Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Σας αφήνουμε γεια για λίγο καιρό.

Ήρθε η ώρα να χαλαρώσουμε εντελώς, να ξεκουραστούμε, να κάνουμε τα μπάνια μας (όχι ότι τώρα δε τα κάνουμε δηλαδή ).

Δεν είναι και σίγουρο ότι θα υπάρχει ανανέωση όσο είμαστε διακοπές, αφού εκεί που πάμε δεν έχει ίντερνετ. Έχω να πάθω μεγάλο στερητικό σύνδρομο!

Σας εύχομαι λοιπόν καλά μπάνια και καλά να περάσετε κι εσείς.

Να πως ένα ταξίδι γυρισμού από την Φοινικούντα και μια αθώα συζήτηση για τις κατασκηνώσεις, μπορεί να εξελιχθεί σε μια άκρως ενδιαφέρουσα (ή και λίγο τρομακτική) ώρα.

Τα παιδιά τραγουδούσαν τραγούδια της κατασκήνωσης και μας λέγαν ότι θα έπρεπε να πάμε κι εμείς, ως ομαδάρχες. Ο Κωνσταντίνος είπε πως οι γονείς μάλλον δεν μπορούν να είναι ομαδάρχες, η Ιωάννα πως αυτή θέλει να γίνει ομαδάρχης όταν μεγαλώσει, ο Γιώργος ότι άρα δεν θα μπορεί να κάνει παιδιά (μια που οι γονείς δεν γίνονται ομαδάρχες). Πριν προλάβουμε όμως να ξεδιαλύνουμε αυτή την παρεξήγηση, η κουβέντα στράφηκε αλλού. Η Ιωάννα ρώτησε εάν είναι υποχρεωτικό να κάνει κανείς παιδιά και όταν είπα φυσικά όχι, εάν θέλει κάνει κάποιος παιδί και ο Γιώργος είχε την εκπληκτική απορία: “Μαμά, πως γίνονται τα παιδιά;”

Και φυσικά μέχρι εδώ είναι εύκολα τα πράγματα. Η απάντηση απλή: “ο άντρας και η γυναίκα ζευγαρώνουν, όπως όλα τα πλάσματα της φύσης”. Η επόμενη απαίτηση όμως; “Θέλω να μου εξηγήσετε τη διαδικασία του ζευγαρώματος”.

Εκεί κατάπια λίγο τη γλώσσα μου. Πως φτάσαμε σε αυτή την ερώτηση, ούτε που το κατάλαβα… Δεν ήξερα ακριβώς τι να απαντήσω, όχι γιατί είναι θέμα “ταμπού” ας πούμε, αλλά γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω πόσες λεπτομέρειες θα έπρεπε να πω. Γιατί ό,τι και αν έλεγα, φανταζόμουν τις επόμενες ερωτήσεις (ή ακόμα χειρότερα, τους πειραματισμούς μεταξύ τους…) και κόμπιαζα.

