Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Η δουλειά μερικές φορές σου δίνει την αφορμή να κάνεις τις εκδρομούλες σου, όταν σε άλλες περιπτώσεις βαριέσαι του θανατά να κουνηθείς από τον καναπέ σου.

Έτσι και σήμερα, με αφορμή μια δουλειά στη Στούπα, πήγαμε εκδρομούλα. Και χαίρομαι πάρα πολύ που το κάναμε, γιατί περάσαμε μια υπέροχη Κυριακή.

Ήπιαμε τον καφέ μας σε ένα φανταστικό μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα, βράχια και κάκτους (κλασική Μάνη δηλαδή), μιλήσαμε λίγο για δουλειά και μετά πήγαμε στη Στούπα για μπανάκι.

Λίγο μετά που μπήκαμε στη θάλασσα, άρχισε να σκοτεινιάζει, να μαυρίζει ο ουρανός και να ακούγονται μπουμπουνητά. Άρχισαν οι κεραυνοί και μετά από λίγο το ψιλόβροχο που σιγά σιγά δυνάμωσε. Ήταν όμως τόσο όμορφα να βρίσκεσαι μέσα στον ήρεμο, καθαρό, γαλανό, υπέροχο κόλπο της Καλόγριας στη Στούπα και γύρω σου να γίνεται χαμός. Πραγματικά ευχαριστηθήκαμε το μπάνιο μας.

Μετά φαγάκι και επιστροφή. Και όπως γίνεται πάντα, τα παιδιά δεν κλείσαν το στόμα τους ούτε για μια στιγμή (ειδικά η Ιωάννα). Το αποκορύφωμα της σουρεάλ συζήτησης ήταν το εξής:

Κάτω από τη θέση του οδηγού υπάρχει ένα σίδερο που έχει λάδια για κάποιο λόγο και έχουν λερωθεί και ο Κωνσταντίνος και ο Γιώργος. Λέω λοιπόν ότι πρέπει να τα καθαρίσουμε.

Κων: Δεν φτάνω κιόλας εκεί κάτω για να το καθαρίσω!
Γιώ: Φτάνω εγώ!
Εγώ: Μάλλον θα πρέπει να πάρουμε ένα στουπί
Γιώ: Μάλλον θα πρέπει να πάρουμε ένα σαμιαμίδι (!!!)
Εγώ: Πως;;;
Γιώ: Να πάρουμε ένα σαμιαμίδι, να του βάλουμε σφουγγάρια στα πόδια, να το βάλουμε στην άκρη που είναι αδιέξοδο και δεν μπορεί να πάει αλλού, ώστε να προχωρήσει και να καθαρίσει το σίδερο!
Εγώ: Μάλλον πρέπει να πάρουμε ένα σαμιαμίδι και να του βάλουμε στουπιά στα πόδια
Κων: Μάλλον πρέπει να πάρουμε ένα σαμιαμίδι και να του βάλουμε σαμιαμίδια στα πόδια που θα έχουν σφουγγάρια.

Η συζήτηση θα μπορούσε να συνεχίσει για ώρες.

Τον Μάρτιο αγόρασα από το Άμαζον αυτό το box set της σειράς House M.D. (ή στα ελληνικά “Ιατρικές υποθέσεις”). Περιέχει τις 3 πρώτες σαιζόν της σειράς και ήθελα να το κάνω δώρο στον αγαπημένο μου Κωνσταντίνο, που πολύ του αρέσει αυτή η σειρά και ο προβληματικός Dr. House.

Όμως αυτό που δεν πρόσεξα ήταν πως δεν είχε καθόλου υπότιτλους. Μα καθόλου. Ούτε αγγλικούς. Είπαμε να βάλουμε να το δούμε, αλλά δεν καταφέραμε να καταλάβουμε τίποτα (πολλοί ιατρικοί όροι, ο ένας μετά τον άλλο).

