Παίζουμε επιτραπέζιο. Η Ιωάννα όπως πάντα χαζεύει και δεν πολυπροσέχει το παιχνίδι.
-Ιωάννα μου, πρόσεχε λίγο το παιχνίδι. Δεν σε ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι;
(Με μια χαρακτηριστική γκριμάτσα αηδίας) - Όχι, εμένα ποτέ δε με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι…
Ολα μαζεμένα θα τα πω.
Όταν γυρίζαμε από το πλανητάριο, ο Γιώργος ακόμα σκεφτόταν την προοπτική επερχόμενης καταστροφής του πλανήτη λόγω πρόσκρουσης μετεωρίτη.
Ας είναι καλά το The hammer of God που είχα διαβάσει μέσα στη χρονιά, άρχισα να του αραδιάζω κάμποσες μπούρδες για το πως έχουμε εγκαταστήσει ειδικά ραντάρ σε άλλους πλανήτες όπως ο Δίας και παρακολουθούμε τους ουρανούς. Έτσι αν έρθει κομήτης με πορεία τη γη, θα το πάρουμε χαμπάρι εγκαίρως και θα πράξουμε αναλόγως, είτε διαλύοντάς τον, είτε αλλάζοντάς του πορεία. Άρα δεν έχει τίποτα να φοβάται (τι να του πω του παιδιού τώρα, θα είχε εφιάλτες για ένα μήνα…)
Αφού το σκέφτηκε λίγο και ησύχασε, άρχισε να μου λέει άλλους τρόπους αντιμετώπισης. Μπορούμε λοιπόν να μαζέψουμε όλα τα διαστημικά σκουπίδια και να φτιάξουμε γύρω από τη γη μια ασπίδα, έτσι ώστε να προσκρούσει πάνω της ο μετεωρίτης και να μην πάθουμε τίποτα. Τον ρώτησα τι θα γίνει όμως με τον ήλιο που δεν θα μπορεί να φτάσει ούτε αυτός να μας φωτίσει… Δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα και μου απάντησε πως θα φτιάξουμε την ασπίδα να καλύπτει μόνο το μέρος στο οποίο θα πέσει ο μετεωρίτης. Και όταν τον δυσκόλεψα λίγο παραπάνω λέγοντάς του πως η γη κινείται, μου είπε πως τότε θα έπρεπε να το φτιάξουμε την τελευταία ώρα, ώστε να να είναι στη θέση που πρέπει. Και δεν πειράζει να έχουμε μια ώρα σκοτάδι, γιατί τα παιδιά θα κοιμηθούν μια ώρα παραπάνω και την άλλη μέρα η μαμά τους θα τα αφήσει ξύπνια μια ώρα περισσότερο.
Επίσης μπορούμε να φτιάξουμε έναν τεράστιο σωλήνα. Ο μετεωρίτης θα μπει από το ένα άκρο και το άλλο άκρο θα το έχουμε φτιάξει να δείχνει προς τον ήλιο. Έτσι ο μετεωρίτης θα αλλάξει πορεία, θα πάει κατευθείαν πάνω στον ήλιο και θα καταστραφεί.
Τα χριστούγεννα τα περάσαμε στην Αθήνα (όπως φάνηκε ίσως από την έλλειψη καινούριων ποστ).
Ανάμεσα σε βόλτες στο κέντρο, στο Αλλού φαν παρκ,σε φίλους, σε φωτογραφήσεις (άλλο ποστ θα γίνει αυτό), ήταν και μια βόλτα στο πλανητάριο. Πολύ καιρό το λέγαμε και τώρα αποφασίσαμε να το κάνουμε πραγματικότητα. Κοιτάξαμε το πρόγραμμα και αποφασίσαμε να πάμε στην παράσταση που λέγεται “Γένεση και κατακλυσμός” που λέει για τη γένεση του σύμπαντος και το τέλος του.
Είχα να πάω πολλά χρόνια στο πλανητάριο και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θυμόμουνα. Για να πω την αμαρτία μου, εγώ το θυμάμαι καλύτερο από ό,τι είναι τώρα! Θυμάμαι μια ολοστρόγγυλη αίθουσα, με καθίσματα γύρω γύρω, στα οποία καθόσουν και αναγκαστικά λόγω κλίσης, κοίταζες το ταβάνι πάνω, το οποίο ήταν ο θόλος στον οποίο γινόταν η προβολή. Τώρα η αίθουσα είναι σαν να έχουν κόψει φέτες την προηγούμενη αίθουσα και να μπαίνεις σε μια από τις φέτες. Η κάθε πάνω σειρά καθίσματα είναι πιο ψηλά από την επόμενη σειρά. Παρότι όλες βλέπουν καλά, έχω την εντύπωση πως οι πάνω σειρές είναι προνομιούχες.