Ξεκινήσαμε απλά εξηγώντας ότι οι άντρες και οι γυναίκες έχουν διαφορετικά γεννητικά όργανα και ότι τα παιδιά περνάν τη φάση της εφηβείας όπου αλλάζει το σώμα τους και γίνονται σιγά σιγά ενήλικες και αποκτούν τη δυνατότητα να κάνουν παιδιά (αλλά ότι έχουμε τη δυνατότητα δε σημαίνει ότι πρέπει κιόλας). Αυτή η κουβέντα μας πήρε αρκετή ώρα και λύσαμε διάφορες απορίες και για μια στιγμή νόμιζα ότι γλυτώσαμε! Όμως η απορία υπήρχε ακόμα, οπότε συνεχίσαμε. Είπαμε ότι ο άντρας και η γυναίκα φέρνουν σε επαφή τα γεννητικά τους όργανα και έτσι γίνεται το ζευγάρωμα. Η εξήγηση αυτή έδειξε να καλύπτει (προς το παρόν) τα παιδιά, φέρνοντας όμως άλλες ερωτήσεις του τύπου “δηλαδή εσείς εάν φέρετε σε επαφή τα γεννητικά σας όργανα θα κάνετε και άλλο παιδί;”. Έτσι ακουμπήσαμε ελαφρώς και το θέμα της αντισύλληψης! Δηλαδή εντελώς ελαφρώς, λέγοντας ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο θέμα αυτό γιατί δεν είναι αυτόματη διαδικασία, μπορεί να προσπαθείς και να μην κάνεις παιδιά, μπορεί να κάνεις, μπορείς όμως και να επιλέξεις να μην κάνεις. Στο τέλος του είπα πως είναι σε μια ηλικία που παραπάνω λεπτομέρειες δε θα του πρόσφεραν κάτι και ότι μεγαλώνοντας θα το συζητήσουμε ξανά με περισσότερες λεπτομέρειες. Αυτό πια τον κάλυψε εντελώς και προχωρήσαμε (ευτυχώς) σε άλλα θέματα, όπως οι ταριχεύσεις και η δουλειά των χειρουργών (τι να πω για τις ανησυχίες του παιδιού μου…)

Φυσικά είναι καλό (και επιβάλεται νομίζω) να λύνουμε τις απορίες των παιδιών και σίγουρα είναι σαφώς καλύτερο να τα μαθαίνουν -σωστά- από τους γονείς τους, παρά από οπουδήποτε αλλού. Όσο πιο ενημερωμένα είναι, τόσο καλύτερα. Και όσο για τους πειραματισμούς… τα παιδιά παίζουν “το γιατρό” από καταβολής κόσμου μάλλον. Αλλά είναι δύσκολη ώρα όμως, όπως και να το κάνεις, τουλάχιστον για μένα. Είναι καλύτερο να το εκλάβουν ως “κάτι που συμβαίνει”, παρά ως κάτι μυστηριώδες που τους το κρύβουν (και άρα πρέπει να το ανακαλύψουν μόνα τους στα κρυφά). Γι’αυτό όταν κόμπιασα στην αρχή, τους είπα ότι προσπαθώ να βρω τα κατάλληλα λόγια τα οποία θα καταλάβουν για να τους το εξηγήσω (και κάλυψα λίγο την αμηχανία μου…). Μπορεί να μη δυσκολεύει όλους αυτή η συζήτηση, αλλά εμένα πάντως με δυσκόλεψε μπορώ να πω.

Δύσκολη η άτιμη δουλειά του γονιού, δύσκολη…

Βιβλία μια φορά ακόμα. Παρακαλώ τους spoiler freaks να μη διαβάσουν παρακάτω, γιατί δεν μπορώ να γράψω τίποτα χωρίς να σποϊλεριάσω:

1. Once upon a time in the North - Philip Pullman
Μια μικρή ιστοριούλα από τον κόσμο της Λυρα και του His Dark Materials που τόσο αγαπάμε. Η Λύρα βέβαια δεν εμφανίζεται, μια που η ιστορία λαμβάνει χώρα πολύ καιρό πριν τα γεγονότα εκείνα. Είναι η ιστορία του πως ο Λι Σκόρσμπι γνώρισε τον Γιόρεκ Μπάρνισον, την αρκούδα. Μια πολύ πολύ όμορφη ιστορία. Το βιβλίο είναι σκληρόδετο και έχει και ένα μικρό επιτραπέζιο μαζί. Πολύ όμορφη έκδοση, πολύ ωραία ιστορία. Εάν σας άρεσε η τριλογία, μην το χάσετε. Το μόνο του μειονέκτημα είναι ότι είναι μικρό!

