Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Κύριος, φορτηγατζής το επάγγελμα, θυμάται τις εποχές πριν φτιάξουν το δρόμο Αθήνα - Καλαμάτα, όταν έπρεπε να παν από Αχλαδόκαμπο και μπορεί να έκαναν και 9 ώρες να φτάσουν!

Κάποια φορά λοιπόν, ένας φίλος του του ζήτησε να πάρει μαζί στην Αθήνα και τον μπάρμπα του. Ο καλός κύριος φορτηγατζής δεν είχε λόγο να αρνηθεί και τον πήρε μαζί.

Ο μπάρμπας το ταξίδι το είχε κάνει μέχρι τότε μόνο με τρένο. Ούτε σε αυτοκίνητο είχε μπει έτσι μπροστά ποτέ να βλέπει τι γίνεται. Μπαίνει λοιπόν στο φορτηγό και ξεκινάνε. Στο δρόμο δεν μίλαγε καθόλου και κάποια στιγμή ο κύριος φορτηγατζής αποφάσισε να κάνει μια στάση, να πάρει ένα καφεδάκι, να φάει και τίποτα. “Έλα μπάρμπα να πιούμε ένα καφέ”, τίποτα ο μπάρμπας. “Έλα μπάρμπα, στον κερνάω εγώ…”, πάλι τίποτα ο μπάρμπας. Οπότε τον αφήνει στο φορτηγό, παίρνει την κούπα του (γιατί λέει πλαστικά δεν χρησιμοποιούσαν. Είχε ο καθένας την κούπα του και τη γέμιζε καφέ στα μαγαζιά) και πάει για το καφεδάκι. Όταν γύρισε με την κούπα γεμάτη, μπήκε μέσα στο φορτηγό, πάει να ξεκινήσει… κάτι έλειπε! Όχι ο μπάρμπας όπως νόμιζα εγώ όταν άκουσα την ιστορία, αλλά ο λεβιές των ταχυτήτων! Στα φορτηγά είναι ένας σωλήνας λέει που ενώνεται κάτω με έναν πύρο. Να όμως που τώρα, ούτε σωλήνας, ούτε πύρος, ούτε τίποτα. “Μπάρμπα, ένα μαρκούτσι που είχε εδώ, το είδες μήπως;” “Παιδάκι μου” του λέει ο μπάρμπας, “εγώ το πήρα. Σε έβλεπα που όλη την ώρα στο ταξίδι το χέρι σου δεν το έπαιρνες από πάνω του. Αντί να κρατάς το τιμόνι, όλο αυτό κράταγες. Οπότε κι εγώ το ξεβίδωσα και το πέταξα κάτω στα χωράφια να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε με ασφάλεια” !!!!

5 μέρες στο νοσοκομείο σε κάνουν να μάθεις πολλά.

Μαθαίνεις ποιά νοσοκόμα είναι καλή, ποιά είναι στριφνή, ποιά χαμογελά συχνά. Μαθαίνεις πως υπάρχουν αυτές που στις 6 το πρωί θα μπουν ως σίφουνας στο δωμάτιο ανάβοντας στα μάτια σου το φως αδιαφορώντας εάν κοιμούνται επιτέλους οι άρρωστοι που ξενύχτησαν από τους πόνους όλο το βράδυ, αλλά υπάρχουν και αυτές που θα μπουν για να βάλουν το θερμόμετρο μεν, αλλά με ένα σεβασμό, προσπαθώντας να ενοχλήσουν όσο το δυνατόν λιγότερο.

Μαθαίνεις πως υπάρχει κόσμος που μπορεί να είναι και 10 μέρες μέσα και μαζί με αυτούς και κάποιος που ξενυχτά κάθε βράδυ δίπλα τους, που δε φεύγει ούτε για να κάνει ένα μπάνιο. Όμως είναι εκεί, όχι μόνο για τους δικούς τους, αλλά και για άλλους ακόμα γύρω τους, με ένα χαμόγελο κι ένα γλυκό λόγο.  Ακόμα κι εμένα ήρθε να σκεπάσει ένα βράδυ η καλή κυρία από απέναντι.

