Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Δέχτηκα πρόσκληση από την Julia_Dream να γράψω τα αγαπημένα μου αντικείμενα.

Δεν έχω και πολλά νομίζω. Από προσωπικά αντικείμενα μπορώ να ξεχωρίσω μόνο αυτή τη νεραϊδούλα που μου είχε φέρει από ένα ταξίδι του στο Άμστερνταμ ο Κωνσταντίνος μου. Πραγματικά την λατρεύω.

Μετά είναι αυτή η όμορφη τσαγιέρα που μου έφεραν το καλοκαίρι οι κυρίες που φιλοξενήσαμε. Φτιάχνω το τσαγάκι μου καθημερινά, το οποίο θα είναι είτε Λουίζα είτε ένα άλλο ωραίο ρόφημα από την Ολλανδία (Sterenmunt το λένε). Τη γεμίζω μέχρι πάνω και την αδειάζω μέχρι το μεσημέρι. Το τσαγάκι μου προτιμώ να το πίνω σε γυάλινο φλυτζάνι (είναι δώρα από το γάμο μας), ενώ τον καφέ σε αυτή τη γλυκειά κούπα που μου είχε κάνει κάποτε δώρο μια θεία μου.

Αγαπημένα μου είναι όλα τα βιβλία μου, που τα έχω και τα προσέχω και τα διαβάζω και δεν δέχομαι να αφήσω από την κατοχή μου παρά τις συνεχείς προσπάθειες του Κωνσταντίνου να κυκλοφορήσουν ελεύθερα.

Aγαπημένο μου αντικείμενο που το χρησιμοποιώ κάθε μέρα, όλη μέρα, άσχετο αν έχω δουλειά ή όχι, είναι ο υπολογιστής μου. Δυσκολεύομαι χωρίς αυτόν.

Και τέλος αγαπημένη μου είναι όλη η κουζίνα. Όλα τα αντικείμενα που έχει εκεί μέσα, από το πιο μικρό μαχαιράκι μέχρι το πιο μεγάλο μίξερ, τα λατρεύω. Μου αρέσει να μαγειρεύω, σας το έχω πει;;; Πάρτε και ένα κομματι πίτα, που λέγαμε πριν μέρες για το Pushing Daisies και τον pie maker.

Update: Και μόλις κατάλαβα ότι δεν πάσαρα πουθενά… χαχαχα. Σοφία δεν την γλυτώνεις κι ας είναι αργά! Επίσης να πω πως ο Κωνσταντίνος λείπει, οπότε φαντάζομαι θα τα προσθέσει όταν έρθει τα δικά του.

Σήμερα το πρωί κουβεντιάζαμε με τον Γιώργο και μας είπε πως από το επόμενο Σάββατο ξεκινάει το κατηχητικό. Τον ρώτησα εάν θέλει να πάει και είπε πως τη μισή ώρα θα παίζουμε παιχνίδια, οπότε θα ήθελε. Ο Κωνσταντίνος σα να φούντωσε κάπως και -δείχνοντας μια τρομερή αυτοσυγκράτηση- μου έκανε νόημα να αναλάβω εγώ την κουβέντα. Προσπάθησα να κάνω μια αντικειμενική συζήτηση, να του εξηγήσω τι ακριβώς συμβαίνει σε ένα κατηχητικό, λέγοντας στον εαυτό μου πως αν μετά από τη συζήτηση συνέχιζε να θέλει να πάει, φυσικά και θα τον πήγαινα.