2. Jumper - Steven Gould
Η ιστορία από την οποία εμπνεύστηκαν την ταινία. Για την ταινία διάβασα κακές κριτικές, ενώ όλοι λέγαν ότι το βιβλίο είναι πολύ καλό. Έτσι αποφάσισα να μη δω την ταινία, αλλά να διαβάσω το βιβλίο. Καλή απόφαση. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, γεμάτο δράση. Στην ουσία δε σταματάει καθόλου η δράση, από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία. Χωρίς να σου προκαλεί καμία φιλοσοφική ανησυχία φυσικά ή προβληματισμό, είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις μονορούφι, ιδανικό για κάτι ελαφρύ και καλοκαιρινό.

Η ιστορία ενός νεαρού που όταν βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, ξαφνικά τηλεμεταφέρεται στην ασφάλεια της τοπικής βιβλιοθήκης. Είναι η πρώτη από μια αδιάκοπη σειρά τηλεμεταφορών. Μια δυνατότητα πολύ χρήσιμη θα έλεγα, που θα χρεωκοπούσε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς!

Υπάρχει και συνέχεια στο βιβλίο, με το Reflex, το οποίο έχει ήδη μπει στη λίστα μου. Επίσης υπάρχει το Jumper: Griffin’s Story, που γράφτηκε για την ταινία. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο, σκέφτηκα να δω και την ταινία, αλλά απ’ όσο είδα από το trailer δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το βιβλίο. Πρέπει να έχουν πάρει ιδέες και από το δεύτερο βιβλίο και να είναι πολύ loosely based πάνω στις ιστορίες αυτές. Θα πρέπει να πάρω απόφαση ότι θα δω κάτι άσχετο πριν το επιχειρήσω.

Σχεδόν κάθε πρωί, σηκωνόμαστε στις 8, βάζουμε τα μαγιώ μας και κατευθείαν θάλασσα. Εμείς, το μηχανάκι μας, μια πετσέτα και δυό μάσκες!

Εάν έχουμε λίγο χρόνο παραπάνω, καθόμαστε στο καφέ Κύμα και μετά το μπάνιο πίνουμε ένα καφεδάκι και παίζουμε ταβλάκι. Αλλιώς σκέτη παραλία.

Βάζουμε τις μάσκες μας, βάζει ο Κωνσταντίνος το χρονόμετρο και ξεκινάμε το κολύμπι. Στην αρχή καταφέρναμε με το ζόρι 10 λεπτά (άχρηστοι παιδί μου), τώρα το έχουμε διπλασιάσει (μιλάμε για χρόνο ασταμάτητου κρόουλ, έτσι;). Βλέπουμε και το βυθό, ομάδες μικρών ψαριών αλλά και κάτι τεράστια. Δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλα ψάρια. Και δε φταίει το νερό που τα κάνει όλα πιο μεγάλα, κατεβήκαμε και τα μετρήσαμε και ήταν γύρω στα 30εκ. (αν έχετε δει πιο μεγάλα μη γελάσετε…)

Σήμερα βέβαια που είχε λίγο αεράκι, είδα μια τεραστίων διαστάσεων τσούχτρα να κολυμπάει από κάτω μου και έκανα το πιο γρήγορο κολύμπι που έχω κάνει ποτέ (προς την ακτή φυσικά!). Μετά που το ξανασκέφτηκα, είπα ότι ίσως να έπρεπε να κάτσω και να την παρατηρήσω λίγο, να μη το βάλω στα πόδια η φοβιτσιάρα. Αλλά και πάλι δεν το πήρα απόφαση να ξαναμπω να την ψάξω!

Μέχρι τις 9.15 συνήθως έχουμε γυρίσει σπίτι, ευχαριστημένοι και ζωντανεμένοι. Ξεκινάμε δουλειά ικανοποιημένοι.

Από Παρασκευή φυσικά δεν θα μπορούμε να το κάνουμε αυτό πια, μια που με τα παιδιά είναι λίγο δύσκολο. Και το να ξυπνήσουν εκείνη την ώρα και το να τα πείσουμε ότι δεν γίνεται να κάτσουμε πάνω από μισή ώρα και φυσικά να το κρατήσουμε αυτό το πρόγραμμα. Δεν πειράζει όμως, μια βδομαδούλα είναι… Μετά διακοπές!

