Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Το σαββατοκύριακο κάναμε ένα ταξιδάκι αστραπή στην Πάτρα. Πήγαμε με το φορτηγάκι του πεθερού μου να μεταφέρουμε τα πράγματα του αδερφού του Κωνσταντίνου πίσω στην Καλαμάτα. Με λίγα λόγια: μετακόμιση…

Οι παππούδες κράτησαν τα παιδιά κι εμείς καβαλήσαμε το φορτηγάκι και πήγαμε στην Πάτρα. Εάν εξαιρέσουμε τον τρομερό θόρυβο που κάνει το φορτηγάκι, η διαδρομή ήταν πολύ ωραία και φτάσαμε στην Πάτρα χωρίς να το καταλάβουμε.

Η Πάτρα λόγω εορτής του Αγίου Ανδρέα, είχε στολιστεί γιορτινά και όλοι οι δρόμοι είχαν φωτάκια, αγγελάκια, αστεράκια κλπ κλπ. Νόμιζα πως είχαμε βρεθεί σε άλλη χώρα και άλλο χρόνο ξαφνικά, πως είχαμε τηλεμεταφερθεί σε ένα μέρος που είχαν Χριστούγεννα! Ε, καλά κι εδώ έχουν αρχίσει το στόλισμα, αλλά μιλάμε ΚΑΜΙΑ σχέση. Μόνο το χιόνι έλειπε δηλαδή!

Με την ευκαιρία, είχαμε κανονίσει και μια συνάντηση με ανθρώπους από το site των Συνταγών. Είχα πολύ αγωνία και ανυπομονησία για να πω την αλήθεια. Είναι περίεργο να συναντάς ανθρώπους που δεν τους έχεις δει ποτέ σου, παρά μόνο έχεις διαβάσει αυτά που γράφουν σε ένα φόρουμ. Έχω συναντήσει και άλλους από το site, αλλά μέχρι τώρα μεμονομένα. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα σε τέτοια συνάντηση όπου βρέθηκαν καμιά 10αριά ατομα μαζεμένα. Και για μια ακόμα φορά, ένιωσα περήφανη για αυτό που έχουμε πετύχει με τον Κωνσταντίνο. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ για αυτό το site, και η δουλειά μας αναγνωρίζεται, ακούμε καλά λόγια, βλέπουμε τον κόσμο να διασκεδάζει, να κάνει φίλους, να περνάει καλά. Και μερικές φορές, να βρίσκει και χαμένους συγγενείς! Είναι δεύτερη φορά που βρίσκονται εκεί μέσα συγγενείς που δεν ήξεραν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Call me Nikolouli!!! Και -δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι για το ίντερνετ- εγώ έχω κάνει φίλους σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο μέσα από αυτό.

Ήπιαμε καφεδάκι, πήγαμε για μπυρίτσες, φάγαμε, ήπιαμε και τα είπαμε μια χαρά. Περάσαμε θαυμάσια και φύγαμε γελαστοί και χορτάτοι.

Σήμερα τελειώσαμε με το φόρτωμα των πραγμάτων και επιστρέψαμε (μετά από ένα ακόμα καφεδάκι). Περάσαμε και από τη Σοφία που έχει πήξει αυτές τις μέρες με το φεστιβάλ και τις άλλες χιλιάδες δουλειές που έχει αναλάβει.

Συνολικά, ένα σούπερ σαββατοκύριακο που έκλεισε με δυο παρτίδες ξερή ανάμεσα στους 4 μας. Τα αγόρια νίκησαν τα κορίτσια, αλλά υποσχόμαστε εκδίκηση!!!