Η παράσταση είχε τα καλά και τα κακά της. Ορισμένες σκηνές ήταν ολοζώντανες και ειδικά όταν έδειχνε τον κομήτη να πέφτει στη γη, η Ιωάννα είχε βάλει τα χέρια της ψηλά και έλεγε “όχι όχι μην πέσεις!”. Είχε πολλές πληροφορίες που δεν ήξερα ούτε εγώ για τη γένεση της γης και της σελήνης και τη δημιουργία της ζωής. Επίσης ήταν τόσο ωραία γυρισμένο που σε ορισμένα σημεία ένιωθες πως δεν κουνιόταν αυτό που έβλεπες, αλλά πως με κάποιο μαγικό τρόπο κουνιόταν η αίθουσα! Μέχρι και που ζαλίστηκα σε ένα σημείο σαν να ήμουν στο τρενάκι του λούνα παρκ!
Από την άλλη, ορισμένα σημεία ήταν θολά, καμία σχέση με την ψηφιακή εικόνα που έχουμε συνηθίσει. Και έχω την εντύπωση πως μας το δείχναν όλο ανάποδα, γιατί τα γράμματα πάνω στο διαστημόπλοιο που έλεγαν United States ήταν καθρέφτης… Τέλος, το τελευταίο τέταρτο ήταν αρκετά καταστροφολογικό και αναλώθηκε σε όλους τους διαφορετικούς τρόπους που υπάρχουν για να επέλθει το τέλος της γης, από βιολογικούς και χημικούς πολέμους, μέχρι την ανάλωση των φυσικών πόρων, τη σύγκρουση με μετεωρίτη και τέλος το σβήσιμο του ήλιου. Χωρίς να είναι άσχημες ή λάθος οι πληροφορίες αυτές, ήταν όμως τρομακτικές. Και τα δύο παιδιά τρομάξανε. Η Ιωάννα είχε κρυφτεί και μου έλεγε πως δεν της αρέσει καθόλου και ο Γιώργος στο τέλος έβαλε φοβισμένος τα κλάμματα γιατί φυσικά η πιθανότητα να πέσει ένας μετεωρίτης πάνω μας δεν είναι καθόλου ωραία. Ειχε και μια εικόνα μιας φουτουριστικής πόλης που αυτή από μόνη της ήταν τρομακτική. Άνθρωποι ρομπότ, όλα μαύρα και ασημιά, καθόλου δέντρα, κάτι τεράστια ρολόγια, άνθρωποι σε σχήματισμό φάλαγγας να παρελαύνουν με τον ίδιο ρυθμό σα στρατιωτάκια… χάλια λέμε.
Τέλος ένα άλλο που δε μου άρεσε στην παράσταση ήταν όταν έλεγε για την εξέλιξη του ανθρώπου και της επιστήμης. Τίποτα δεν υπήρχε κατ’ αυτόν πριν τους αρχαίους έλληνες που έδειξαν το σωστό δρόμο, αλλά δυστυχώς ο κόσμος επέλεξε να μην τους πιστέψει και να μην τους ακούσει και έτσι επήλθε ο σκοταδισμός για τόσα χρόνια. Έλεος….
Παρότι δεν μου άρεσε ιδιαίτερα αυτή η παράσταση, θα πήγαινα ευχαρίστως να δω κάτι άλλο εκεί. Και αν εξαιρέσουμε αυτές τις στιγμές τρόμου και στα παιδιά άρεσε η εμπειρία. Δεν είναι ιδιαίτερα ακριβό (πιο φτηνό από σινεμά) και είναι εκπαιδευτικό και εντυπωσιακό.
Έτσι λέγεται το μαγαζάκι μέσα στο Πλανητάριο.
Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους. Έχει πολύ ενδιαφέροντα και εκπαιδευτικά παιχνίδια, χωρίς να είναι ιδιαίτερα ακριβό (κάτι που πήραμε στο Γιώργο με 20 ευρώ εκεί το είχε με 13.50). Σίγουρα καλύτερο από το Jumbo, όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και εμείς ενθουσιαστηκαμε εκεί μέσα και τα θέλαμε όλα.
Ρίξτε μια ματιά και στο online κατάστημά τους.
