Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ο Γιώργος είναι ένα μικροκαμωμένο για την ηλικία του παιδάκι, σοβαρό και ήσυχο. Δεν σου πολυγεμίζει το μάτι. Μέχρι να του μιλήσεις…

Δύο άτομα που πήγαν να του πιάσουν συζήτηση, θεωρώντας ότι μιλάνε με ένα μικρό παιδάκι, νομίζω καράφλιασαν. Μιλάει χρησιμοποιώντας εκφράσεις που δεν χρησιμοποιούν συνήθως παιδάκια της ηλικίας του και τα λέει όλα πολύ σοβαρά. Ιδού οι δύο διάλογοι:

1. Στο σούπερ μάρκετ. Μιλάει η ταμίας με τον Γιώργο

Ταμίας: 23,20€ παρακαλώ
Γιώργος: 23,20€;;;;;
Ταμίας: Ναι, τόσο κάνει. Σου φαίνονται πολλά ή λίγα;
Γιώργος: Αναλόγως. Εάν έχεις πάρει μια οδοντόβουρτσα είναι πάρα πολλά. Εάν όμως έχεις πάρει χιλιάδες προϊόντα, τότε είναι λίγα
Ταμίας:…….

2. Στην ιστιοπλοϊα. Μια κυρία μιλάει με τον Γιώργο

Κυρία: Γιώργο, έχεις καινούργια δασκάλα στο σχολείο;
Γιώργος: Ναι
Κυρία: Καλύτερη από την περσινή;
Γιώργος: Την έχω δει μόνο δύο φορές, δεν μπορώ να κρίνω

Γράφοντας το πρηγούμενο ποστ, θεώρησα ότι μπορεί και να αδικούσα κάπως τους οδηγούς των αυτοκινήτων που παρκάρουν παντού ή που παίρνουν τα αυτοκίνητά τους για τη διαδρομή μέχρι τη δουλειά.

Η αλήθεια είναι πως αρκετοί από αυτούς δεν έχουν και πολλές επιλογές, μια που οι συγκοινωνίες απέχουν πολύ από το να είναι άριστες ή βολικές.

Όμως σήμερα, περπατώντας μέχρι τη δουλειά ξανά, νομίζω πως δικαιώθηκα. Η Αθήνα είναι ΑΔΕΙΑ. Κάτι Κυριακές μόνο έχω δει την Ηλιουπόλεως με τόσο λίγα αυτοκίνητα. Περπατούσα και νόμιζα πως είμαι σε άλλη πόλη, πως είναι αργία σήμερα και δεν το πήρα χαμπάρι, πως περιμένουμε καποια καταστροφή και θα έπρεπε να είμαι κλεισμένη σπίτι μου αντί να τριγυρνάω στους δρόμους. Και μετά κατάλαβα. Τίποτα από όλα αυτά τα τραγικά δεν συμβαίνει. Απλώς χωρίς βενζίνη, ο κόσμος αποφάσισε να αφήσει τα αυτοκίνητά του σπίτι και να βρει άλλο τρόπο να πάει στη δουλειά.

Πως λοιπόν το κάνανε αυτό σήμερα; Άρα υπάρχει τρόπος. Και αν τον ακολουθούσαν και τις υπόλοιπες μέρες, η Αθήνα θα ήταν μια πόλη πιο ανεκτή.

Μη τα ρίχνουμε λοιπόν όλα στις κυβερνήσεις. Σίγουρα θα έπρεπε το δίκτυο συγκοινωνιών να είναι πολύ καλύτερο. Όμως έχουμε κι εμείς τη δύναμη. Ξεβολευτείτε λίγο, να ζήσουμε όλοι καλύτερα!

(εγώ βέβαια διάλεξα την Καλαμάτα, όπου δεν έχουμε -ακόμα- τέτοιο πρόβλημα, αλλά νοιάζομαι για όλους, είδατε;)

Στην Αθήνα δεν έχω μεταφορικό μέσο. Το σκεφτόμουν πως θα πηγαινοέρχομαι στο γραφείο κάθε μέρα, έλεγα να δανειστώ το αυτοκίνητο της αδερφής μου, να πάρω ποδήλατο αλλά στο τέλος επικράτησε το περπάτημα.