Κωνσταντίνος : Όταν τρέχουμε θα βγάζουμε όμως τα χέρια από τις τσέπες μας.
Ιωάννα: Γιατί?
Γιώργος: Επειδή μπορεί να πέσουμε
Κ: και αν πέσουμε τα χέρια μας μπορεί να προστατέψουν το κεφάλι μας. Καλύτερα να χτυπήσουμε το χέρι μας, παρά το κεφάλι μας
Γ: Ναι, γιατί το κεφάλι μας τα έχει όλα μέσα.
Κ: ε, όχι και όλα, δεν έχει αυτοκίνητα
Ι: ούτε μηχανάκια
Γ: εγώ λέω ότι τα έχει όλα. Γιατί άμα κάποιος σκεφτεται αυτοκίνητα, τότε έχει αυτοκίνητα στο κεφάλι του. Εμένα το κεφάλι μου έχει λέγκο μέσα
Κ: Και της Ιωάννας το μυαλό από λεγκο είναι φτιαγμένο?
Ι. Γ. : Χα χα χα
Κ: Μήπως είναι φτιαγμένο από τρίχες κατσίκας?
Ι: Χα χα χα, μπαμπά μου κάνεις πλάκα τώρα.
Γ: Εμένα το μυαλό μου έχει συνέχεια μέσα την οικογένειά μου.
Κ: Την γυναίκα σου και τα παιδιά σου?
Γ: Όοοχι μπαμπά. Την αδελφή μου, την μαμά και εσένα. Την παιδική μου οικογένεια.
Κ: Άαα… η γυναίκαι και τα παιδιά σου τι θα είναι δηλαδή?
Ι: Η μεγαλική του οικογένεια
Γ: Η μεγαλίστικη οικογένειά μου
Ι. Γ. : Χα χα χα

Στα ταξίδια, για να περάσει η ώρα, παίζουμε πολλές φορές διάφορα παιχνίδια. Ένα από τα αγαπημένα μας είναι αυτό με τις ερωτήσεις, όπου ο ένας βάζει στο μυαλό του ένα πρόσωπο (συνήθως από ταινία ή βιβλίο, παραμύθι κλπ) και οι άλλοι κάνουν ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν με “ναι” ή “όχι” μέχρι να βρουν ποιό πρόσωπο έχει βάλει ο άλλος στο μυαλό του.

Έχει πολύ πλάκα και άλλες φορές βάζει όποιος βρει το προηγούμενο, άλλες ο καθένας με τη σειρά του. Το παίζουμε πάρα πολύ καιρό τώρα και σιγά σιγά εξελίχθηκε το παιχνίδι μας και καμιά φορά βάζουμε και άλλα εκτός προσώπων. Κυρίως η Ιωάννα.

Στην αρχή ήταν μικρούλα και δεν μπορούσε εύκολα να το παίξει. Ή απαντούσε ό,τι της κατέβαινε στο κεφάλι ή ξεκινούσε έχοντας κάτι στο μυαλό της και κατέληγε σε κάτι άλλο (άρα ό,τι είχες ρωτήσει στην αρχή δεν ίσχυε στο τέλος). Όμως πλέον παίζει κανονικότατα. Και ενώ στην αρχή έβαζε διάφορα πρόσωπα από παραμύθια κλπ, το τελευταίο διάστημα έχει ξεφύγει εντελώς και βάζει τα πιο απίθανα πράγματα στο μυαλό της.

Παιδευόμαστε όλοι να βρούμε τι στο καλό έβαλε με το μυαλουδάκι της αυτή τη φορά και καταλήγει στο τέλος να είναι “το σαλαμάκι που έχει η γιαγιά στο ψυγείο της”!! Ή “η πολυθρόνα στο σαλόνι μας”. Ή ακόμα “ένα γράμμα της αλφαβήτου”. Αφού πλέον μια ερώτηση που κάνουμε όταν βάζει κάποιος κάτι που μας δυσκολεύει είναι “είναι κάτι που θα έβαζε η Ιωάννα;”

Συνήθως ξεκινάμε το παιχνίδι ρωτώντας: “είσαι άνθρωπος;”. Με την Ιωάννα ξεκινάω τώρα: “αναπνέεις;”. Τουλάχιστον να αποκλείσω τα ζώντα πρώτα!

Το σίγουρο είναι πως μας κάνει να σκεφτόμαστε έξω από τα συνηθισμένα και να χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας!

Του Όρσον Σκοτ Καρντ.

Το τρίτο βιβλίο από τη σειρά με τον Ender, μετά το “Το παιχνίδι του Έντερ” και το “Ο εκπρόσωπος των νεκρών”.

Στην αρχή ενθουσιάστηκα. Στο τέλος απογοητεύτηκα.

