Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Καταρχάς να πω το φοβερό, στην Καλαμάτα δεν ήρθε αυτή η ταινία και έμαθα πως ούτε πρόκειται να έρθει, γιατί ο κινηματογράφος μας τα τσούγκρισε με την Village!!! Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει αυτό, αλλά είναι μια εξήγηση στο γιατί δεν παίχτηκε ποτέ. Δηλαδή πάλι καλά που προλάβαμε και είδαμε άλλες ταινίες πριν τα τσουγκρίσουν ε; Ξέρω ότι υπάρχει σχέδιο και για καινούριο πολυσινεμά εδώ, οπότε ελπίζω να γίνει γρήγορα!

Επηρεασμένη από την εμπειρία του Σιν Σιτι, το οποίο δεν μου άρεσε, αλλά και βλέποντας το πόσο βάρβαρο είναι από την αρχή κιόλας (αίματα, μπουνίδια κλπ), είπα πως μάλλον θα αφήσω τους άλλους να βλέπουν και θα πάω να την πέσω για ύπνο σε κάποια φάση. Αυτή η στιγμή δεν ήρθε ποτέ όμως, καθώς η ταινία με τον αργό ρυθμό της με παρέσυρε κι εμένα σιγά σιγά και δεν μπόρεσα να την αφήσω, παρότι πολεμική και βίαιη. Τα χρώματα και η αισθητική της ήταν εξαίσια! Η σκηνοθεσία επίσης (για τα κορμιά δεν έχω να πω τίποτα, τα είπε όλα η κωλόγρια). Η κίνηση και η φωτογραφία ήταν τέτοια που πολλές φορές νόμιζα πως κοίταζα αρχαίο αμφορέα. Τα κιτρινοκόκκινα της μέρας και τα μπλεμαύρα της νύχτας, η κορμοστασιά των καλών και η τερατοσύνη των κακών, το χρώμα, το στήσιμο, όλα ένα ζωντανό κόμικ.

Αν από μένα πήρε 8 στις κριτικές, είναι γιατί είναι κάπως αργή και για τον εξαιρετικά υποκειμενικό λόγο του ότι δεν μου αρέσουν οι πολεμικές ταινίες…

Φυσικά το προτείνω να το δείτε και δώστε και την κριτική σας εάν θέλετε.

Η Ιωάννα μας αποφάσισε ότι δεν κοιμάται ποτέ. Μας το δήλωσε μία μέρα.

Βεβαίως η Ιωάννα κοιμάται πανεύκολα. Πολλά βράδια κοιμάται πριν τελειώσω το διάβασμα.

Έχουν ακολουθήσει οι εξής διαλόγοι κατά καιρούς:

-Εγώ δεν κοιμάμαι ποτέ
-Τότε γιατί χρειάζεται να σε ξυπνήσω κάθε πρωί?
-Έ, μερικές φορές κοιμάμαι το πρωί.

-Θέλω ένα παιχνίδι αγκαλιά για να μην βλέπω κακά όνειρα.
-Μα πως βλέπεις όνειρά αφού δεν κοιμάσαι?
-Δεν κοιμάμαι, απλά κλείνω τα μάτια μου.
-Ναι, αλλά όσοι βλέπουν όνειρα κοιμούνται.
-Εγώ βλέπω όνειρα απλά όταν κλείνω τα μάτια μου. Νά (κλείνει τα μάτια της) τώρα βλέπω ότι είμαι σε ένα μανάβικο (εμείς έχουμε λυθεί στο γέλιο). Έρχονται τα όνειρα στο κεφάλι μου (χτυπάει το κεφάλι της), και κάθονται εκεί, και μετά απλά άμα κλείσω τα μάτια μου τα βλέπω.

Προχτές έφυγε και το δεύτερο δοντάκι! Ο Γιώργος αυτή τη φορά δε με άφηνε να το πλησιάσω. Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο, γιατί στο προηγούμενο δε φοβόταν καθόλου και μάλιστα ήθελε να το βγάλω. Στο τέλος όμως το κατάλαβα: τον είπαν ξεδοντιάρη και έτσι τώρα ήθελε να κρατήσει το δεύτερο όσο περισσότερο γινόταν. Την Πέμπτη το βράδυ όμως, αφού δεν θα τον έβλεπε κανένας στο σχολείο του μέχρι τη Δευτέρα, αποφάσισε πως ήρθε ο ώρα του. Με ένα μικρό τσακ, το δόντι έφυγε (δεν κρατιόταν πια από πουθενά!). Η καλή νεράιδα του έφερε σετ σπαθί, μάτι και σκουλαρίκι πειρατή και σήμερα το πρωί μαζί μας έτρωγε πρωινό ο τρόμος των 7 θαλασσών, καπετάν Γιώργος (κάντε ένα κλικ πάνω να τις δείτε μεγαλύτερες):

