Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Στο Παρίσι φάγαμε σε διάφορα μέρη. Δεν είχα ακούσει και τα καλύτερα για τη γαλλική κουζίνα, με κυριότερο φυσικά τα άψητα κρέατα. Αυτό το διαπιστώσαμε κι εμείς, όταν την πρώτη μέρα ζήτησε ο Κωνσταντίνος μια εξαιρετικά καλά ψημένη μπριζόλα -σχεδόν καμμένη είπαμε- και είδαμε το πιάτο που μας φέρανε. Ήταν πράγματι σχεδόν καμένο απ’ έξω. Όμως μόλις το έκοβες… κόκκινο το ζουμάκι έτρεχε από μέσα!

Δεν μπορώ να πω ότι έφαγα ούτε ιδιαίτερα καλά, ούτε ιδιαίτερα άσχημα. Δοκίμασα ένα τερίν σολομού όπου νόμιζα ότι δεν θα μου αρέσει, αλλά με διέψευσε (να’ταν κι άλλο), δοκίμασα και τάρτα σοκολάτας που νόμιζα ότι θα με ενθουσιάσει και με άφησε ψιλοαδιάφορη. Έφαγα πάπια και τάρτες και τυρί ροκφόρ που δεν έμοιαζε με κανένα που έχω δοκιμάσει εδώ (πολύ νόστιμο). Έμαθα επίσης ότι οι Έλληνες είναι πλέον πρώτοι στην κατανάλωση τυριού και αφήσαμε τους Γάλλους πίσω. Είμαι σίγουρη πως η οικογένειά μας το πέτυχε αυτό!

Όμως την καλύτερη εμπειρία φαγητού, την είχα στο εστιατόριο Pomze. Μου το είχε συστήσει ένας φίλος από πριν και μόνο που είχα δει το site τους, μου έτρεχαν τα σάλια.

Είναι εστιατόριο που αγαπάει τα μήλα. Κάθε είδους και κάθε μορφής. Ό,τι σερβίρουν, ορεκτικό, φαγητό, γλυκό ή ποτό, έχει μέσα μήλο. Μια που εγώ αγαπάω την προσθήκη φρούτων στα φαγητά έτσι κι αλλιώς, δεν ήθελα να χάσω αυτή την ευκαιρία.

Έτσι το Σάββατο ξεκινήσαμε να φάμε το μεσημεριανό μας εκεί. Ένας όμορφος και ζεστός χώρος με διακόσμηση -τι άλλο- μήλα.  Η εξυπηρέτηση ήταν πολύ καλή. Και ο κατάλογος ήταν στα αγγλικά αλλά και όλοι εκεί μίλαγαν αγγλικά. Πρόβλημα κανένα.

Για ορεκτικό πήρα το “Nest of warm feta cheese with honey apples and aragula”. Ξέρω φέτα βρήκα να πάρω στη Γαλλία; Όμως ήταν τόσο νόστιμο και επίσης κάτι που μπορείς να φτιάξεις και στο σπίτι! Ο Κωνσταντίνος από την άλλη πήρε το “Normandy cider marinated sardines”, κάπως πιο ριψοκίνδυνο πιάτο, αλλά επιβεβαιώνω πως η σαρδελίτσα (που ήταν μεγάλο φιλέτο δηλαδή όχι μικρή σαρδέλα) είχε αρωματιστεί από το μήλο και ήταν εξαιρετική.

Ως κύριο πιάτο διαλέξαμε και οι δύο το “Duck breast with apple sauce and seasonal vegetables”, πιάτο εξαιρετικά γευστικό. Φιλετάκια πάπιας μυρωδάτα, ζουμερά και πεντανόστιμα.

Για τελείωμα φάγαμε γλυκάκι φυσικά. Ο Κωνσταντίνος που ήθελε όπως πάντα κάτι με σοκολάτα διάλεξε το “Calvados cream chocolate fondant with coffee ice cream”. Έξτρα σοκολατένιο και το παγωτό είχε πραγματικά γεύση καφέ.  Εγώ διάλεξα το “Strawberry and caramelised apple cheese-cake”. Ίσως το πιο νόστιμο cheese cake που έχω φάει ποτέ. Αχ μόνο που τα θυμάμαι όλα αυτά, μου τρέχουν τα σάλια.

