Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Στο site του Nigel έπεσα τυχαία. Πουλάει οικολογικά προϊόντα. Το κοίταξα και βρήκα διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν τα προϊόντα που έχει για το πλυντήριο των ρούχων. Έχει λοιπόν αυτές τις eco balls τις οποίες βάζεις στο πλυντήριο αντί για απορυπαντικό. Περιέχουν κάτι μικρές μπαλίτσες μέσα από ορυκτά άλατα (mineral salts) τα οποία παράγουν ιονισμένο οξυγόνο, απομακρύνοντας έτσι τις βρωμιές. Δηλαδή δεν βάζεις καθόλου σαπούνι, μόνο αυτές τις τρεις “μπάλες”. Και το καλύτερο είναι πως κρατάνε για 1000 πλυσίματα.

Φυσικά δεν ήμουν καθόλου σίγουρη πως θα δούλευαν. Πολύ καλό για να είναι αληθινό, σκέφτηκα. Όμως είπαμε πως αξίζει τον κόπο. Κοστίζουν 30 λίρες, δηλαδή 44 ευρώ. Το κανονικό απορυπαντικό κάνει από 12-24 ευρώ το μεγάλο κουτί (για τις 75 μεζούρες νομίζω). Εάν δουλεύουν είναι πολύ πιο οικονομικές λοιπόν και φυσικά δεν ρυπαίνεις και το περιβάλλον. Είπαμε πως δίνουμε για άλλες και άλλες βλακείες λεφτά, το πολύ πολύ να δώσουμε 44 ευρώ και να μην δουλέψει. Εκτός από αυτά, πήραμε και το magno ball, ένα μαγνήτη που αφαιρεί τα άλατα. Για αυτό ήμουν πιο σίγουρη πως θα δουλέψει, γιατί έχουμε βάλει παρόμοιο σύστημα στους σωλήνες του νερού. Αυτό έκανε 15 λίρες, δηλαδή 22 ευρώ και κρατάει για 5-10 χρόνια. Οι ταμπλέτες για τα άλατα του πλυντηρίου κοστίζουν 6-10 ευρώ το κουτί των 50 (αν δεν κάνω λάθος).

Ήρθαν 2 μέρες μετά που τα παρείγγειλα και τα δοκίμασα όλα αμέσως φυσικά. Μετά από κάμποσα πλυντήρια που έχω βάλει με ρούχα διαφορετικής ποσότητας βρωμιάς, έχω να πω τα εξής: το σύστημα δουλεύει. Έβαλα πουκάμισο του Γιώργου, το οποίο ήταν μέσα στο κοκκινόχωμα και καθάρισε (χωρίς να χρησιμοποιήσω τίποτα άλλο). Στους λεκέδες βέβαια πρέπει να βάζεις κάτι για τους λεκέδες (όπως θα έκανε κανείς και με κανονικό απορυπαντικό). Αλλά ένα άλλο καλό είναι πως δεν χρειάζεται μεγάλα προγράμματα πλυσίματος (εγώ το βάζω στο γρήγορο), ούτε μεγάλες θερμοκρασίες και πως επειδή δεν είναι σαπούνι δεν χρειάζονται τόσα ξεβγάλματα. Οπότε εάν το πλυντήριό σας το επιτρέπει, μπορείτε να περάσετε μερικά ξεβγάλματα. Άρα οικονομία και στην ενέργεια και στο νερό.

Εγώ σκέφτηκα και λίγο παραπέρα και πρότεινα στον Κωνσταντίνο να μαζεύουμε σε μια δεξαμενή το νερό από το πλυντήριο (γίνεται αρκετά εύκολα) και να το χρησιμοποιούμε για πότισμα (εφόσον δεν έχει καθόλου σαπούνι).

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του καιρού μας, το οποίο είναι εν δυνάμει καταστροφικό για την ανθρωπότητα, αλλά δεν προβάλλεται όσο θα έπρεπε από κανένα μέσο.

