Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Έχω μπερδευτεί και κάποιος ας με βοηθήσει.

Εγώ το έχω μάθει στο σχολείο ως αυγό. Μετά από κάμποσα χρόνια, έμαθα πως (όπως και σε πολλές άλλες λέξεις) η ορθογραφία του έχει αλλάξει και το μαθαίνουν πλέον ως αβγό και ότι αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει πλέον να το γράφω.  Το προσπάθησα και τα κατάφερα. Όποτε γράφω πλέον κάτι (κυρίως συνταγές), γράφω αβγό (όπως τρένο, ταξίδι κλπ). Και νόμιζα ότι ήμουν σωστή.

Τώρα λοιπόν που ο Γιώργος πάει πρώτη, βλέπω πως στα βιβλία του η λέξη είναι αυγό. Το μάθανε τώρα που μάθανε το “αυ”.

Μα τι γίνεται τέλος πάντων; Πείτε μου να ξέρω επιτέλους τι να γράφω!

(είχα υποσχεθεί και φωτογραφία Ιωάννας)

Έχω γνωρίσει παιδάκι που δεν έτρωγε γλυκά και το αγαπημένο του φαγητό ήταν τα κρεμμύδια… Η Ιωάννα δεν έχει φτάσει σε αυτό το σημείο, αλλά αυτά που τρώει δεν παύουν να είναι λίγο περίεργα για παιδάκι (πόσο μάλλον ο τρόπος που τα τρώει).

Για αρχή, δεν της αρέσει ακριβώς να τρώει. Της αρέσει να τσιμπολογάει. Δως της μεζεδάκια και θα φάει. Δως της ένα πιάτο φαϊ μπροστά της και θα το κοιτάει τρεις ώρες (εκτός και αν είναι σούπα ή γιουβαρλάκια). Της αρέσουν τα ξιδάτα. Τρώει βολβούς, ελιές, αγγουράκια τουρσί. Τρώει σαρδέλες, χταποδάκι, γαρίδες. Τρώει ψωμάκι με λαδάκι, σαλάτες, παξιμάδι βρεγμένο… Αλλά είπαμε, τσιμπώντας μεζέδες, όχι να της βάλεις ένα πιάτο με χταπόδι μπροστά της να το φάει. Τότε έχασες.

Και φυσικά η σειρά με την οποία τα τρώει όλα τα φαγητά της είναι εξίσου περίεργη. Μπορεί να φάει το αλμυρό της, να φάει μετά ένα γλυκάκι και μετά να φάει και μια σαρδελίτσα από πάνω! Καμία σημασία, στο ίδιο στομάχι πάνε όλα! Ούτε τη νοιάζει να μείνει με την γλυκιά γεύση στο τέλος. Αρκεί να φάει κάτι που της αρέσει και δεν έχει σημασία τι είχε φάει πριν ή τι θα φάει μετά.

Και στο ποτό της πάντως, κάπως έτσι πάει. Θέλει πορτοκαλάδα με ανθρακικό (άσχετο αν δεν της δίνω), θέλει να δοκιμάζει κρασιά, ούζα, καφέδες κλπ… Της δίνω εγώ μια μικρή γουλίτσα, πίνει, λέει “μπλιάξ, είναι πολύ χάλια” και μετά ζητάει κι άλλο! Τώρα την κουμαντάρω, μετά να δούμε τι θα κάνουμε!

Μετά από ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό ποστ του Sukumus, το οποίο μας βοήθησε να τον γνωρίσουμε καλύτερα, μετά από το αντίστοιχο της Σοφίας το οποίο όπως πάντα με έκανε να γελάσω και μετά το άκρως ιδιωτικό ποστ της καλής μας φίλης λεσπριτίας, πήρα την μπάλα να συνεχίσω αυτό το παιχνίδι to know us better.

Ξεκινάω λοιπόν και όποιος αντέξει διαβάζει πέντε πράγματα που λίγοι ξέρουν για μένα.

1. Στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού ήμουν εξαιρετικά ανορθόγραφη. Παρατήρησα μια μέρα πως η διπλανή μου, που έδεινε τέλεια ορθογραφία κάθε μέρα, την έγραφε πριν από όλους με χαρακτηριστική ευκολία και γρηγοράδα. Αυτό με έβαλε σε σκέψεις και μια και ήμουν έξυπνη από μικρή, κατάλαβα τι έκανε. Την είχε έτοιμη από το σπίτι της και στην τάξη απλώς έκανε πως έγραφε! Θεώρησα πως ήταν μια πολύ καλή ιδέα και ξεκίνησα να το κάνω κι εγώ. Καθόμουν λοιπόν στο δωμάτιό μου και έγραφα την ορθογραφία, κάνοντας και κάνα δυό λάθη, γιατί η δασκάλα μου μπορεί να μην ήταν και πολύ θρήσκα και τα θαύματα να της έπεφταν βαριά να τα χωνέψει. Την επόμενη μέρα ακολουθούσα το παράδειγμα της διπλανής μου και όλα πήγαιναν θαύμα. Δηλαδή για 3-4 μέρες. Γιατί μετά την πάτησα. Ήρθε εκείνη την αποφράδα ημέρα μια αντικαταστάτρια που δεν τα μάσαγε και τόσο αυτά. Η διπλανή μου ήταν μάλλον λίγο πιο καπάτσα από εμένα, που μπορεί να ήμουν έξυπνη αλλά ήμουν και αθώα, και την σκαπούλαρε. Εγώ από την άλλη κοκκίνησα, πρασίνισα, έπιασα να σβήνω ό,τι έχω γράψει και άλλα τέτοια και φυσικά η δασκάλα με πήρε χαμπάρι… Σας λέω ήταν η πιο ατιμωτική στιγμή της ζωής μου και από τότε όχι μόνο καλυτέρεψα σημαντικά στην ορθογραφία, αλλά δεν έχω καταφέρει να ξανακλέψω ποτέ. Αλλά ποτέ. Ούτε σκονάκι, ούτε τίποτα. (η δασκάλα κάτι έγραψε στο τετράδιό μου, αλλά η μαμά μου δεν το σχολίασε ποτέ. Την ευχαριστώ πολύ για αυτό.)

2. Στο δημοτικό πήγαινα σε μονοθέσια πειραματική τάξη, ιδιωτικού σχολείου. Αυτό σημαίνει πως ήμασταν από 3-6 παιδιά σε κάθε τάξη, όλες οι τάξεις μαζεμένες σε ένα τμήμα, με μία δασκάλα. Ήταν πολύ καλή περίπτωση και μάθαινες πολλά παραπάνω πράγματα από όσα είχε να σου δώσει το μάθημα, όπως το να προσέχεις τα μικρότερα παιδιά, τη σημασία της συνεργασίας, αλλά και το πως ακόμα και τα παιδιά έχουν την αίσθηση διαφοράς πλούσιου και φτωχού και σε βλέπουν αφ’υψηλού εάν θεωρούν ότι έχουν καλύτερο στάτους.

3. Αν και είμαι αρκετά έξυπνη (και μετριόφρων), θεωρώ πως είμαι μέτρια σε ό,τι και αν κάνω. Μπορώ να κάνω τα πάντα, αλλά χωρίς κάπου να ξεχωρίζω πραγματικά. Το χέρι μου πιάνει που λένε και μπορώ να αντιγράψω μια ζωγραφιά σχεδόν τέλεια, αλλά μου λείπει η δημιουργικότητα που χρειάζεται για να κάνω κάτι δικό μου (το μόνο δικό μου που κάτι αξίζει, είναι ένα μικρό παραμυθάκι.. άλλη φορά αυτό όμως). Κάτι αντίστοιχο γίνεται σε όλους τους τομείς. Γι’αυτό και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω στη ζωή μου και κάπως έτσι έγινε και το ν. 4 της λίστας
4. Έχω δουλέψει ως γραμματέας μεταφορικής εταιρείας, δασκάλα Αγγλικών, δασκάλα Γερμανικών, δασκάλα Photoshop, δασκάλα word και excel, εκτυπώτρια φωτογραφιών σε mini lab, σερβιτόρα σε μπαρ, συντηρήτρια έργων τέχνης, μεταφράστρια, μπογιατζής σε οικοδομή (κάγκελα), έχω κάνει άπειρο data entry, έχω δουλέψει σε λογιστήριο και τέλος αυτό που κάνω τώρα, web designer (τώρα μπορεί να ξεχνάω και τίποτα, που να τα θυμάμαι όλα). Σε αυτές τις δουλειές έχω κάτσει από 1 εβδομάδα έως τρία χρόνια.