Τα συνοδεύσαμε όλα αυτά με ένα μπουκάλι cider. Το ήπιαμε όλο! Ελαφρύ, φρουτώδες, ελαφρώς αφρίζον. Μας το σύστησε η κοπέλα εκεί. Έχουν φυσικά μια πολύ μεγάλη ποικιλία. Στο τέλος μας πρόσφεραν και κάτι σαν μπυρομηλάδα, που ήταν εξαιρετικά ωραία, αλλά είχαμε πιεί τόσο πολύ ήδη που δεν αντέχαμε άλλο.

Ήρεμη μουσική, όμορφος χώρος, καλό φαί και πολύ ποτό. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται κανείς για να είναι ευτυχισμένος!

Όσο για την τιμή, είναι ελαφρώς ακριβό, αν και για τα μέτρα της Γαλλίας μάλλον θα το έλεγα κανονικό. Εάν πάει κανείς καθημερινή, μπορεί να επωφεληθεί από την προσφορά που έχουν και να επιλέξει το μενού (ορεκτικό, κυρίως και γλυκό) για 34 ευρώ.

Η έκπληξη πάντως ήρθε στο τέλος. Εκεί που ήμασταν μόνοι και απολαμβάναμε το γλυκό μας, ακούσαμε κάποιον να μιλάει ελληνικά στο τηλέφωνο. Και να του λέει μάλιστα πως ήταν στην κουζίνα και δεν έπιανε. Πήγε ο Κωνσταντίνος αμέσως και τον βρήκε και συστηθήκαμε. Είναι έλληνας, σεφ, φρέσκος στη Γαλλία αν και όχι και τόσο στο επάγγελμα. Έχει πάει εκεί από τον Οκτώβρη και είναι πολύ ευχαριστημένος. Όπως άλλωστε κι εμείς από τα φαγητά του! Τον λένε Αριστείδη Νικολάου και αν ακούσετε για αυτόν όταν ξαναέρθει στην ελλάδα, μην παραλείψετε να πάτε. Εγγυημένα καλός!

Δύσκολο φυσικά να βρεθείτε στο Παρίσι. Αλλά εάν πάτε, εγώ αυτό το μαγαζάκι το προτείνω χωρίς καμία επιφύλαξη! Δείτε απλά το site του… μόνο μην είστε πεινασμένοι όταν το κάνετε, γιατί θα πάθετε ζημιά!

Θα κάνω λοιπόν ένα διάλειμμα στις εμπειρίες μου από το Παρίσι, για να γράψω για το φετινό Πάσχα.

Φέτος ήταν τέτοιες οι καταστάσεις που μας προέτρεψαν να κάνουμε Πάσχα στην Αθήνα, με τους γονείς μου. Δύο ήταν οι βασικοί λόγοι. Πρώτον στην Καλαμάτα λόγω πένθους δεν θα κάναν καμία γιορτή και δεύτερον στην Αθήνα θα μαζευόντουσαν για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια τα αδέρφια του πατέρα μου για να γιορτάσουν και να ψήσουν όλοι μαζί. Και αφού θα ήμασταν έτσι κι αλλιώς στην Αθήνα λόγω των ταξιδιών, η απόφαση ήταν εύκολη.

Τα καλά: είδα τα αδέρφια μαζεμένα να μιλάνε και να γελάνε και μου άρεσε πολύ. Γενικά έχουν πολύ πλάκα ως οικογένεια, γέλασα με την καρδιά μου πολλές φορές και οι συζητήσεις που κάναμε ήταν ανεπανάληπτες. Κορυφαία στιγμή όταν μιλούσαν περί θεολογίας και χριστιανισμού (έχοντας καταναλώσει φυσικά κάμποσους κουβάδες αλκοόλ) :

-Δηλαδή εσύ πιστεύεις στον Ματς
-Ποιόν Μαρξ καλέ, με δουλεύεις;
-Ξέρεις τι είναι ο Ματς;
-Φυσικά, Ρώσος πολιτικός (!!!)