Του είπα λοιπόν πως στο κατηχητικό θα τον μάθουν τα πιστεύω του Χριστιανισμού και πως κατήχηση σημαίνει ότι θα προσπαθήσουν να τον πείσουν πως αυτά που λένε είναι σωστά. Κάπου εδώ ο Γιώργος αρχίζει να τσιτώνει, λέγοντας πως αυτός δεν πιστεύει στην θρησκεία (!!!). Εμείς δεν πιστεύουμε στα αυτιά μας… Του έχουμε πει λίγα γενικά, ποτέ προσπαθώντας να τον πείσουμε για κάτι. Αλλά όπως είδα στη συνέχεια, τα πιστεύω του είναι νομίζω αποτέλεσμα δικής του σκέψης και αναζήτησης. Ξεκίνησε λοιπόν λέγοντας πως έχει δει πάρα πολλά ντοκυμαντέρ, ξέρει για τους δεινόσαυρους και όλα τα άλλα. Φυσικά του είπα πως ο χριστιανισμός δεν λέει πουθενά οτι δεν υπήρξαν δεινόσαυροι. “Ναι αλλά έτσι ξέρουμε πως υπάρχει εξέλιξη. Και έχω δει και τόσα για τους Αυστραλοπίθηκους και ξέρω πως από εκεί προέρχονται οι άνθρωποι. Έχουν βρει ένα σωρό κρανία που ήταν μισά άνθρωποι και μισά πίθηκοι και ξέρουμε με αποδείξεις πως έτσι έγιναν τα πράγματα. Επίσης η γη δεν δημιουργήθηκε από το Θεό. Δε θυμάσαι αυτά που είδαμε στο Πλανητάριο (με το big bang); Εγώ λοιπόν δεν πιστεύω ούτε στο Θεό, ούτε στα θαύματα.”

Δεν είχαμε τι να πούμε. Το παιδί πραγματικά το έχει σκεφτεί και έχει τα δικά του επιχειρήματα. Ο Κωνσταντίνος ξεφούντωσε, και ελαφρώς αμήχανα του εξήγησε απλώς ότι δεν θα πρέπει να τσακωθεί με κανέναν για τέτοια ζητήματα γιατί ο κόσμος δεν τα καταλαβαίνει. Ότι έχουμε κι εμείς φίλους βαθιά θρησκευόμενους με τους οποίους απλώς αποφεύγουμε τέτοιες κουβέντες. Και ο Γιώργος μας άφησε για άλλη μια φορά άφωνους, λέγοντας πως μπορεί για άλλα πράγματα να τσακωθεί, αλλά για αυτό το θέμα ποτέ και πως ακόμα και αν πει κάτι τέτοιο σε κάποιον, αν αυτός διαφωνήσει και του πει άλλα, αυτός απλώς θα του απαντήσει “καλά”. “Άλλωστε χρειάζονται δύο για να τσακωθείς. Κι εγώ δεν θέλω να τσακωθώ”.

Εγώ του είπα πως σε αυτή την περίπτωση, αφού το έχει σκεφτεί κι έχει αυτές τις απόψεις, καλό είναι να πάει να παίξει κάπου αλλού και όχι στο κατηχητικό. Αν και η σκέψη ενός καημένου παπά που θα έχει να κάνει με τις απορίες και τις διαφωνίες του Γιώργου, δεν μου είναι τόσο δυσάρεστη!

ΥΓ. Μόλις έμαθα πως κάποιος άμοιρος παπάς είχε για λίγες μέρες στα μαθήματα του κατηχητικού τον Κωνσταντίνο! Όταν όμως άρχισε να ρωτάει ερωτήσεις όπως “γιατί ο Θεός να είναι άντρας;”, του απάντησαν πως αυτές δεν είναι ερωτήσεις να κάνει ένα παιδί και αυτός, αφού δεν του έλυναν τις απορίες, απλώς δεν ξαναπάτησε!

Έμαθα πριν από μερικές μέρες ότι ο Κώστας Δόμβρος πέθανε στο Βερολίνο όπου δούλευε για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Ο Κώστας είναι ένας από τους ανθρώπους που (χωρίς να το ξέρει) με έχει επιρρεάσει όσο πολύ λίγοι. Και εννοώ ότι έχει επιρρεάσει σε επίπεδο των πιο σημαντικών επιλογών ζωής.