Οπότε το επόμενο βήμα ήταν να το πουλήσουμε ξανά. Το δώσαμε στο ebay, μια που οι αμερικανοί μάλλον δεν ενδιαφέρονται για την έλλειψη υπότιτλων, αλλά για μια φορά ακόμα ατυχήσαμε. Είχαμε λάθος διεύθυνση κι έτσι το κουτί, μετά από μια περιπέτεια μηνών στα ταχυδρομεία, μας επέστρεψε πίσω.

Τώρα; ε, είπα να δω μήπως υπάρχει κανείς εκεί έξω που να ενδιαφέρεται κι ας μην έχει υπότιτλους. Το πήραμε (όπως μπορείτε να δείτε από το Άμαζον) 55 ευρώ. Το κουτί δεν είναι πλέον σε άριστη κατάσταση (ας όψεται η περιπέτεια στα αεροπλάνα και τα βαπόρια ). Το κουτί -και μόνο- επαναλαμβάνω, είναι ελαφρώς τσαλαπατημένο. Κατά τα άλλα τα dvd ούτε που έχουν ανοιχτεί. Λέμε να το δώσουμε 40 ευρώ + τα μεταφορικά, εάν βρεθεί κανείς.

Οπότε εάν ενδιαφέρεστε, γράψτε εδώ ή στείλτε μου ένα μαιλ (info [παπάκι] stoapeiro . gr -χωρίς τα κενά φυσικά) και τα κανονίζουμε.

Update: Tα dvd εδώθησαν, οπότε δεν πωλούνται πλέον

Χτες το βραδάκι καθόμασταν έξω στην αυλή μας. Ο δικός μας Γιώργος και ο φίλος του, αφού είχαν κάνει ποδήλατο και παίξει για ώρες, κάθισαν να πιούν χυμό. Ήπιαν από δυό ποτήρια ο καθένας και μετά αναρωτήθηκαν που να είναι η Ιωάννα. Τους είπα ότι έχει πάει στην ταβέρνα από πάνω

(σημείωση: ακριβώς από πάνω από εμάς, μας χωρίζει δηλαδή μόνο ένας χωματόδρομος, είναι η ταβέρνα του παππού του Κωνσταντίνου, την οποία δουλεύει τώρα ένας από τους γιούς του. Είναι πολύ καλή ταβέρνα και οι θείοι εκείνοι αγαπημένοι. Καθημερινά φυσικά θα μιλήσουμε, κάποιες φορές πάμε και για φαγητό. Τα παιδιά, και ειδικά η Ιωάννα, πάνε συχνά επίσκεψη για ένα γεια. Καμιά φορά τα κερνάει η Ελένη πορτοκαλάδα και πιο συχνά τα κερνάει τηγανιτές πατατούλες - που έχει πάντα στο τηγάνι).

Τα δυό παιδιά λοιπόν λιγουρεύτηκαν και μια πορτοκαλάδα. Είχα τις αντιρρήσεις μου για διάφορους λόγους. Δε μου αρέσει να πίνουν αναψυκτικά, είχαν ήδη πιεί δυο ποτήρια φυσικό χυμό και δε θέλω να πηγαίνουν να ζητάνε τζάμπα πορτοκαλάδες. Ο Γιώργος βέβαια είπε ότι έχει χρήματα και θα τις πληρώσει. Οπότε τους είπα: “αφού είπαμε, ήπιατε χυμό. Δεν πάτε καλύτερα για πατατούλες;”.

Ενθουσιάστηκαν. Ο Γιώργος πήρε το πορτοφόλι του. Ρώτησε πόσο κάνουν οι πατάτες (για να είναι σίγουρος ότι του φτάνουν τα χρήματα) και πήγαν γεμάτοι χαρά να γίνουν πελάτες και να παραγγείλουν πατάτες. Τους είπα να κεράσουν φυσικά και την Ιωάννα. Έτσι τα παιδιά μου χτες το βράδυ, βγήκαν έξω για φαγητό!!!!