Η ιστορία έχει ως εξής: από τον Οκτώβριο του 2006 οι μελισσοκόμοι στην Αμερική παρατήρησαν πως ένα μεγάλο ποσοστό των μελισσών τους, είχε εξαφανιστεί από τα μελίσσια. Μια απώλεια του 10-20% είναι συνηθισμένη και αποδεκτή κατά τους χειμερινούς μήνες, αλλά εδώ μιλάμε όμως για ξαφνικές απώλειες της τάξης του 30-80% (ένας από τους μελισσοκόμους βρήκε εγκαταλελημένα τα 364 από τα 400 μελίσσια του). Το φαινόμενο αυτό εξαπλώνεται και έτσι εκτός από την Αμερική, έχουν εξαφανιστεί μέλισσες από τον Καναδά και την Ευρώπη (μέσα σε αυτές τις χώρες και η Ελλάδα).
Η κατάσταση αυτή πήρε την ονομασία Colony Collapse Disorder (CCD) ή «Διαταραχή Κατάρρευσης Αποικίας». Αυτό σημαίνει πως ο πληθυσμός της κυψέλης εξαφανίζεται ξαφνικά, αφήνοντας πίσω μόνο τη βασίλισσα, το γόνο και λίγες νεαρές εργάτριες. Πτώματα δεν βρίσκονται πουθενά, οι μέλισσες απλώς εξαφανίζονται. Για αυτό το λόγο δεν μπορούν να τις εξετάσουν για να βρουν τι ακριβώς φταίει και μπορούν να κάνουν μόνο εικασίες.

Οι επιστήμονες σηκώνουν ψηλά τα χέρια, μια που όλες οι εξηγήσεις που έχουν να δώσουν μέχρι στιγμής, κάπου χάνουν. Έχουν αναφερθεί ως αίτια τα παράσιτα, τα εντομοκτόνα, η κλιματική αλλαγή, οι γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες και τελευταία τα κινητά τηλέφωνα.

Το φαινόμενο αυτό είναι εξαιρετικά ασυνήθιστο για τους εξής λόγους:

1. Η εξαφάνιση του πληθισμού είναι μαζική και ξαφνική, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία.
2. Σε αντίθεση με εξάρσεις ασθενιών στο παρελθόν, δεν μπορούν να εντοπιστούν πτώματα μελισσών πουθενά.
3. Στις αποικίες που έχουν χτυπηθεί από αυτό το φαινόμενο, εξαφανίζονται ουσιαστικά όλες οι εργάτριες και μένουν μόνο η βασίλισσα, γόνος και λίγες νεαρές εργάτριες.
4. Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, εάν ένα μελίσσι εγκαταληφθεί, άλλες μέλισσες ή έντομα πάνε και παίρνουν από μέσα το μέλι, το βασιλικό πολτό κλπ. Παρότι όμως αυτά τα μελίσσια είναι με γεμάτες αποθήκες, τα υπόλοιπα έντομα δεν το πλησιάζουν!
5. Οι μέλισσες που βρίσκονται ζωντανές μέσα στο μελίσσι έχουν πάρα πολλές ασθένειες, παραμορφώσεις, δεν μπορούν να χωνέψουν τη γύρη και αρνούνται να φάνε.

Δυστυχώς όλες οι εξηγήσεις που έχουν δωθεί μέχρι σήμερα έχουν κενά. Εάν φταίει κάποια ασθένεια, που βρίσκονται όλες οι νεκρές μέλισσες; Εντομοκτόνα που έχουν κατηγορηθεί καθώς και γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες, σε άλλες χώρες που εμφανίστηκε το φαινόμενο, δεν χρησιμοποιούνται. Και αν φταίνε τα κινητά τηλέφωνα, γιατί τα άλλα έντομα δεν πλησιάζουν τα μελίσσια;

Άλλη ερώτηση: εάν φταίνε εντομοκτόνα, γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες ή κινητά τηλέφωνα, θα γίνουν οι απαραίτητες έρευνες ή θα θαφτούνε; Πόσο ηλίθια μπορεί να είναι η ανθρωπότητα;

