Οι ακεφιές συνεχίζονται.
Όλο λέω πως κάτι θέλω να γράψω, να πω για τον Χάρι Πότερ που είδαμε και ήταν μάλλον η χειρότερη ταινία μέχρι στιγμής, για το φανταστικό cd “Ο τεμπέλης δράκος” που πήραμε στα παιδιά και δεν χορταίνουμε να ακούμε, για τις χαζομάρες που κάνουμε και ακούμε από τα παιδιά… Όμως δεν αντέχω. Κλείνουν τα μάτια μου, δεν θέλω να είμαι μπροστά στον υπολογιστή, δεν θέλω να κάνω τίποτα.
Έχω κουραστεί από τις διάφορες υποχρεώσεις (και όλοι γύρω μου λένε “ο σύλλογος σε μάρανε”), από τη μιζέρια και την γκρίνια κάποιων γύρω μου, από δουλειές, ακόμα και από το site των Συνταγών που όλο θέλει και περισσότερη δουλειά και όλο προβλήματα αντιμετωπίζουμε.
Νόμιζα πως είμαι άνθρωπος ήρεμος και ζαμανφού. Αλλά εντέλει είμαι πολύ αγχωτική και η πίεση με διαλύει. Με έχει πιάσει μια μικρή κατάθλιψη, όλα τα βλέπω μαύρα, γελάω πιο δύσκολα και το δάκρυ είναι πάντα κάπου εκεί πίσω από το μάτι και περιμένει.
Είμαι και αισιόδοξη όμως παρ’όλ’αυτά. Δεν μου αρέσει που είμαι έτσι, θα το νικήσω. Κάπως θα τα καταφέρω.