5. Μέχρι πρόσφατα διασκέδαζα πάρα πολύ με το να λέω την ηλικία μου και να βλέπω την αντίδραση του άλλου: κενό βλέμμα, ανοιχτό στόμα - χάφτω τη μύγα που περνάει, καθαρίζω τα αυτιά μου γιατί προφανώς δεν ακούω καλά, ξαναρωτάω μπας και αλλάξει κάτι. Δεν αλλάζει όμως. Συνήθως νομίζουν πως είμαι 8-10 χρόνια μικρότερη (έχει τύχει και εξτρίμ κατάσταση όπου ενώ ήμουν 25, νομίζαν ότι είμαι 7!! αλλά εντάξει, αυτή πρέπει να ήταν στα πρόθυρα της τύφλωσης και της άνοιας). Τώρα τελευταία το έχω βαρεθεί και αυτό…

Το πιό δύσκολο κομμάτι είναι τώρα να βάλω άλλους πέντε, καθώς οι περισσότεροι έχετε ήδη γράψει. Ας δούμε λοιπόν τι έχουν να πουν η Μαρίνα, (γιατί όχι) ο Παραμυθάς, η darkchild, ο βαρόμετρος και οι καθημερινόπιτα

Η καλή μου Σοφία με πάσαρε το μπαλάκι για να γράψω πέντε πράγματα για μένα.

1) Ο μεγαλύτερος φόβος μου τον τελευταίο καιρό είναι ότι φωνάζω στα παιδιά. Μετράω τις μέρες που δεν έχω φωνάξει μία μία, σαν κάποιος που κάνει αποτοξίνωση. Εχτές ξαναφώναξα μετά από 9 μέρες.

2) Δουλεύω στην Greenpeace 9 χρόνια τώρα και το γουστάρω πολύ. Έχω επιλέξει να μην κάνω καριέρα, έχω αρνηθεί καλύτερες (οικονομικά) δουλειές, και φροντίζω να έχω ελεύθερο χρόνο.

3) Άν το έβαζα ψηλά στις προτεραιότητές μου θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο ξανά να σπουδάσω μαθηματικά. Τα μαθηματικά ήταν για μένα πάντα τρόπος χαλάρωσης και όχι βάσανο. Στο πανεπιστήμιο οι άλλοι αφήναν τα μαθηματικά για το τέλος και τα βγάζαν με 5 και εμένα ήταν το μοναδικό μάθημα που κατάφερα τον φοβερό βαθμό 9 με την πρώτη (4 χρόνια δεν έβγαλα ούτε ένα 10άρι)

4) Έχω διδάξει κάμποσες φορές, διαφορετικά αντικείμενα. Πάντα το διασκέδαζα απίστευτα. Το γουστάρω πολύ. Για κάποιους μήνες δίδασκα στις φυλακές κάθε πέμπτη και παρασκευή. Βαριά εποχή.

