Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ψάχνοντας στο μπλογκ για προηγούμενες βαρεμάρες (:)) βρήκα πως είχα ξαναβαρεθεί έτσι πριν δυο χρόνια!!! Εντάξει καλά είναι, μια φορά στα δυο χρόνια, μια χαρά να βαριέσαι και λιγάκι τη ζωή σου!

Ήμουν μάλλον σε λίγο καλύτερη κατάσταση, γιατί αντιμετώπισα με πολύ χιούμορ το θέμα. Χαίρομαι πολύ, γιατί αυτή είμαι. Και βλέπω επίσης πως δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα! Μόνο που έχουμε τελειώσει με το σπίτι πια.

Επίσης αυτό το ποστ μου έφτιαξε κάπως το κέφι. Τέρμα οι γκρίνιες περί βαρεμάρας. Πάμε να μαγειρέψουμε κάνα νόστιμο φαγητάκι, να μας φτιάξει η διάθεση ακόμα περισσότερο!

Σήμερα είμαι λίγο καλύτερα. Αισθάνομαι όμως μουδιασμένη, σαν να μου έχουν κάνει ηρεμιστική ένεση και είμαι ψιλομαστουρωμένη. Κυκλοφορώ και δεν με ακουμπάει τίποτα. Δεν αισθάνομαι λύπη, οργή, χαρά, τίποτα.

Αυτό από χτες. Και πάλι καλά. Γιατί αλλιώς χτες θα είχα τσακωθεί πολύ με μια γνωστή μου κυρία που μου έκανε επίσκεψη.

Συζητάγαμε και ούτε λίγο, ούτε πολύ, μου είπε πως εγώ φταίω που ο Γιώργος δεν διαβάζει σωστά, είμαι πολύ ελαστική και με έχει πάρει στο καλαμπούρι. Τον Κωνσταντίνο χρειάζονται τα παιδιά που ξέρει να τα βάζει σε μια σειρά. Η λύση της στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε της αφηρημάδας, των κακών γραμμάτων, των ορθογραφικών λαθών, θα ήταν να πιάσω το παιδί και να του δώσω ένα τίναγμα εκεί πέρα να συνέρθει (μα χαλί είναι να το τινάξω το παιδί;; τέλος πάντων). Και το καλύτερο ήρθε αργότερα, όταν κατέβηκε ο Γιώργος κάτω και για να τον κάνω να νιώσει λίγο καλά και να ξεκινήσουμε μια κουβέντα, είπα πως φτιάχνει μόνος του αυγουλάκια. Η κουβέντα της ήταν: “μπράβο βρε Γιώργο, δεν πας να πλύνεις και κάνα πιάτο, γιατί η μάνα σου δεν έχει σκοπό να τα πλύνει;” (ο νεροχύτης είχε μέσα τα πιάτα από το μεσημέρι).

Για να καταλάβετε σε τι κατάσταση είμαι, τα δέχτηκα όλα αυτά ανέκφραστη, χωρίς να σχολιάσω τίποτα. Και το καλύτερο είναι πως δεν με επηρέασαν κιόλας. Όχι πολύ τουλάχιστον. Όχι τόσο ώστε να είμαι θυμωμένη μαζί της. Ίσα μόνο για να το αναφέρω εδώ.

Χτες ξάπλωσα, τέλειωσα το βιβλίο μου και κοιμήθηκα. Ίσως να φταίει λίγο και το βιβλίο για την κακή μου διάθεση. Πολύ καλό, αλλά βαρύ κάπως. Θα ξεκινήσω κάτι πιο ανάλαφρο, μπας και μου φτιάξει και η διάθεση. Θα ήθελα να πέσω για ύπνο τώρα και να ξυπνήσω σε κάνα δυο μέρες. Γίνεται;

Είμαι χωρίς τον Κωνσταντίνο στο σπίτι και είμαι σε κακή διάθεση. Οπότε κάπως έτσι πάρτε και ό,τι θα γράψω παρακάτω. Κάπου πρέπει να ξεσπάσω, κάπως να φωνάξω.