Έχω ακούσει να λένε “και τι με νοιάζει εμένα εάν εξαφανιστούν οι φάλαινες, σάμπως τις βλέπω ποτέ;”. Ούτε για τις φάλαινες ισχύει, αλλά για τις μέλισσες δεν ισχύει ακόμα περισσότερο. Εάν σκέφτεστε πως απλώς θα χάσετε το πρωινό σας μελάκι, σκεφτήτε το ξανά. Οι μέλισσες παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στο οικοσύστημά μας και χωρίς αυτές θα καταρρεύεσει σε μικρό χρονικό διάστημα. Τα μήλα, τα ροδάκινα, οι φράουλες, τα εσπεριδοειδή και πάρα πολλά άλλα φρούτα, φυτά και λουλούδια, βασίζουν την αναπαραγωγή και καρποφορία τους στις μέλισσες. Χωρίς αυτές το ένα τρίτο περίπου της παγκόσμιας αγροτικής παραγωγής δεν θα μπορεί να υπάρξει. Καταστροφικό όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για τα ζώα που τρέφονται από τα φυτά. Και η αλυσίδα φυσικά συνεχίζεται. Πόσοι άνθρωποι όμως το σκέφονται αυτό και γιατί ένα τόσο μεγάλο θέμα, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ λίγα χρόνια τον άνθρωπο και τη φύση όλη στην καταστροφή, δεν έχει πάρει διαστάσεις; (και αν πράγματι φταίνει τα κινητά, θα καταφέρουν ή ακόμα θα δεχτούν οι άνθρωποι να απεξαρτηθούν από αυτά για να σωθούν οι μέλισσες;). Τα ερωτήματα είναι πάρα πολλά.

Εάν οι μέλισσες είναι σαν τα δελφίνια του “γυρίστε το γαλαξία με οτοστοπ”, τότε αρχίστε να κοιτάτε τον ουρανό για μεγάλα κίτρινα διαστημόπλοια και κάντε κανένα οτοστοπ για τον Μπετελγκέζ. Αλλιώς, ρίξτε μια ματιά στα παρακάτω site, να ενημερωθείτε. Δεν ξέρω τι άλλο μπορούμε να κάνουμε.

• Texas Kaos
• St. Petersburg Times
• The independent 
• Pathfinder
• Earthfiles 
• On Target 

Καιρό είχα να ασχοληθώ με το σπίτι.

Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν ξεκινήσαμε την μπροστινή μάντρα. Αποφασίσαμε να την κάνουμε και αυτή από πέτρα, όπως είναι και το γύρω μέρος του σπιτιού.

Γενικά ασχολούμαστε με την περίφραξη του σπιτιού και τον κήπο μας. Πίσω βάλαν οι γείτονες κάτι κάγκελα, το ένα πλάι είναι κλειστό, στο άλλο έχει μια μικρή μάντρα και θα βάλω και τις πέργκολες που είχα αγοράσει. Άρα θα κλείσει και το σπίτι. Πιο πολύ με νοιάζει που θα μπορώ επιτέλους να έχω λυτό το σκυλί.

Άντε λοιπόν ξανά πέτρες και μαστόρια…

Το έχω τελειώσει εδώ και αρκετό καιρό, αλλά τώρα βρήκα χρόνο να γράψω για αυτό το βιβλίο. Όταν το ξεκίνησα μου θύμισε πάρα πολύ το Kindred που είχα διαβάσει και για να πω την αλήθεια τσαντίστηκα! Τσαντίστηκα γιατί το Kindred το αγάπησα και τώρα είχα στα χέρια μου μια κόπια. Δεν μου άρεσε. Το συνέχισα όμως και καλά έκανα εντέλει. Μπορεί να έχουν κάποια κοινά στοιχεία (το ταξίδι στο χρόνο, πάνω στο οποίο οι πρωταγωνιστές δεν έχουν κανέναν έλεγχο, το ότι ο ένας μένει πίσω, το ότι υπάρχει μια ιστορία αγάπης), αλλά οι ομοιότητες σταματούν κάπου εκεί.