Ε, ναι. Μου λείπουν και μόνο για αυτά μπορώ να γράφω, είναι γεγονός!

Ορισμένα πράγματα λοιπόν που έμαθα ή είδα χτες:

1. Η Ιωάννα δεν ήταν απλώς φιναλίστ στα καλλιστεία. Από όσα κορίτσια έλαβαν μέρος, τα 8 ισοφάρισαν και έγινε κλήρωση. Άρα, όπως είπε ο Γιώργος, μόνο λίγη τύχη της έλλειπε!
2. Η αρχηγός φωνάζει την Ιωάννα “η μελλοντική αρχηγός”. Τι άλλο να πω εγώ; Έχει μάθει φυσικά τα πάντα για το πως λειτουργεί η κατασκήνωση, επιβλέπει τους εργάτες, μπαίνει όπου θέλει, όποτε θέλει, χωρίς κανείς να της πει τίποτα (την καλοδέχονται και ζητάνε αγκαλιά και φιλί μάλιστα). Εάν προσθέσεις το γεγονός ότι έχει καταφέρει να της στρώνουν το κρεβάτι, να την χτενίζουν, να την ταΐζουν, τότε μπορώ να πω με βεβαιότητα πως, αντί να προσαρμοστεί αυτή στην κατασκήνωση, προσάρμοσε όλους τους άλλους στα μέτρα της! Τυπικό human being δηλαδή.
3. Η Ιωάννα έχει βρει υποκατάστατο μητέρας στην αρχηγό. Την ακολουθεί παντού, είναι συνέχεια αγκαλιά, πάει στο γραφείο της… Και έχει τη σύνεση να ακούει όταν της λέει, ας πούμε, οτι έχει δουλειά και πρέπει να περιμένει. Κάθεται και περιμένει. Οπότε έχει κερδίσει!
4. Ο Γιώργος παρότι έφυγαν οι φίλοι του από την κατασκήνωση (μα είναι χαζά τα παιδιά, εγώ το λέω), δεν το κουνάει από εκεί. Παίζει, ζωγραφίζει (του πήγαμε και δεύτερο μπλοκ), διαβάζει και περνάει μια χαρά. Αρκετή ώρα την περνάει με το βιβλίο του Τριβιζά για τις διακοπές. Όλοι στην κατασκήνωση λένε: “όλο διαβάζει αυτό το παιδί! Επιστήμονας θα γίνει!”. Από που το πήρε άραγε αυτό με το διάβασμα, απορώ
5. Η αρχηγός (που είναι συμπαθέστατη), διαβάζει μόνο επιστημονική φαντασία! Μπορεί και να έχουμε βρει μια μελλοντική φίλη!
6. Ο Γιώργος μας είναι πολύ ευαίσθητο παιδί, γεγονός που μας φοβίζει λίγο.  Φυσικά περνάει καλά και χωρίς προβλήματα, όλοι λένε ότι είναι το πιο ήσυχο παιδί, διασκεδάζει κάνοντας αυτά που του αρέσουν, οπότε το ξεπερνάμε!
7. Η Ιωάννα αγαπάει τον Παντελή (και φυσικά θα τον παντρευτεί όταν μεγαλώσουν)! Ο Παντελής πάει πέμπτη δημοτικού, ξέρει να κάνει ένα σωρό φιγούρες μπρέικ ντανς και είναι το κακό παιδί της κατασκήνωσης, αφού φωνάζει και βρίζει. Έτσι είναι. Τα κακά παιδιά βγάζουν γκόμενες!
8. Για μια ακόμα φορά νιώσαμε περήφανοι, όταν η αρχηγός μας είπε πως τα παιδιά μας είναι καταπληκτικά, ευγενικά, ακούν, μιλάνε σωστά ελληνικά (μεγάλη εντύπωση της έχει κάνει αυτό) και μακάρι να είχε 150 τέτοια παιδιά!
9. Η παράσταση ήταν πάρα πολύ καλή. Είχε ένα κομμάτι οικολογικό με θέμα τον Ταΰγετο (το οποίο είχε γράψει μια κοινοτάρχισσα και φαίνεται η αγάπη της για τη φύση) και το δεύτερο είχε θέμα τη βρώμα στο πέτρινο σπιτάκι Πολύ γέλιο! Και στο τέλος φυσικά είχε τραγούδι και χορό, κάτι που κάνουν κάθε βράδυ. Μα τι χάλια που περνάνε αυτά τα παιδιά! Φαΐ, παιχνίδι, ξάπλα και χορό όλη μέρα! Είναι φυσικό να θέλουν να φύγουν
10. Τέλος να πω ότι η κατασκήνωση μας κοστίζει ακριβά! Κάθε βράδυ βγαίνουμε έξω μια που δεν έχουμε παιδιά! Χωρίς πλάκα, περνάμε δεύτερο μήνα του μέλιτος εδώ, βγαίνουμε τα βράδια, βλέπουμε φίλους, διαβάζουμε, πάμε μικρές εκδρομές, τρώμε έξω… Κανονικό φαγητό δε θυμάμαι από πότε έχω να μαγειρέψω! Μου λείπουν τρομερά, αλλά αν πω ότι κακοπερνάμε, θα είναι μεγάλο ψέμα!