Δεν είναι ιδιαίτερα μακριά από το σπίτι, αλλά στην αρχή μου φάνηκε κι εμένα κάπως περίεργο να την κάνω τη διαδρομή με τα πόδια. Το σκεφτόμουν. Κι έτσι καταλαβαίνω και όλο τον υπόλοιπο κόσμο που δεν του περνάει καν από το μυαλό ότι μπορεί μια διαδρομή ενάμισυ χιλιομέτρου, να την κάνει και με τα πόδια. Έχουμε καλομάθει.

Μου παίρνει 20 λεπτά γρήγορο περπάτημα. Και είναι ωραίο το περπάτημα. Βλέπεις πράγματα που δεν τα προσέχεις καθόλου όταν είσαι με μηχανάκι ή αυτοκίνητο. Προσέχεις τι κάνει ο κόσμος γύρω σου, παρατηρείς τα σαλιγκαράκια που βγήκαν μετά τη βροχή στα πεζοδρόμια. Ξεκινάς τη μέρα με τρόπο που ανοίγει η καρδιά σου. Κι όμως. Πόσοι είναι αυτοί που θα προτιμούσαν να πάρουν το αυτοκίνητό τους το πρωί, να φάνε την κίνηση στη μάπα, να περιμένουν ουρά πίσω από το λεωφορείο που κάνει στάσεις συνεχώς και δεν μπορούν να το προσπεράσουν κι όταν επιτέλους φτάσουν στη δουλειά τους, να περάσουν κι ένα 10λεπτο ψάχνοντας για παρκάρισμα; Πόσοι επίσης θα περιμένουν στη στάση του λεωφορείου για μισή ώρα, θα σπρωχτούν και θα στριμωχτούν μαζί με άλλους 100 για να φτάσουν κάποτε στο γραφείο; Δεν το λέω για μεγάλες αποστάσεις, το λέω γι’αυτές τις αποστάσεις που είναι μικρές μεν αλλά όχι τόσο που να λες άνετα “θα πάω με τα πόδια”.

Μια μικρή, μικρή αλλαγή στη νοοτροπία θέλει. Να καταλάβουμε πως δεν είμαστε δέσμιοι του αυτοκινήτου. Πως δεν θα πάμε πιο γρήγορα με αυτό (εγώ σήμερα πάντως έφτασα πιο γρήγορα από το λεωφορείο. Το έβλεπα μπροστά μου και μετά το προσπέρασα). Πως θα έχουμε καλύτερη ψυχολογία εάν πράγματι περπατήσουμε αντί να περάσουμε το χρόνο μας καθισμένοι στη θέση του αυτοκινήτου και περιμένοντας μέσα στην κίνηση. Άσε που κάνουμε και τη γυμναστική μας.

Και ίσως εάν το κάναμε αυτό πιο συχνά, εάν βρισκόμασταν στα πεζοδρόμια προσπαθώντας να πάμε κάπου με τα πόδια, να καταλαβαίναμε και όλους αυτούς τους πεζούς, τις μαμάδες με τα καρότσια, τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, ίσως λέω τους καταλαβαίναμε λίγο περισσότερο και δεν παρκάραμε πάνω στα πεζοδρόμια ώστε να τους αναγκάζουμε να κατεβαίνουν στο δρόμο μέσα σε κεντρικές λεωφόρους, με κίνδυνο να πατηθούν. Το έχω νομίζω ξαναπεί. Θεωρώ πως θα έπρεπε να είναι μέσα στα μαθήματά μας, υποχρεωτικό, να κινηθούμε για μια εβδομάδα κρατώντας ένα καροτσάκι (για να δούμε τι περνάνε όλες οι μαμάδες) ή ακόμα καθισμένοι σε ένα καροτσάκι (για να δούμε πως τα καταφέρνουν οι άνθρωποι με προβλήματα κινητικότητας) ή με δεμένα μάτια (για να μάθουμε πως ζούνε οι ανθρωποι που δε βλέπουν). Για να δούμε πως μικρές μας συνήθειες, που εμείς δεν τις σκεφτόμαστε καθόλου, μπορούν να κάνουν τη ζωή των άλλων δύσκολη. Και δεν θα έπρεπε να σκεφτόμαστε μόνο τη δική μας ευκολία. Το να αφήσουμε το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο επειδή δεν βρήκαμε αλλού να παρκάρουμε, θα αναγκάσει έναν άνθρωπο να κατέβει στο δρόμο. Και όταν αυτός ο δρόμος είναι ας πούμε η Βουλιαγμένης και τα αυτοκίνητα περνάνε σαν τρελά, αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν ζούμε μόνοι μας. Ζούμε ως μέρος μιας κοινότητας και η κοινότητα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά εάν συμπεριφερόμαστε μόνο ως μεμονομενα άτομα, για την πάρτη μας.