Το θέμα όμως έχει και συνέχεια. Πήγαν λοιπόν εκεί, κάθισαν στο τραπέζι και παραγγείλαν μια μερίδα πατάτες. Αφού τελείωσαν και τις έφαγαν όλες, σηκώθηκε ο Γιώργος να πληρώσει. Ο θείος όμως δεν ήθελε να τους πάρει χρήματα. Οπότε όταν τον ρωτήσαν πόσο κάνουν, τους είπε 60 ευρώ, γιατί ήταν λέει καλής ποιότητας οι πατάτες :). Όμως ο Γιώργος δεν το έχαψε (είπαμε είχε ρωτήσει πριν και του είχαμε πει ότι κάνουν οι πατάτες γύρω στα 3 ευρώ - 1,5 έλεγε ο άλλος Γιώργος). Και κάθε φορά που του έλεγε ο θείος 60 ευρώ, αυτός του απάνταγε διάφορα: “δεν είναι δυνατόν να κάνουν 60 ευρώ”, “εάν είχα πάρει 6 μερίδες πατάτες, 4 μπριζόλες και 10 πορτοκαλάδες, μάλιστα, θα ήταν 60 ευρώ”, “θέλω να δω τον τιμοκατάλογο” και τέτοια. Αφού δεν τους είπε πως θα καλέσει την αστυνομία ή την εφορία, πάλι καλά :).  Μάλιστα όταν ο θείος του είπε: “Είναι γιατί σου χρεώνω και το πιάτο. Θα το πάρεις μαζί μετά”, ο Γιώργος αποκρίθηκε: “Δεν το παραγγείλαμε το πιάτο. Αφού δεν το παραγγείλαμε δεν είμαστε υποχρεωμένοι και να το πληρώσουμε. Το έχει πει και ο μπαμπάς!” (*) Στο τέλος, αφού ο Γιώργος ήθελε οπωσδήποτε να πληρώσει, αλλά “την κανονική τιμή”, η Ελένη του είπε να δώσει 1,5 ευρώ. Εμείς (που δεν είχαμε αντέξει και είχαμε πάει από εκεί πια -αφού είχαν όμως παραγγείλει και σχεδόν φάει- και παρακολουθούσαμε με περηφάνια το διάλογο) του είπαμε να αφήσει και 10% μπουρμπουάρ. Το υπολόγισε ο Γιώργος και άφησε και 15 λεπτά στο τραπέζι.

Έτσι, ευχαριστημένα πια τα παιδιά, πήραν τα ποδήλατά τους και επέστρεψαν στο σπίτι. Και από πίσω εμείς, δυο χαζογονείς, που χάρηκαν πολύ που είδαν τα παιδιά τους να φέρονται τόσο καλά. Και καθόλου δεν τους ένοιαζε εκείνη την ώρα ότι τα παιδιά τους έφαγαν έξω σε ταβέρνα, νόστιμες πατάτες, ενώ εκείνοι είχαν κάτσει σπίτι και δεν είχαν φάει τίποτα!!!

(*) Το ξέρατε ότι εάν κάτσετε σε ένα τραπέζι και σαν φέρουν (όπως κάνουν παντού) ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό, χωρίς φυσικά να το έχετε ζητήσει, ΔΕΝ είσαστε υποχρεωμένοι να το πληρώσετε; Το ίδιο ισχύει και για το ψωμί αλλά και για ό,τι φέρνουν στο τραπέζι σας το οποίο εσείς δεν έχετε ζητήσει.

“Πάντα υπάρχει χώρος για παγωτό”

Παρότι δεν είναι καμιά λαϊκή παροιμία ή καμιά ρήση, είναι μια από τις πιο σωστές φράσεις. Κάτι που ακούς από μικρούς και μεγάλους, ειδικά μετά από ένα λουκούλειο γεύμα, όπου ενώ έχουνε πραγματικά σκάσει από το φαγητό, έχουν γύρει στην καρέκλα τους και χαΪδεύουν την γεμάτη κοιλιά τους, η οικοδέσποινα τους ρωτάει ευγενικά εάν θέλουν ΚΑΙ παγωτάκι. Και ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει χώρος ούτε για μια σταγόνα νερό, “πάντα υπάρχει χώρος για παγωτό”.

