Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πολλά αυτά που έγραψα φέτος και πολλά αυτά που δεν έγραψα…

Σας εύχομαι καλή χρονιά, γεμάτη αγάπη, υγεία και νόστιμες εμπειρίες.

Να περάσετε όλοι καλά και τα λέμε του χρόνου!

A storm of swords part 1: Steel and Snow

Το πρώτο μέρος του τρίτου βιβλίου της επταλογίας του Martin. Το δεύτερο το είχα διαβάσει τον Σεπτέμβριο και με είχε κουράσει ελαφρώς γιατί ήταν πολύ πολεμικό, έτσι αυτουνού η σειρά ήρθε τώρα και έμελλε να είναι το τελευταίο βιβλίο που θα τελειώσω αυτή τη χρονιά.

Μου άρεσε πολύ περισσότερο από το δεύτερο. Ελάχιστες μάχες (ιδού και ο λόγος) αλλά η ιστορία προχωράει σε όλους τους τομείς, έχει αγωνία, οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται ακόμα καλύτερα και οι ανατροπές φυσικά συνεχίζονται ακάθεκτες. Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να φανταστείς τι έχει στο μυαλό του για τον κάθε χαρακτήρα ο τύπος.

Αυτή τη φορά το επόμενο βιβλίο δεν το αφήνω για αργότερα και το ξεκίνησα ήδη. Έχω βυθιστεί κανονικά μέσα στον κόσμο του!

Συμπυκνωμένα τα πάντα σε μια μόνο φράση:

“Εγώ θέλω να έχω ό,τι δεν έχω”

και η δεύτερη ατάκα, την οποία είπε όταν προσπαθούσε να περπατήσει με τα χέρια αλλά δεν τα κατάφερνε:

“Η Στέλλα με αφήνει, η ζωή δεν με αφήνει”

Κάμποσα είναι αυτά που δεν έχω γράψει τον τελευταίο καιρό. Όλο δεν προλαβαίνω. Και τώρα που είμαστε Αθήνα και έχω λίγο χρόνο παραπάνω, έχω χάλια σύνδεση
Το γράμμα του Γιώργου στον Αγιο Βασίλη δεν κατάφερα να το βάλω, γιατί το έγραψε ο άτιμος με μολύβι και δεν μπόρεσα να το φωτογραφήσω. Πάντως του ζήτησε τον πράσινο Τόα (bionicle) και να τους φέρει τα παιχνίδια τα Χριστούγεννα για να τα χαρούν περισσότερο.
Ο Άγιος τους έφερε τα παιχνίδια που ζήτησαν, τους έφεραν βεβαίως και οι παππούδες και φίλοι και πήραν και μόνα τους.
Πήγαμε στο πλανητάριο και είδαμε την παράσταση με τους δεινόσαυρους, η οποία ήταν φυσικά εντυπωσιακή, αλλά δεν με ενθουσίασε τόσο όσο η περσινή. Πάντως αξίζει να τη δει κανείς. Απλώς αν έχεις δει πολλά ντοκιμαντέρ με δεινόσαυρους, δεν έχει και τίποτα καινούριο να σου πει, μόνο που βλέπεις κάτι τεράστια πλάσματα να κινούνται κατά πάνω σου! Πλάκα είχε. Μετά φυσικά πήγαμε στο μαγαζάκι του πλανηταρίου, να πάρουν κάτι τα παιδιά με χρήματα που είχαν μαζέψει. Η Ιωαννούλα είδε μια ανασκαφή δεινοσαύρων και αποφάσισε πως φέτος θα κάνει αυτή την ανασκαφή και ήταν ενθουσιασμένη. Ο Γιώργος αφού είχε διαλέξει ένα ωραίο πείραμα με κάτι κρυστάλλους, είδε το πιο μεγάλο κουτί λέγκο που έχω δει ποτέ μου, με έναν τεράστιο δεινόσαυρο πάνω του! Καταλαβαίνετε πως μετά από αυτό, δεν υπήρχε τίποτα γύρω του που να τον νοιάζει! Ήταν πανάκριβο, αλλά αφού είχε χρήματα ο ίδιος δεν μπορούσα να του το αρνηθώ. Και μετά φυσικά όλα τα παιδάκια έξω κοίταζαν τον Γιώργο και το κουτί του που ήταν μεγαλύτερο από τον ίδιο! Τι άγιος Βασίλης… Το καλύτερο δώρο το πήρε μόνος του. Είναι όμως πραγματικά καταπληκτικό. Με τα λεγκο που έχει μέσα μπορείς να κάνεις είτε ένα δεινόσαυρο, είτε μια αράχνη, είτε έναν κροκόδειλο που όλα έχουν και μπαταρίες και κουνιούνται με τηλεκοντρόλ στο τέλος! Απίθανο!
Το πρωί της παραμονής είπαν τα κάλαντα και το βράδυ βάλαμε ένα πιάτο με κουλουράκια στο τζάκι και πήγαν τα παιδιά για ύπνο. Το πρωί βρήκαν φυσικά το πιάτο άδειο (μιαμ) και το τζάκι στολισμένο με ένα σωρό δώρα. Αυτά τα ματάκια τα γεμάτα χαρά είναι ό,τι χρειάζεσαι για να έχεις πραγματικά ευτυχισμένα Χριστούγεννα!
Σήμερα το πρωί πήγαμε στο Odeon Cinema Park όπου έχει ένα καταπληκτικό πρόγραμμα. 2 ώρες και 5 διαφορετικές αίθουσες με ένα θέμα “Ταξίδι στα άστρα”. Κάθε αίθουσα διαφορετική, μια 3D, μια με έξυπνα καθίσματα που σε κουνούσαν, σε αέριζαν, σε ψέκαζαν κ.α., μια με μουσική και ένα παιχνίδι γνώσεων για το τέλος. Πολύ ενδιαφέρον, εξαιρετική εμπειρία, αξίζει σίγουρα τα λεφτά της και το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Και μετά το καλύτερο μέχρι τώρα ίσως… Παίξαμε όλοι μαζί bowling! Έχει ένα πολύ ωραίο, κάτω από τον κινηματογράφο. Και (λόγω της τοποθεσίας φαντάζομαι) είναι πολύ οικογενειακό. Έχει παπούτσια και για τα πιτσιρίκια και έχει ειδικούς διαδρόμους, στους οποίους όταν είναι η σειρά των παιδιών σηκώνονται μπάρες στα πλάγια, κι έτσι η μπάλα τους δεν μπορεί να φύγει στο αυλάκι (ή στους άλλους διαδρόμους χαχα) και τα πιτσιρίκια πετυχαίνουν σχεδόν πάντα τις κορίνες. Έτσι δεν απογοητεύονται και περνάνε καλά. Τι πλάκα τα πιτσιρίκια! Η Ιωαννούλα δεν μπορούσε να σηκώσει τη μπάλα και έτσι την άφηνε μπροστά στο διάδρομο και της έδινε μια σπρωξιά!!! Πολύ γέλιο!!!
Αυτό που δεν προτείνω, είναι το Αστέρι του Βορρά. Το περίμενα με λαχτάρα, αλλά η πρότασή μου είναι να μη το δείτε, τουλάχιστον όχι στο σινεμά. Θα ακολούθήσει εκτενέστερη κριτική. (Διαβάστε την στις Κριτικές πατώντας το λινκ.)

