Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω για το σπίτι μας. Σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο. Και από τότε έχουμε κάνει πολλά πράγματα και νόμιζα πως τα έχω γράψει, αλλά έκανα λάθος.

Οπότε καιρός να το διορθώσουμε αυτό.

Το καλοκαίρι φυτέψαμε κάμποσα δέντρα στον κήπο. Μια μηλιά, μια πορτοκαλιά, μια μανταρινιά μια ροδιά, μια λεμονιά, ένα λάιμ και μια βερικοκιά. Επίσης βάλαμε μια ωραιότατη τέντα έξω και διαλέξαμε για σχέδιο ένα γαλάζιο ουρανό με άσπρα σύννεφα. Δένει πολύ όμορφα με τον γύρω χώρο και μπορούμε να κάτσουμε έξω πλέον να φάμε, χωρίς να μας χτυπάει ο ήλιος κατακέφαλα.

Αυτές τις μέρες πήγαμε και πήραμε άλλα πέντε δέντρα. Μια αχλαδιά, μια βανιλιά, μια ροδακινιά, μια αμυγδαλιά και μια ξινομηλιά. Πήραμε και μερικά αρωματικά να φτιάξω ένα “φράχτη” ας πούμε από θαμνάκια τέτοια (θρούμπι, δεντρολίβανο, ματζουράνα κλπ). Ήθελα κάτι που να μη χρειάζεται πολύ νερό και που να έχω πιθανότητες να μη το φάει η Κίκα. Αυτό το σκυλί μασάει τα πάντα… Όμως επειδή αυτά μυρίζουν εξαιρετικά έντονα, έχω ελπίδες…

Χτες που ήρθε η αδερφή μου από εδώ, έφερε δυο ακόμα δεντράκια, μια ροδιά και μια αχλαδιά. Θα τα φυτέψουμε και αυτά (και έχουμε ακόμα χώρο για κάμποσα).

Ο κήπος γίνεται όλο και πιο όμορφος και χαίρομαι μόνο με τη σκέψη του να βγαίνουμε έξω και να μαζεύουμε τα φρούτα μας. Προχτές κατάλαβα πως το λάιμ όμως, δεν είναι στην πραγματικότητα λάιμ (όπως με διαβεβαίωνε ο πωλητής), αλλά λάιμκουάτ, μια μίξη δηλαδή λάιμ με κουμ κουάτ. Είναι το μοναδικό που έχει πάνω από 30 φρούτα ήδη πάνω του, κάτι κίτρινα στρογγυλά σαν λεμονάκια, αλλά λεία, που μυρίζουν πολύ όμορφα. Πιστεύω χαμένα δεν θα πάνε. Το έριξα στο διάβασμα και έμαθα πως τρώγονται και ολόκληρα (με τη φλούδα δηλαδή), τα χρησιμοποιείς αντί για λάιμ ή λεμόνια, τα κάνεις γλυκό και μαρμελάδες, τα βάζεις σε φαγητά κι ένα σωρό άλλα. Οπότε ευχαριστημένη είμαι (αν και λίγο θυμωμένη με τον πωλητή που ή δεν ήξερε τι του γινόταν ή το έκανε επίτηδες).

Το σπίτι φυσικά δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα κάτι θα βρίσκουμε να του κάνουμε. Απλώς τα βάζουμε όλα σε μια λίστα και τα κάνουμε σιγά σιγά. Πάντως γίνεται όλο και πιο όμορφο, οι τριανταφυλλιές έχουν θεριέψει, το γιασεμί σιγά σιγά ανεβαίνει κι εμείς απολαμβάνουμε το πρωινό μας στην βεράντα…

Συζήτηση με τον Γιώργο:

-Γιώργο μου πολύς κόσμος είναι ανορθόγραφος. Ο παππούς σου ας πούμε είναι εντελώς ανορθόγραφος. Εάν κάποια μέρα θέλεις να μάθεις πως γράφεται μια λέξη, μην ρωτήσεις αυτόν, ρώτα καλύτερα τη γιαγιά.

-Δηλαδή εάν ψάχνει κάτι στο google, του βγάζει πάντα: “μήπως εννοούσατε….”;

Αφού διάβασα το βιβλίο και αφού ο Κωνσταντίνος αποφάσισε πως δεν θέλει με τίποτα να το διαβάσει και αυτός, κάτσαμε χτες το βράδυ να δούμε την ταινία.