Στην οικογένειά μας είναι μια από αυτές τις ιστορίες από την παιδική μας ηλικία που οι μαμάδες και οι γιαγιάδες αρέσκονται στο να διηγούνται σε όλους (κάνοντάς σε λίγο ρεζίλι). Είχαμε σκάσει μικρά από το φαγητό και η γιαγιά μου είχε αγοράσει και παγωτάκια. Νόμιζε πως μετά από τέτοιο γεύμα δεν θα μπορούσαμε να το φάμε, οπότε θα το άφηνε για το απόγευμα, αλλά η αδερφή μου πετάχτηκε βιαστικά και αναφώνησε “χωλάει, χωλάει”.

Όμως ποιά είναι η επιστημονική εξήγηση αυτού του παράξενου φαινομένου; Πως γίνεται το παγωτό να χωράει εκεί που τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να κατέβει;

Έχουμε την εξήγηση από δύο οχτάχρονα:

Εξήγηση νο. 1 (από τον Γιώργο)

Είναι πολύ απλά τα πράγματα. Έχουμε δυο στομάχια. Ένα για το φαγητό και ένα για το γλυκό-παγωτό. Ακόμα και αν γεμίσει το πρώτο μέχρι σκασμού, το δεύτερο είναι πάντα άδειο. Άρα φαγητό μπορεί να μην μπορούμε άλλο, γιατί δεν χωράει, παγωτό μπορούμε πάντα, γιατί χωράει άνετα!

Μόνο κάνα δυο φορές έχει πει ότι έφαγε τόσο πολύ που το φαγητό πήγε και στο στομάχι του γλυκού. Φανταστείτε πόσο είχε φάει!

Εξήγηση νο2. (από τον Δημήτρη)

Και πάλι τα πράγματα είναι απλά. Το φαγητό όταν το τρώμε, πέφτει στο στομάχι μας σα βράχια. Το ένα βραχάκι πάει πάνω στο άλλο, μέχρι που το στομάχι μας δεν χωράει άλλο βραχάκι.

Το γλυκό-παγωτό από την άλλη, όταν το τρώμε λιώνει και πάει στο στομάχι μας υγρό. Και φυσικά χωράει πάντα, γιατί γεμίζει τα κενά που έχουν αφήσει τα ανομοιόμορφα βραχάκια.

Άντε. Σήμερα ήταν ΚΑΙ επιμορφωτική η βόλτα σας εδώ. Εσείς μήπως έχετε άλλες εξηγήσεις για το περίεργο αυτό φαινόμενο;

Πέντε τον αριθμό.

Έχουμε και λέμε:

1. Rainbows End - Virnon Vinge

Συγγραφέας που έχει τιμηθεί 4 φορές με Hugo. Είχα διαβάσει πως κάμποσες δεκαετίες πριν είχε γράψει ένα βιβλίο στο οποίο είχε “προφητέψει” το ίντερνετ με ανατριχιαστικά ακριβή τρόπο. Και τώρα έγραψε αυτό το βιβλίο στο οποίο δίνει τη δική του άποψη για το πως θα είναι το άμεσο μέλλον μας. Ελπίζω να κάνει λάθος. Δε μου άρεσε καθόλου η προοπτική να γίνουμε έτσι.

