Σήμερα φέρνοντας τον Γιώργο από το σχολείο, αντικρύσαμε το νέο μέλος της κατσικοοικογένειας. Ένα μικρό κατσικάκι που μόλις γεννήθηκε. Σταθήκαμε δίπλα του και το είδαμε να προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα, να το καθαρίζει η μαμά του και να προσπαθεί να πιεί γάλα.
Δεν είχαμε ξαναδεί τέτοιο θέαμα και κάτσαμε και οι δύο μαγεμένοι για αρκετή ώρα. Για κάτι τέτοια, ας πάνε και λίγο πίσω τα μαθήματα!
Οι ακεφιές συνεχίζονται.
Όλο λέω πως κάτι θέλω να γράψω, να πω για τον Χάρι Πότερ που είδαμε και ήταν μάλλον η χειρότερη ταινία μέχρι στιγμής, για το φανταστικό cd “Ο τεμπέλης δράκος” που πήραμε στα παιδιά και δεν χορταίνουμε να ακούμε, για τις χαζομάρες που κάνουμε και ακούμε από τα παιδιά… Όμως δεν αντέχω. Κλείνουν τα μάτια μου, δεν θέλω να είμαι μπροστά στον υπολογιστή, δεν θέλω να κάνω τίποτα.
Έχω κουραστεί από τις διάφορες υποχρεώσεις (και όλοι γύρω μου λένε “ο σύλλογος σε μάρανε”), από τη μιζέρια και την γκρίνια κάποιων γύρω μου, από δουλειές, ακόμα και από το site των Συνταγών που όλο θέλει και περισσότερη δουλειά και όλο προβλήματα αντιμετωπίζουμε.
Νόμιζα πως είμαι άνθρωπος ήρεμος και ζαμανφού. Αλλά εντέλει είμαι πολύ αγχωτική και η πίεση με διαλύει. Με έχει πιάσει μια μικρή κατάθλιψη, όλα τα βλέπω μαύρα, γελάω πιο δύσκολα και το δάκρυ είναι πάντα κάπου εκεί πίσω από το μάτι και περιμένει.
Είμαι και αισιόδοξη όμως παρ’όλ’αυτά. Δεν μου αρέσει που είμαι έτσι, θα το νικήσω. Κάπως θα τα καταφέρω.
Τι θα γίνει βρε παιδιά με αυτά τα κουνήματα; Κάθε τρεις και λίγο κουνιέται το σπίτι μας σαν τρελό!
Το ότι έχουμε συνηθίσει τόσο που συνεχίζουμε απτόητοι το βραδυνό μας, ενώ όλα γύρω μας κουνιούνται, είναι καλό;;;
Βάλαμε και στοίχημα με το Γιώργο μια σοκολάτα, για το αν ήταν πάνω ή κάτω από 6 ρίχτερ. Σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί μέχρι τώρα, κέρδισα (λένε 6.1) Θα δούμε όμως, γιατί έχουν μια τάση να τους ανεβοκατεβάζουν τους σεισμούς.
Κρύο κάνει πολύ. Πρώτη φορά είδα το θερμόμετρο στους μείον σήμερα (έστω και αν ήταν -0.3). Τα νερά στους κουβάδες έχουν παγώσει και κάνει κρυστάλλους.
Αλλά μέχρι εκεί. Ούτε χιόνι, ούτε τίποτα… Χτες φαινόταν το βουνό χιονισμένο, είδαμε κι εδώ 2-3 νιφάδες, αλλά μέχρι το μεσημέρι είχαν λιώσει (στο βουνό, γιατί εδώ δεν υπήρξε κάτι για να λιώσει).
Τα παιδιά είχαν λυσσάξει για χιόνι, κι έτσι είπαμε να ανεβούμε λίγο στον Ταΰγετο για να πιάσουμε χιονάκι. Δεν προχωρήσαμε πολύ, γιατί χιόνι δεν βλέπαμε και είπαμε να μην φτάσουμε και πολύ ψηλά. Σταματήσαμε κάπου που είχε λίγο χιονάκι στην άκρη, κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο, το πιάσαμε, παίξαμε λίγο χιονοπόλεμο και μετά -εντελώς παγωμένοι- μπήκαμε μέσα και επιστρέψαμε. ΠΟΛΥ κρύο βρε παιδί μου. Ακόμα και τα παιδιά που κάναν σαν τρελά, μπήκανε τρέχοντας στο αυτοκίνητο και τρέμοντας λέγαν πως φτάνει, φτάνει το χιόνι για τώρα.
