Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ο Γιώργος έχει να γράψει στο τετράδιο της αντιγραφής τις μέρες της εβδομάδας. Κάποια στιγμή τον βλέπω να γράφει Πέμτη.

-Γιώργο, για δες πιο πάνω, δεν γράφεται έτσι η Πέμπτη.
- Α ναι, γράφεται Πέμπτη. Κανονικά όμως θα έπρεπε να έχει δύο τελίτσες πάνω από το π, γιατί το προφέρουμε Πέμ-πτη και όχι Πέμπτη.
-Μμμμ, δίκιο έχεις, θα έπρεπε να έχει διαλυτικά. Αλλά δεν βάζουμε ποτέ διαλυτικά πάνω απο σύμφωνα.
-ΠΟΤΕ;;;; Γιατί; Δεν ξέρεις ε (είχα σηκώσει τους ώμους μου); Μάλλον κανείς δεν ξέρει. Μόνο αυτός που έφτιαξε τη γλώσσα…

Ε λοιπόν νομίζω πως έχει δίκιο το παιδί. Υπάρχουν λέξεις που δεν μπορούμε να προφέρουμε σωστά γιατί δεν βάζουμε διαλυτικά πάνω από τα σύμφωνα (φυσικά μιλάω για ξένες λέξεις, γιατί τώρα δε μου έρχεται στο μυαλό άλλη ελληνική). Το dent ας πούμε στα ελληνικά το λέμε ντέντ (όπως ο νεκρός δηλαδή). Μεγάλη παρεξήγηση!

Έχω πολύ καιρό να γράψω. Όλο ξεκινάω να γράψω κάτι και όλο το αφήνω στη μέση. Αυτές τις μέρες δεν έχω καθόλου όρεξη. Ξέρω τι φταίει φυσικά. Όλο για θανατικά ακούω γύρω μου και με πιάνει μια μαυρίλα κάθε φορά που ακουμπάω το πληκτρολόγιο. Και αυτό γιατί όταν είμαι με άλλους, συζητάω, ξεχνιέμαι, έχω κέφι. Όταν όμως κάθομαι στο πληκτρολόγιο, είμαι μόνη μου και όσα με απασχολούν βγαίνουν στην επιφάνεια. Και τότε μαυρίζω.

Φυσικά ο θάνατος είναι πάντα γύρω μας αλλά ορισμένες φορές είναι πιο κοντά και πιο συχνά από ότι συνήθως. Τώρα είναι μια από αυτές τις εποχές.

Η γιαγιά μου είναι στο νοσοκομείο εδώ και μέρες. Η καρδιά της την έχει προδώσει πια και τυρανιέται. Μπορεί φυσικά να ζήσει για καιρό ακόμα, αλλά δεν θα είναι καλά, σε σημείο που ευχόμαστε να πάψει να βασανίζεται σύντομα. Ξέρω ότι είναι μια πολύ μεγάλη γυναίκα που έχει ζήσει τη ζωή της, αλλά δεν παύει να είναι γιαγιά μου (όσο και η σχέση μας να μην ήταν η πιο στενή) και να με στεναχωρεί η κατάσταση.

Ένας γνωστός πέρασε από δω πριν μερικές μέρες και μας έλεγε για τον αδερφό του που έχει καρκίνο και τον περιμένουν. Και αυτός μεγάλος όμως.

Το κακό είναι πως υπάρχουν και πολλοί που δεν είναι μεγάλοι. Πολλοί που η ζωή θα έπρεπε να είναι όλη μπροστά τους. Που άφησαν ή θα αφήσουν πίσω τους γονείς και παιδιά μικρά. Νεαροί σκοτώνονται με μηχανές για βλακείες κάνοντας κόντρες αλλά και μικρομαμάδες που μαθαίνουν (ή μπορεί και να μην τους το πουν δεν ξέρω) πως τους μένουν 6 μήνες (πόνου). Η Αμαλία ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα.

Οι συζητήσεις μας τον τελευταίο καιρό γυρνάν πολλές φορές γύρω από νοσοκομεία, κηδείες, κληρονομιές, και διευκρινήσεις για το τι θα θέλαμε εμείς σε παρόμοιες καταστάσεις (να μας το πουν αν πρόκειται να πεθάνουμε ή όχι, να βγάλουν την πρίζα ή όχι, να δώσουμε φακελάκι ή όχι).

Να γιατί δεν έχω διάθεση να γράψω τίποτα. Αλλά σκοπεύω να το πολεμήσω και γι’αυτό θα κάνω άλλο ένα ποστ τώρα!

Όπως έγραψε η toomanytribbles στο προηγούμενο ποστ “τα παιδιά θέλουν ενθάρρυνση”…
Σε συνέχεια λοιπόν του σχεδίου του διαστημοπλοίου, ο παππούς του Γιώργου, του έφτιαξε το πρώτο μοντέλο του. Και όπως πάντα, όσο πιο απλό, τόσο πιο πολύ παίζει το παιδί μαζί του.