Φάγαμε πάρα πολύ (και καλά) και περάσαμε όμορφα. Ήταν επίσης ένα μικρό ταξίδι πίσω στο χρόνο καθώς είδα παλιούς φίλους και τσακώθηκα με τον πατέρα μου, όπως τσακωνόμασταν όταν ήμουν έφηβη. Πολλά χρόνια είχα να το κάνω αυτό (και ελπίζω να μην ξανασυμβεί). Πέρασα το Πάσχα εκεί που το πέρναγα μικρή και πήγα τα παιδιά μου να παίξουν εκεί που έπαιζε η παλιοπαρέα μας.

Τα κακά: Δεν έχει καμία σημασία εάν πιστεύω στο χριστιανισμό ή όχι. Δεν έχει καμία σημασία εάν δεν πατάω στην εκκλησία άλλες φορές ή αν βλέπω παπά και αλλάζω δρόμο. Τα είχα πει και πέρισυ αυτά. Ευχαριστιέμαι απίστευτα την όλη διαδικασία του Πάσχα. Μου αρέσει να βάφω αβγά, να κάνω τσουρέκια και κουλουράκια, να ασπρίζω την αυλή μου, να πηγαίνω στον επιτάφιο και στην ανάσταση με τη λαμπάδα. Κάποια από αυτά τα έκανα και φέτος. Έφτιαξα τσουρέκια (με μεγάλη επιτυχία μάλιστα), έβαψα αυγά, πήγα στον επιτάφιο και την ανάσταση. Αλλά δεν ήταν το ίδιο. Και ο επιτάφιος και η ανάσταση ήταν ένα κρύο πράγμα. Στο χωριό εδώ, είναι ολόκληρη τελετουργία. Με λίγα λόγια, δεν κατάλαβα Πάσχα. Σαν ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο με πολύ φαγητό ήταν.

Δεν παραπονιέμαι, όπως είπα πέρασα καλά. Ήταν ευκαιρία να δω τους δικούς μου και ιδιαίτερα την αδερφή μου που βλέπω σπανίως, για πολλές μέρες. Φαντάζομαι πως όπου και να κάνουμε Πάσχα, κάτι θα μας λείπει και κάτι θα έχουμε παραπάνω.

Άντε και του χρόνου.

Το καλό με το να βρίσκομαι πότε πότε στα κεντρικά γραφεία της Greenpeace είναι ότι σε παρουσιάσεις των καμπανιών μας μου θυμίζουν γιατί γουστάρω τόσο πολύ να δουλεύω εδώ.

Η Unilevel είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο. Ελέγχει πάνω από 1000 brand names (μάρκες), με πολλά προϊόντα ανά μάρκα, και είναι η εταιρεία παγκοσμίως με τον μεγαλύτερο προϋπολογισμό για διαφήμιση.

Ένα από τα πιο γνωστά προϊόντα της είναι τα σαπούνια Dove. Τον τελευταίο καιρό η Unilevel έχει κάνει μία καταπληκτική διαφημιστική καμπάνια, δίνοντας το μήνυμα ότι δεν έχει σημασία αν είσαι όμορφος, αρκεί να χρησιμοποιείς Dove. Βασίζει την καμπάνια της σε μία προσπάθεια να αναπτύξει την αυτοεκτίμηση των γυναικών (καλό!) λέγοντάς τους να μην ακούν τι λένε οι εταιρείες καλυντικών/σαπουνιών κλπ. Το μήνυμα του συγκεκριμένου διαφημιστικού που θα δείτε παρακάτω είναι “Talk to your daughters before the beauty industry does”, (Σε δική μου μετάφραση: “Μιλήστε στις κόρες σας πριν το κάνει η βιομηχανία ομορφίας”), χωρίς βέβαια να παραλείψουν να βάλουν από κάτω το λογότυπο της Dove. Έξυπνη καμπάνια.

