Μπαμπάς: Τι κάνατε στο σχολείο σήμερα Ιωάννα μου?
Ι: Μάθαμε το προυτσό.
Μ: Τι είναι το προυτσό?
Ι: Νά, κάνεις κουτσό, και σε κάθε πηδηματάκι σου φεύγει ένα προυτς, και έτσι κάνεις προυτσό.
Ι: Προυτς, προυτς, προυτς….
Ήρεμη, σιγανή φωνή, λιγομίλητη. Δεν ενοχλούσε ποτέ κανέναν (κάτι που δεν μπορώ να πώ για τις άλλες γιαγιάδες μου οι οποίες είναι φωνακλούδες). Η γιαγιά η Βάσω περνούσε και δεν την καταλάβαινες. Βρίσκαμε απλά ένα κατσαρολάκι φρέσκο κατσικίσιο γάλα πάνω στην μάντρα μας όταν ξυπνούσαμε, ή μία τσαντούλα με μαρούλια ή αυγά κρεμασμένη στα κάγγελα. Όσο ζούσε δεν ενόχλησε κανέναν. Και ο θάνατός της ήταν ίδιος. Τα παιδιά της τώρα λένε ότι αν είχε παραπονεθεί, αν είχε πει ότι πονάει, ότι κάτι δεν πάει καλά, θα είχανε πάει σε γιατρούς νωρίτερα, ίσως κάτι να είχε αλλάξει.
Η γιαγιά ήταν δυνατή. Πολύ πολύ λεπτή, και πάντα στητή σαν κυπαρισσάκι. Κορμοστασιά.
Πριν από λίγο καιρό είχε βρεί μία σκατζοχοιρίτσα με τα μικρά της στον κήπο της. Έβαλε μάνα και μικρά σε ένα κουτάκι και μου τα έφερε να τα πάω στο νηπιαγωγείο να τα δουν τα μικρά “γιατί δεν βλέπουν ζώα ποτέ”.
Η γιαγιά έζησε να δει δισέγγονα (ο Γιώργος την απόκαλούσε “προγιαγιά” και η γιαγιά γέλαγε κάθε φορά). Μεγάλωσε έξι παιδιά και πέθανε πριν τα παιδιά της.
Αντίο γιαγιά.
Αυτές τις μέρες ένιωσα λίγο πιο έντονα το γιατί ο κόσμος έχει πραγματικά ανάγκη να πιστεύει στο θεό.
Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θες, όταν συμβεί το κακό και εσύ δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα για αυτό, όταν δεν ελέγχεις ούτε στο μικρότερο ποσοστό τα γεγονότα, τότε δεν μπορείς παρά να πείσεις τον εαυτό σου ότι υπάρχει κάποιος που μπορεί να κάνει κάτι. Εσύ είσαι αδύναμος, αλλά σίγουρα θα υπάρχει κάποιος, κάτι που θα μπορεί να βοηθήσει.
Όταν για παράδειγμα ένα αγαπημένο σου πρόσωπο είναι στο νοσοκομείο, σε τόσο άσχημη κατάσταση που οι γιατροί δεν σου δίνουν ελπίδες, αν πιστέψεις πως πραγματικά δεν υπάρχει καμία ελπίδα, πως δεν υπάρχουν θαύματα και κυρίως αν καταλάβεις πως εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως, θα τρελαθείς. Αν στο μυαλό σου όμως έχεις την ελπίδα πως υπάρχει κάποιος παντοδύναμος που μπορεί να κάνει τη διαφορά, τότε μπορείς κι εσύ να κάνεις κάτι. Μπορείς να προσευχηθείς, να παρακαλέσεις, να τάξεις. Κάτι κάνεις. Που στην πραγματικότητα δεν βοηθάει τον άλλο. Αλλά βοηθάει εσένα να μην τρελλαθείς τις ώρες και τις μέρες που περιμένεις να γίνει το αναπόφευκτο.