Και όλη αυτή η φιλοσοφία μου βγήκε από ένα απλό περπάτημα 20 λεπτών το πρωί….

Το σ/κ κάναμε ταξιδάκι στην Αθήνα με αφορμή ένα γάμο. Είδαμε φίλους, πήγαμε στο γάμο, χαρήκαμε την Ιωάννα παρανυφάκι και την Κυριακή πήγαμε και είδαμε το Γουόλ-υ στο σινεμά.

Πάντα περιμένω τις καινούριες ταινίες της Πιξάρ. Μέχρι στιγμής δεν με έχουν απογοητεύσει. Κάποιες δεν τις βρήκα αριστουργήματα, αλλά όλες ήταν καλές. Και οι περισσότερες ήταν θαυμάσιες. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο λοιπόν. Είχα διαβάσει και πάρα πολλές καλές κριτικές, με κόσμο να θεωρεί πως η ταινία πρέπει να πάρει Όσκαρ, όχι κινουμένων σχεδίων, αλλά κανονικά της καλύτερης ταινίας της χρονιάς. Δεν έχουν και άδικο.

Είναι μια ταινία διαφορετική από όλες τις προηγούμενες. Με ελάχιστα λόγια και περισσευούμενο συναίσθημα. Στο τέλος της ταινίας ήθελα να κλάψω. Μια ταινία όμορφη, πραγματικά όμορφη, που χωρίς να μιλά έχει να σου πει τόσα. Να σου πει πως πρέπει να προσέξεις γιατί αλλιώς το μέλλον θα είναι ζοφερό. Να προσέξεις τη Γη και τα σκουπίδια. Να προσέξεις την επικοινωνία σου με τους άλλους. Να προσέξεις τι γίνεται γύρω σου. Να σου πει πως η τεχνολογία μπορεί να είναι η καταστροφή αλλά και η λύτρωση. Να σου πει πως ο έρωτας μπορεί να γεννηθεί παντού. Και να στα πει όλα αυτά, χωρίς κήρυγμα. Να σε αφήσει να τα καταλάβεις μόνος.

Επειδή ακριβώς είναι μια ταινία χωρίς λόγια σχεδόν και γεμάτη μηνύματα, πιστεύω πως δεν είναι για παιδιά μικρά. Δεν θα καταλάβουν. Όπως δεν κατάλαβε και η Ιωάννα. Γέλασε σε μερικά σημεία, αλλά σε άλλα αναδευόταν στην καρέκλα της. Δεν την τράβηξε τόσο. Ο Γιώργος είναι σε οριακή ηλικία για να καταλάβει αρκετά.

Να τη δείτε.

Εκτός από την ταινία, πάντα προσδοκώ και το μικρομηκάκι πριν. Πιστό στην ταινία που ακολουθούσε, δεν είχε καθόλου λόγια. Αλλά είχε τρομερό γέλιο! Μου θύμισε κάτι παλιά επισόδεια με τον Μπαγκς Μπάνι. Ένας μάγος κι ένας πεινασμένος λαγός κάνουν ένα τρομερό δίδυμο!

Μετά από αυτό και αφού φάγαμε κάτι λίγο, η λοιπή οικογένεια πήρε το δρόμο του γυρισμού. Εγώ έχω δουλειές εδώ στην Αθήνα και θα κάτσω λίγες μέρες. Με το που με άφησαν, άρχισαν κιόλας να μου λείπουν! Ένιωσα ένα μεγάλο, τεράστιο κενό. Όμως (και έχω μπόλικες τύψεις που το λέω), αυτό το κενό κράτησε λίγο. Τη θέση του πήρε η απρόσμενη χαρά του να είμαι μόνη εντελώς στο σπίτι, να κάνω ό,τι θέλω, να διαβάζω και να τρώω όποτε θέλω, να πηγαίνω μεν σε δουλειά, αλλά μετά να μη με περιμένει κανείς στο σπίτι κι έτσι να μπορώ να πάω όπου θέλω! Μια μικρή μικρή γεύση από τη φοιτητική ζωή που ποτέ δεν έζησα. (Κωνσταντίνε μου σε αγαπάω πολύ και μου λείπετε! Μην ανησυχείς θα ξαναγυρίσω ). Είμαι σίγουρη πως την Παρασκευή δεν θα βλέπω την ώρα να φτάσω σπίτι και να τους αγκαλιάσω όλους, αλλά ως τότε… θα είμαι σαν το ανέκδοτο με αυτόν που λέει “μόνος; μόνος;”

