου του κόσμου, αλλά ακόμα και τότε δεν θα μπορεί να κόβει τα δικά της γιατί θα είναι σαν κουρεμένο γίδι.

Τώρα αν κατάλαβε και αν το σταματήσει, δεν ξέρω. Ξέρω πως όταν ηρεμήσουμε κάπως πρέπει να κάνουμε επίσκεψη στην κομμώτρια να της συμμαζέψει λίγο αυτό το πράγμα που έχει κάνει στο κεφάλι της.

Στην αρχή πιπιλούσε το δάχτυλό της. Όταν το έκοψε αυτό, ξεκίνησε να τρώει τα νύχια της (ΚΑΙ των ποδιών!!). Τώρα κόβει τα μαλλιά της. Τι θα σκαρφιστεί στη συνέχεια, δεν ξέρω….

Καινούριος Τζέιμς Μποντ. Καινούριος θα έλεγα από κάθε άποψη.

Καινούρια ταινία, καινούριος ηθοποιός, κανούρια άποψη και η ιστορία ξεκινάει από την αρχή.

Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που γράφτηκε και μαθαίνουμε πως έγινε 00 ο 007 και τα πρώτα του κατορθώματα. Ο καινούριος Τζέιμς είναι πολύ σκληρός, αγέλαστος, άκαρδος, με υψηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης και εγωισμού. Καθόλου δεν με πείραξε ότι είναι ξανθός, πιστεύω πως ο Ρότζερ Μουρ ήταν πολύ πιο φλούφλης από αυτόν. Ίσα ίσα που αυτός είναι πολλά βαρύς, με ένα κορμί που οι προηγούμενοι ούτε στον ύπνο τους δεν είχαν δει. Δεν έχει γκάτζετς (δεν έχει καν Q), δεν έχει απίθανα πράγματα (όπως το να πηδάει στον αέρα και να πιάνει ένα αεροπλάνο), δεν μένει ατσαλάκωτος, δεν πίνει μαρτίνι shaken not stirred και σε όλη την ταινία κοιμάται μόνο με μια γυναίκα!

Είναι λοιπόν ένας εντελώς καινούριος Τζέιμς, πολλά υποσχόμενος. Όσο για την ταινία, ε, δεν είναι και καμιά κουλτούρα! Αλλά περνάς καλά, βλέπεις δράση, Τζέιμς, κακούς και λίγο έρωτα… Τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν Τζέιμς Μποντ;

Για περισσότερες πληροφορίες και απόψεις, στις Κριτικές

Χτες ξεκινήσαμε το καθάρισμα και σήμερα πήγαμε τις πρώτες κούτες.

Ναι, βέβαια ήταν μόνο κούτες από το πατάρι για τη σοφίτα, αλλά είναι μια αρχή.

Ο μπογιατζής τελειώνει αύριο (το σπίτι έχει γίνει μια κούκλα!) και μέσα στην εβδομάδα θα τελειώσει υδραυλικός και ηλεκτρολόγος.

Αυτό ήταν, τελείωσαν τα ψέμματα, μετακομίζουμε. Όλη την εβδομάδα που μας έρχεται προβλέπεται σκληρή φασίνα για να καθαρίσει το σπίτι και μπόλικες διαδρομές για να μεταφέρουμε σιγά σιγά πράγματα.

Όποιος καλός άνθρωπος θέλει να βοηθήσει, ευπρόσδεκτος. Διαμονή και διατροφή δωρεάν και προβολές sf για την ξεκούραση…

Το γράφω αυτό το όνειρο γιατί ήταν περίεργο και μεγάλο και το θυμάμαι καλά. Αν βαριέστε, δεν χάνετε τίποτα απλύτως να μη το διαβάσετε…