Η προγιαγιά Ευθυμία είναι 94. Είναι μητέρα του πατέρα μου. Έχει ζήσει όλη της τη ζωή στο χωριό. Αγρότισα και μάνα.
Βάζει ακόμα πατάτα, λαχανικά και έχει κότες, και όποτε ξέρει ότι θα πάω σκαρφαλώνει στην πορτοκαλιά για να μου γεμίσει μία τσάντα με πορτοκάλια. Είναι μικροσκοπική και μικραίνει κάθε χρόνο.
Έχει μισή ντουζίνα παιδιά που όλα μαζί ζυγίζουν ένα τόνο (κάντε την διαίρεση), και έχει πολύ πλάκα να την βλέπεις ανάμεσα τους. Περνάει μεγάλο μέρος της ημέρας της μπροστά στην τηλεόραση γιατί όπως λέει κουράζεται εύκολα πια. Έχει άποψη για τα πάντα, και προχτές με ρώτησε τί είναι το ιντερνετ που ακούει στην τηλεόραση. Κατά την γιαγιά το ίντερνετ είναι κακό, γιατί τόσα κακά γίνονται εκει μέσα.
Δεν καπνίζει, αλλά έχουμε πρόσφατη φωτογραφία της να κρατάει αναμένο πούρο και πρόσφατη φωτογραφία της με τζόκει και γιαλιά ηλίου στην παραλία. Όποτε βρεί κοινό λέει ιστορίες από τα παλιά.
Η προγιαγιά Ολυμπία είναι… νομίζω ότι δεν θα ήθελε να πω την ηλικία της. Είναι μητέρα του πεθερού μου. Τα παιδιά της της μιλάνε ακόμα στον πλυθηντικό. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Τα φαγητά της είναι πεντανόστιμα αλλά βαριά. Τόσο βαριά που εμείς που τρώμε ελαφριά παθαίνουμε. Τα φαγητά της μου αρέσουν πολύ και το ξέρει. Όποτε ξέρει ότι θα είμαι Αθήνα μου μαγειρεύει. Δεν γνωρίζω να μαγειρεύει για κανέναν άλλο 
. Για τα χριστούγεννα έφτιαξε μία τούρτα με έξτρα σοκολάτα, γιατί ξέρει ότι τρελαίνομαι. Πέρισυ είδε να παίζουν πασιέντζα στον υπολογιστή και ζήτησε από τα παιδιά της να της φέρουν υπολογιστή. Έμαθε να τον ανοίγει και να παίζει πασίεντζες. Θέλει να της νοικιάζουμε από το βιντεοκλάμπ περιπέτειες, αστυνομικά και πολεμικά. Μας είπε βαριέται τα αισθηματικά και τα ρομαντικά και τις κωμωδίες. Είναι κοσμοπολίτησσα και αριστοκράτησα.
Έχει γράψει και η Στέλλα για την γιαγιά
Η προγιαγιά Στέλλα είναι 84. Είναι μητέρα της πεθεράς μου. Έχει γεννηθεί στην πελοπόνησσο αλλά παντρεύτηκε μετανάστη και έφυγε για τις ΗΠΑ κάπου γύρω στο ‘45. Έκανε οικογένεια εκεί και ήταν μέρος της ελληνικής διασποράς. Είναι κωτσονάτη, ισχυρογνόμων, και παρότι 84άρων την εμπιστευόμαστε με τα παιδιά περισσότερο από οποιονδήποτε νηπιαγωγό/μπέιμπισίτερ/παιδαγωγό. Όταν τα παιδιά είναι μαζί της τρώνε υγιηνά και κάθονται περισσότερο ήσυχα από οπουδήποτε αλλού. Δεν καταλαβαίνουμε πώς το καταφέρνει. Τα παιδιά την λατρεύουν.
Είναι αφεντικό στο σπίτι της και όπως έλεγα όλο αυτό τον καιρό με το χτίσημο, θα ήθελα να την είχα στην Καλαμάτα να φωνάζει στους μαστόρους.
Το μαγείρεμά της είναι το αντίθετο από της προγιαγιάς Ολυμπίας: υγιηνά ελαφριά και δυστυχώς, άνοστα. Παράδειγμα: πήγε ο άντρας της, ο παππούς ο Τσάρλης στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Σε αυτή την ηλικία ο γιατρός πάντα λέει “κόψτε τα βαριά, κόψτε το αλάτι, κόψτε το κόκκινο κρέας”. Αντί για αυτά στον παππού ο γιατρός αγόρασε πατατάκια, για να φάει λίγο αλάτι να του ανέβει η πίεση.