Το βιβλίο είναι φυσικά καλογραμμένο και σου προκαλεί το ενδιαφέρον. Ένας διάσημος ποιητής πάσχει από Αλτσχάιμερ σε προχωρημένη μορφή. Όμως η ιατρική του μέλλοντος είναι ικανή για θαύματα και τον γιατρεύουν. “Ξυπνάει” το 2025, με 20 χρόνια χαμένα. Βρίσκεται σε μια πραγματικότητα την οποία παλεύει να καταλάβει, σε ένα νεαρό σώμα (είπαμε κάνουμε θαύματα), αλλά με ένα βαρύ τίμημα. Έχει χάσει την ποιητική του ικανότητα. Στην πλοκή μπαίνουν διάφοροι μηστυριώδεις τύποι, συνομωσίες και διαπλοκές και μαζί με την περιγραφή του (ζοφερού) μέλλοντος, μας δίνουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα.

2. The Lathe of Heaven - Ursula le Guin

H αγαπημένη μας συγγραφέας. Κοντεύουμε να έχουμε διαβάσει τα άπαντά της και δεν υπήρχε βιβλίο που να μας έχει απογοητεύσει.

Το συγκεκριμένο είναι λίγο πιο περίεργο από τα υπόλοιπα. Δεν νομίζω ότι έχει κάποιο κοινωνικό μήνυμα όπως τα περισσότερά της. Όμως ασχολείται με ενναλακτικές πραγματικότητες, την δημιουργία της ουτοπίας και την ηθική πίσω από αυτό.

Ένας φαινομενικά συνηθισμένος άνθρωπος έχει μια εντελώς ασυνήθιστη ικανότητα. Κάποια από τα όνειρά του έχουν την ιδιότητα να αλλάζουν την πραγματικότητα. Είναι μια ικανότητα που ο ίδιος φοβάται και προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτή απεγνωσμένα. Όμως ο ψυχίατρός του έχει άλλη άποψη.

Ένα ελαφρώς ψυχεδελικό βιβλίο, δοσμένο όμως με απλό και συναρπαστικό τρόπο. Το ρουφάς πραγματικά, αλλά σε αφήνει στο τέλος με ένα περίεργο συναίσθημα.

3. Superior Saturday - Garth Nix

Το έκτο βιβλίο της σειράς “The Keys to the Kingdom”. Tα έχω ξαναπεί με τα προηγούμενα βιβλία της σειράς. Ένα ελαφρύ, καλοκαιρινό ανάγνωσμα, ιδανικό για παιδιά / εφήβους. Δεν έχει αλλάξει τίποτα στη γραφή του ή στην άποψή μου για τη σειρά. Αυτό το βιβλίο όμως είναι ελαφρώς καλύτερο από τα δυο τουλάχιστον προηγούμενα γιατί δίνει ένα μεγαλύτερο βάθος στο χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, πράγμα που μου άρεσε.

Σε αυτό το βιβλίο ο Άρθουρ πρέπει να “παλέψει” με την Superior Saturday για το έκτο κομμάτι της διαθήκης και το έκτο και προτελευταίο κλειδί.

Άλλο ένα βιβλίο έχει μείνει για να ολοκληρωθεί η σειρά.

4. Wolf of the Plains - Conn Iggulden

Μια “βιογραφία” του Τζένκις Χαν. Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει πως δεν σώζονται αρκετά στοιχεία για την ζωή του μεγάλου κατακτητή, αλλά πήγε και έζησε για ένα διάστημα ανάμεσα στους Μογγόλους, είδε τον τρόπο ζωής τους, μελέτησε όσα γραπτά έχουν απομείνει για τη ζωή του, έμαθε μύθους και θρύλους και μετά, βασισμένος σε όλα αυτά, απέδωσε μυθιστορηματικά τα όσα έμαθε.

Στο βιβλίο αυτό, που είναι το πρώτο της σειράς Conqueror, αποδίδονται τα πρώτα 20 περίπου χρόνια του Τζένκις Χαν και η προσπάθειά του να ενώσει τις φυλές της Μογγολίας.

Εξαιρετικό και συναρπαστικό ανάγνωσμα. Δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου καθόλου. Το διάβασα μέσα σε 3 μέρες και αν είχα τη δυνατότητα θα το είχα διαβάσει μέσα σε μια.