Είμαστε στην Κίνα σε μια μεγάλη πολυκατοικία μέσα στο κέντρο της πόλης. Δεν ξέρω αν το γνωρίζαμε από πριν, αν είχαμε πάει επίτηδες εκεί η όχι, αλλά τη στιγμή που άρχισε το όνειρο κατάλαβα πως θα γινόντουσαν τα εξής: οι Αμερικανοί θα βομβάρδιζαν την πόλη και θα κατέστρεφαν ένα συγκεκριμένο σημείο της. Θα το έσβηναν από το χάρτη. Και εμείς βρισκόμασταν σε πολυκατοικία ακριβώς σε εκείνο το σημείο. Έπρεπε λοιπόν να φύγουμε πολύ γρήγορα γιατι δεν είχαμε χρόνο. Έτσι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε από εκεί που είμασταν (με δυσκολία όμως) και στο δρόμο καταφέραμε να σταματήσουμε για λίγο στο δωμάτιό μας για να πάρουμε λίγα πράγματα. Αυτά που έσωσα (γιατί όλα τα υπόλοιπα πράγματά μας θα γινόντουσαν στάχτη φυσικά και το ξέραμε) ήταν 4 βιβλία (το μπλογκ μου, ένα βιβλίο με συνταγές, ένα βιβλίο με ζώα και ένα άλλο) και τη φωτογραφική μηχανή (να λοιπόν τι είναι σημαντικό για μένα). Τα παιδιά πήραν από ένα παιχνίδι και συνεχίσαμε να κατεβαίνουμε.

Βγήκαμε από την πολυκατοικία και διασχίσαμε διάφορα χαλάσματα, πέτρες με καρφιά κλπ (παρότι δεν είχε πέσει βόμβα ακόμα) και βγήκαμε σε μια πλατεία. Μάθαμε πως εκείνη η πλατεία ήταν το σωστό μέρος να είναι κανείς γιατί ηταν αρκετά μακρυά από το σημείο που θα έπεφταν οι βόμβες, αλλά σε τέλεια θέση για να παρακολουθήσουμε το κοσμοϊστορικό γεγονός. Κάτσαμε λοιπόν και περιμέναμε. Αναρωτιόμασταν αν ήταν αλήθεια όλο αυτό και μηπως ήταν κάποιο κόλπο μόνο και μόνο για να εκκενώσουν την συγκεκριμένη περιοχή, γιατί μας φαινόταν περίεργο να εξαλείψουν από το χάρτη το κέντρο της πόλης. Όμως εκείνη τη στιγμή (και ενώ είχε αρχίσει να βραδιάζει) είδαμε στον ουρανό αεροπλάνα. Πέρασαν και έριξαν από 3-4 βόμβες το κάθε ένα. Το πρώτο περίεργο ήταν ότι δεν ακούσαμε θόρυβο. Το δεύτερο ήταν πως μαζί με τις βόμβες έπεσαν και μερικοί μετεωρίτες. Οι μετεωρίτες έπεσαν εκεί που ήμασταν εμείς, αλλά δεν έγινε ζημιά. Μάλιστα 2 από αυτούς έπεσαν ακριβώς δίπλα μου (ένας τεράστιος στα αριστερά μου και ένας μικρός στα δεξιά) αλλά ούτε κρατήρας ούτε ζημιά, ούτε έπαθα κάτι.

Μπροστά μας είχε γίνει μια μεγάλη τρύπα και είδαμε ένα διαστημόπλοιο (των αμερικανών) να κατεβαίνει και αμέσως ένα άλλο (των κινέζων) να έρχεται, να γυρνάει ανάποδα και να μαγκώνει με τον ουρανό του τον ουρανό του άλλου διαστημόπλοιου. Τράβηξε το διαστημόπλοιο και το πέταξε πάνω σε ένα κτήριο για να το καταστρέψει ενώ εμείς ζητωκραυγάζαμε. Βγήκαν από μέσα οι δύο πιλότοι και άρχισαν να παλεύουν με τα χέρια (!) και όταν είδαν πως δεν νικούσε κανείς έβγαλαν κάτι μπουκαλάκια μικρά γυάλινα (σαν αυτά της ομοιοπαθητικής με τη μια κάψουλα), τα ανοίξανε και ήπιαν κάτι από μέσα. Στην αρχή νόμιζα πως είναι δηλητήριο για να αυτοκτονήσουν, αλλά μετά είδα και τον Κωνσταντίνο να τους βοηθάει και να πίνει μαζί τους και κατάλαβα πως ήταν κάποιο ποτό.