Είναι ένα βιβλίο που σου προκαλεί τις σκέψεις. Ένα από τα απειροελάχιστα βιβλία τα οποία με προκάλεσαν να πάρω τον υπογραμμιστή και να σημειώσω φράσεις (το οποίο φυσικά ΔΕΝ έκανα, γιατί μου είναι αδύνατον να “χαλάσω” βιβλίο). Φιλοσοφία πάνω στη ζωή, καινούριες ιδέες, προτροπή στο να βλέπεις τα πράγματα από τη σκοπιά του άλλου. Με επηρέασε πολύ.

Όμως: είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Εκεί που νομίζεις πως έχεις μπει στο νόημα, σου βγάζει κάτι καινούριο που περιπλέκει την υπόθεση. Στο τέλος σε πιάνει πονοκέφαλος. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως το βιβλίο κλείνει με τέτοιο τρόπο που στην ουσία δεν κλείνει, αλλά αφήνει χιλιάδες πράγματα ανοιχτά, ικανά να δώσουν τροφή για πάμπολλες συνέχειες στη σειρά του Έντερ. Σε κάνει να πιστεύεις πως το έγραψε μόνο και μόνο για το χρήμα (δεν αμφιβάλλω και πολύ). Με λίγα λόγια, στο τέλος καταντάει κουραστικό και απογοητευτικό.

Δεν λέω πως δεν αξίζει να το διαβάσει κανείς. Αξίζει για όλες τις ιδέες που δίνει. Αλλά δε νομίζω πως θα διαβάσω άλλο από αυτή την σειρά, εκτός και αν πάρω πολύ καλές κριτικές από έμπιστο άνθρωπο.

Την προηγούμενη εβδομάδα με έπιασε η κυρία του Γιώργου και με ρώτησε: ποιό είναι αυτό το ζώο που έχει μια λάμπα για κεφάλι; Με έπιασε κάπως απροετοίμαστη μπορώ να πω και δεν ήξερα τι να απαντήσω… Μου είπε λοιπόν πως αυτό της έλεγε ο Γιώργος για αγαπημένο του ζώο και φυσικά αυτή δεν το δέχτηκε.

Όταν πήγαμε σπίτι τον ρώτησα τι ακριβώς εννοούσε. Μου είπε λοιπόν: θυμάσαι εκείνο το ψάρι στο Νέμο που είχε μια λάμπα στο κεφάλι του για να πιάνει τα ψάρια; Ναι, το θυμόμουν… με έπιασαν τα γέλια και ψιλοφρίκαρα κιόλας, γιατί απ’ όλα τα ζώα του κόσμου ο γιός μου αποφάσισε πως το αγαπημένο του είναι αυτό το φρικιαστικό πράγμα που έχει δει μια φορά στη ζωή του. Και αν δεν μπορούσε να γράψει για αυτό, μια που δεν ήξερε καν το όνομά του και η κυρία του δεν το είχε δεχτεί, ήθελε να γράψει για τους τυφλοπόντικες!!!!

Παρότι λοιπόν εγώ είχα δακρύσει από τα πολλά γέλια με αυτά που άκουγα και παρότι μου φαινόταν απίστευτα αδιανόητο να θέλει να γράψει για αυτό το ψάρι, του βρήκα στο ίντερνετ πληροφορίες και του τις μετέφρασα, ώστε να μπορέσει να γράψει κάτι σωστό και ολοκληρωμένο, που η δασκάλα του δεν θα μπορούσε να απορρίψει.

Ορίστε λοιπόν η έκθεση που έγραψε ο Γιώργος (εγώ απλώς του είπα τις πληροφορίες. Επίσης εδώ είναι με διορθωμένα τα ορθογραφικά λάθη)

Το αγαπημένο μου ζώο

Το αγαπημένο μου ζώο είναι ψάρι και λέγεται “Angler fish” (στα ελληνικά δεν μεταφράζεται).

Το “Angler fish” είναι καφέ ή μαύρο σαν το σκοτάδι που το περιτυλίγει. Μοιάζει με μπάλα του μπέιζμπολ με πτερύγια και έχει δόντια μεγάλα, σουβλερά και λεπτά.

Αυτό το ψάρι ζει στα πολύ πολύ βαθιά και τρέφεται με μικρότερα ψάρια. Το θηλυκό είναι μεγαλύτερο από το αρσενικό, δηλαδή το θηλυκό είναι δεκαπέντε εκατοστόμετρα και το αρσενικό δύο. Το θηλυκό έχει ένα μεγάλο εξόγκωμα στο κεφάλι κάτω από τα ρουθούνια σαν καλάμι ψαρέματος που φωτίζει για να έρχεται η τροφή του.