Και μαζί του φυσικά το πρωινό της έπαιρνε η κυρία Κοραλία (Γιώργο, είσαι πολύ όμορφος. Εγώ;):

Τον τελευταίο μήνα έχω πιάσει στα χέρια μου κάμποσα βιβλία, τα οποία δεν τα έχω τελειώσει, κάτι που δεν συνηθίζω.

Ξεκίνησα το Star Maker του Olaf Stapledon. Ίσως το πιο ποιητικό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας που έχω διαβάσει. Οι εικόνες που σου δημιουργεί όταν το διαβάζεις είναι υπέροχες. Όμως είναι λίγο βαρύ, τα αγγλικά του δεν με δυσκόλεψαν ακριβώς, αλλά σίγουρα δεν μου έκαναν και τη ζωή εύκολη. Βιβλίο που σίγουρα θα το διαβάσω σε κάποια φάση (ίσως μεταφρασμένο αν μάθω ότι είναι καλη η μετάφραση).

Επίσης έπιασα στα χέρια μου το “choice cuts” του Mark Kurlansky. Βιβλίο με αποσπάσματα από διάφορα γραπτά που αφορούν τη μαγειρική. Δεν είναι βιβλίο συνταγών, είναι βιβλίο περί μαγειρικής και το πως έβλεπαν ορισμένα φαγητά, συνταγές κλπ ανά τους αιώνες. Έχει ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες (και πέτυχα και φανταστική συνταγή για ζεστή σοκολάτα μέσα), αλλά είναι λίγο σα να διαβάζεις εγκυκλοπαίδια και ποτέ δεν τα πήγα καλά με αυτού του είδους το διάβασμα. Πάντως το έχω κοντά και του ρίχνω μια ματιά κάθε τόσο.

Άλλο βιβλίο που έφερε ο Κωνσταντίνος από το τελευταίο του ταξίδι, είναι το The book of general ingorance. Ό,τι νομίζατε πως ξέρετε για σωστό μέχρι σήμερα, εδώ αποδεικνύεται λάθος! Τα χρυσόψαρα ΔΕΝ έχουν μνήμη τριών δευτερολέπτων, το τηλέφωνο το ανακάλυψε ο Antonio Meucci, ο εγκέφαλός μας έχει χρώμα ροζ (το φαιά ουσία βέβαια ακούγεται καλύτερο από το ροζ ουσία) και πουθενά δεν είναι γραμμένο πως τρεις μάγοι επισκέφθηκαν τον Χριστό (μπορεί να ήταν δύο, μπορεί είκοσι και μπορεί ακόμα να ήταν και γυναίκες). Αυτά είναι λίγα μόνο από τα θέματα που θίγει. Κάποια δεν είναι γνωστά στην ελλάδα (όπως πχ το ποιά ήταν τα τελευταία λόγια του Νέλσονα), αλλά τα περισσότερα είναι γνώσεις που θεωρούμε δεδομένες. Το διάβαζα και κάθε τρεις και λίγο διέκοπτα τον Κωνσταντίνο για να του πω άλλο ένα φοβερό πράγμα που διάβασα.
Το έχω σχεδόν διαβάσει όλο και σίγουρα θα το τελειώσω (σύντομα). Μάλιστα όποτε το διαβάζω, μου έρχεται να κάνω ολόκληρο ποστ για το κάθε θέμα!

Πάμε σε αυτά που διαβασα:

Είχα κάνει και παραγγελία από το Άμαζον κάμποσα βιβλία και ήρθε η πρώτη φουρνιά. Τα δύο βιβλία ήξερα ότι είναι κάπως πιο παιδικά, ευχάριστα και κωμικά, αλλά το ένα μου βγήκε ιδιαίτερα παιδικό. Λέγεται The Wizard, the Ugly and the Book of Shame. Έχει φοβερές εικόνες και το διαβασα αμέσως στα παιδιά. Τους άρεσε πάρα πολύ και κοίταζαν τα κολάζ που έχει μέσα για μέρες. Το δεύτερο λέγεται “you’re a bad man mr. Gum“. Διάβασα καλές κριτικές αλλά εγώ δεν ενθουσιάστηκα. Το ότι ο συγγραφέας του έχει κάνει και ως stand up comedian φαίνεται στο γράψιμο. Πάει για κωμικό, αλλά το παρακάνει στην παλαβομάρα.
Τώρα έχω ξεκινήσει το The princess bride. Παραμύθι φαντασίας που έχει γίνει και ταινία.