Μετά από αυτό ένα άλλο διαστημόπλοιο ήρθε στην τρύπα (προφανως των αμερικανών) και ήταν γεμάτο σπόρους (σαν τεράστιες καφέ φακές). Τις άδειασε στην τρύπα και αυτές έπιασαν αμέσως. Άρχισα να ψάχνω τη φωτογραφική μηχανή, γιατί ήταν κάτι μοναδικό και είδα ότι την είχε μια φίλη μου (η Ελένη) και τράβαγε φωτογραφίες. Κάτι σαν κολοκυθιά με πορτοκαλί ανθούς φύτρωσε και άρχισε να εξαπλώνεται.

Όταν το είδαμε αυτό αποφασίσαμε να φύγουμε από εκεί (δεν ξέραμε κατά πόσο ήταν επικίνδυνα αυτά τα λουλούδια και τι ακριβώς θα κάνανε). Περάσαμε πάλι από χαλάσματα και βγήκαμε σε ένα δρόμο. Όμως εκεί σκέφτηκα πως δεν είχα πάρει από το σπίτι στην ουσία τίποτα χρησιμο. Ούτε λεφτά, ούτε κινητό, ούτε διαβατηριο. Αγχώθηκα για λίγο και τότε συναντήσαμε κάτι τύπους που προσφέρθηκαν να μας πάρουν στο αυτοκίνητό τους. Μάλιστα ήταν πολύς κόσμος και τα παιδιά τα έβαλαν να κάτσουν στο πορτ μπαγκάζ (το οποίο όμως δεν ήταν από αυτά τα κλειστά που έχουν τα σεντάν αυτοκίνητα. Ηταν από τα άλλα που έχουν πόρτα με παράθυρο κι έτσι ήταν καλά) σε μια ροζ κουβέρτα. Μετά από λίγο σκέφτηκα πως μάλλον έχω και λεφτά και διαβατήριο, μια που αυτά είναι κάτι που θα είχα στην τσάντα της μέσης την οποία προφανώς πρέπει να είχα πάρει μαζί. Έτσι άρχισα να χαίρομαι τη διαδρομή (που ξαφνικά είχε γίνει ποτάμι με κύκνους) και είπα “Γιώργο, είμαστε στην Κίνα, το ξέρεις;”

Κάπου εκεί με ξύπνησε η Ιωάννα…

Ποιόν αγαπάω περισσότερο:

Γυρνάμε από εκδρομή, βραδάκι και φαίνονται από το αυτοκίνητο τα αστέρια
Γιώργος: -Αυτό εκεί το αστέρι θα το βγάλω Στέλλα
Ιωάννα: - Κι εγώ αυτό το αστέρι θα το βγάλω Ιωάννα

Αυτοεκτίμηση:

-Μπράβο Ιωάννα, το έμαθες πολύ γρήγορα το ποίημά σου
-Σαν τον Γιώργο ε;
-Ναι, σαν τον Γιώργο. Άλλωστε είσαι το ίδιο έξυπνη με τον Γιώργο έτσι δεν είναι;
-Ναι… (μετά από λίγα δευτερόλεπτα και με ελαφρώς διστακτικό τόνο) όμως μαμά, ο Γιώργος είναι λίγο πιο χαζός από εμένα…

Γευστικές προτιμήσεις:

-Μαμά, ξέρεις τι έφαγα σήμερα; (γεμάτη ενθουσιασμό)
-Τι έφαγες μωρό μου;
-Άμμο! (με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό)
-ΤΙ ΕΦΑΓΕΣ;; (χωρίς καθόλου ενθουσιασμό)
-Άμμο. Κάναμε πως ήταν τα γενέθλια του Γιάννη, του φτιάξαμε τούρτα από άμμο και την έφαγα. Γι’ αυτό κάνει κριτς κριτς το στόμα μου.