Αυτή είναι καθαρά μια ιστορία αγάπης. Όπως έγραψα και στις Κριτικές, είναι μια ανορθόδοξη ιστορία αγάπης μεταξύ του Henry DeTamble, ο οποίος ταξιδεύει στο χρόνο χωρίς να έχει κανέναν έλεγχο πάνω στο που και πότε και της Clare Abshire που τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να τον περιμένει. Ο Χένρυ δεν έχει συνειδητό έλεγχο πάνω στα ταξίδια του, αλλά σίγουρα το υποσυνείδητό του δουλεύει. Τα ταξίδια του τον οδηγούν τις περισσότερες φορές σε μέρη γνωστά. Ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και γνωρίζει τη γυναίκα του όταν αυτή ήταν μόνο 5. Τα ταξίδια του διαρκούν λίγο κάθε φορά, είναι σε άτακτα χρονικά διαστήματα και βέβαια δεν έχουν χρονική συνέχεια.
Στην αρχή αυτό σε προβληματίζει κάπως, ίσως και να σε μπερδέψει, αλλά σύντομα βυθίζεσαι μέσα σε αυτό το ταξίδι, ρουφάς κάθε λέξη και δεν θέλεις να τελειώσει. Τα παράδοξα είναι πολλά. Κυρίως γιατί τα ταξίδια μέσα στο χρόνο επηρεάζουν τη ζωή του ταξιδιώτη. Άραγε τι έγινε την πρώτη φορά; Πως ξεκίνησε αυτός ο κύκλος; Επειδή όμως δεν υπάρχει λογική σε αυτό και στο τέλος δεν έχει και απολύτως καμία σημασία, παραβλέπεις τα παράδοξα και εστιάζεις σε αυτή την εξαιρετική ιστορία αγάπης, την άλλες φορές ειδωμένη μέσα από τα μάτια του Henry και άλλες μέσα από τα μάτια της Clare. Ο Henry γνωρίζει την Clare όταν αυτός είναι 28 χρονών. Είναι ένας άστατος νέος με βεβαρυμένο παρελθόν. Όμως η αγάπη της Clare τον μεταμορφώνει. Έτσι όταν αυτός γυρνάει πίσω στο χρόνο γύρω στα 36 του και τη γνωρίζει ως εξάχρονο παιδί, είναι ένας διαφορετικός άντρας, γεμάτος υπομονή και αγάπη. Κι έτσι τη διαμορφώνει σε αυτό που είναι σήμερα και που την κάνει ικανή να τον διαμορφώσει με τη σειρά της όταν την πρωτοσυναντάει. Πως αλλάζει ο άνθρωπος με την πάροδο των χρόνων, ποιός διαμορφώνει ποιόν, που είναι η αρχή και που το τέλος (και μάλιστα, υπάρχει αρχή και τέλος;). Πως βιώνουν και οι δύο αυτή την αγάπη και την ιδιαίτερη αυτή κατάστασή τους.  Ένας ύμνος στην αγάπη, τον ισχυρό αυτό δεσμό που ενώνει δύο ανθρώπους αλλάζοντάς τους, την προσμονή, την υπομονή, το περίμενε, τον χαμό…

Το πρώτο έργο της Audrey Niffenegger με εντυπωσίασε. Είναι καλογραμμένο, σε τραβάει να το τελειώσεις μέσα σε μια μέρα, σε αγγίζει και σε συγκινεί. Διαβάστε το.

Μετά το Πάσχα έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις με τα παιδιά περί υγιεινής διατροφής. Θεωρώ πως όλοι μας φάγαμε περισσότερα γλυκά από το λογικό και είπαμε πως πρέπει να τα περιορίσουμε. Επίσης πως πρέπει να τρώμε πιο πολλά λαχανικά, γιατί έχουν βιταμίνες, καθώς και το τι μας βοηθάει να μεγαλώσουμε και να είμαστε υγιείς σε αντίθεση με άλλα που μας κάνουν να παχαίνουμε και να αρρωσταίνουμε κλπ κλπ.

Παρότι εγώ λοιπόν κάνω κάθε προσπάθεια να φτιάχνω νόστιμα και υγιεινά φαγητά, αυτά μου κάνουν μουτσουτσούνια και δεν τρώνε τίποτα. Και δεν μιλάω τώρα μόνο για λαχανικά και πατατούλες γιαχνί, αλλά ούτε το μαριναρισμένο σουβλάκι κοτόπουλου (που ήταν υπέροχο!). Εκεί λοιπόν εγώ τα πήρα τελείως και τους άρχισα την κατσάδα. Που εγώ τους μαγειρεύω και αυτά δεν τρώνε, που κάνω τόσο κόπο και αυτά δεν κάνουν καμιά προσπάθεια, που δεν είναι δυνατόν εγώ να κάθομαι να βάζω το κοτοπουλάκι να μαριναριστεί για να είναι ζουμερό και αυτά να μου λένε πως είχε φυλλαράκια και γι’αυτό δεν το φάγανε (ρίγανη) κλπ κλπ κλπ