Τα παιδιά κοιμήθηκαν στη γιαγιά τους πριν μερικά βράδια και κάποια στιγμή που ήταν εκει, αναρωτήθηκε ο Γιώργος για τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος και ποιά η σειρά τους. Ψάξαν λοιπόν σε κάτι εγκυκλοπαίδιες και βρήκανε και την επόμενη μέρα που πήγαμε κι εμείς από εκεί, το ξανασυζητήσαμε. Είπαμε λοιπόν πως είναι πρώτος ο Ερμής, μετά η Αφροδίτη, η Γη μας και μετά ο Άρης και κάπως γύρισε η κουβέντα στο ποιό από τους δύο (Αφροδίτη και Αρη) είναι πιο κοντά στη Γη, ποιός μοιάζει περισσότερο στη Γη κλπ. Και είπαμε πως ο άνθρωπος μπορεί να στείλει διαστημόπλοια στον Άρη αλλά όχι στην Αφροδίτη και ξεκινήσαμε κουβέντα για το πως εκτοξεύονται οι πύραυλοι, πόσα πολλά καύσιμα θέλουν, ότι θα ξεκινάνε τα διαστημόπλοια κατευθείαν από διαστημικούς σταθμούς, χωρίς να χρειάζονται απογείωση και άλλα τέτοια.

Ο Γιώργος φυσικά είχε ενθουσιαστεί και αφού συζητάγαμε κάμποσο, άρχισε να μας λέει για την ιδέα που έχει για ένα διαστημόπλοιο που θα μπορεί να πάει ταυτόχρονα (με μια δόση καυσίμων) και στους δύο πλανήτες. Αργησαμε λίγο να το καταλάβουμε, αλλά μας το εξήγησε καλύτερα και μας το ζωγράφισε κιόλας. Ορίστε λοιπόν η ιδέα του: ένα διαστημόπλοιο το οποίο θα αποτελείται από τρία μέρη. Ένα κυρίως σώμα και δύο πυραύλους στο κάθε πλευρό.  Το διατημόπλοιο αυτό θα ξεκινάει από το διαστημικό σταθμό. Όταν θα γίνεται η ανάφλεξη στους  πύραυλους, αυτοί θα αποκολλούνται αμέσως από το σώμα πηγαίνοντας προς τη μία κατευθυνση (άρα προς τον ένα πλανήτη από τους δύο) και το σώμα θα σπρώχνεται από τη δύναμή τους προς την άλλη κατεύθυνση (άρα προς τον άλλο πλανήτη). Με ένα σμπάρο, δυό τριγόνια

Ή μάλλον τάρτα.

Τη συνταγή την πήρα από το hungry for life, έκανα τις αλλαγές μου και την πρόσθεσα και στις συνταγές. Ευχαριστώ πολύ την Λία λοιπόν για αυτή την πραγματικά ΤΕΛΕΙΑ συνταγή. Πάρτε τώρα ένα κομμάτι γιατί είναι και το τελευταίο που έμεινε από τη χτεσινή ημέρα (απορώ πως έμεινε και αυτό).  ‘Ανθρωπος που να μην ενθουσιάστηκε δεν υπήρξε πάντως.

Είναι φανταστικό το πως αισθάνεσαι όταν έχεις φυτέψει κάτι και το βλέπεις να φυτρώνει και να μεγαλώνει! Αισθάνεσαι μια περιφάνια βρε παιδί μου!

Στον κήπο έχουμε άπλετο χώρο και είχαμε πει έτσι από πέρισυ πως θα φυτεύαμε όταν μέναμε εδώ. Αν και ακόμα λοιπόν έχει τα χάλια του (με σπασμένες πέτρες παντού και άλλα), όλο και κάτι βάλαμε.

Δείτε λοιπόν τις φραουλιές μας:

Τις ντοματιές:

Τις πιπεριές:

Τις φασολιές:

Αλλά και κάτι πατατιές που φύτρωσαν έτσι από μόνες τους:

Ποιός, εγώ;;;;

Ε, ναι.

Και ελπίζω πως θα είναι μια πολύ ωραία μέρα, με καλούς φίλους, καλό φαϊ, νόστιμο γλυκό. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Τα φετινά γενέθλια με βρίσκουν στην ίδια πάνω κάτω κατάσταση, απλώς σε καινούριο σπίτι και με κάμποσες άσπρες τρίχες παραπάνω (πάλι καλά που είναι ανοιχτόχρωμα τα μαλιά μου και δεν φαίνονται). Πάντως από αυτά που είχα πει πέρισυ, όλα ισχύουν ακόμα και από αυτά που είχα ζητήσει αρκετά έχουν γίνει, παρότι τότε δεν το θεωρούσα εφικτό. Λοιπόν οι ευχές μου πιάνουν! Μήπως να ζητήσω κι ένα σακούλι με λεφτά;;; Το μόνο σοβαρό που μου έρχεται στο μυαλό να ζητήσω για την επόμενη χρονιά, είναι να συνεχίσει να πηγαίνει τόσο καλά. Μια που όμως πιάνουν και πιο τρελλές ευχές, λέω να ζητήσω μερικά κουφά, έτσι για την πλάκα μου:

1. Να κατσαρώσουν τα μαλλιά μου από μόνα τους
2. Να τελειώσει επιτέλους αυτή η μάντρα γιατί δεν αντέχω άλλο να βλέπω μαστόρους και σπασμένη πέτρα παντού και ανοίγματα στα οποία απλώς φαντάζομαι πόρτες (μμμ, η πέτρα μπορεί να έχει τελειώσει μέχρι του χρόνου, οι πόρτες…. μπορεί και όχι!)
3. Να κάνω κανα ταξιδάκι στο εξωτερικό
4. Να κερδίσουμε το λότο (το οποίο δεν παίζουμε )
5. Να βρούμε χρόνο να μάθουμε κανονικά μπριτζ
6. Όσοι γύρω μου επιθυμούν να γίνουν διπλοί, να το πάθουν!
7. Οι στεναχώριες να είναι μικρές και οι χαρές μεγάλες
8. Να έχουμε πάντα φίλους στο σπίτι μας

Άντε και τα πουρνάρια κλήματα που έλεγε ένας παλιός μου δάσκαλος!