Σιχαίνομαι καθόλου;;

(Γιώργος έντρομος) Μαμά, μαμά, έλα γρήγορα. Η Ιωάννα ήπιε νερό από το μπολ του σκύλου!

Την Κυριακή αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στην Αρχαία Ολυμπία. Αν και ποτέ δεν χρειάζεσαι πραγματικά κάποιο λόγο για να πας εκδρομή, εμείς είχαμε δύο πολύ σημαντικούς. Πρώτον είχαμε φιλοξενούμενο από τη Δανία που έπρεπε να δει και κάτι πέρα από την Καλαμάτα σε αυτό το ταξίδι του και δεύτερον ήταν μια σούπερ ευκαιρία να συναντήσουμε την καλή μας (πλέον) φίλη Σοφία.

Έχοντας λοιπόν τυπωμένες τις εξαιρετικές οδηγίες, ένα χάρτη καλού κακού, τη φωτογραφική μας μηχανή και μπόλικη καλή διάθεση ξεκινήσαμε. Κάναμε τη στάση μας στα Λουτρά του Καϊάφα για να δούμε πόσο μπορεί να παραμελήσει κανείς έναν όμορφο χώρο, μια στάση στα Κρέστενα για να παραλάβουμε τη Σοφία, μια στάση στο φράγμα ενός ποταμού του οποίου δυστυχώς η λειψή μου μνήμη δεν συγκράτησε το όνομα και τέλος φτάσαμε στην Αρχαία Ολυμπία (όχι τη γιαγιά μου, αυτή είναι άλλη αρχαία Ολυμπία). Η διαδρομή ήταν γενικώς όμορφη και κάπως διαφορετική από αυτά που βλέπουμε εδώ τριγύρω (βλέπε “μόνο ελιές”). Το χωριό επίσης όμορφο και το πετύχαμε και σε ήσυχη μέρα.

Φυσικά το σουξέ της ημέρας ήταν χωρίς άλλο το Μουσείο, αλλά κυρίως ο αρχαιολογικός χώρος δίπλα, με αποκορύφωμα για τα παιδιά το Στάδιο. Περιτό να πω πως ο Γιώργος είχε πάθει μια… έξαψη να το πω, πλάκα να το πω… Βρισκόταν ανάμεσα σε αρχαία, σε αγάλματα, είδε περικεφαλαίες και περικνημίδες και ασπίδες και δόρατα, έτρεξε στο στάδιο, έπρηξε την Σοφία στις ερωτήσεις… Μη βρει άνθρωπο να απαντάει σε ερωτήσεις, μετά δεν τον αφήνει σε ησυχία. Βέβαια έχασε η Σοφία την ησυχία της και την βρήκα εγώ για λίγο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Φυσικά και η Ιωάννα πέρασε εξίσου καλά και ευχαριστήθηκε την όλη εκδρομή, είδε τα εκθέματα του μουσείου, χάζεψε με τη βρύση που τρέχει σαπούνι στις τουαλέτες του (μεγάλη χλίδα οι τουαλέτες του μουσείου), έφτιαξε μετάλλια από άμμο για να πάρει όταν θα έτρεχε στο στάδιο και άκουγε πολύ προσεκτικά όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του Γιώργου (μόνιμη τακτική. Η ίδια δεν ρωτάει ποτέ -όχι ότι προλαβαίνει κιόλας- αλλά ακούει τα πάντα και μαθαίνει έτσι).

Αφού χορτάσαμε το πνεύμα μας, πήγαμε να χορτάσουμε και την κοιλιά μας με νόστιμα παϊδάκια κοτόπουλου και φρεσκοψημένες βάφλες με παγωτό Δωδώνη.

Γυρίσαμε με καινούριες εμπειρίες στην ψυχή μας, καινούριους φίλους στην καρδιά μας και καινούρια dvd στην τσέπη μας!  Υπάρχει τίποτα καλύτερο;;