Στο τέλος λοιπόν τους λέω: Αφού είναι έτσι τα πράγματα, εγώ δεν σας ξαναμαγειρεύω. Τέλος! Από εδώ και πέρα θα τρώτε απ’έξω μόνο πίτσες, σουβλάκια και κοκακόλες! (χαχαχαχαχαχα)

Και τα παιδιά μου έβαλαν και τα δύο αμέσως τα κλάματα! “Γιατί μαμά μας το έκανες αυτό;;;” Και για να γλυτώσουν αυτή την τρομερή τιμωρία, από την επόμενη μέρα φρόντισαν να τρώνε όλο τους το φαγητό (που μάλιστα ήταν βραστά λαχανικά χαχαχαχαχα)!!!

Σκηνή πρώτη:

Ημέρες 25ης Μαρτίου, ο Γιώργος έρχεται σπίτι γεμάτος με νέες γνώσεις “για τους Τούρκους, που μας πήραν την Κωνσταντινούπολη” και “που είναι κακοί γιατί θέλουν να μας πάρουν την Ελλάδα μας” και ότι “η Κωνσταντινούπολη ήταν η πρωτεύουσα της Ελλάδας”. Δαγκώνομαι και ψάχνω να βρώ λόγια. Στο τέλος του λέω για τους φίλους μου στην Κωνσταντινούπολη, και πως με έχουν φιλοξενήσει σε τόσα ταξίδια, και πως τους αισθάνομαι πιο κοντά μου (λόγω ιδιοσυγκρασίας και κοινής συμπεριφοράς) από πολλούς άλλους ευρωπαίους ή ασιάτες, με τους οποίους γίναμε φίλοι, “αλλά όχι τόσο πολύ όσο με τα παιδιά από την τουρκία”.

Του λέω επίσης ότι η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν πρωτεύουσα της Ελλάδας, αλλά του Βυζαντίου, το οποίο δεν είναι το ίδιο με την Ελλάδα, και ότι η Ελλάδα όπως την ξέρει τώρα ως κράτος δημιουργήθηκε μετά την επανάσταση του 1821. Του λέω επίσης ότι η Κωνσταντινούπολη δεν είναι πια ελληνική πόλη, και ότι δεν μένουν εκεί πιά παρά μόνο λίγοι έλληνες. Του λέω (και εκεί το παρατράβηξα), ότι όταν οι τούρκοι πήραν την Κωνσταντινούπολη, για τους προγόνους μας (τους αγρότες στα χωριά της Καλαμάτας) τίποτα δεν άλλαξε. Άπλά το ποιός ήταν το αφεντικό. Του είπα ακόμα ότι την Καλαμάτα την είχαν κατακτήσει κατά καιρούς οι ιταλοί (Ενετοκρατία), οι γάλλοι, και ακόμα πιο παλιά οι σπαρτιάτες. Και ότι όπως δεν έχουμε έχθρα ούτε με τους σπαρτιάτες ούτε με τους γάλλους ούτε με τους ιταλούς, έτσι δεν πρέπει να έχουμε εχθρούς μας ούτε και τους τούρκους.

Και τότε είδα ότι ο Γιώργος μου είχε αρχίσει να τσιτώνει. Το παιδί ήταν έτοιμο να κλάψει. Τον ρώτησα τι έχει, και μου είπε “γιατί μου τα λες αυτά, αφού η δασκάλα μου μας είπε ότι οι τούρκοι θέλουν την ελλάδα και ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν η πρωτεύουσα της Ελλάδας”.

Του ήταν πολύ δύσκολο να δεχτεί ότι η δασκάλα του λέει κάτι διαφορετικό από αυτό που του λέει ο μπαμπάς του.

Μόλις τον είδα έτσι πιεσμένο το άφησα το θέμα….
Σκηνή δεύτερη. Σήμερα το πρωί.

Συζητάω με την Στέλλα κάτι που μου έγραψε ένας φίλος (σχετικά με το βιβλίο “The God Delusion” του Richard Dawkins το οποίο πλέον θέλω να το διαβάσω):
“Ένα από τα ζητήματα που αναφέρει ο Dawkins είναι ότι η διδασκαλία της θρησκείας ουσιαστικά αποτυπώνει στα παιδιά την ιδέα ότι είναι αποδεκτό να δεχόμαστε κάτι ως αληθινό για το οποίο δεν υπάρχουν όχι μόνο αποδείξεις, αλλά ούτε καν ενδείξεις.”