Το αρσενικό προσκολλάται στο θηλυκό για να γεννήσει. Μου αρέσει επειδή το κεφάλι του είναι αστείο και άγριο ταυτοχρόνως. Το είδα στο Νέμο και σε ένα παιχνίδι στον υπολογιστή.

Υ.Γ. Θα σας δώσω φωτογραφία όταν έχω εκτυπωτή.

Περάσαμε ένα πολύ όμορφο και γεμάτο σαββατοκύριακο.

Πήγαμε Αθήνα και κάναμε πολλά:

1. Ήμασταν με γονείς και παπούδες. Πάντα ωραίο και πολυαναμενόμενο. Εμείς συζητήσαμε, κουτσομπολέψαμε, μάθαμε τα νέα, ενώ τα παιδιά χορτάσανε παιχνίδι με τους παππούδες τους.

2. Είδαμε τους Le Quatuor στο θέατρο Μπάντμιντον. Τέσσερις θεότρελλοι και πολυτάλαντοι τύποι μας έκαναν να γελάσουμε και να απολαύσουμε μουσική. Παίξαν βιολί και βιολοντσέλο με κρεμάστρες, τσατσάρες, δάχτυλα, όρθιοι, καθιστοί, χορεύοντας, χοροπηδώντας και κάνοντας σκοινάκι (!!), ένας ένας ή ακόμα και όλοι μαζί σε ένα όργανο. Μια πολύ ωραία παράσταση που την ευχαριστιόσουν όμως περισσότερο εάν είχες κάποια βασικά ακούσματα μουσικής. Παίξαν κομμάτια κλασικής μουσικής, ροκ, μιούζικαλ, θρησκευτικά, παραδοσιακές μουσικές από όλο τον κόσμο και όλα αυτά ανακατεμένα. Εκεί που ξεκίναγαν με κλασικό κομμάτι, χωρίς να καταλάβεις πως έγινε, το είχαν γυρίσει σε Μπρους Σπρίνγκστιν! Επίσης σε κάποια φάση, νομίζω πως έπαιξαν όλο το west side story μέσα σε 5 λεπτά… Γι’ αυτό και μόνο τον λόγο τα παιδιά δεν το ευχαριστήθηκαν όσο θα μπορούσαν (ή όσο εμείς), γιατί φυσικά ακόμα δεν μπορούσαν να το αναγνωρίσουν αυτό και να δουν που βρίσκεται το αστείο. Ο Γιώργος πέρασε καλύτερα από την Ιωάννα, η οποία κουράστηκε λόγω ώρας (ήταν αργά γι’αυτή παρότι είχε κοιμηθεί το μεσημέρι). Όμως και τα δύο γέλασαν και άκουσαν πολλά και νομίζω πως ως εμπειρία ήταν πολύτιμη. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο τύπος που έπαιζε το βιολοντσέλο. Το κουβαλούσε πέρα δώθε λες και ήταν κιθάρα. Και έβγαζε από αυτό ό,τι ήχο θες, μέχρι και ηλεκτρική κιθάρα το έκανε σε κάποια στιγμή. Πραγματικά εγώ περίμενα πως θα το σήκωνε και θα το έσπαγε στο πάτωμα στο τέλος ως γνήσιος ροκάς! Το αποκορύφωμα ήταν όταν έπαιξε βιολοντσέλο κάνοντας σκοινάκι! Και το έκαναν όλοι αυτό να φαίνεται απλούστατο. Πολύ καλοί.

3. Είδαμε το quantum of solace. Γεμάτο δράση και κυνηγητά κι έναν Τζέιμς Μποντ πραγματικά Indistructuble. Τι φωτιές, τι γκρεμίσματα, τι σπασμένα τζάμια, τι εκρήξεις, τι μπουνίδια, αυτός άψογος με λίγες μόνο γρατζουνιές που μετά από 5 λεπτά είχαν εξαφανιστεί. Πολύ καλό για περιπέτεια δράσης, για Τζέιμς Μποντ, αλλά όχι τόσο καλό όσο το Casino Royal. Μετά από εκείνο το έργο, όλοι είχαν προσδοκίες μεγάλες, που αυτή η ταινία δεν ικανοποίησε. Ο Κωνσταντίνος συμφωνεί απόλυτα με την κριτική που έκανε ένας φίλος του.