Βαρέθηκα λοιπόν. Βαρέθηκα να πρέπει να τα κυνηγάω και τα δύο από πίσω. Βαρέθηκα να τα πιέζω να διαβάσουν, να φάνε, να ετοιμαστούν, να ντυθούν, να προετοιμαστούν για την επόμενη, να μαζέψουν. Βαρέθηκα να τους λέω να βοηθήσουν λιγάκι, να μην τσακώνονται, να μην κάνουν χαζομάρες όλη την ώρα. Βαρέθηκα να είμαι καθισμένη στο γραφείο μου από το πρωί ως το βράδυ και να σηκώνομαι μόνο για να τα πάω και να τα φέρω από το σχολείο, να μαγειρέψω, να πλύνω, να απλώσω. Βαρέθηκα να βγαίνω από το σπίτι και να αισθάνομαι ως έγκλειστη που την αφήσαν για λίγο να βγει βόλτα στο προαύλιο.

Βαρέθηκα να λέω “Γιώργο συγκεντρώσου”, “Ιωάννα τελείωνε”, ” Γιώργο τι γράμματα είναι αυτά;”, “Ιωάννα δε θα μελετήσεις για το πιάνο σου;”, “Άντε Γιώργο έχεις κι αγγλικά”, “Ιωάννα πιο γρήγορα δεν θα προλάβουμε”. Βαρέθηκα να ακούω τη λέξη “μαμά”. Βαρέθηκα να μου ζητάνε όλοι συνέχεια πράγματα.

Βαρέθηκα να νομίζω πως τελείωσα μια δουλειά και να μου δίνουν 6 σελίδες πράγματα να κάνω ακόμα. Βαρέθηκα να απαντάω σε χαζές ερωτήσεις. Βαρέθηκα να είμαι μπροστά από τον υπολογιστή.

Και τώρα που τα έγραψα και το ευχαριστήθηκα, να πω πως δεν χρειάζομαι λόγια συμπαράστασης ή παρηγοριάς. Δε θέλω να μου πείτε πως όχι, είμαι καλή μάνα και όλοι έτσι αισθάνονται κλπ κλπ. Δε με ενδιαφέρει. Κατά βάθος τα ξέρω όλα αυτά. Απλά νιώθω κουρασμένη. Και αυτό που με απογοητεύει είναι πως κουράστηκα τόσο γρήγορα. Μέσα σε 3 μέρες. Νιώθω πως ο Κωνσταντίνος τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από μένα στα πάντα.

Επίσης απογοητεύομαι γιατί δεν ξέρω εάν πράττω σωστά. Δεν ξέρω εάν είμαι πιο ελαστική απ’ όσο πρέπει ή πιο αυστηρή. Δεν ξέρω πόσο πρέπει να φωνάζω στον Γιώργο. Και αυτή η αβεβαιότητα είναι που με τσακίζει.

Αυτά. Ε, ίσως να το ξέρετε πια, που και που με πιάνουν τέτοιες μαυρίλες. Θα μου περάσει.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που παρατήρησα εδώ είναι το πόσο έντονα φαίνονται οι ανισότητες:  Σε όλη την πρώτη μου διαδρομή από το αεροδρόμιο στο γραφείο, είδα πάρα πολύ λίγους λευκούς να περπατάν στην πόλη. Λογικό θα μου πεις, αφού βρίσκομαι στην Αφρική και η πλειονότητα του πληθυσμού είναι μαύροι. Το σοκ το έπαθα όταν πήγα στο εμπορικό κέντρο (ναι, ξέρω, ξέρω “-Τι είδες στην αφρική Κωνσταντίνε? -Ένα εμπορικό κέντρο. Έχουν προσφορά στα παπούτσια“): Η πλειονότητα των πελατών ήταν λευκοί, και η πλειονότητα των εργαζομένων ήταν μαύροι.