Ήδη έχω περάσει αρκετές ώρες με την αδερφή μου, έχω πάει στην έκθεση βιβλίου (και γύρισα με σακούλες), έχω επισκευθεί ένα από τα παιδιά της Κίκας (κούκλος είναι, θα μου δώσουν φωτογραφία να βάλω), έχω διαβάσει σχεδόν ολόκληρο το βιβλίο μου κι έχω δει κι ένα dvd (μια μέλισσα τον αύγουστο - μην το πλησιάσετε!). Και τώρα βρέχει και μπουμπουνίζει και πάω να χωθώ στο κρεβατάκι μου να τελειώσω το βιβλίο!

Χτες, την ώρα του σχολείου, η Ιωάννα έβγαλε το πρώτο δοντάκι της.

Δεν κουνιόταν και πολύ καιρό. Ο οδοντίατρος μας είχε πει πολλές φορές, ότι όταν κουνηθεί το δοντάκι, να προσέχουμε πάρα πολύ να μην το ζορίσουμε να βγει, να μην το πειράζει, να φροντίσει να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο. Τα δοντάκια της Ιωάννας είναι πολύ πιεσμένα μεταξύ τους και φοβάται πως εάν βγει νωρίς το παλιό δοντάκι, τα υπόλοιπα θα απλωθούν και όταν βγει το καινούριο θα βγει εντελώς στραβά.

Το είχαμε πει πάμπολλες φορές και το τονίσαμε ξανά όταν άρχισε να κουνιέται το δοντάκι. Όμως παιδάκι είναι… Εκεί που έτρεχε, έβαλε τη μπλούζα στο στόμα της, κάπως πιάστηκε η μπλούζα στο δόντι και… σχεδόν το ξερίζωσε. Από κει και πέρα το κρατήσαμε όσο γινόταν. Όμως δεν είχαμε και πολλά περιθώρια, μια που κουνιόταν πολύ πλέον.

Έτσι από εχτές έχουμε ένα κουτσοδόντικο κοριτσάκι. Και έχει τρομερή πλάκα!

Πάνω από το σπίτι μας έχει ο θείος του Κωνσταντίνου μια ταβέρνα. Ήταν του παππού παλιά και εδώ και χρόνια την έχει ο θείος.

Ο θείος λοιπόν πήγε διακοπές μια εβδομάδα και την ταβέρνα την κρατάει ο άλλος θείος. Και φυσικά πήγα να βοηθήσω.

Από τη Δευτέρα λοιπόν και μέχρι χτες, κάθε βράδυ από τις 8.30 μέχρι τις 1 περίπου έκοβα σαλάτες, έβαζα πιάτα στο πλυντήριο, τα τακτοποιούσα, έκοβα πατάτες, ζύμωνα κιμά, έδινα στη θεία ό,τι χρειαζόταν για να ψήσει. Έκοψα λέμε αμέτρητες σαλάτες! Τα χέρια μου βρωμάνε ακόμα κρεμμύδι! Την πρώτη μέρα έκανα κάλο στο χέρι από το μαχαίρι που έκοβα και καθάριζα. Άλλες μέρες είχε λιγότερη δουλειά και άλλες περισσότερη, αλλά το χειρότερο ήταν όταν ερχόντουσαν παρέες στις 12 παρά για να φάνε. Εκεί που είχες κλείσει την κουζίνα κι έλεγες εντάξει, θα φύγουμε νωρίς σήμερα, σχόλαγε το θέατρο κι ερχόντουσαν όλοι για φαΐ.

Είχε αρκετή κούραση η εμπειρία αυτή. Τα μεσημέρια έπεφτα για ύπνο κάνα 2ωρο και πάλι δε μπορούσα να συνέρθω! Στη μέρα μέσα δεν προλάβαινα να τα χωρέσω όλα… Αλλά μου άρεσε κιόλας. Είμαι λίγο μαζόχα, τώρα θα το μάθουμε; Πάνω που το συνήθισα λιγάκι, πάει πέρασε η εβδομάδα.