5) Λατρεύω τον εαυτό μου. Είμαι το κέντρο του κόσμου μου. Όταν με ρωτάνε οι συνάδελφοί μου “How are you?” απαντάω “Είμαι καταπληκτικός, όμορφος, πανέξυπνος, δυνατός.”. Μία καλή μου φίλη με λέει κελεπούρι. Και είναι αλήθεια. Είμαι. Λυπάμαι που δεν υπάρχει κλωνοποίηση, γιατί τότε θα μπορούσα να με κλωνοποιήσω και να με κάνω δώρο σε όλες τις γυναίκες του κόσμου (που βεβαίως τώρα ζηλεύουν την Στέλλα γιατί με έχει μόνο αυτή). Άν (όχι “όταν”, γιατί δεν είμαι σίγουρος) πεθάνω το σώμα μου το δωρίζω στην επιστήμη για να μελετήσει τί ήταν αυτό που με έκανε τόσο υπέροχο. Άχ πόσο με αγαπάω!!!. (και για όποιον δεν το κατάλαβε: τα έχω καλά με τον εαυτό μου).

Δεν κάνω πάσα σε κανέναν. Η πυραμίδα φτάνει στο τέλος της (με εμένα βέβαια στην κορυφή -όπως-είπαμε-στο-πέντε-)

Ασυνήθιστες σκέψεις για καθημερινά πράγματα. Βιβλίο από τον Robert Fulghum.

Το βιβλίο αυτό το είχε διαβάσει πριν πολλά χρόνια ο Κωνσταντίνος και μου το είχε φυσικά προτείνει. Για κάποιο λόγο δεν το είχα πιάσει στα χέρια μου να το διαβάσω μέχρι τώρα. Και ευτυχώς το έκανα.

Ο κύριος Fulghum είναι ένας φιλόσοφος. Στη ζωή του έχει υπάρξει γελαδάρης, τραγουδιστής κάντρυ, πωλητής της ΙΒΜ, επαγγελματίας καλλιτέχνης, μπάρμαν, δάσκαλος σχεδίου και ζωγραφικής αλλά και πάστορας. Και οφείλω να ομολογήσω πως είναι ο πιο κουλ πάστορας που ξέρω. Το βιβλίο ξεκινά εξηγώντας γιατί όσα πραγματικά πρέπει να ξέρουμε τα μάθαμε στο νηπιαγωγείο, εννοώντας φυσικά την κοινωνική αγωγή που παίρνουμε εκεί:

” Να μοιράζεσαι τα πάντα.
Να παίζεις τίμια.
Να μη χτυπάς τους άλλους.
Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
Να πλένεις τα χέρια σου πριν το φαγητό.
Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή: Nα μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσα λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι.
Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.
Να βγαίνεις στο δρόμο και να κρατιέσαι χέρι με χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.
Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ ‘ οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω ‘ κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.
Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμα και ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.
Πάρτε την κάθε μια από αυτές τις συμβουλές και εφαρμόστε τη στην οικογενειακή σας ζωή, στην εργασία σας, στην κυβέρνησή σας, στον κόσμο σας ‘ - θα παραμείνει αληθινή, ξεκάθαρη, σταθερή.
Ανεξάρτητα από την ηλικία μας, είναι καλύτερα όταν βγαίνουμε έξω στον κόσμο να κρατιόμαστε από το χέρι και να είμαστε μαζί με τους άλλους.”

Αυτές οι σκέψεις είναι μόνο η αρχή των ασυνήθιστων σκέψεων του κυρίου Fulghum. Συνεχίζει γράφοντας σε κάθε κεφάλαιο και από μια σκέψη του, κάτι που του συνέβει και τον έκανε να σκεφτεί τον αντίκτυπό του στη ζωή. Σαν να έγραφε στο μπλογκ του για παράδειγμα. Και γράφει τόσο μα τόσο ωραία… Με την πιο απλή γλώσσα και αναφέροντας τα πιο κοινά πράγματα όπως ένα κουτί παπουτσιών πχ. σε βάζει να σκέφτεσαι για το πραγματικό νόημα της ζωής… Είχε πολύ καιρό να με επηρεάσει έτσι βιβλίο. Το διάβαζα και γέλαγα, το διάβαζα και έκλαιγα. Κι εγώ κλαίω πολύ δύσκολα με βιβλία και ταινίες… Αλλά αυτό το βιβλίο με άγγιξε.