Η προγιαγιά Βάσω είναι 78. Είναι μητέρα της μητέρας μου. Γεννήθηκε σε ένα χωριό του ταυγέτου, αλλά ο άντρας της άνοιξε ταβέρνα στην Καλαμάτα και έτσι ζεί από τα 20 της στην πόλη. Αγρότισα και ταβερνιάρισα.
Έχει κατσίκες, κότες, γαλοπούλες και μαγειρέματα. Τα παιδιά της μου λένε ότι δεν έχει φωνάξει ποτέ. Άμα ήθελε να πεί κάτι το έλεγε με χαμηλή φωνή, με μια ηρεμία που δυστυχώς δεν έχω πάρει εγώ. Έτσι είναι και ήταν όσα από τα αδέλφια της έχω γνωρίσει. Ήρεμοι άνθρωποι. Και πολύ από αυτή την ηρεμία την βλέπεις και στα παιδιά της. Τις πιο πολλές φορές δεν θα μάθεις ότι κάνει κάτι, αλλά θα το δείς έτοιμο.
Είναι ψηλή και αδύνατη και θα την δείς να κάνει δουλειές απο πολύ πρωί. Άν καμιά μέρα λείπει από την ταβέρνα η θεία που μαγειρεύει τότε αναλαμβάνει την κουζίνα μόνη της όλο το βράδυ. Όταν θέλει να φτιάξει κάτι που χρειάζεται μαστόρους δεν πάει σε αφεντικό. Βρίσκει κάποιον υπάλληλο και του λέει να το κάνει τα απογεύματα. Όταν αναρρωτήθηκα για αυτό έμαθα ότι το κάνει για να “έχουν και οι νέοι ευκαιρίες”. Έχει πολύ ανεπτυγμένο το αίσθημα του δίκαιου και της αποτελεσματικότητας.
Έμαθα από μία από τις θείες μου την παρακάτω ιστορία: όταν η θεία μου ήταν έφηβη είχε πάρει μία τσάντα παρδαλή. Της γιαγιάς μου δεν της άρεσε. Δεν είπε τίποτα όμως. Περίμενε μερικές μέρες ώστε η τσάντα να μην είναι πάνω πάνω στα πράγματα της θείας, και μετά η τσάντα εξαφανίστηκε. Η θεία δεν το πήρε χαμπάρι, ή άν το πήρε νόμιζε ότι κάπου την είχε βάλει η ίδια. Η τσάντα βρέθηκε σε ένα πατάρι 20 χρόνια μετά. Η γιαγιά είχε δράσει αθόρυβα, χωρίς τσακωμούς και φασαρίες.
Ψάχνοντας για τα κέντρα που μπορούν να βοηθήσουν με την δυσλεξία (Lida, στην λίστα σου δεν είχε το κέντρο της Καλαμάτας, και μας είπαν ότι έχει η Καλαμάτα ΚΔΑΥ) σχετικά με την προηγούμενη συζήτηση έπεσα πάνω σε μία λίστα των ΚΔΑΥ Ηπείρου. Μόλις άνοιξα την σελίδα είδα ότι είχε μπλοκαριστεί ένα pop up (οι ενοχλητικές μικρές σελίδες που ανοίγουν από μόνες τους όταν επισκέπτεστε μια ιστοσελίδα για όποιον δεν ξέρει τι είναι αυτό). Δεδομένου ότι βρισκόμουν στο site της Περιφερειακής Διεύθυνσης Α’βάθμιας και Β’βάθμιας Εκπαίδευσης Ηπείρου, μου κίνησε την περιέργεια να δώ τί ήταν το pop up.
Άνοιξα λοιπόν την σελίδα χωρις να τα μπλοκάρω και τί να δώ!!! Ο ιστότοπος μιας εκπαιδευτικής διεύθυνσης και μάλιστα χρηματοδοτούμενης από το ελληνικό δημόσιο, διαφήμιζε online τάβλι!!!!
Δεν θέλω να είμαι πολύ κακός και να αρχίσω τις θεωρίες συνομοσίας ότι αυτό θέλουν να μάθουμε. Θα θεωρήσω απλά ότι κάποιος εξυπνάκιας αποφάσισε να βγάλει χρήματα από μία σελίδα χωρίς να είναι πρέπον και χωρίς να του ανήκει.
Κύριοι της Διεύθυνσης τι γίνεται?
Μίλησα με τη δασκάλα του Γιώργου χτες.