5. Good Omens - Terry Pratchett & Neil Gaiman

E, τι να πω εδώ; Χρειάζεται πραγματικά να πω κάτι; “Η Αποκάλυψη δεν ήταν ποτέ πιο αστεία” είπε ο Clive Barker και συμφωνώ απολύτως.

Ο κόσμος πλησιάζει το τέλος του καθώς ο Αρμαγεδδών είναι στην πόρτα μας. Άγγελοι, διάβολοι, μάγισσες, κυνηγοί μαγισσών, ο αντίχρηστος, ο σκύλος του και οι 4 καβαλάρηδες της κολάσεως, μαζί με μπόλικους άλλους που μπλέκονται, φτιάχνουν μια πολύ αστεία (τελείως “Τεριπρατσετική”) ιστορία, που σου φτιάχνει τη διάθεση.

Πως μου είχε ξεφύγει αυτό το βιβλίο μέχρι τώρα, δεν ξέρω!

Οι διακοπές μας λοιπόν σε fast forward (γιατί αλλιώς δεν τελειώναμε ούτε αύριο )

Το μεγαλύτερο μέρος το περάσαμε στο Σουσάκι, μια περιοχή κοντά στους Αγίους Θεοδώρους. Πολυκατοικία μεν, μπροστά στη θάλασσα δε. Μπόλικες οικογένειες με παιδιά, χώρος για ποδήλατα, μπασκέτα και μώλος για βουτιές. Τα παιδιά δε θέλουν τίποτα άλλο σας πληροφορώ.

Μια από τα ίδια με πέρισι. “Στο Σουσάκι η ζωή είναι μπάνια και φαΐ” (και γι’αυτό γυρίσαμε με 1-2 κιλάκια παραπάνω χαχα). Αυτή τη φορά ήταν η Ιωάννα που έγινε ξεφτέρι στο ποδήλατο. Επίσης εκτός από μακροβούτια που κάνει πλέον τέλεια (και σε μεγάλη απόσταση), είναι ικανή να φτάσει στο βυθό και από εκεί που δεν πατάει με βουτιά, κάνει ανάποδες κωλοτούμπες κλπ κλπ. Ψάρι κανονικό. Και τα δυο παιδιά φυσικά κάνανε βουτιές από το μώλο.

Και για άλλη μια φορά φάνηκε ότι ο Γιώργος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε μεγάλες παρέες. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα…

Είδαμε ψάρια και χταπόδια και μαζέψαμε κοχύλια. Κάθε μέρα βουτάγαμε με τη μάσκα μας να κολυμπήσουμε και να δούμε τι κυκλοφορούσε από κάτω. Μπορεί εμείς μόνο να βλέπαμε, άλλοι τα ψαρεύαν κιόλας.

Πήγαμε μια μέρα κοντά στο Κιάτο που έχει ο φίλος μας ο Άρης ένα σπίτι υπέροχο. Κάναμε μπάνιο στην (ιδιωτική) παραλία, φάγαμε, κάναμε βόλτα στο Ξυλόκαστρο. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να ξαναπάμε στο διάστημα αυτό, αλλά σίγουρα θα τους επισκεφθούμε ξανά.

Kάπου εκεί κάναμε μια γρήγορη επίσκεψη στην Αθήνα για πρόβα (παρα)νυφικού. Η Ιωάννα όπως καταλαβαίνεται ήταν στον έβδομο ουρανό φορώντας την άσπρη μικρογραφία νυφικού.

Μετά ήταν το ωραιότατο ταξίδι στην Αίγινα. Γιορτάσαμε εκεί τα γενέθλια της αδερφής μου και περάσαμε όλοι υπέροχα. Το σπίτι είναι φανταστικό και τα παιδιά ήταν από την ανατολή του ήλιου μέχρι που βλέπαμε το φεγγάρι, μέσα στην πισίνα. Μάθανε να κάνουν και βουτιές με το κεφάλι. Χάρηκα πάρα πολύ που πέρασα τις 3 μέρες αυτές με την αδερφή μου, γιατί πραγματικά έχουμε πολύ λίγες τέτοιες ευκαιρίες. Και πάνω απ’ όλα χάρηκα που την είδα ευτυχισμένη. Τίποτα άλλο δε μετράει.