Ο Γιώργος με ακούει και μου ζητάει να το εξηγήσω. Θυμάμαι την προηγούμενη συζήτηση και αποφασίζω ότι πρέπει να ξεκινήσω από πιο βαθιά, και διαφορετικά. Του λέω λοιπόν ότι στο σχολείο οι δάσκαλοί μας μας διδάσκουν πολλά διαφορετικά πράγματα. Για κάποια από αυτά έχουν διδαχτεί στο πανεπιστήμιο, όπως η γραμματική και τα μαθηματικά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξέρουν τα πάντα ή ότι τα ξέρουν πάντα καλύτερα από όλους τους άλλους. Του λέω για παράδειγμα ότι ο θείος ο Παναγιώτης μπορεί να ξέρει περισσότερα για τους υπολογιστές από την κυρία που τους κάνει υπολογιστές στο σχολείο, ή ότι εγώ μπορεί να ξέρω περισσότερα πράγματα για τα μαθηματικά από την δασκάλα του.

Του λέω ότι οι δάσκαλοι τους μιλάνε για πράγματα που τα έχουν διδαχθεί, αλλά πολλές φορές μπορεί να τους λένε και τις προσωπικές τους απόψεις, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από τις απόψεις τις δικές μου ή άλλων ανθρώπων γύρω μας ή από τις δικές του απόψεις. Και καταλήγω λέγοντάς του ότι σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να ακούσει όλες τις απόψεις, και να φτιάξει αυτός την δικιά του άποψη. Να κρίνει. Το καταλαβαίνει και συνεχίζουμε. Του λέω ότι σε περίπτωση που αυτός έχει διαφορετική άποψη από την δασκάλα, δεν πρέπει να φωνάξει, ούτε να τσακωθεί. Και αν πιστεύει ότι η δασκάλα κάνει λάθος σε κάτι, θα πρέπει να είναι προσεκτικός, και να μην διαφωνήσει μαζί της μπροστά σε όλα τα παιδιά, αλλά να το συζητήσει μαζί της ήρεμα, γιατί η δουλειά της είναι να διδάσκει τα παιδιά.

Βλέπω ότι ακόμα με παίρνει, και έτσι συνεχίζω λέγοντας ότι θα του φέρω ένα παράδειγμα. Τον ρωτάω “εσύ πιστεύεις σε κάποια θρησκεία?” και μου απαντάει “εγώ πιστεύω στον Χριστό”. Τον ρωτάω “Γιατί?” (μάλλον λάθος μου). Ο Γιώργος ψιλοστεναχωριέται με την ερώτηση, και τον ακούω τσιτωμένο να μου λέει “μπαμπά γιατί μου τα ρωτάς τώρα αυτά?”. Του λέω ότι είναι για παράδειγμα σχετικά με αυτά που συζητάγαμε. Και συνεχίζω λέγοντας ότι μπορεί κάποια φορά να ακούσει εμένα ή κάποιον άλλο να έχει διαφορετική άποψη για την θρησκεία από αυτή που έχει η δασκάλα του. Του λέω ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει αυτό που θέλει, και δεν είναι υποχρεωτικό να είναι σωστό αυτό που έχει πει η δασκάλα του.

Σταμάτησα την συζήτηση εκεί για σήμερα. Θα αφήσω πάλι ένα χρονικό διάστημα και σε λίγες εβδομάδες θα ξανασυζητήσουμε… Βλέπουμε.

Και μετά πέφτω πάνω σε ένα παρόμοιο ποστ του αταίριαστου…

Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι ένας δύσκολος δρόμος…

… όταν θέλετε να εκδώσετε εισητήριο?

Μα βέβαια: η έκδοση εισητηρίων μεταφράζεται στα αγγλικά “Edition Ticket”.

Η φωτογραφία από τον σταθμό των ΚΤΕΛ στην γέφυρα του Ισθμού.

(Φιλιά στην καλή μου Σάννυ που περπάτησε από την γέφυρα επειδή της ζήτησα να τραβήξει την φωτογραφία).

Και δεδομένου ότι είναι η μοναδική ταμπέλα στα αγγλικά, θα καταλάβει ο τουρίστας τι γίνεται εκεί μέσα…