Καταλαβαίνεις πως εσύ μπορεί να πονάς, αλλά για τους γιατρούς είσαι ένας ακόμα από τους χιλιάδες που βλέπουν κάθε χρόνο να πονάν ακριβώς όπως εσύ, τίποτα το διαφορετικό και τίποτα το σοβαρό, άρα δεν χρειάζεται να σου πουν ούτε μια κουβέντα καθησυχαστική.

Ο κόσμος περνάει στους διαδρόμους και πολλοί είναι αυτοί που στέκονται για να γνωρίσουν τον καινούριο γείτονα, ποιός είναι, πόσο χρονών είναι, τι έχει… Και πολλοί είναι αυτοί που μοιράζονται μαζί σου και τη δική σου ιστορία. Κι επειδή μου βγήκε λίγο πιο μελό απ’ ό,τι είχα στο μυαλό μου αυτό το ποστ, η ιστορία νοσοκομείου νο2 θα είναι μια από αυτές και μάλιστα η πιο αστεία που έχω ακούσει εδώ και πάρα πολύ καιρό!

Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά λόγια και τις ευχές. Πάρτε ένα από τα ωραία τρουφάκια που έφτιαξα για σήμερα.

Η μέρα δεν ξεκίνησε όμως καλά, μια που ο Κωνσταντίνος (που είχε πόνους από χτες) πήγε σήμερα στο νοσοκομείο και τον βάζουν για εγχείριση σκωληκωειδήτη, αύριο το πρωί. Το βραδυνό φοντί λοιπόν αναβάλεται…

Άντε περαστικά μας και του χρόνου καλύτερα…

Ε, είπα να το διαβάσω… Δεν είχα όρεξη για τίποτα που να θέλει σκέψη (για την ακρίβεια δεν είχα όρεξη για τίποτα. Είχα ήδη σταματήσει κάνα δυό βιβλία που ξεκίνησα). Έτσι είπα να διαβάσω αυτό που και στα ελληνικά είναι και ήμουν σίγουρη πως δεν θα είχε σοβαρές απαιτήσεις.

Σε στυλ γραφής μου θύμισε τα άρλεκιν, μόνο που δεν είχε σκηνές σοφτ πορνό μέσα. Πάντως νεαρή, όμορφη, χωρίς χρήμα, συνάντησε νέο, πετυχημένο (δεν διευκρινίζει όμως αν είχε θεληματικό πηγούνι).

Μια νεαρή λοιπόν πιάνει μια δουλειά, η οποία ξέρει πως θα είναι σκληρή και απαιτητική, αλλά στο τέλος του ενός χρόνου θα καταφέρει να πάρει την δουλειά των ονείρων της, που με άλλο τρόπο ούτε σε 5 χρόνια δεν θα το κατάφερνε. Έτσι συμβιβάζεται και περνάει τα πάνδεινα, θυσιάζει όλες τις σχέσεις με τους γύρω της, την περηφάνια της, με αντάλαγμα αυτή την υπόσχεση: πως το μαρτύριο θα κρατήσει μόνο ένα χρόνο και μετά όλοι οι δρόμοι θα είναι ανοιχτοί.

Περιτό να πω πως διαβάζεται νεράκι, αλλά φυσικά είναι ένα βιβλίο που είναι να το διαβάσεις μόνο σε διακοπές, σε μια ξαπλώστρα, πίνοντας το δροσερό κοκτέιλ σου ή σε φάση όπως εγώ που θέλεις απλώς να αποχαυνωθείς. Δεν πρόκειται να σου προσφέρει και πολλά, εκτός από μια αγανάκτηση για τη σημερινή ζωή.