Και τέλος κάναμε και μερικές βόλτες με το σκάφος. Ο καιρός δε μας επέτρεψε για άλλη μια φορά να βγούμε για μέρες έξω, αλλά πηγαίναμε κοντά και κάναμε τα μπάνια μας. Άλλη μαγεία το σκάφος, δε λέω. Ο Γιώργος κατάφερε και βουτιά με το κεφάλι από το σκάφος. Επίσης ο πατέρας μου τον έβαλε να το οδηγήσει και αυτό και τη βάρκα με τη μηχανή. Μεγάλη χαρά ο Γιώργος, ήταν η προσωποποίηση της ευτυχίας εκείνες τις στιγμές. Με τον παππού του και ένα τιμόνι στο χέρι. Και ο Κωνσταντίνος φυσικά το ίδιο. Οι τρεις άντρες της οικογένειάς μου ήταν χαρούμενοι και στο στοιχείο τους.

Με λίγα λόγια λοιπόν αυτά.

Άντε και του χρόνου.

3 εβδομάδες πέρασαν σα νεράκι και είμαστε και πάλι πίσω στην καθημερινότητα. Φυσικά για εμάς δεν είναι οδηνηρή η επιστροφή, μια που γυρνάμε σε μια όμορφη πόλη, στο σπίτι με τον κήπο μας, συνεχίζουμε τα μπάνια μας κάθε απόγευμα και περνάμε καλά. Όμως δεν παύει να πρέπει να δουλέψουμε και να είμαστε και πάλι μπροστά στον υπολογιστή μας.

Το πως περάσαμε και τι κάναμε θα το πούμε σιγά σιγά. Βγάλαμε και μερικές πολύ όμορφες φωτογραφίες. Για τώρα θα γράψω μόνο το τι συνειδητοποίησα σε αυτές τις διακοπές.

1. Είναι η πρώτη φορά που φεύγω και όχι μόνο δε μου λείπει το ίντερνετ και ο υπολογιστής μου, αλλά δεν ήθελα να τον δω στα μάτια μου. Μια φορά πήγαμε σε ίντερνετ καφέ και αυτό επειδή είχαν επικοινωνήσει μαζί μου επειδή υπήρχε πρόβλημα. Νομίζω πως το έχω παρακάνει με τον υπολογιστή. Έχω πάθει ένα σοβαρό overdose και μου βγήκε αυτό στις διακοπές. Κατάλαβα πως περνάω όλη τη μέρα μου μπροστά στον υπολογιστή. Πρέπει να βρω ένα σύστημα να απεξαρτηθώ λιγάκι. Το μεγάλο πρόβλημα είναι το site των συνταγών. Έχει πολύ μεγάλη κίνηση και αισθάνομαι υποχρεωμένη να το κοιτάω συνέχεια. Μου τρώει πάρα πολύ χρόνο κάθε μέρα. Δε λέω ότι δε μου αρέσει, αλλά είναι πλέον δουλειά για μένα και όχι χόμπι. Όχι ότι βγάζω χρήματα από εκεί, αλλά περνάω ώρες λύνοντας προβλήματα και απαντώντας ερωτήσεις και όχι δημιουργώντας. Και μετά είναι και η κανονική μου δουλειά, κάτι να δω τα μπλογκς, κάτι να διαβάσω ειδήσεις, κάτι να γράψω κι εγώ, πάει όλη η μέρα μπροστά εδώ. Οϋτε παζλ φέτος, ούτε κατασκευές, ούτε τίποτα.

Τώρα λοιπόν στις διακοπές κατάφερα και να διαβάσω πολύ και να κάνω κατασκευές και να λύσω προβλήματα λογικής. Και για πρώτη φορά, χάρηκα που δεν είχα υπολογιστή.