Με ρωτάνε που είναι τα παιδιά μας και όταν τους λέμε ότι είναι στην κατασκήνωση, εντυπωσιάζονται. “Και το μικρό;” είναι η πρώτη ερώτηση. “Κυρίως το μικρό”, είναι η απάντηση.

Η Ιωάννα όχι μόνο δε μασάει με τίποτα και φυσικά δεν της λείπουν οι γονείς της τόσο ώστε να θέλει να γυρίσει, αλλά θέλει να μείνει και παραπάνω. Μου ζήτησε να μείνει και τη δεύτερη περίοδο και όταν της είπα ότι θα φύγουν τα υπόλοιπα παιδιά και οι φίλες που έχει κάνει μέχρι τώρα, η απάντηση ήταν αποστομωτική: “ευκαιρία να κάνω καινούριους φίλους”! Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η αντίδραση, από ένα εξάχρονο μάλιστα, είναι εντυπωσιακή.

Την Τετάρτη που είχαμε πάει πάνω τελευταία φορά, κάθησα μαζί της μέσα στο σπιτάκι τους για κάμποση ώρα, γιατί φτιάχναμε τα ρούχα της. Όπως είχα φανταστεί, τα ρούχα δε τη φτάνουν βέβαια, μια που τα λερώνει όλα με τη μία. Όμως είδα ότι δεν είναι μόνο η Ιωάννα έτσι. Όλα τα κοριτσάκια είναι έτσι και δίνουν μεγάλη προσοχή στα ρούχα και τα λούσα. Μάλιστα εκείνο το βράδυ κάναν και καλλιστεία! Και κάναν όλα σαν τρελλά για το τι θα φορέσουν, πως θα κάνουν τα μαλιά τους κλπ. Και φροντίζαν και την Ιωάννα που δεν είχε καλά ρούχα μαζί (“μην ανησυχείς, θα πάρουμε ρούχα από την Τάδε που έχει τον ίδιο σωματότυπο με σένα, μόνο λίγο πιο ψηλή είναι”… ), θα της φτιάχναν και τα μαλιά της και όλα. Μάλιστα κάνα δύο έλεγαν “α, εγώ πάω να ξεγραφτώ αφού θα πάρει μέρος η Ιωάννα. Μα δε τη βλέπετε τι γλυκούλα που είναι; Θα κερδίσει σίγουρα!”. Και το φοβερό είναι ότι το πιστεύαν κιόλας! Εγώ είπα, είναι που είναι ψώνιο το παιδί μου, μετά από αυτά όλα, δεν ξέρω πως θα γυρίσει!!!! Τη ρώτησα την επόμενη μέρα τι έγινε στα καλλιστεία και μου είπε ότι ήταν στις φιναλίστ (δεν την ήξερε αυτή τη λέξη -ακόμα- πιο περιγραφικα μου το είπε).