Από την άλλη όμως, η Unilevel είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής παγκοσμίως φοινικέλαιου (palm oil) το οποίο είναι ο κυριότερος λόγος αποψίλωσης των δασών της Ινδονησίας. Σημειωτέον: στην περιοχή της Ινδονησίας δημιουργείται το 4% των αερίων του θερμοκηπίου παγκοσμίως.
Η Greenpeace ξεκίνησε μία καμπάνια (ως μέρος της ευρύτερης καμπάνιας για τα παγκόσμια δάση) πιέζοντας την Unilevel να αλλάξει την στάση της, με στόχο να αλλάξει η συμπεριφορά ολόκληρης της βιομηχανίας (όπου οδηγεί ο πρώτος, ακολουθούν οι υπόλοιποι). Και έτσι φτάσαμε στο παρακάτω βιντεάκι:

Το δικό μας μύνημα: “Talk to Dove before it is too late” (”Μιλήστε στην Dove πριν είναι πολύ αργά”)

Τι μπορείτε να κάνετε εσείς?
1) Πηγαίνετε στο http://www.greenpeace.org/dove και υπογράψτε το γράμμα της Greenpeace προς την Unilevel
2) Ακόμα καλύτερα, γράψτε ένα γράμμα εσείς, προσωπικό, με το δικό σας κείμενο προς τους υπεύθυνους της Unilevel.

Και βεβαίως, μην νομίζετε ότι αυτό ήταν και πέρασε. Όταν ξεκινάμε μία νέα καμπάνια, συνεχίζουμε για χρόνια. Όπως είπε ο υπεύθυνος campaigner, αυτό είναι το πρώτο λεπτό ενός ποδοσφαιρικού αγώνα… έχουμε άλλα 89. Εμείς θα είμαστε εδώ και θα το κυνηγάμε. Εσείς μπορείτε να μας βοηθήσετε.

Αν θέλετε διαβάσετε περισσότερα για το φοινικέλεο και την σχέση του με το κλίμα

Μπορεί εγώ να έχω επιστρέψει, αλλά συνεχίζω με τις εμπειρίες μου από το Παρίσι.

Να πας λοιπόν στο Παρίσι και να μη δεις τον Πύργο του Άιφελ; Δε λέει.

Οπότε κινήσαμε ένα απόγευμα να πάμε να τον δούμε. ‘Ηταν μέρα ακόμα και η πρώτη σκέψη ήταν “επ, αυτός είναι καφέ!”. Η δεύτερη σκέψη είναι “ωχ, είναι τεράστιος” και η τρίτη είναι “είναι ένα σιδερένιο τερατούργημα”.

Γ ια κάποιο λόγο τον φανταζόμουνα μαύρο. Επίσης παρότι ξέρεις ότι είναι μεγάλος, αυτός είναι απολύτως τεράστιος! Και ωραίο δεν μπορείς να τον πεις. Ένα τεράστιο σιδερένιο κατασκεύασμα είναι.

Για να ανέβεις επάνω, υπάρχουν βέβαια σκαλιά, αλλά υπάρχει και η πιο εύκολη λύση του ασανσέρ. Σε πάει στο πρώτο και στο δεύτερο επίπεδο και από το δεύτερο επίπεδο παίρνεις άλλο ασανσέρ για το τρίτο και τελευταίο επίπεδο. Το εισητήριο για πάνω έχει 12 ευρώ το άτομο. Αυτό που σε αποθαρρύνει όμως είναι η ουρά που περιμένει απ’ έξω για να ανέβει. Πολύς κόσμος. Στην αρχή βαρεθήκαμε και είπαμε δεν αξίζει να περιμένουμε τόσο. Πήγαμε λίγο παραπέρα, βγάλαμε φωτογραφίες, τριγυρίσαμε και όταν γυρνάγαμε είδαμε την ουρά να έχει μικρύνει κάπως (έκανε και κρύο και ψιλοέβρεχε). Οπότε αποφασίσαμε να περιμένουμε. Στην μικρή ουρά λοιπόν περιμέναμε γύρω στα τρία τέταρτα. Ανεβήκαμε στο δεύτερο επίπεδο και εκεί φρικάραμε. Καταλάβαμε πως έπρεπε να περιμένουμε και σε άλλη ουρά για να πάρουμε το δεύτερο ασανσέρ για τον πάνω όροφο. Και έκανε κρύο και έβρεχε… Όμως είχε τουλάχιστον ωραία θέα και περιμέναμε στην ουρά βλέποντας από κάτω το βροχερό Παρίσι.