Και όπως όλα τα ωραία, έτσι κι αυτό, τέλειωσε με ένα ωραίο τσιμπούσι. Χτες το βράδυ, αφού είχαν φύγει όλοι οι πελάτες, στρώσαμε ένα τραπέζι και φάγαμε όλοι μαζί. Μόνο ο Οβελίξ έλειπε λέγαμε!

Ε, και από σήμερα ηρέμησα κάπως. Από αύριο κανονικό πρόγραμμα πια, με σχολείο, δουλειά, διαβάσματα, αγγλικά, ωδείο. Για να δούμε…

Και τα δύο παιδιά νομίζω χόρτασαν αυτό το καλοκαίρι διακοπές. Και βουνό και θάλασσα και μπάνια κι εκδρομές και παιχνίδι. Τόσο που πραγματικά θέλαν να αρχίσει το σχολείο. Βέβαια κι άλλοι γονείς αυτό λέγανε. Πέμπτη και Παρασκευή θα πάνε με όρεξη και κέφι στο σχολείο. Από Δευτέρα θα δούμε τι θα γίνει που θα έχει περάσει το “καινούριο” και θα έχει μπει το διάβασμα στη μέση!

Η Ιωάννα ειδικά πάντως το περίμενε με μεγάλη αγωνία. Πρωτάκι φέτος. Είναι απίστευτο να βλέπεις αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι να έχει την τσάντα στους ώμους και να πηγαίνει σχολείο! Θέλει να είναι πρώτη στην τάξη της, η καλύτερη μαθήτρια, να ακούει τη δασκάλα, να τα μάθει όλα και όταν καμιά φορά λείπει η δασκάλα να την βάζει αυτή στη θέση της. Έτοιμη για μεγαλεία!

Ο Γιώργος μου φαίνεται λίγο πιο συγκροτημένος απ’ ό,τι άλλες χρονιές. Μέχρι που ετοίμασε και την τσάντα του μόνος χτες (μεγάλη πρόοδος). Θα δείξει η πορεία, πάντως θέλω να είμαι αισιόδοξη.
Έχουν και καινούριες δασκάλες φέτος. Η δασκάλα της Ιωάννας μου φάνηκε εξαιρετική. Μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και από το πως είχε στολίσει την τάξη και επειδή θέλει να τηρεί πρόγραμμα (και να μην παίρνουν κάθε μέρα ΟΛΑ τα βιβλία μαζί όπως έκανε ο Γιώργος) και γιατί όσα βιβλία δεν χρειάζονται μελέτη θα τα αφήνουν στο σχολείο (κάνοντας την ασήκωτη τσάντα που κουβαλάνε, λίγο πιο ελαφριά).
Η δασκάλα του Γιώργου είναι και αυτή πολύ νέα. Έμαθα πως κάνει πολύ δουλειά, τα παιδιά πραγματικά μαθαίνουν μαζί της, όμως βάζει ΠΟΛΥ δουλειά στο σπίτι… Αυτό θα μας τσακίσει. Αλλά και πάλι θα δούμε.

Έχω μεγάλη αγωνία να δω πως θα είναι σήμερα το μεσημέρι που θα τα πάρουμε.

Από εξωσχολικές δραστηριότητες ακόμα έχουμε λίγα πράγματα. Η Ιωάννα γράφτηκε στο Ωδείο ξανά και φέτος θα ξεκινήσει πιάνο. Λάμπει το προσωπάκι της και μόνο που το λέει. Ο Γιώργος φέτος ζήτησε μπάσκετ (πρωτοφανές!) και ιστιοπλοοία (ας είναι καλά το σκάφος του παππού). Ιστιοπλοοία φυσικά κάνουν περισσότερο το καλοκαίρι που έχουν μαθήματα αρχαρίων, αλλά θα πάμε το σαββατοκύριακο να κάνουμε μια δοκιμή. Αγλικά μαζί μου όπως και πέρισυ.
Πάντως μεγάλο έξοδο οι εξωσχολικές δραστηριότητες! Είναι ικανές να σε γονατίσουν. Και που να μεγαλώσουν κιόλας!

Άντε λοιπόν καλή χρονιά σε όλα τα παιδιά που ξεκινάνε σχολείο, μικρά και μεγάλα και καλό κουράγιο στους γονείς!