Θα βάλω τα απαραίτητα λινκς όπως και φωτογραφίες στην επιστροφή, γιατί εδώ με τέτοια σύνδεση δεν αντέχω να κάνω τίποτα. Καλομάθαμε!Ορίστε γυρίσαμε και τα έβαλα! Ζήτω η adsl!

Άντε χρόνια πολλά σε όλους!

Τα Μωραΐτικα κάλαντα από τον Γιώργο και την Ιωάννα

Σε παρακαλώ Αγιε Βασίλη φέρε μας ένα Ντόμινο.

Η Ιωαννούλα ζωγράφισε και έγραψε μόνη της το γράμμα για τον Αγιο Βασίλη. Φέτος ξέρει πολύ καλά τι θέλει και τι ζητάει από τον κάθε έναν. Από τη νονά της ζήτησε ένα βιβλίο για παιδιά που τώρα αρχίζουν να διαβάζουν. Από τον Αγιο ένα Ντόμινο (αυτό με τα τουβλάκια που τα βάζεις στη σειρά και τα ρίχνεις όλα μαζί… έχω περάσει ώρες με αυτό το παιχνίδι).

Εύκολο να την ευχαριστήσεις

Βρήκα κατά τύχη αυτές τις φοβερές οδηγίες για ένα κουτί/άλμπουμ.

Θεώρησα ότι θα γίνει ένα πολύ όμορφο δώρο και ξεκίνησα να το κάνω. Μπορώ να πω πως το αποτέλεσμα με ικανοποίησε ακόμα περισσότερο από αυτό που περίμενα. Έγινε πραγματικά ωραίο. Ένα κουτί -  έκπληξη γεμάτο με φωτογραφίες των παιδιών.

Τι πιο όμορφο μπορείς να προσφέρεις;

το κουτί κλειστό και το κουτί ανοιχτό!