4. Είδαμε τους φίλους μας στη γειτονιά μας. Ο Γιώργος με τον Θοδωρή είναι αυτοκόλλητοι από μωρά και τώρα έχει γίνει και η Τζένη με την Ιωάννα. Περνάμε καλά όλοι μαζί. Ήταν να πάμε παρέα να δούμε τον Τζέιμς Μποντ, αλλά αφού αυτό δεν κάθησε, κάναμε ιδιωτική προβολή το Galaxy Quest. Είναι μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, παρωδία θα έλεγα του Star Trek. Όμως όχι σαν αυτές τις σαχλές παρωδίες ταινιών που δεν αντέχονται. Αυτή μπορεί να είναι και καλύτερη από κάποιες κανονικές ταινίες Σταρ Τρεκ. Παίζουν σοβαροί ηθοποιοί, όπως η Σιγκούρνει Γουίβερ και ο Άλαν Ρίκμαν και έχει κανονική (εκπληκτική) υπόθεση.

Μη διαβάσετε παρακάτω εάν δε θέλετε να μάθετε την υπόθεση.

Μια ομάδα ηθοποιών είχε παίξει σε μια επιτυχημένη σειρά επιστημονικής φαντασίας πριν από κάμποσα χρόνια. Τώρα το μόνο που κάνουν είναι να εμφανίζονται σε συνέδρια και να υπογράφουν αυτόγραφα σε φανατικούς θαυμαστές τους, που πολλές φορές γνωρίζουν πιο πολλά απ’ ό,τι αυτοί για την σειρά. Ντυμένοι λοιπόν με τις στολές τους εμφανίζονται μπροστά στους (επίσης μασκαρεμένους-παλαβιάρηδες) θαυμαστές τους και έχουν απογοητευτεί πλήρως. Σύντομα όμως όλα θα αλλάξουν όταν μια ομάδα πραγματικών εξωγήινων έρχεται να τους καλέσει να σώσουν τον πλανήτη τους, μια που νομίζουν πως όσα έγιναν στη σειρά είναι πραγματικά και πως θα έχουν έτσι βοήθεια από τους καλύτερους εξερευνητές του διαστήματος! Μιλάμε για πολύ γέλιο!

5. Κουρευτήκαμε οικογενειακώς.

6. Βγήκαμε με την αδερφή μου έξω και φάγαμε σε ένα εστιατόριο στη Γλυφάδα, το dacos. Ωραία ατμόσφαιρα και πολύ καλή εξυπηρέτηση, γκαρσόνια με άποψη και ευγένια. Τα φαγητά τους όμως ήταν λίγο απογοήτευση. Ήταν από εκείνα τα “γκουρμέ” εστιατόρια, που θεωρούν πως εάν σου προσφέρουν ένα τεράστιο πιάτο που πιάνει όλο το τραπέζι, έχοντας μέσα του 6 μικροσκοπικά πιτάκια, είναι πολύ χάι και θα χαρείς να τους ανοίξεις την πορτοφόλα. Έχει, και καλά, κρητικά εδέσματα (έμαθα πως είναι της Creta Farm), αλλά με μια γκουρμέ άποψη. Τα πετίτ μπιφτεκάκια του ήταν πολύ νόστιμα (μα καλά, 3 μπιφτεκάκια στη μερίδα;;;; 3;;;; και ζευγάρι να είσαι και με φίλους να είσαι, πάλι τσακώνεσαι!), η φυλλόπιτα δεν τρωγόταν, τα πιτάκια ουδέτερα, τα τσιγαριαστά χόρτα δίχασαν, ο ντάκος πολύ καλός (πως να χαλάσεις τον ντάκο άλλωστε) αλλά λίγος. Ίσως το καλύτερο απ’ όλα να είναι τα παξιμαδάκια/ψωμάκια που σου φέρνει στην αρχή με τις ελίτσες. Το πιο περίεργο πιάτο στο μενού τους (που ΔΕΝ παραγγείλαμε) ήταν ραχοκοκαλιές γαύρου. Μα συγγνώμη, θα πληρώσω για να φάω κόκκαλα;;; Είναι τρελλοί αυτοί οι εστιάτορες!