Με δυό λόγια: η ταινία δεν πιάνει μπάζα μπροστά στο βιβλίο. Όχι απλώς δεν μου φάνηκε τρομακτική, ούτε που έπαιξε το ματάκι μου. Μόνο ίσως σε εκείνη τη σκηνή, που ακόμα και αυτή όμως στο βιβλίο είναι τρομακτικότερη. Α, ναι, τώρα μπορώ να πω και ποιά σκηνή είναι: εκεί που θυμωμένη η Ανν Γουίλκς αποφασίζει να του σπάσει ξανά τα πόδια. Στο βιβλίο προχωράει ένα βήμα πιο πέρα. Παίρνει το τσεκούρι και του το κόβει.

Από την αρχή βλέπεις διαφορές στο βιβλίο και την ταινία, αλλά -παρότι το είχα διαβάσει τόσο πρόσφατα- προσπάθησα να τις αγνοήσω και να ευχαριστηθώ την ταινία. Πράγματι την ευχαριστήθηκα, δεν με πείραξε καν η προσθήκη όλων αυτών των χαρακτήρων, αλλά τη βρήκα “λίγη”. Η Κάθυ Μπέιτς είναι μια εξαιρετική Ανν, αλλά δεν σώζει την κατάσταση. Στο βιβλίο μπορείς να διαβάσεις όλη την ψυχολογική κατάσταση του παγιδευμένου συγγραφέα, το τι περνάει από το μυαλό του όλους τους μήνες της φυλακής του, την αγωνία του, το πως το καινούριο βιβλίο της Μίζερυ από αγγαρεία γίνεται απόλαυση, ένας τρόπος διαφυγής, ανάγκη. Και φυσικά περνάει πολύ περισσότερα μαρτύρια από την Νο 1 θαυμάστριά του. Από το ξεσκονόπανο που χρησιμοποιήθηκε ως φίμωτρο, το μπουγαδόνερο που αναγκάστηκε να πιεί, αλλά και το χάσιμο του ενός ποδιού και του ενός αντίχειρα. Όλα αυτά κάνουν την ταινία να μοιάζει με ρομάτζο αντί για θριλεράκι.

Καλή η ταινία λοιπόν, αλλά εάν έχεις διαβάσει το βιβλίο, δεν θα σου προσφέρει τίποτα.

Είμαι με τον Γιώργο στο σαλόνι και μιλάμε. Βλέπουμε μια γελειογραφία του Ηλία Μακρή στην Καθημερινή:

-Μαμά, αυτή η γελειογραφία όμως είναι λάθος, γιατί δεν πάει η παγκόσμια οικονομία στο μηδέν. Τα οικονομικά της κάθε χώρας πάνε.
-Γιατί το λες αυτό;
-Γιατί τα χρήματα σε όλη τη γη παραμένουν ίδια. Δεν αλλάζει η ποσότητά τους. Τα χρήματα που έχει η κάθε χώρα μόνο αλλάζουν.
-Το έχεις συζητήσει με κανέναν αυτό;
-Όχι, μόνος μου το σκέφτηκα τώρα.
-(ελαφρώς φρικαρισμένη και μη μπορώντας και πολύ να κρύψω το γέλιο μου) Εντάξει, λέω να περιμένουμε τον μπαμπά να έρθει να συνεχίσουμε τη συζήτηση αυτή.
-Γιατί;
-Γιατί ήταν πολύ λογικό αυτό που είπες.
-Και; ο μπαμπάς είναι αυτός με τον οποίο συζητάμε τα λογικά;
-Όχι αγάπη μου, απλώς ο μπαμπάς έχει σπουδάσει οικονομικά και θα μπορέσει να στα εξηγήσει καλύτερα. Βλέπεις έχω την εντύπωση πως στην οικονομία δεν συμβαίνουν πάντα τα λογικά.
Έρχεται πράγματι ο Κωνσταντίνος και προσπαθεί να του εξηγήσει γιατί, ενώ τα χρήματα μένουν σταθερά, η παγκόσμια οικονομία μπορεί να φαληρήσει. Του εξηγεί ότι ενώ ο πλούτος που υπάρχει πάνω στην γή παραμένει ο ίδιος, ο πληθυσμός της γης αυξάνεται, και ταυτόχρονα όλοι οι άνθρωποι θέλουν πιο πολλά πράγματα. Και ότι σε μερικές χώρες οι άνθρωποι αγοράζουν χωρίς να έχουν αυτά τα χρήματα, και αφού δανείζονται πολλοί άνθρωποι αυτής της χώρας, η χώρα δανείζεται από άλλες χώρες. Αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκουν περισσότερο πλούτο, μετά από λίγο καιρό δεν μπορούν να επιστρέψουν τα χρήματα που δανείστηκαν. Έτσι και αυτοί δεν μπορούν να συνεχίσουν να ζουν όπως ζούσαν, και αυτοί που τους δάνεισαν έχουν πρόβλημα γιατί έχασαν τον πλούτο τους.