Το καταλαβαίνω απόλυτα. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω, γιατί μου είναι αδύνατο να κοροϊδέψω τον ίδιο τον εαυτό μου. Μου φαίνεται αστείο να πιστέψω πως υπάρχει κάποια δύναμη που μας κοιτάει όλους και πως αν ανάψω μια λαμπάδα στο μπόι μου (ή στου Κωνσταντίνου που είναι και πιο ψηλός, άρα θα έχει μεγαλύτερη ισχύ), θα γίνει ένα θαύμα και η γιαγιά θα ζήσει. Κάτι τέτοιες στιγμές, μπορεί και να είναι τυχεροί αυτοί που πιστεύουν…
(Εάν δεν γνωρίζετε το mastermind, κακώς. Να το διορθώσετε σύντομα αυτό)
Ξεκινήσαμε να παίζουμε με τα παιδιά προσφάτως και τους αρέσει πάρα πολύ. Τρομερή εντύπωση μας έχει κάνει η Ιωάννα, η οποία κατ’ αρχάς θα βρει με την πρώτη -πάντα- τουλάχιστον 2-3 χρώματα από τα 4 που έχεις βάλει. Με την τρίτη της προσπάθεια θα έχει βρει τα 3 σε σωστές θέσεις -πάντα- και με την έκτη θα το έχει λύσει.
Την τέταρτη πια φορά που την είδαμε να το κάνει αυτό, δεν αντέξαμε και την ρωτήσαμε τι σκέφτεται τέλος πάντων την ώρα που παίζει, μπας και δούμε δηλαδή την λογική πίσω από τις κινήσεις της. Γιατί κάνει πραγματικά λογικές κινήσεις.
Ι: Εεεε, νααα, σκέφτομαι: Νίκησε! Νίκησε! Νίκησε!
Κατουρηθήκαμε από τα γέλια λέμε! Αλλά προφανώς, αυτή η στρατηγική πιάνει!!!
Χωρίς πλάκα τώρα, είναι πολύ μικρή και δεν μπορεί να δομήσει σωστά τις σκέψεις της ώστε να μας τις πει. Ο Γιώργος σου λέει τι σκέφτηκε και ποιά λογική ακολούθησε. Το Ιωαννάκι δεν μπορεί. Επίσης από τη στιγμή που βρίσκει τα 3 από τα 4 χρώματα, μπερδεύεται κάπως. Όταν πρέπει δηλαδή να επεξεργαστεί πολλά στοιχεία ταυτόχρονα, θέλει λίγη βοήθεια. Αλλά πάντως ό,τι κι αν σκέφτεται, το σκέφτεται σωστά, μια που 5 φορές στη σειρά δεν μπορεί να είναι τυχαίες.
Ό,τι και αν έχεις, όσο στεναχωρημένος κι αν είσαι, όσο και αν το 2008 δεν έχει μπει και με τον καλύτερο τρόπο…
“Σφύριξε χαρούμενα… μπορείς! Δεν την φωτεινή πλευρά της ζωής!”
Στο κεφάλι μας έχουμε πολλές σκοτούρες και στεναχώριες μεγάλες. Αλλά ακούω στο ραδιόφωνο το τραγούδι αυτό από τα Μακρινά Ξαδέλφια (με τους Ψαριανό, Καφετζόπουλο, Σπύρο Παπαδόπουλο, Αθερίδη) και δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω. Είναι απλά το πιο ανεβαστικό και χαροποιητικό κομμάτι που έχω ακούσει τώρα τελευταία.
Το θέλω!!!! Δεν έχει βγει ακόμα δυστυχώς, αλλά που θα πάει… (θα το χρειαστούμε)
Η ιστορία των πραγμάτων. Όλων των πραγμάτων που αγοράζουμε, χρησιμοποιούμε, πετάμε. Και μετά πάμε και αγοράζουμε και άλλα.
Είναι 20 λεπτά, αλλά 20 λεπτά που αξιζουν.
Παίζουμε με την Ιωάννα ένα παιχνίδι με κάρτες.
Της μοιράζω τις εφτά κάρτες της, αλλά δεν μπορεί να τις ανοίξει όπως τις κρατάω εγώ (σαν βεντάλια). Μου τις δίνει λοιπόν ανάποδα λέγοντάς μου
Ι: Μπαμπά, μου τις φτιάχνεις? Αλλά ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΔΕΙΣ ΟΜΩΣ!!!
Κ: (Φτιάχνω τις κάρτες):Ορίστε. Τις βλέπω όμως, νά τες (δείχνω την πίσω πλευρά).
Ι: Όχι, δεν πειράζει η πίσω πλευρά, την μπροστά να μην δεις
Κ: Και την μπροστά πλευρά βλέπω. Καθρεφτίζονται στα μάτια σου
Ι: (Κλείνει τα μάτια της, και μετά τα ξαναανοίγει): Μπαμπά, δεν γίνεται να παίξω με κλειστά τα μάτια. Να μην κοιτάς τα μάτια μου, το σαγόνι μου να κοιτάς!!