Ο πάνω όροφος όμως σε αποζημειώνει για όλες τις ουρές. Με το ασανσέρ κατεβαίνεις σε ένα επίπεδο με τζάμι γύρω γύρω, κλειστό, απ’ όπου μπορείς να δεις τη θέα προφυλαγμένος. Έχει όμως σκάλες που ανεβαίνεις και πιο πάνω, σε ένα ανοιχτό μέρος και αυτό είναι που αξίζει περισσότερο απ’ όλα. Είχε αρχίσει μάλιστα να σκοτεινιάζει και είχαν ανάψει τα φώτα όλα από κάτω, ψιλοέβρεχε αλλά είχε καθαρή ατμόσφαιρα κι έτσι βλέπαμε από κάτω όλο το Παρίσι, φωτισμένο και πανέμορφο. Ήταν τόσο όμορφα που δεν θέλαμε να κατέβουμε. Αν δεν έκανε τόσο κρύο, εκεί θα ήμασταν ακόμα…

Δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη στιγμή του ταξιδιού μας, όμως σίγουρα είναι μέσα στο τοπ 3. Αξίζει όλες τις ουρές που περιμένεις (γιατί φυσικά μετά πρέπει να περιμένεις σε δύο ουρές και για να κατέβεις), αξίζει το κρύο που τρως, αξίζει φυσικά και τα 12 ευρώ.

Και αν στην αρχή μου φάνηκε ένα τεράστιο σιδερένιο τερατούργημα, όταν κατεβήκαμε και ήταν νύχτα και φωτισμένος, μου φάνηκε σαν ένα χρυσό θαύμα!

Άμστερνταμ ξανά.
Έφτασα κυριακή βράδυ και βγήκα για φαγητό με την Harriet, που είχα να δώ κοντά ένα χρόνο. Τι καλά να βλέπεις φίλους να είναι χαρούμενοι μετά από πολύ καιρό…

Στο Άμστερνταμ είναι τυχαία μόνο για ένα σαββατοκύριακο και η Σάρα, μία φίλη που είχα να δώ κοντά 4 χρόνια. Έφευγε όμως δευτέρα μεσημέρι, και έτσι η μόνη ευκαιρία ήταν πρωινό στο ξενοδοχείο που έμενε με τον φίλο της. Συνάντηση 7 το πρωί!.
Πάω εκεί αγκαλιές φιλιά και τα λοιπά, και καθόμαστε για πρωινό. Αρχίζουμε να λέμε τα νέα μας, που βρισκόμαστε τι κάνουμε, ρωτάει πως είμαστε τώρα που ταχτοποιηθήκαμε στο σπίτι και λοιπά και λοιπά…. Κάποια στιγμή λέω ότι έχω βαρεθεί να ταξιδεύω και η Σάρα κοιτάει τον φίλο της και γελάει…. και μετά μου λένε ότι ο φίλος της δουλεύει στην Google, είναι manager μίας ομάδας έρευνας, και μόλις έφευγε από την Bangalore όπου είναι μέλη της ομάδας του για το San Franchisko που είναι η οικογένειά του…. Ενδιαφέροντες ανθρώποι…
Παρένθεση: Η Σάρα είναι 26 χρονών, έχει δύο διδακτορικά, τελείωσε το πανεπιστήμιο στα 16 μισό, και τώρα δουλεύει στην NASA, στην ομάδα που τεστάρει τα ρομποτάκια που στέλνουν στον Άρη και εγώ δεν ξέρω που αλλού. Μου στέλνει μυνήματα από την arctic desert (Αρκτική έρημο?) στους πάγους, μετά από ένα μήνα είναι στην έρημο της καλιφόρνια και λοιπά και λοιπά…. Κλείνει η παρένθεση
Και στο τέλος τι μου λένε και οι δύο? Ότι ζηλεύουν ότι ταξιδεύω τόσο λίγο…