Στην Αθήνα γίνεται χαμός, στην Καλαμάτα πάντως χιόνι γιοκ.
Εμείς δουλεύουμε πάνω και ακούγονται από κάτω δυο παιδικές φωνούλες να τραγουδάνε: “Είμαστε οικοδόμοι, είμαστε οικοδόμοι”, με τη συνοδεία ήχων που κάθε άλλο παρά καθησυχαστικοί ήταν. “Διαλύουνε τους καναπέδες”, αποφανθήκαμε και οι δύο, μια που ακούγονταν σανίδες να πηγαινοέρχονται (τους καναπέδες τους έχουμε φτιάξει εμείς, είναι απλοί ξύλινοι, με σανίδες -σαν τα κρεβάτια- και μαξιλάρες από πάνω).
Είχα καλή διάθεση κι έτσι πήρα τη φωτογραφική μου μηχανή (γιατί ήξερα πως κάτι θα βρω κάτω που θα αξίζει να το αποθανατίσω) και κατέβηκα. Και πράγματι έτσι ήταν. Τα παιδιά μου είχαν βγάλει όλα τα μαξιλάρια από τους δυο καναπέδες, είχαν πάρει τις σανίδες και είχαν φτιάξει ένα κουκλόσπιτο! (προσέξτε πίσω τους καναπέδες - φώτισα τη φωτο πίσω για να φαίνονται καλύτερα)
Ξέρω πως κάποιοι άλλοι (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε!) θα είχαν πάθει εγκεφαλικό με κάτι τέτοιο, αλλά εγώ (που όπως είπαμε είχα καλή διάθεση εκείνη τη στιγμή) γέλασα, τα έβγαλα φωτογραφία και σιγουρεύτηκα πως θα τα βάλουν μετά στη θέση τους (αλλιώς θα είχαν τιμωρία για μια εβδομάδα χωρίς τηλεόραση, υπολογιστή ή γλυκό -είπαμε καλή διάθεση, αλλά έχω ένα όριο χαχα).
Μόλις κουνηθήκαμε! Και κουνηθήκαμε γερά, πολύ γερά και για πάρα πολύ χρονικό διάστημα.
Ο σεισμός τέλειωσε κι εγώ αισθάνομαι ακόμα να κουνιέμαι!!!
Πάντως γύρω μας δε φαίνεται να έχει γίνει καμιά ζημιά. Πάλι καλά
Πρώτη φορά λαχταράω τόσο πολύ το Σαββατοκύριακο. Πρώτη φορά πιάνω τον εαυτό μου να σηκώνεται το πρωί τις δύο τελευταίες μέρες και να εύχεται πραγματικά να ήταν σάββατο… Και η απογοήτευση είναι μεγάλη όταν συνειδητοποιώ πως ακόμα έχουμε μέρες μπροστά μας. Ξέρω, λίγες, αλλά εμένα μου φαίνονται βουνό.
Θέλω ξεκούραση και ηρεμία.
Τις τελευταίες μέρες μετακομίσαμε (για μια ακόμα φορά) το site των Συνταγών. Κι εκεί που λέγαμε πως αυτή τη φορά όλα πήγαν ομαλά και χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα… έπεσαν όλα τα sites μας, δεν είχαμε μαιλ για 2 μέρες, δεν μπορούσαμε να βρούμε άκρη, ξενυχτήσαμε παίρνοντας (μάταια) τηλέφωνα στην εταιρεία που πληρώσαμε, περάσαμε μια μέρα ολόκληρη βλέποντας άδειες οθόνες εκεί που θα έπρεπε να είναι οι σελίδες μας και προσπαθώντας (πάλι μάταια) να έχουμε μια σωστή επικοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους που υποτίθεται έχουν 24/7 σέρβις. Μαύρη διάθεση, κούραση και νεύρα.
Ευτυχώς όλα δείχνουν να έχουν επιστρέψει στο φυσιολογικό τώρα. Θα έρθει και το σ/κ που θα πάει…