Ευτυχώς την ξεπέρασα τη φάση αυτή και τώρα διαβάζω βιβλίο της προκοπής…

Συνήθως, όπως όλοι μας, όταν ακούω αυξήσεις λέω “όχι πάλι γαμώτο”.
Άρθρο από την Ελευθεροτυπία: Η ΔΕΗ προτείνει νέες αυξήσεις
Αυτή τη φορά όχι. Αυτή τη φορά λέω “δώς τους”. Και εξηγώ:

1) Κοιτώντας τους εκαθαριστικούς λογαριασμούς της ΔΕΗ είδα ότι εμείς καταναλώνουμε κατά μέσο όρο 7 kwh την ημέρα (αν χρησιμοποιώ λάθος μονάδα διορθώστε με). Έκανα λοιπόν μια μικρή έρευνα σε φίλους και γνωστούς για την μέση ημερήσια κατανάλωση τους, ζητώντας τους τους εκκαθαριστικούς λογαριασμούς και κάνωντας την ίδια διαίρεση (συνολικές kwh / αριθμό ημερών). Κια βγήκε ότι όλοι τους ξοδεύαν από 13 μέχρι 19 kwh την ημέρα. Και εμείς είμαστε όλη τη μέρα στο σπίτι λόγω δουλειάς, και είμαστε τετραμελής (υπήρχαν νοικοκοιριά με μικρότερο αριθμό ατόμων). Στα μάτια τα δικά μου (πείτε με τρελό), όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς ξοδεύουν περισσότερο από όσο χρειάζονται, μην ακολουθόντας κανένα κανόνα οικονομίας στο ρεύμα.

2) Προσπάθησα να μειώσω την κατανάλωση ρεύματος στο πιο “κοντινό” μου σπίτι εκτός από το δικό μας, στο σπίτι της μητέρας μου. Τους εξήγησα για τους λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης, για τις συσκευές σε αναμονή, πήγα και αγόρασα εγώ κάποιους λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης , τους έδειξα τους λογαριασμούς μας και τους εξήγησα τι κάνουμε εμείς διαφορετικό. Και πήγαν οι γονείς μου να αγοράσουν λαμπτήρες τέτοιους για όλο το σπίτι, αλλά μόλις υπολόγισαν την τιμή για όλους μαζί, έκαναν πίσω και δεν αγόρασαν.

Για αυτό λέω: πόνεσέ τους, ακρίβυνέ το, κάνε το ρεύμα τόσο ακριβό ώστε να αρχίσει ο κόσμος να κάνει οικονομία. Δεν καταλαβαίνουν τι πάει να πει “διοξείδιο του άνθρακα”? Καταλαβαίνουν τι πάει να πει “ευρώ”. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν με νοιάζει το μέσο, με νοιάζει το αποτέλεσμα. Κάνε το τόσο ακριβό ώστε οι γονείς μου να θεωρήσουν ότι αξίζει να δώσουν παραπάνω χρήματα για να αγοράσουν λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης.
Δώσ’ του.

ΥΓ. Θα συμφωνούσα ακόμα περισσότερο άμα οι αυξήσεις ήταν (ακόμα πιο) κλιμακωτές. Οι προτεινόμενες είναι
“0-800 κιλοβατώρες 10% -
801-2.000 κιλοβατώρες 20% -
Πάνω από 2.000 κιλοβατώρες 30%”

Εγώ θα έλεγα:
“0-800 κιλοβατώρες 0% -
801-2.000 κιλοβατώρες 30% -
Πάνω από 2.000 κιλοβατώρες 50%”

Εδώ και πολύ καιρό, όταν τα πράγματα σφίγγουν πολύ με κάποιο συνάδελφο στέλνουμε ο ένας στον άλλο βιντεάκια από ινδικές ταινίες με δικούς μας υπότιτλους, σχετικούς με την κατάσταση που μας δυσκολεύει.
Το website που τα φτιάχνουμε αυτά δίνει πλέον την δυνατότητα να βάλεις τα βιντεάκια στο blog σου.

Και τώρα ο διαγωνισμός: φτιάξτε ένα βιντεάκι ο καθένας, και αφήστε σαν comment την διεύθυνση του. Εγώ θα τα βάλω όλα εδώ. Παρακαλώ: θέλω αστεία βιντεάκια.

