Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Δεν μπορώ να πω. Πάντα είχα ένα κάτι εναντίον των ποιημάτων στις σχολικές γιορτές. Όλα αυτά τα εθνικόφρονα και τα “εμπρός να πολεμήσουμε τους Τούρκους/Ιταλούς/Γερμανούς κλπ” κάπως μου γυρνάνε το στομάχι.

Η 17 Νοέμβρη πίστευα μέχρι τώρα πως ήταν λίγο διαφορετική γιορτή. Αν και βρίσκω ελαφρώς γελοίο το να τραγουδούν παιδιά νηπιαγωγείου ή πρώτης δημοτικού το χελιδόνι (τι να καταλάβουν τα μικρά τώρα…), είναι μια γιορτή που αξίζει να την γιορτάζουμε. Δεν είναι σαν την 28η Οκτωβρίου που γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου (αντί για τη λήξη του).

Σήμερα όμως πήρα στα χέρια μου το ποίημα που πρέπει να μάθει η Ιωάννα για τη γιορτή που θα κάνουν στο νηπιαγωγείο. Έλεος βρε παιδιά… Μα είναι δυνατόν ένα μικρό παιδάκι 4 χρονών να πρέπει να μάθει το

“Οχι άλλα δάκρυα, κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί;” ;;;;;;

Μετά από τόσο καιρό έχω να πω τα εξής:

Παράπονα έκανα στην κυρία, όπου η εξήγηση ήταν “μα αφού δεν κάθονται να χαλαρώσουν, τι να κάνω, τους βάζω λίγη τηλεόραση”. Μετά έκανα παράπονα στην διευθύντρια που μου είπε πως δεν είχε ιδέα και πως θα της μιλούσε.

Μετά από αυτό πράγματι για λίγο καιρό δεν βλέπανε τηλεόραση. Αλλά έγιναν και άλλα διάφορα που μαρτυρούσαν πως η κυρία αυτή δεν έχει καμία πειθαρχία στα παιδιά και την κάνουνε ό,τι θέλουνε. Και είναι πράγματα από λίγο πολύ απλά, όπως το να δίνει στην Ιωάννα να τρώει ψωμί από άλλα παιδιά όταν βάζει τα ψευτοκλάματα γιατί δεν της αρέσουν οι φακές της μέχρι άκρως επικίνδυνα, όπως το να αφήνει τα παιδιά να σκαρφαλώνουν πάνω στα θρανία και να κάνουν τσουλήθρα με το κεφάλι.

Έχω κάνει άλλες δύο φορές παράπονο από τότε και έχω ακούσει και αρκετές ακόμα μαμάδες να παραπονιούνται. Η άλλη κυρία δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Είναι και αυτή σε δύσκολη θέση. Η εν λόγω “νηπιαγωγός” παρότι έχει σπουδάσει νηπιαγωγός έχει θητεύσει ως καθηγήτρια γαλλικών σε γυμνάσιο. Είναι πρώτη φορά που δουλεύει σε νηπιαγωγείο (και τα έχει βρει σκούρα). Η διευθύντρια όπως είπα είναι σε δύσκολη θέση. Της κάνει τις παρατηρήσεις αλλά δεν μπορεί να κάνει και πολλά ακόμα. Ρώτησα αν μπορούμε να το πάμε πιο ψηλά το ζήτημα, αλλά μου είπαν πως δεν θα βγει τίποτα γιατί α)δεν δίνουν σημασία, β)υποστηρίζουν τους συναδέλφους, γ)δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα για τα νήπια και τίποτα που να ορίζει το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν και δ)γιατί δεν υπάρχουν νηπιαγωγοί για να πάρουν τη θέση της και έτσι η εναλακτική θα είναι να κλείσει ως ολοήμερο.

Έτσι λοιπόν δεν ξέρω τι να κάνω. Η διευθύντρια όταν της είπαμε πως σκεφτόμαστε να πάρουμε την Ιωάννα από εκεί, μας παρακάλεσε να περιμένουμε λίγο. Δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει τίποτα, γιατί ακόμα και να θέλει πλέον η κυρία να επιβληθεί, είναι πιστεύω αργά.

Θα δείξει.

-Μαμά, προλαβαίνουμε να πούμε μια καληνύχτα στην Κίκα;
-Ναι βέβαια προλαβαίνετε
-Μαμά, να σε ρωτήσω κάτι… Ο Νις πως θα πει καληνύχτα στο σκυλάκι; (ο φίλος μας από τη Δανία που είναι εδώ αυτές τις μέρες)
-Γιατί Ιωάννα μου;
-Μα αφού μιλάει αγγλικά, πως θα τον καταλάβει η Κίκα;

Είμαστε στην τελική ευθεία επιτέλους. Χτες δούλευαν εκεί πάνω 6 διαφορετικά συνεργεία.