-Και γιατί τότε δεν τυπώνουμε κι άλλα χρήματα να τα μοιράσουμε;
ήταν η επόμενη λογική ερώτηση. Αφού αυτά λείπουν, ας φτιάξουμε κι άλλα. Ο Κωνσταντίνος συνεχίζει τις εξηγήσεις για το πως αυτό δεν θα σήμαινε τίποτα, μια που δεν θα είχαν αξία τα χρήματα αυτά. Του λέει πως το μόνο ίσως που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι να σταματήσουμε την υπερκατανάλωση, να μη ζητάμε όλο και περισσότερα πράγματα.

-Ναι, αλλά αν μόνο εμείς οι τέσσερις το κάνουμε αυτό, δεν θα κάνει καμία διαφορά, μια που υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι.
Οπότε εξηγούμε πως ενώ πράγματι δεν θα κάνουμε εμείς τη διαφορά, εάν τα παρατήσουμε δεν πρόκειται να γίνει ποτέ τίποτα. Και είναι το ίδιο με την ανακύκλωση, την καθαριότητα της πόλης και τόσα άλλα.
-Ναι, και άλλωστε αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε είναι να το μάθουμε στα παιδιά μας και αυτά στα δικά τους, και θα είμαστε 5000 (πόσα παιδιά είπαμε θα κάνεις Γιώργο; )

Πριν από αρκετό καιρό είχα ξεκινήσει ένα προτζεκτάκι με το οποίο είχα ενθουσιαστεί. Τις Κριτικές. Μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στα βιβλία (αρχικά) και τη γνώμη των αναγνωστών για αυτά.

Είχα μεγάλα σχέδια. Προχώρησα στην κριτική ταινιών και σειρών και είχα σκοπό σιγά σιγά να επεκταθώ και στην κριτική πολλών ακόμα, από κάμπινγκ μέχρι εστιατόρια και ξενοδοχεία. Το πρόγραμμα θα αναγνώριζε τι σου αρέσει με βάση τη βαθμολογία που έδινες σε όλα και θα το συνέκρινε με άλλους χρήστες και θα μπορούσε να σου προτείνει με βάση αυτά, τι να διαβάσεις, τι να δεις (αργότερα που να πας κλπ).

Για να πιάσει όμως αυτό, ήθελε πολύ δουλειά. Όση είχα αφιερώσει και στις Συνταγές. Να βάζω περιεχόμενο, να κάνω αναβαθμίσεις κλπ ώστε να το μάθει ο κόσμος και να αποκτήσει κίνηση. Την πάτησα εγώ με τον τρόπο που λέω πάντα σε πελάτες πριν ξεκινήσουν κάτι να προσέχουν. Έλλειψη χρόνου. Δεν το περίμενα βέβαια πως οι Συνταγές θα μου τρώγαν τόσο μεγάλο μέρος του χρόνου μου. Δεν περίμενα ποτέ πως θα γινόταν σχεδόν η κύρια δουλειά μου, αυτό με το οποίο ασχολούμαι σχεδόν όλη μέρα και πάλι δεν είναι αρκετό.

Από την αρχή της χρονιάς, όσα βιβλία διαβάζω, τα περνάω εδώ και μετά τα αφήνω δίπλα στο γραφείο μου, για να κάνω και την κριτική μου στις Κριτικές. Η στίβα μεγαλώνει απειλιτικά και χρόνος και διάθεση δεν έχει βρεθεί για να περαστούν εντέλει κι εκεί.

Το έχω καταλάβει εδώ και καιρό πως δεν πρόκειται να προχωρήσω στις Κριτικές, πως δε βγαίνει. Αλλά μέχρι σήμερα δεν το παραδεχόμουν. Ε, σήμερα θα το πάρω απόφαση επιτέλους και θα πάρω όλη αυτή τη στίβα με τα βιβλία να την τακτοποιήσω κανονικά στη βιβλιοθήκη.

Κρίμα. Ήταν μια καλή ιδέα και στεναχωριέμαι που την εγκαταλείπω. Όμως δε γίνεται να διαχειρίζεται κανείς δυο πόρταλ ταυτοχρόνως. Ήρθε η ώρα για το αντίο. Δεν πρόκειται να τις κατεβάσω και όταν φτάσει η ώρα να ανανεώσω το όνομα, μάλλον θα το κάνω. Δεν ξέρω γιατί. Είναι όμως απόλυτα βέβαιο πως εφόσον δεν μπαίνει καινούριο περιεχόμενο, σιγά σιγά θα πάψουν και αυτοί οι 50 άνθρωποι που το επισκέπτονται καθημερινά και θα πεθάνει με την ησυχία του.