Γνώρισα τον Κώστα νομίζω το 1992 στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace όπου επισκεπτόμουν έναν άλλο πολύ καλό φίλο. Ο Κώστας δούλευε τότε εκεί, εγώ έγινα εθελοντής. Δεν γίναμε ποτέ φίλοι με την στενή έννοια του όρου. Δεν βγήκαμε ποτέ έξω μαζί, δεν πήραμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλο εκτός δουλειάς, και χαθήκαμε μόλις έπαψαν να υπάρχουν οι εργασιακές συνθήκες που μας έκαναν να συναντιώμαστε κάθε μέρα.

Παρόλα αυτά, οι λίγες συζητήσεις που είχαμε κάνει μέσα στον εργασιακό χώρο ήταν για μένα (από ό,τι κατάλαβα πολύ μετά) φύτρες για μέρη της κοσμοθεωρίας μου. Μην φανταστείτε ότι ο Κώστας μου είπε ποτέ κάνε αυτό ή κάνε εκείνο. Απλά συζητώντας κατά καιρούς μάθαινα κομμάτια της μέχρι τότε ιστορίας του: Ο Κώστας είχε κάνει καλές σπουδές. Είχε γίνει ναυπηγός. Από την οικογένειά του είχε τις κατάλληλες επαφές για να κάνει δουλειές που θα του αποφέραν καλά χρήματα. Αλλά επέλεξε αντί για αυτό να δουλέψει σε μη κυβερνητικές οργανώσεις. Δούλευε τότε στην Greenpeace, και από ό,τι ξέρω αργότερα στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Δεδομένου ότι είχαμε χαθεί δεν ξέρω αν είχε δουλέψει και σε άλλες μη κυβερνητικές.
Ο Κώστας πίστευε ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος και πάλευε για αυτό σε όλη του τη ζωή.

Αυτή η επιλογή του Κώστα μου έδωσε να καταλάβω ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στην ζωή εκτός από την καριέρα. Και βρήκα τον εαυτό μου αργότερα να κάνω παρόμοιες επιλογές: να μην πηγαίνω σε δουλειές που θα μου εξασφάλιζαν ένα καλύτερο οικονομικά μέλλον, αλλά να δουλεύω εκεί που είναι η καρδιά μου, με λιγότερη σιγουριά και λιγότερα χρήματα.

Κώστα αντίο

Ελληνικές σειρές και γενικά ελληνική τηλεόραση βλέπουμε από σπάνια έως ποτέ. Άντε να βρούμε μια σειρά να μας κινήσει το ενδιαφέρον, κανένα τηλεπαιχνίδι που και που ή κάνα ντοκιμαντέρ στο Σκάι. Κατά τα άλλα γιοκ. Δεν αντέχω ούτε τις ειδήσεις (ας είναι καλά το ίντερνετ), ούτε τις σειρές (κάναν και ελληνικό CSI φέτος τρομάρα τους), ούτε τις διαφημίσεις, ούτε τίποτα φυσικά από αυτά που παίζουν πριν τις 9 το βράδυ.

Όταν είσαι άρρωστος όμως, δεν έχεις και πολλά άλλα να κάνεις. Θα καταλήξεις στην τηλεόραση. Ας είναι καλά το ίντερνετ λοιπόν για άλλη μια φορά, μια που υπάρχουν ξένες σειρές για όλα τα γούστα και πάρα πολύ καλές. Εγώ θα σας προτείνω αυτές που παρακολουθώ αυτή την εποχή:

1. Heroes

Εάν δε το έχετε δει, πρέπει να το δείτε απαραιτήτως. Το δείχνει πλέον και η ελληνική τηλεόραση (νομίζω το Άλτερ) και είναι μια από τις καλύτερες σειρές επιστημονικής φαντασίας που έχουν γυριστεί ποτέ. Στη λίστα μου μάλλον παραμένει πρώτο το Firefly, αλλά και πάλι… Το στόρι κάπως πολυπαιγμένο τελευταία, άνθρωποι που ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι έχουν υπερδυνάμεις. Αλλά κάπου εκεί σταματάει κάθε κοινό με οτιδήποτε άλλο. Είναι εξαιρετικά καλογυρισμένο, οι ηθοποιοί πολύ καλοί, τέλειο σενάριο, αγωνία, δράση, μυστήριο… όλα τα έχει. Παίζεται η δεύτερη σαιζόν τώρα και το βλέπουμε φανατικά.