Εάν θεωρείτε πως η ζωή θα έπρεπε να είναι πολύ πιο απλή από όσο την έχουμε κάνει, αν πιστεύετε πως το παιδί μέσα σας υπάρχει ακόμα, αν ένα φλυτζάνι γάλα με μπισκότα σας φαίνεται ακόμα λαχταριστό, τότε διαβάστε αυτό το βιβλίο. Και μετά κάντε την κριτική σας.

Τα τελευταία Σαββατοκύριακα περνάμε καταπληκτικά! Εκδρομές, φίλοι, αργίες, παιχνίδια, σειρές, ψώνια… τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Αυτό το τριήμερο ήταν ΚΑΙ εκπαιδευτικό. Έμαθα

1. πως: 4 φίλοι, ένα μπουκάλι λιμοντσέλο, μια τράπουλα, μάρκες και κάποιοι άλλοι φίλοι από μακριά οι οποίοι ξέρουν καλύτερα το άθλημα από εμάς και δεν βαριούνται να τους παίρνουμε κάθε τρεις και λίγο να ρωτάμε κανόνες, μας κάνουν ένα υπέροχο βράδυ χαρτοπαιξίας.

Και επειδή φυσικά κανένας δεν θυμόταν τους κανόνες (λιμοντσέλο είπαμε…), λύση βρίσκεται πάντα

2. ότι τα αρσενικά κοτσύφια έχουν κίτρινο ράμφος, ενώ τα θηλυκά καφέ. Και επίσης είναι μαύρα, ενώ οι τσίχλες έχουν καφέ φτερά. Ξεπουπουλιασμένα, παρότι προσπάθησαν να μου πουν πως έχουν μεγάλη διαφορά τα κοτσύφια από τις τσίχλες, εγώ έμεινα ανεπίδεκτη και δεν είδα καμία διαφορά.

3. το σπίτι μας είναι σημείο συνάντησης των αεροστατοπεταχτών. Ήξερα πως εδώ απέξω είναι γενικώς η γειτονιά που μαζεύονται τα πιτσιρίκια, αλλά για τα αερόστατα δεν το ήξερα. Από το μεσημέρι της Κυριακής μέχρι το βράδυ της Δευτέρας, πέταξαν πολλά αερόστατα εδώ δίπλα. Και χαρταετούς προσπάθησαν, αλλά ο άνεμος είχε διαφορετική άποψη και δεν τους έκανε το χατήρι.(Δείτε τη συνταγή για ένα επιτυχημένο αερόστατο εδώ)

4. Μερικά μπαλάκια και ένα κουτί, μπορεί να κρατήσουν συντροφιά σε ένα παιδί για πολλές ώρες και να γίνουν το μέσο για πολλά διαφορετικά παιχνίδια. (πετάω το μπαλάκι και το πιάνει η Κίκα, πετάω το μπαλάκι στον άλλο και το πιάνει με τα χέρια, πετάω το μπαλάκι στον άλλο και το πιάνει με το κουτί, χάνω το μπαλάκι και κάνω εξερεύνηση για να το βρω κλπ κλπ)

Η αδερφή μου μου ζήτησε φωτογραφίες και της κάνω το χατήρι.

Αρχίζω με μια φωτογραφία του Γιώργου. Ο Γιώργος τη λατρεύει την Κίκα. Παίζει συνέχεια μαζί της και την αποκαλεί “το πιστό μας σκυλί”. Και η Κίκα φυσικά τον αγαπάει. Η Κίκα ακόμα δεν είναι 5 μηνών, αλλά την τελευταία φορά που πήγαμε στον κτηνίατρο ήταν 17 κιλά. Είναι έξυπνη, καλή και παιχνιδιάρα (πιο πολύ από ό,τι μπορούμε να χειριστούμε σε πολλές περιπτώσεις. Αν πέσει πάνω σου από τη χαρά της, την έβαψες)