Για να δούμε, πόσο δημιουργικοί είστε?

Από τον Νανάκο:

Από την Julia-dream

Πολύ κουραστικές αυτές οι τελευταίες μέρες. Τα έχω παίξει… Τα παιδιά είναι και τα δύο ακόμα αρρωστούλια. Όχι βαριά, τους έχει μείνει αυτός ο βρωμερός βήχας που τα ταλαιπωρεί κυρίως το βράδυ. Και αυτά και εμάς. Τέταρτο βράδυ που ξενυχτάμε. Εκεί που έλεγα πως έγιναν καλά και θα πάνε και τα δύο σήμερα σχολείο, ο Γιώργος ανέβασε πάλι λίγο πυρετό χτες το βράδυ. Έτσι είναι και σήμερα εδώ (αφού αφήσαμε και την Ιωάννα να μείνει. Άλλωστε ακόμα βήχει και αυτή).

Το θέμα είναι πως την ημέρα, είναι και τα δύο σχεδόν καλά. Δηλαδή θα τα πιάσει βήχας, αλλά έχουν διάθεση, παίζουν και φυσικά επειδή είναι τόσες μέρες κλεισμένα μέσα στο σπίτι, χωρίς να βλέπουν κανέναν άλλο, έχουν αρχίσει και οι τσακωμοί. Τη μια στιγμή αγκαλιάζονται και φιλιούνται, παίζουν και κάνουν συζητήσεις και την άλλη ακούς -την Ιωάννα- να λέει (ψιθυριστά να μην την ακούσουμε εμείς) “Αν δε μου το δώσεις, θα σου δώσω μια μεγάλη μπουνιά…”, “αν δεν το κάνεις θα σου ρίξω μια κλωτσιά…”, “… αλλιώς θα σου κόψω τα μαλλιά!”, “είσαι βλαμμένος!!!!!”. Όχι ότι ο άλλος είναι αγγελούδι φυσικά. Την τσιγκλάει επί τούτου. Η άλλη τσιμπάει, αρχίζει τις απειλές, ο άλλος λέει “έλα, έλα” και πως δεν έχουν σκοτωθεί μέχρι τώρα δεν ξέρω. Και φυσικά όσο περνάνε οι μέρες, τόσο μειώνονται οι αγκαλιές και αυξάνονται τα τσιγκλίσματα. Εγώ στο μεταξύ, από τη μια προσπαθώ να τους πω ότι δεν είναι σωστό να κάνουν έτσι, πως δεν πρέπει ποτέ να ρίχνουμε κλωτσιές και μπουνιές, αλλά από την άλλη δεν τα καταφέρνω και πολύ καλά, γιατί συνήθως έχω ήδη δακρύσει από τα γέλια. Μα είναι πολύ αστείο να βλέπεις ένα κατσαριδάκι να απειλεί έτσι τον αδερφό της. Γιατί φυσικά δεν το κάνουν με κακία, πραγματικά αγαπιούνται, αλλά τι να σου κάνουν και αυτά…

Εγώ από την άλλη, έχω να δουλέψω, να κάνω στο Γιώργο τα μαθήματα του σχολείου του που χάνει (όσο μπορεί), να τα φροντίσω για ό,τι θέλουνε, να σιγουρέψω πως δεν θα σκοτωθούν, να απαντήσω σε όλα τα χιλιάδες “μαμά” που ακούγονται το δευτερόλεπτο και φυσικά έχω να κοιμηθώ καλά από το σάββατο το βράδυ. Σήμερα δεν μπορώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, έχω νεύρα και σέρνομαι κανονικά.  Αντί να σκοτωθούν μεταξύ τους, θα τα πνίξω εγώ . Τουλάχιστον πείσαμε τον Γιώργο να κοιμηθεί λιγάκι, γιατί έχει κάτι μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του, σέρνεται και αυτός, αλλά για ύπνο δεν ήθελε ούτε να ακούσει.

Και οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ… Γκρρρ.