Εχτές με τον Ximon μετρήσαμε τις φορές που έχω έρθει στο άμστερνταμ. 18 ταξίδια από το 2001 σύμφωνα με τα εισητήρια. Πιο πρίν δεν τα έχω κρατήσει, αλλά θυμάμαι σίγουρα 3….
Επομένως πάνω από 20 φορές μέχρι τώρα Ολλανδία… Και μαζί με αυτά, μετράω 3 φορές Ταϋλάνδη, 2 φορές ΧονγκΚονγκ, 2 φορές Ισπανία, 3 φορές Κωνσταντινούπολη, 1 Λίβανο, 1 Ισραήλ, 1 Ιταλία, 1 Φιλιπίνες, 1 Κύπρο, και 1 Κρήτη Δεν θυμάμαι να ξεχνάω τίποτα. Άρα 35 ταξίδια για δουλειά τα τελευταία 8 χρόνια… Και αυτοί με ζηλεύουν που ταξιδεύω τόσο λίγο… Και όλοι μου οι φίλοι στην Ελλάδα με ζηλεύουν που ταξιδεύω τόσο πολύ…. Τεςπα…

Φεύγω και πάω στην δουλειά. Συναντήσεις και παρουσιάσεις όλη μέρα, διαφωνίες, επιχειρήματα, συμβιβασμοί, πονοκέφαλος και πάει λέγοντας. Ο διευθυντής του τμήματος μας βγάζει έξω το βράδυ (έχουμε έρθει 10 ανθρώποι από άλλες χώρες) και μας πάει σε ένα καταπληκτικό ιταλικό εστιατόριο το οποίο λέγεται “Pasta e Basta” ( http://www.pastaebasta.com/ ) …. Η ιδέα παλιά: φαγητό μετά μουσικής, αλλά η υλοποίηση διαφορετική: Αυτοί που τραγουδάνε είναι τα γκαρσόνια. Τα οποία είναι στην πραγματικότητα φοιτητές θεατρικών και μουσικών σχολών… Και κάθε λίγο, κάποιος από τα γκαρσόνια παίρνει το μικρόφωνο και λέει ένα τραγούδι. Το ρεπερτόριο ξεκινάει με άρια από ιταλική όπερα, συνεχίζει με αγγλικά τραγούδια, και στα ενδιάμεσα συνοδεύει ένα πιάνο

Δείτε ένα κομμάτι:

Ωραία μέρα…

Ένα έχω να πω: προσκυνώ.
Το Λούβρο είναι το καλύτερο μουσείο που έχω πάει ποτέ. Όχι για τα εκθέματά του. Για το πως τα έχει εκτεθειμένα.
Κατ’ αρχάς είναι ένα τεράστιο πράγμα. Δεν το χωρά ο νους σου δηλαδή το πόσο μεγάλο είναι. Σα να έχεις τρία παλάτια ενωμένα. Φυσικά και δε γίνεται να το γυρίσεις σε μια μέρα.

Δεύτερον είναι από μόνο του ένα έκθεμα. Το κοιτάς μέσα κι έξω και θαυμάζεις. Δεν είναι ένα απλό κτήριο, είναι πραγματικό παλάτι, με τα αγάλματά του και τα όλα του.
Τρίτον, είναι τεράστιο και μέσα. Τεράστιοι χώροι, ψηλοτάβανο, χάνεσαι που το κοιτάς. Δηλαδή χάνεσαι από την είσοδο κιόλας που μπαίνεις και δεν ξέρεις που να πρωτοπάς.
Και το κυριότερο: οι αίθουσες ταιριάζουν με τα εκθέματα. Δηλαδή αλλιώς είναι οι αίθουσες που έχουν τα γλυπτά, αλλιώς αυτές με τα ζωγραφικά έργα, αλλιώς αυτές με τα αιγυπτιακά. Σε βάζουν από μόνες τους στο κλίμα. Είναι πρότυπο έκθεσης αντικειμένων.
Πραγματικά αξίζει να πάει κανείς για να δει πως θα έπρεπε να είναι τα μουσεία.