Η μάντρα έχει τελειώσει και τώρα κάνουν ένα τσιμεντάκι 1 μέτρο γυρω γύρω από το σπίτι.

Τα πλακάκια της βεράντας έχουν σχεδόν τελειώσει. Μένουν μόνο 5-6 σοβατοπάκια και το στοκάρισμα (βέβαια σε αυτά τα λίγα είναι που τους φοβάμαι)

Ο μπογιατζής προχωράει και Δευτέρα θα έχει τελειώσει τα μέσα και θα πιάσει το τελευταίο χέρι τα έξω.

Το νερό έχει συνδεθεί αλλά όχι η αποχέτευση ακόμα (την οποία περιμενουμε μέσα στην επόμενη εβδομάδα).

Έχουμε μαζέψει σχεδόν τα πάντα για τη ΔΕΗ.

Έτσι λοιπόν μέσα στο μήνα μετακομίζουμε (έχει δεν έχει τελειώσει, γιατί ενοίκιο Νοεμβρίου δεν έχουμε δώσει ).

… το μάτι μου!

Εδώ και μια ολόκληρη εβδομάδα πετάει το μάτι μου διαρκώς. “Θα δεις κάποιον” μου λένε φυσικά όλοι. Μα ποιόν θα δω επιτέλους; Ένα σωρό κόσμο έχω δει από τότε, μέχρι και φίλο από τη Δανία που είχα χρόνια να δω, αλλά το μάτι εκεί.

Σήμερα, μετά την συνάντηση με το σκυλάκι μας, είχα μια ελπίδα πως θα σταματήσει. Είπα πως, ε, δεν μπορεί για αυτό πέταγε, καινούριο σκυλί είναι, μέλος της οικογένειας, άξιζε τον κόπο μια εβδομάδα πετάγματος. Για λίγη ώρα μάλιστα ήμουν σίγουρη πως αυτό ήταν, γιατί είχε σταματήσει. Μπα, όμως που τέτοια τύχη. Ούτε και με αυτό σταμάτησε. Πριν από λίγο άρχισε ξανά το πετάει-πετάει.

Όποιος κι αν είσαι που θα δω, εμφανίσου γρήγορα, γιατί έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι!

Με περηφάνια σας παρουσιάζω το καινούριο μέλος της οικογένειάς μας:

Το όνομά της ακόμα δεν έχει αποφασιστεί. Είχαμε πει πως όταν πάρουμε σκύλο θα τον πούμε Σκούμπυ, αλλά μας βγήκε θηλυκό. Βέβαια εγώ λέω πως ταιριάζει και σε κορίτσι, αλλά ο κτηνίατρος είπε πως όχι. Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα, αλλά νομίζω θα γίνει και αυτό μέσα στην επόμενη μέρα.
Πως την αποκτήσαμε; Σήμερα το πρωί πήγαμε κάτι πόρτες στον λακαδόρο. Εκεί που μιλάγαμε για τα χρώματα, να σου ένα μικρό κουταβάκι που μας κοίταζε διστακτικά από μια γωνιά. Μας είπε λοιπόν ο λακαδόρος πως του είχε εμφανιστεί χτες και είχε κάτσει εκεί. Αυτός δεν το ήθελε, εμείς ζητούσαμε ένα σκυλί για το καινούριο σπίτι… ε, δεν χρειαζόταν και τιποτα άλλο.

Την έχουμε βάλει στην αυλή και μένει και στην αρχή ήταν φοβισμένη και έτρεμε η καημενούλα, αλλά σιγά σιγά συνήθισε. Τα παιδιά φυσικά ξετρελάθηκαν. Μέχρι που ήθελαν να φάνε το βραδυνό τους έξω για να της κάνουν παρέα.

Την πήγαμε και στον κτηνίατρο, έκανε τα εμβόλιά της, της έδωσε φάρμακο για σκουληκάκια και ψύλλους. Είναι 50 ημερών, 3800 γρ. και είναι γεμάτη υγεία.

Μου αρέσουν οι υπολογιστές. Και σαν εργασία, και σαν διασκέδαση. Σύμφωνα με μία έρευνα που μόλις έβγαλα από το μυαλό μου, στο 86% των σπιτιών που έχουν κάποιον σαν και εμένα δεν υπάρχει ζυγαριά στην κουζίνα.

Τί γίνεται λοιπόν άν κάποιος σαν και μένα θέλει να μάθει πόση ώρα θα πάρει να ψηθεί η πατάτα?

Αυτή η ανάγκη λοιπόν ήρθε να καλυφθεί από το project “Πόσο μεγάλη είναι η πατάτα μου”

Για να ζυγίσεις μια πατάτα, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ο υπολογιστής σου και μία πιστωτική κάρτα (χωρίς χρέωση!!!)