Τις τελευταίες μέρες αντιμετωπίζουμε ένα μεγάλο πρόβλημα με την Κίκα και το νηπιαγωγείο της Ιωάννας.

Η Κίκα, όπως και όλα τα σκυλιά της γειτονιάς, κυκλοφορεί ελεύθερη. Δεν την δένουμε και δεν έχουμε και μάντρα (κάτι που ισχύει για όλα τα γύρω σπίτια με σκύλους). Είναι γενικά ένα πολύ ήσυχο και φιλικό κουτάβι. Κάθε μέρα μας έκανε παρέα που πηγαίναμε τα παιδιά στο σχολείο. Επειδή όμως μερικοί γονείς (και οι δασκάλες) φοβόντουσαν τα σκυλιά γενικώς, φρόντιζα τον τελευταίο καιρό να την πηγαινοφέρνω με το λουρί της. Τα παιδιά όλα τη λατρεύουν και κάπου εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Την αγαπάνε τόσο πολύ που κάθε φορά που τη βλέπουν παθαίνουν μια παράκρουση. Αρχίζουν και φωνάζουν όλα ρυθμικά “Κί-κα, Κί-κα” και γίνεται χαμός. Αυτή τώρα, ως κουτάβι, άλλο που δε θέλει. Ξέρει πότε έχουν διάλειμμα και πάει εκεί. Η πόρτα τους μπορεί να είναι κλειστή, αλλά τα παιδιά πάνε και κολλάνε πάνω στην πόρτα για να μπορέσουν να τη χαϊδέψουν, φωνάζουν όλα μαζί και φυσικά γράφουν κανονικά τις δασκάλες που προσπαθούν να τα πάρουν από εκεί και να τα μαζέψουν.

Στο τέλος μου ζήτησαν οι δασκάλες να τη δένω για όσο λειτουργεί το σχολείο, ώστε να μπορούν να κάνουν μάθημα. Αν και δεν είναι και απόλυτα λογικό να δένω το σκυλί γιατί δεν μπορούν να μαζέψουν τα παιδιά, από χτες η Κίκα είναι δεμένη για τις ώρες αυτές. Χτες τα παιδιά (που ξέραν ότι έχει δημιουργηθεί αυτό το πρόβλημα) μου ζητάγανε να μη τη δέσω και να τη φέρνω γιατί την αγαπάνε. Μάλιστα παρότι το σκυλί δεν ήταν εκεί, αυτά άρχισαν ξανά όλα μαζί το ρυθμικό τραγούδι. Και το θέμα προχώρησε ακόμα παραπέρα. Σήμερα το πρωί έτυχε να είμαι μπροστά όταν μια μαμά επέστρεψε στις δασκάλες τα κλειδιά του σχολείου, τα οποία είχαν βουτήξει τα παιδιά της. Τα άκουσε να λένε πως “αύριο θα ψάξουμε όλες τις κλειδαριές του σχολείου”. Και αυτό για να μπορέσουν να φύγουν και να έρθουν εδώ στην Κίκα (μάλιστα χτες είχαν καταφέρει να ανοίξουν την πόρτα έξω και όταν το πήρε χαμπάρι η δασκάλα της είπαν πως άνοιξε μόνη της και αυτή το πίστεψε)….

Δεν ξέρω με τι να πρωτοασχοληθώ… Με τις δασκάλες που είναι ανίκανες να βάλουν σε τάξη μια χούφτα παιδιά (γιατί είναι λίγα στο σχολείο), με τις γιαγιάδες που ενώ υπάρχουν σκυλιά δέκα χρόνια τώρα σε αυτούς τους δρόμους, ξαφνικά τώρα βρήκαν να φωνάζουν ότι θα τους φάνε τα παιδιά τους (που ούτε καν τις πλησιάζουν), με το σκυλί που ό,τι και να κάνω φαίνεται λίγο.. Δεν τους έφτανε να τη δένω όταν την πηγαινοφέρνω, έπρεπε μετά να μην την πηγαίνω καθόλου και μετά να τη δέσω στο σπίτι μου και ακόμα και αυτό φαίνεται τώρα πως δεν τους είναι αρκετό… Σιγά σιγά θα διαμορφωθεί η μάντρα μας και το σκυλί θα είναι μεσα στην αυλή. Για τα παιδιά του νηπιαγωγείου δεν μπορώ να πω το ίδιο….