Στους δρόμους βλέπεις πολλά δέντρα. Το Γιοχάνεσμπουργκ μου είπαν έχει τα περισσότερα δέντρα από οποιαδήποτε άλλη πρωτεύουσα (έτσι μου λένε οι ντόπιοι). Αλλά επίσης όλα αυτά τα δέντρα είναι εισαγόμενα. Στην περιοχή κανονικά υπήρχαν μόνο θάμνοι. Τα δέντρα που χρειάζονται νερό τα ποτίζουν τους μήνες της ξηρασίας. Και το νερό (όλο το νερό, ακόμα και αυτό που πίνουν) το φέρνουν από άλλες περιοχές.

Δεν έχω κάνει τίποτα φοβερό, πολύ δουλειά για να γίνουν όλα στο γραφείο όπως πρέπει. Θα προσπαθήσουμε να πάρουμε μισή μέρα να πάμε μία βόλτα με το αυτοκίνητο έξω από την πόλη.

Δε λέει να χειμωνιάσει ακόμα. Έβαλε από χτες λίγη παραπάνω ψυχρούλα, ίσα για να βάλεις ζακέτα το απόγευμα όμως. Στη θάλασσα βουτήξαμε τον προηγούμενο μήνα, αλλά θα μπορούσαμε κάλλιστα να έχουμε βουτήξει μια από τις προηγούμενες μέρες.

Δεν παραπονιέμαι, ωραία είναι. Καθυστερείς να κατεβάσεις τα χειμωνιάτικα, έχεις χρόνο και άνεση να πλύνεις καμιά κουρτίνα, κυκλοφορείς με τα κοντομάνικα, κάθεσαι έξω με χαρά, ρίχνεις κάνα σουτάκι στην τρομερή μπασκέτα που πήρες μαζί με τη Σοφία. Είναι όμορφη αυτή η εποχή, χωρίς φοβερές ζέστες και φοβερά κρύα. Άσε που κάνεις οικονομία μια που δεν ανοίγεις θέρμανση!

Το καλύτερο όμως είναι οι φραουλιές μας. Αποφάσισαν πως τώρα είναι μια πολύ καλή εποχή να κάνουν φραουλίτσες. Έτσι έχουμε φάει καμιά δεκαριά φράουλες μέσα στον Νοέμβρη! Κρίμα να μην κάνουν πιο πολλές, μόλις μας τελείωσε η μαρμελάδα που είχαμε κάνει την άνοιξη

Γιοχάνεσμπουργκ λοιπόν.
Με είχαν προειδόποιήσει από πριν: εξαιρουμένης της Βαγδάτης, το Γιοχάνεσμπουργκ είναι η πρωτεύουσα με την μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Η πρώτη φορά που από το γραφείο μου κανονίζουν να με περιμένει αυτοκίνητο στο αεροδρόμιο. Βγήκα από τον έλεγχο εισητηρίων και υπήρχε μία κυρία με μία ταμπέλα με το όνομά μου. Η δουλειά μου δεν τα κάνει αυτά. Δεν το κάνει ούτε για τον γενικό διευθυντή όλων. Ο τύπος πήγε να μιλήσει στην ολομέλεια του ΟΗΕ και πήγε με μετρό. Δεν έχουμε οδηγούς κλπ. Έ, λοιπόν στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν έχει τέτοια. Ούτε βήμα χωρίς κάποιον ντόπιο μαζί.

Πρώτες εντυπώσεις: όλα τα σπίτια στα προάστια από όπου πέρασα για να φτάσω εδώ που μένω έχουν συρματοπλέγμα, ψηλούς φράχτες και ταμπελίτσες “Οπλοφορούσα ασφάλεια” . Και από ότι μου είπαν δεν ήταν ακριβές συνοικίες. Δεν ήταν καλύβες, αλλά δεν ήταν και πλουσιόσπιτα.
Δύο φωτογραφίες από το σπίτι που μένω:
Αυτά είναι ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα.