Πάντως εμείς ωραία περάσαμε, γελάσαμε, τα είπαμε, σούπερ ήταν. Και σήμερα το πρωί ξεκινήσαμε κατά τις 5 το πρωί για εδώ, για να προλάβουμε τη γιορτή στο σχολείο. Έτσι τώρα πάω να ρίξω μια ξάπλα, γιατί με βλέπω να σωριάζομαι! Δεν πειράζει όμως, να έρθουν κι άλλα τέτοια σαββατοκύριακα!

Στα δεκα τόσα χρόνια στην Greenpeace έχω γνωρίσει πολλούς αξιόλογους ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν θα φανούν ποτέ στα κανάλια, που δεν θα γίνουν ποτέ πλούσιοι, που επιμένουν να παλεύουν μία ζωή για αυτά που πιστεύουν όπως μπορεί ο καθένας. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Sjoerd. Στο τμήμα που δουλεύω ήμουν μέχρι τώρα ο δεύτερος παλιότερος. Παλιότερος από εμένα ήταν μόνο ο Sjoerd.

Νομίζω ότι η καλύτερη περιγραφή του Sjoerd είναι “Ο θυμωμένος αδελφός του Άη Βασίλη” (”Santa Claus angry brother”), ψευδώνυμο που του κόλησε ο Geoff από την Αυστραλία, και που τον έκανε πάντα να γελάει. Δύσκολος άνθρωπος, η πρώτη (και η δεύτερη, και η τρίτη) εντύπωση που σου έδινε ήταν ότι είναι γκρινιάρης. Επικοινωνούσε καλύτερα με τα μηχανήματα παρά με τους ανθρώπους. Αλλά αν χρειαζόσουν κάτι, ήταν πάντα εκεί. Μέχρι την νύχτα, μέχρι να λυθεί το πρόβλημα, ήταν πάντα εκεί.

Ο Sjoerd έφτιαξε την πρώτη πρώτη σελίδα της Greeenpeace το 1992, όταν ακόμα οι περισσότεροί μας δεν είχαμε ακούσει για το world wide web. Έφτιαξε το πρώτο δίκτυο email του γραφείου, τις πρώτες λίστες επικοινωνίας, τους πρώτους ftp servers.

Πριν από αυτό είχε περάσει 2μιση χρόνια στην ανταρκτική. Στην αρχή σε κάποιο ερευνητικό πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Αυστραλίας, μετά με την Greenpeace. Είχε πάει πολλές φορές στα καράβια της οργάνωσης σαν μαρκόνι.

Φανατικός των linux είχε περάσει κάποτε 2 βράδια δίνοντάς μου οδηγίες για να σετάρω έναν υπολογιστή στο σπίτι μου να δουλεύει με Red Hat Linux, ώστε (όπως μου είπε αργότερα) να μην απογοητευτώ από το αγαπημένο του λειτουργικό και το παρατήσω.

Όποτε πήγαινα μέχρι τώρα στο Amsterdam, ένα απόγευμα κάθε φορά περπατάγαμε από το γραφείο μέχρι το κέντρο μαζί. Ήξερε την ιστορία κάθε παλιού κτιρίου. Ποτέ δεν μου είπε πως.

Μου φαίνεται περίεργο που θα πάω στο Amsterdam και δεν θα είναι στην γωνία του, πρώτος πάντα στο γραφείο ότι ώρα και να πήγαινες.

Μία σελίδα για τον εαυτό του (χωρίς όμορφο design, τον ενδιέφερε μόνο η ουσία), για όσο καιρό μείνει online βρίσκεται εδώ:

Εχτές με πήραν τηλέφωνο από το Amsterdam να μου πούν για το ατύχημά του. Ήταν με το ποδήλατό του και τον χτήπησε αυτοκίνητο. Τον πήγαν στο νοσοκομείο, εγχειρίστηκε αλλά η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη. Δεν είχε ξανά επαφή με τον κόσμο και έφυγε την νύχτα. Σήμερα άρχισα να ειδοποιώ παλιούς συνεργάτες του που δεν δουλεύουν πια για την Greenpeace. Όλοι είναι σοκαρισμένοι.

O Sjoerd αφήνει πίσω του την μητέρα του σε πολύ μεγάλη ηλικία. Δεν είχε παντρευτεί και δεν είχε παιδιά.

Αντίο φίλε