Όσο δύσκολο μου ήταν να διαλέξω εφτά ταινίες, άλλο τόσο είναι να διαλέξω και εφτά βιβλία, που μου έβαλε η jojo. Εφτά από τα εκατοντάδες (χιλιάδες;;) που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Πιο εύκολο μου είναι να διαλέξω εφτά συγγραφείς. Πάμε:

Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Χόμπιτ + Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Από μικρή άκουγα τη μαμά μου να μιλάει για αυτά τα βιβλία, τα οποία στην Αμερική διδάσκονται στο σχολείο, και πάντα ήθελα να τα διαβάσω. Το Χόμπιτ το βρήκα τυχαία σε ένα βιβλιοπωλείο, παλιά έκδοση και το είχα πληρώσει και ελάχιστα (με την παλιά τιμή που είχε), ενώ την τριλογία μου την έκαναν δώρο κάτι χριστούγεννα που είχαν την ευγενή καλωσύνη να μου κάνουν δώρο έναν ολόκληρο πάκο από βιβλία. Ήταν από τα δώρα που θυμάμαι πιο έντονα. Γενικά αποφεύγαν τα βιβλία ως δώρο, γιατί “τα τελείωνα γρήγορα”…. Μετά από αυτά, έχω διαβάσει σχεδόν όσα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά (την αγγλική έκδοση την βρήκα κάπως δυσκολοδιάβαστη) και ένα άλλο αγαπημένο μου είναι “ο γεωργός ο Γίλης από το Χαμ” (που τώρα έχει επανεκδοθεί με άλλο τίτλο)
Ούρσουλα Λε Γκεν. Τη γνωριμία μαζί της την έκανα με το αριστερό χέρι του σκότους (το οποίο παραμένει από τα αγαπημένα μου). Και ως συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και φυσικά ως συγγραφέας φάνταζυ (το έπος της Γεωθάλασσας είναι κορυφαίο)

Άγκαθα Κρίστι. Δεν τα έχω διαβάσει όλα όλα, αλλά δεν μου έχουν ξεφύγει και πολλά. Μου αρέσει ιδιαίτερα να τα διαβάζω στις καλοκαιρινές διακοπές (και φυσικά από το αγγλικό κείμενο)

Καζαντζάκης. Ε, εδώ δεν χρειάζεται να πω και πολλά.

Μενέλαος Λουντέμης. Μπορεί να μην τον διαβάζω πια, αλλά στα εφηβικά μου χρόνια ξεκοκάλιζα όλα τα βιβλία του.

Octavia E Butler. Aπολύτως κορυφαίο το kindred. Δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου για εβδομάδες. Αλλά και τα υπόλοιπα δικά της που έχω διαβάσει είναι πολύ καλά.

Anne McCaffrey. Μπορεί να μην είναι άκρως ποιοτική, αλλά δεν μπορεί να λείψει από τη λίστα μου, γιατί νομίζω στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν καμιά πενηντάδα βιβλία της. Την αρχή την έκανα με το Dragonflight και δεν σταμάτησα να διαβάζω παρά μόνο όταν τελείωσα όλη τη σειρά του Περν, των Talent, των Brainships, του Crystal Singer και άλλα.
Φυσικά αισθάνομαι πως έχω αδικήσει πολλούς, όπως τον Ντάγκλας Ανταμς, τον Πάτρικ Ζίσκιντ, τον Τομ Ρόμπινς, τον Πίτερ Χάμιλτον κλπ κλπ κλπ (ψιλοέκλεψα τώρα), αλλά τι να κάνουμε.

Λοιπόν επειδή ψιλοβαρέθηκα να ψάχνω άλλα μπλογκ και ποιοί έχουν παίξει και ποιοί όχι, δεν θα δώσω πάσα σε κανέναν. Όποιος θέλει γράφει…

Βδομάδες κουνιούνται και τα δύο μπροστινά δοντάκια.

Προχτές όμως, το ένα μας άφησε χρόνους Όμως στη θέση του είναι τώρα ένα πολύ αστείο χαμόγελο, ένα διπλανό δόντι που έχει κρεμάσει και ένα ψιλοψεύδισμα! Το βλέπω αυτό το χαμόγελο και μου φτιάχνει η διάθεση!