2. Το διάβασμα είναι ωραίο πράγμα. Ή μάλλον το να μπορείς να διαβάσεις όλη μέρα, να πιάσεις ένα βιβλίο και να το τελειώσεις την ίδια μέρα, αυτό είναι το ωραίο. Διάβασα πολλά και ωραία βιβλία αυτές τις μέρες. Μεγάλη ευχαρίστηση…

3. Το να μένεις 3 εβδομάδες στο ίδιο μέρος, ένα διαμέρισμα μπροστά στη θάλασσα, έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του. Δεν χρειάζεσαι μετακινήσεις και είσαι όλη μέρα με το μαγιώ. Αραλίκι, ηρεμία, χαλάρωση και ανεμελιά. Σκοτούρα καμία. “Στο Σουσάκι η ζωή, είναι μπάνιο και φαΐ” λέγαν τα παιδιά συνέχεια. Μαθαίνεις τον κόσμο γύρω σου και είσαι σε μια μικρή γειτονιά, μια μικρογραφία της κοινωνίας. Βρίσκεις κόσμο που ταιριάζεις (ελάχιστο), κόσμο που σου είναι αδιάφορος, κόσμο που σε εκνευρίζει. Λες σε όλους καλημέρα.

Όμως σε κουράζει κιόλας. Ίσως να έπρεπε τη μια εβδομάδα να την είχαμε κανονίσει για αλλού. Πήγαμε βέβαια και την εκδρομή μας στο Κιάτο, πήγαμε και στην Αίγινα. Αυτό που θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνουμε (και δεν είναι παράπονο Κωνσταντίνε αυτό, ωραία περνάω πάντα όταν είμαι μαζί σου, όπου κι αν είμαστε) είναι να πάρουμε ένα αυτοκινούμενο και να γυρίσουμε μια περιοχή. Μπορεί την Πελοπόννησο, μπορεί τη Στερεά, μπορεί και την Ιταλία. Δεν ξέρω. Μου αρέσει όμως η ιδέα να βρίσκομαι κάθε μέρα σε διαφορετικό μέρος, να βλέπω γύρω μου καινούρια πράγματα. Και αυτό κουραστικό θα είναι, το ξέρω, και ξέρω πως ο Κωνσταντίνος σιχαίνεται το οδήγημα. Αυτός θα ήθελε να πάρουμε ένα ιστιοπλοϊκό και να κάνουμε διακοπές. Να και ένα πράγμα που δεν ταιριάζουμε… Τι να γίνει, μικρό το κακό.

4. Ο καιρός στις διακοπές περνάει πάντα με τον εξής τρόπο: οι πρώτες μέρες αργά, σου φαίνεται πως έχεις περάσει ένα μήνα, ενώ έχεις κάνει μια εβδομάδα. Όσο όμως προχωράει ο καιρός, οι μέρες περνάνε όλο και πιο γρήγορα και στο τέλος έχουν φύγει όλες οι μέρες και πρέπει να επιστρέψεις, χωρίς να το καταλάβεις. Αυτό μου συμβαίνει πάντα, ασχέτως των ημερών που διαρκούν οι διακοπές. Εάν είναι μια εβδομάδα, θα περάσουν αργά οι πρώτες 2-3 μέρες. Εάν είναι 3 εβδομάδες θα περάσει αργά η πρώτη εβδομάδα. Και μετά… νεράκι.

5. Παρότι είπα πως δε θα είμαι όλη μέρα στον υπολογιστή, έχει πάει 11.30 και είμαι ακόμα εδώ. Σας αφήνω να πάω να ξαπλώσω, να διαβάσω. Αύριο τα υπόλοιπα! Και μη μου πει κανείς “καλό χειμώνα”, σας έσφαξα! Ούτε καλό φθινόπωρο ακόμα. Καλά κάνουμε ακόμα τα μπάνια μας!