2. Pushing Daisies

Το είδα πρώτα στον Νανάκο. Το πρότεινε και είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Και κόλλησα! Τι σειρά είναι αυτή! Έχει ένα υπόβαθρο sci fi μια που ο πρωταγωνιστής ανασταίνει νεκρούς, αλλά έχει μια ατμόσφαιρα που δεν υπάρχει σε καμμιά αλλη σειρά. Είναι σαν να βρέθηκαν μαζί ο Brad Silberling που σκηνοθέτησε το A series of unfortunate events και ο Τιμ Μπάρτον. Αλλιώς δεν εξηγείται! Μια πολύ περίεργη, αλλόκοτη, φευγάτη και γλυκειά σειρά! (άσε που με έκανε να θέλω να ανοίξω το δικό μου μαγαζί με πίτες και να φτιάχνω τη μια μηλόπιτα μετά την άλλη!)

3. My name is Earl

Η πιο αστεία σειρά που έχω δει μετά τα Φιλαράκια. Πραγματικά αξίζει να τη δείτε. Είναι τώρα στην τρίτη σαιζόν αν δεν κάνω λάθος. Εμείς βλέπουμε τη δεύτερη. Ένας άθλιος τύπος ανακαλύπτει το κάρμα και πιστεύει πως η ζωή του είναι χάλια γιατί κάνει όλο κακές πράξεις. Άρα κάνει μια λίστα με όλα τα κακά πράγματα που έχει κανει στη ζωή του και προσπαθεί ένα ένα να τα φτιάξει. Αν κάνεις κάτι καλό, κάτι καλό θα συμβεί και σε σένα. Τα πιο ευχάριστα 20λεπτα που μπορείς να περάσεις!

Επίσης είδαμε την καινούρια Βιονική Γυναίκα που μας φάνηκε μάπα (κρίμα κρίμα), βλέπουμε Desperate Housewives (αλλά έχει αρχίσει να με κουράζει) και 4400 (το οποίο επίσης μετά το Heroes μου φαίνεται ψιλομάπα). Το CSI είναι μια σταθερή αξία, στην 8η σαιζόν πλέον.

Η Ιωάννα με ελαφρώς γκρινιάρικη φωνή (όπως πάντα):

• Γιώργο, θέλω να πάω κάπου. Θέλω να πάω σε κάνα γάμο ή κάτι τέτοιο. Κάπου που δεν θα γελάνε με τα κοσμήματα… Θέλω να βάλω τα κοσμήματά μου.

Αυτό το παιδί δεν είναι δικό μου, σας το λέω!

Κι έτσι ξαφνικά, φύτρωσε μια πεπονιά στην αυλή. Φαντάζομαι είναι από τα οργανικά που θάβουμε και κάποιο κουκουτσάκι αποφάσισε να μεγαλώσει.

Έχει κι ένα πεπονάκι. Είναι μικρούλι και πράσινο, αλλά πάω και το κοιτάω κάθε μέρα! Μου είπαν πως τώρα κάνει κρύο και δεν θα γίνει, αλλά εγώ ελπίζω. Λες να πρέπει να το σκεπάσω με κάνα πλαστικό;

Είναι πολύ αστείο αυτό το συναίσθημα στοργής προς τα φυτά που φυτρώνουν στην αυλή σου. Σαν να είναι παιδί σου ένα πράγμα. Τα αγαπάς, το φροντίζεις και αυτό μεγαλώνει. Βέβαια μετά το τρως, κάτι που μάλλον δεν είναι συνήθης πρακτική για τα παιδιά σου

ΥΓ Λες εντέλει να είναι καρπούζι; Μπα το έψαξα εντέλει και τα φύλλα του καρπουζιού είναι εντελώς διαφορετικά. Πεπόνι είναι, πεπόνι

Εδώ κι ένα μήνα ο Γιώργος έχει σταματήσει το ολοήμερο σχολείο.