Πάντως είναι άνετη, ξέρει τους πάντες και τα πάντα, όποιος τη βλέπει την αγκαλιάζει και φυσικά ακούω τα καλύτερα λόγια. Η Ιωάννα μας, μια κανονική survivor, που την αγαπάμε πολύ.

Το απόγευμα θα ξαναπάμε και θα έχει update!

Φυσικά με τα παιδιά να λείπουν, έχω πολύ περισσότερο χρόνο για διάβασμα. Έχει έρθει και από το Άμαζον μια τεράστια στίβα, οπότε… καταλαβαίνετε.

Τελείωσα δύο βιβλία, πολύ ωραία, το κάθε ένα στον τομέα του.

Πρώτο το βιβλίο του Peter Hamilton, Fallen Dragon. Αγαπημένος συγγραφέας ο Hamilton, έχουμε διαβάσει αρκετά δικά του. Ιδανικός στο να περιγράφει μελλοντικούς κόσμους γεμάτους τεχνολογικές εξελίξεις, space operas χιλάδων σελίδων που αδυνατείς να αφήσεις από τα χέρια σου και μετά σε κάνουν να θέλεις να ζήσεις σε αυτό τον κόσμο, να έχεις τσιπάκια και να ταξιδεύεις στους διάφορους κόσμους, καθαρή επιστημονική φαντασία.

Το βιβλίο αυτό δεν είναι τόσο τεχνολογικό όσο τα άλλα. Έχει φυσικά πολλά γκατζετάκια, αλλά είναι η πλοκή που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Μικρότερο από τα άλλα (μόνο 800 σελίδες) και χωρίς τους χιλιάδες χαρακτήρες, σε κρατάει εξίσου όμως με αρκετές ανατροπές και σε έχει να αναρωτιέσαι μέχρι τέλους τι πρόκειται να συμβεί. Πάρα πολύ καλό βιβλίο.

Το επόμενο που διάβασα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Ξέφυγα από επιστημονική φαντασία και φάνταζι, παρότι νομίζω ότι δεν το ήξερα! Δηλαδή την παραγγελία την είχα κάνει πολύ καιρό πριν και δε θυμάμαι τι με έκανε να το πάρω, όμως η περιγραφή του σε ξεγελάει. Με αυτά που διαβάζεις νομίζεις ότι πρόκειται για ένα χιουμοριστικό βιβλίο. Λέει: Some important imforation: This novel is narrated by Death. It’s a small story about: a girl + an accordionist + some fanatical Germans + a Jewish fist fighter + and quite a lot of thievery. Το βιβλίο λέγεται The book thief, του Markus Zusak. Μάλλον έχω διαβάσει πολύ Πράτσετ και διαβάζοντας αυτά, θεώρησα ότι είναι ένα ενδιαφέρον χιουμοριστικό βιβλίο. Πολυ λάθος!

Δεν είναι και τόσο μικρή ιστορία, αφού το βιβλίο είναι 550 σελίδες (αν και με μεγάλα γράμματα). Δεν είναι καθόλου χιουμοριστική. Είναι στην ουσία μια ιστορία για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η τραγική ιστορία ενός κοριτσιού που έζησε τα γεγονότα αυτά στη Γερμανία, απλώς γραμμένη με ένα διαφορετικό τρόπο, αφού υποτίθεται ότι τη διηγείται ο θάνατος. Είναι καλογραμμένη και συγκινητική και σε κάνει να τη ρουφήξεις κι ας σε πιάνει ένα πλάκωμα στο στήθος.

Χαίρομαι που το διάβασα αυτό το βιβλίο κι ας μην ήταν αυτό που περίμενα. Μόνο που τώρα θα πάω για κάτι πιο χαρούμενο!