Τώρα για τα εκθέματα δεν έχω και πολλά να πω. Φαντάζομαι όλοι τα ξέρουν. Φυσικά όπως είπαμε δεν τα είδα όλα. Είδα όμως την Αφροδίτη της Μήλου, τη Νίκη της Σαμοθράκης, είδα και τη Μόνα Λίζα. Αυτή την καημένη έτσι όπως την έχουν βάλει, μόνη, να μην μπορείς να την πλησιάσεις, καμιά εντύπωση δεν σου κάνει.
Είδα πολλά ζωγραφικά έργα, είδα πολλά ελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά, είδα αιγυπτιακά, μούμιες κλπ, είδα τέλος πάντων εκθέματα να μου φτάσουν για ένα χρόνο.

Βγήκα εξαντλημένη, αλλά ευχαριστημένη.

Έχω ξεποδαριαστεί κανονικά. Τα πόδια μου είναι σα να τα κόβουν φλεγόμενα γυαλιά! Αχ που είναι τα ταϋλανδέζικα foot massages…

Σαν καλή τουρίστρια, έχω πάει στο Λούβρο, στον Πύργο του Άιφελ, έχω γυρίσει το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου του Παρισιού και έχω κάνει τουρ με καραβάκι στο Σηκουάνα.

Για το Παρίσι και τους Παριζιάνους έχω να πω τα εξής:

• Έχουν κόλλημα μεγάλο με τα μεγέθη. Όλα είναι τεράστια. Σπίτια, δρόμοι, αγάλματα, μουσεία, πεζοδρόμια, όλα είναι σε γιγαντιαίο μέγεθος
• Έχουν κόλλημα με το χρυσό. Χρυσά αγάλματα είναι διασκορπισμένα σε όλη την πόλη, χρυσές πόρτες, χρυσοί τρούλοι…
• Κάτι έχουν κάνει καλύτερα από εμάς όσον αφορά το κυκλοφοριακό τους. Φυσικά έχουν απείρως καλύτερα μέσα συγκοινωνίας, ούτε καν συγκρίνονται με τα δικά μας. Όμως δεν έχω δει κίνηση στους δρόμους (λίγο σήμερα, αλλά και πάλι καμία σχέση), δεν έχω δει παρκαρισμένα αυτοκίνητα παντού.
• Τους αρέσουν τα μίνι κούπερ. Εκτός από ρενό, πεζό και σιτροέν που κυκλοφορούν σε αφθονία, δεν υπάρχει περίπτωση να δεις αυτοκίνητα στο δρόμο και να μην υπάρχει ανάμεσά τους τουλάχιστον ένα μίνι.
• Το Σάββατο κυκλοφορούν περισσότερο έξω
• Διαβάζουν μέσα στο μετρό (βιβλία λέμε, όχι εφημερίδες)! Όχι ολοι βέβαια, αλλά αρκετοί και σίγουρα πολλοί περισσότεροι από εμάς (που αν κρατάς βιβλίο σε θεωρούν παράξενο).
• Δεν είναι βρωμιάρηδες όπως τους περίμενα (τι να κάνω, αυτή η φήμη κυκλοφορεί) και είναι αρκετά εξυπηρετικοί.
• Σε γενικές γραμμές είναι πιο ακριβό μέρος από εμάς.
• Έχει κάποια μαγαζιά που τα ζήλεψα. Με είδη ζωγραφικής, κατασκευών κλπ δηλαδή, γιατί ως γνωστόν εγώ από μόδα και τέτοια είμαι κάπως στουρνάρι.

Θα ακολουθήσει ξεχωριστό ποστ για το κάθε μέρος, γιατί που να χωρέσουν σε ένα όλα!