Μέχρι τώρα να πω πως δεν είχα και τις καλύτερες εντυπώσεις για αυτή. Αυτό οφειλόταν πρώτον στην ηλικία της (ο μπαμπάς της σκοτώθηκε στον 2ο παγκόσμιο!) και δεύτερον γιατί θεωρεί πως τα παιδιά είναι μικρά για να τους κάνει οτιδήποτε στην ευέλικτη ζώνη, κάτι που θεώρησα απλά τεμπελιά.
Μπορώ να πω όμως πως έχω αρχίσει να αλλάζω γνώμη όσο μιλάω μαζί της. Και τα παιδιά μια χαρά τα προχωράει στο σχολείο και ενδιαφέρεται και καταλαβαίνει τις ιδιαιτερότητες του κάθε παιδιού.
Αυτό που μου είπε βασικά ήταν πως δεν έχει κανέναν προβληματισμό για το Γιώργο, ότι έχει ένα πολύ κοφτερό μυαλό, δίνει έξυπνες και λογικές απαντήσεις, έχει πάρα πολλές γνώσεις. Μάλιστα μου είπε πως καταλαβαίνει πως το σχολείο δεν τον ικανοποιεί και πως διψάει για κάτι παραπάνω. Και μόνο αυτό που είπε μου έδωσε να καταλάβω πως ακούει τα παιδιά και τις ανάγκες τους. Για την παροιμιώδη αταραξία και ηρεμία του είπε πως είναι και αυτό μέρος της ιδιαιτερότητάς του. Ο Γιώργος τα κάνει όλα με το πάσο του. Όλα θα γίνουν, γιατί να βιαζόμαστε;;;
Αυτό που την προβληματίζει λίγο (αλλά και εμένα βέβαια) είναι πως γράφει κάποιους αριθμούς και γράμματα ανάποδα. Μου πρότεινε να κάνουμε μια εξέταση για δυσλεξία, λέγοντας πως είναι συχνό φαινόμενο στα λαμπρά μυαλά. Βέβαια είπε πως θα πρέπει να περιμένουμε κάνα χρόνο για να γίνει και ότι σύμφωνα με την εμπειρία της ποτέ δεν σου λένε πως δεν έχει τίποτα το παιδί, αλλά και δεν δίνουν και καμία λύση. Λένε ας κάνει κάτι η δασκάλα χωρίς να λενε τι. Και η δασκάλα μετά προσπαθεί στα κουτουρού να βοηθήσει.
Μετά από αυτά, έψαξα λίγο στο ίντερνετ να βρω πληροφορίες για τη δυσλεξία. Σε ό,τι και να διάβασα, δεν μπορώ να δω το Γιώργο στις περιγραφές. Το πρόβλημά του είναι πως α) δεν βάζει τόνους αν δεν προσέξει, β) γράφει κάποιους αριθμούς ανάποδα, γ) γράφει κάποια γράμματα ανάποδα και κυρίως το λ, δ) καμιά φορά τρώει γράμματα από λέξεις (αλλά όλο και πιο σπάνια). Αυτό που εξήγησα και στη δασκάλα του είναι πως ο Γιώργος όταν ξεκίνησε να γράφει (πριν καιρό) τα έγραφε όλα καθρέφτη. Όλα. Από τα δεξιά προς τα αριστερά. Επίσης έτρωγε σχεδόν όλα τα φωνήεντα. Έτσι πιστεύω πως έχει βελτιωθεί πολύ. Αλλά τα χαρακτηριστικά που βρήκα για τη δυσλεξία μιλάνε για δυσκολία στην ανάγνωση (ο Γιώργος διαβάζει μόνος του ολόκληρο παραμύθι), απόσπαση προσοχής (ο Γιώργος δεν ακούει γύρω του όταν είναι αφοσιωμένος σε ένα ντοκυμαντέρ - από την άλλη έχει το μυαλό του πάντα αλλού και η μόνιμη φράση μας είναι “συγκεντρώσου”), δυσκολία στην απομνημόνευση (ο Γιώργος αποστηθίζει ΟΛΟΚΛΗΡΟ το ντοκυμαντέρ που βλέπει και στο διηγείται μετά). Ο Γιώργος δεν έχει πρόβλημα αυτοπεποίθησης, δεν έχει πρόβλημα με τα μαθηματικά, δεν είναι ιδιαίτερα υπερκινητικός.
Δεν έχω πρόβλημα να μπω στη διαδικασία της εξέτασης, αλλά θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει πραγματικά λόγος για κάτι τέτοιο.