Από πέρισυ είχαμε προβλήματα. Ο Γιώργος αφαιρείται πάρα πολύ εύκολα και είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθεί για να διαβάσει τα μαθήματά του εάν δεν είναι κάποιος δίπλα του να τον επαναφέρει. Μιλάμε εντελώς στον κόσμο του, μπορεί να χαζέψει με το παραμικρό. Με τη γόμα του ας πούμε μπορεί να παίζει για καμιά ώρα, να βλέπει τι είδους τρύπες μπορεί να της κάνει με το μολύβι του, σε πόσα κομματάκια μπορεί να την κόψει με το ψαλίδι του, τι ωραία που κυλάει στο θρανίο, πως μαυρίζει αν σβήσεις αυτά που έγραψες με το μολύβι σου και πως ασπρίζει αν σβήσεις σε λευκό χαρτί κλπ κλπ. Ώρες λέμε. Οπότε αν δεν είσαι εκεί να του λες “Γιώργο συγκεντρώσου”, δουλειά δεν γίνεται.

Αυτό φυσικά δεν μπορεί να το κάνει ο δάσκαλος του ολοήμερου, ο οποίος πρέπει να δουλέψει με άλλα 20 και βάλε παιδιά. Έλεγα πως φέτος που μεγάλωσε θα έχει αλλάξει. Επίσης νόμιζα πως αν είχε κάποιο κέρδος από αυτό (πχ αν έρχεσαι διαβασμένος θα πας καράτε), τότε δεν θα είχαμε πλέον πρόβλημα. Αλλά έκανα προφανώς λάθος. Ό,τι και αν κάναμε το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ερχόταν στις 4 μισοδιαβασμένος και φυσικά κουρασμένος και χωρίς καμία διάθεση για διάβασμα. Οπότε μέναμε μέχρι τις 6 τουλάχιστον για να διαβάσει, με τα χίλια ζόρια και με ένα σωρό μουτζούρες.

Αποφασίσαμε λοιπόν να το σταματήσουμε το ολοήμερο. Αυτό σημαίνει πως έρχεται τώρα στις 12.20 και καθόμαστε αμέσως για διάβασμα. Τις περισσότερες φορές έχουμε τελειώσει μέσα σε 1 - 1½ ώρα. Στην χειρότερη των περιπτώσεων, αν δεν έχει και πολύ όρεξη και αν καθήσουμε και για φαγητό ενδιάμεσα, τότε πάει 4. Αλλά δεν συμβαίνει συχνά αυτό.

Για τον Γιώργο ήταν μια πολύ καλή αλλαγή. Είναι πιο συγκεντρωμένος ακόμα και στο σχολείο του, έχει διορθώσει πάρα πολλά από τα ανάποδα γράμματα και αριθμούς που συνέχιζε να κάνει, είναι πιο συγκροτημένος και πιο καθαρός (στο γράψιμο, τα τετράδιά του κλπ). Και η δασκάλα του λέει πως έχει βελτιωθεί σημαντικά. Όχι φυσικά στα μαθήματα, στα οποία δεν είχε έτσι κι αλλιώς κανένα πρόβλημα, αλλά στο πόσο γρήγορα κάνει τα πράγματα και στο πόσο συγκεντρωμένος είναι.

Εγώ φυσικά τώρα σταματάω τη δουλειά από τις 12.30… Κάτι το διάβασμα, κάτι το φαγητό, περνάει η ώρα και μετά δεν έχω και κεφάλι για να μπορέσω να συνεχίσω. Αλλά το παιδί προέχει αυτή τη στιγμή. Και άλλωστε ο στόχος είναι να μπορέσει να διαβάσει μόνος του στο τέλος. Και έχει κάνει μεγάλες προόδους, κάθεται για διάβασμα, ξέρει πως δεν πρέπει να αφαιρείται. Πιστεύω πως σε κάνα δυό μήνες ακόμα, θα τα καταφέρει να διαβάζει μόνος του και να κάνω εγώ μετά μόνο τον έλεγχο. Ελπίζω τουλάχιστον.