Το γνωστό βιβλίο του Stephen King.

Η ταινία μου άρεσε πολύ. Άκουσα πως το βιβλίο είναι ακόμα καλύτερο. Έτσι όταν τον προηγούμενο μήνα ήμουν στην Αθήνα και είχαμε πάει με την αδερφή μου στην έκθεση βιβλίου, μου το έκανε δώρο.

Ξεκίνησα να το διαβάζω και ανταμοίφθηκαν όλες οι προσδοκίες μου. Είναι πράγματι ένα πολύ καλό βιβλίο. Ο Κινγκ μου άρεσε πολύ παλιά, μέχρι που πραγματικά βαρέθηκα τα βιβλία του, γιατί όλα ήταν στο τέλος μια από τα ίδια. Εδώ δε συμβαίνει αυτό. Ναι, έχει τα κλισέ του Κινγκ (ο πρωταγωνιστής είναι συγγραφέας ας πούμε), αλλά μια που δεν υπάρχουν τέρατα ή υπερφυσικά όντα, είναι διαφορετικό. Και ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να σε τρομάξει με κάτι υπερφυσικό, ακριβώς επειδή το τέρας στην προκειμένη περίπτωση είναι άνθρωπος, σε τρομάζει πραγματικά.

Για όποιον δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται το βιβλίο, λέω με λίγα λόγια: Ο Πολ Σέλτνον είναι γνωστός συγγραφέας. Γνωστός από μια σειρά βιβλίων με πρωταγωνίστρια την Μίζερι. Ο ίδιος θα ήθελε να είναι γνωστός από τα άλλα του έργα, μια που τα βιβλία της Μίζερι είναι “ανάλαφρα” και τα γράφει μόνο για να κερδίζει χρήματα ώστε να μπορεί να γράφει και τα πιο “κουλτουριάρικα” και “σπουδαία” βιβλία. Στο τελευταίο του βιβλίο, την ξεκάνει την Μίζερι και νιώθει πως έχει γλυτώσει από ένα βάρος. Μάλιστα μετά από αυτό, γράφει ίσως το καλύτερο βιβλίο της καριέρας του. Στο δρόμο όμως της επιστροφής προς τον εκδότη, μεθυσμένος από τη χαρά και το ποτό, έχει ένα ατύχημα. Για πολύ κακή του τύχη, τον συμμαζεύει η Νο 1 θαυμάστριά του, η Άννι Γουίλκς.

Μια που είχα δει την ταινία, ήξερα τι θα συμβεί. Και σε μια συγκεκριμένη σκηνή (αυτή που μου έχει εντυπωθεί στο μυαλό από την ταινία, που δεν θα ξεχάσω ποτέ), έκρυβα τα μάτια μου! Ο Κωνσταντίνος γέλαγε και έλεγε ότι πρώτη φορά βλέπει άνθρωπο να διαβάζει και να κρύβει τα μάτια του για να μη βλέπει. Όμως εγώ ήξερα τι θα συμβεί…

Περιτό να πω πως ακόμα με κατατρέχει η Άννι Γουίλκς και πως όποιαν δω στο δρόμο να είναι λίγο πιο “νταρντάνα”, νομίζω πως θα βγάλει ένα τσεκούρι!

Υ.Γ. Ξέχασα να πω για την μετάφραση. Δεν είναι πολύ κακή, αλλά είμαι σίγουρη πως το βιβλίο θα ήταν πολύ ανώτερο στα αγγλικά. Ειδικά εκείνο το “ρέκαξε” κάπως μου φάνηκε…

Όσο για τη σκηνή, δεν λέω ποιά είναι, γιατί υπάρχει και ο super spoiler freak εδώ που δεν το έχει διαβάσει και δεν το θυμάται. Απορώ πως το ξεχνάς κάτι τέτοιο…

Ε το ξέρω πως το είχα υποσχεθεί για το σαββατοκύριακο, αλλά ας όψεται η forthnet και ο.. λόξυγγάς της, που με έκαναν να μη μπορώ να ανεβάσω τίποτα τις τελευταίες δύο μέρες.

Οπότε δείτε το τώρα. Ο Γιώργος βράζει αυγουλάκια και κάνει την περιγραφή με τον δικό του, γλαφυρό όπως πάντα, τρόπο!