Άλλο: o Mike και η Cara που με φιλοξενούν ήρθαν εδώ πριν 3 μήνες και θα μείνουν τουλάχιστον 2 χρόνια. Νοικιάσαν σπίτι, έ, πήραν και σκύλο:
Εδώ ο Zissou, τριών μηνών, μόλις έμαθε ότι δεν θα τρώει για πάντα τρία γεύματα την ημέρα.

Η συνέχεια αύριο…

Σήμερα το πρωί μιλάγαμε με την Στέλλα για το δάνειο, και τους καταχρηστικούς όρους της τράπεζας (θα γίνει κάποια στιγμή ξεχωριστό post για αυτό).

Ο Γιώργος ήρθε για πρωινό και άκουσε λίγο από την συζήτηση. Άρχισε λοιπόν τις ερωτήσεις:
(Ο Γιώργος μόλις έκλεισε τα 8 )

-Είστε σε δύσκολη θέση εσείς τώρα?
-Όχι Γιώργο μου. Δεν είμαστε. Αλλά η τράπεζα προσπαθεί πάντα να κερδίσει περισσότερα, ακόμα και αν το κάνει με άδικο τρόπο.
-Τι εννοείς?
-Ότι βάζουν όρους στα συμβόλαιά τους που είναι στα όρια του να είναι νόμιμα, με σκοπό να βγάλουν μεγαλύτερο κέρδος.
-Ποιό ρόλο παίζουν οι τράπεζες?
Εδώ εξηγούμε στον Γιώργο ότι οι τράπεζες εξυπηρετούν δύο ρόλους. Αποταμίευση και δανεισμό. Ο Γιώργος ήξερε μόνο για την αποταμίευση. Είπαμε ότι η τράπεζα μαζεύει τα χρήματα των αποταμιεύσεων και τα δανείζει σε άλλους.
-Μα αυτά είναι τα χρήματα τα δικά μας. Άμα τα ζητήσουμε δεν μπορούμε να τα πάρουμε?
-Εεε, ναί, υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Η τράπεζα δεν μπορεί να δανείσει όλα τα χρήματα που έχουν πάει για αποταμίευση. Ένα μέρος από τα χρήματα των αποταμιεύεσεων τα κρατάει στο θησαυροφυλάκειό της. Δεν πρόκειται να πάνε όλοι μαζί οι άνθρωποι να ζητήσουν τις αποταμιεύσεις τους ταυτόχρονα.
-Δηλαδή εσείς το σπίτι μας το χτίσατε με τα χρήματα άλλων? Γιατί δεν μαζεύατε χρήματα να το χτίσετε με δικά σας?
-Γιατί ήταν πάρα πολλά τα χρήματα. Θα χρειαζόμασταν πολλά χρόνια για να τα μαζέψουμε. Και σε αυτά τα χρόνια θα πληρώναμε ταυτόχρονα και ενοίκιο, άρα θα ήταν πιο δύσκολο να τα μαζέψουμε. Ενώ τώρα τα δίνουμε λίγα λίγα στην τράπεζα. Δηλαδή αν παίρναμε 50 ευρώ, τότε θα δώσουμε 6 ευρώ τον μήνα για 10 μήνες.
-Ναι, αλλά εσείς πήρατε 50 ευρώ και τώρα πρέπει να δώσετε 60 ευρώ?
-Εεε, ναι, αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Αυτό είναι κανονικό. Όταν παίρνεις ένα δάνειο πληρώνεις παραπάνω χρήματα.
-Γιατί?
-Γιατί η τράπεζα σου προσφέρει κάποια υπηρεσία και πρέπει να πληρωθεί για την υπηρεσία αυτή.
-Ναι άλλα έτσι θα είσαστε σε κίνδυνο για 10 μήνες.
-…Τι εννοείς?
-Αν δεν έχεις να δώσεις τα χρήματά πίσω κάποιους μήνες μετά τι γίνεται?
-Η τράπεζα μπορεί να σου πάρει το σπίτι. Υπάρχουν άνθρωποι που ή έρχονται σε δύσκολη κατάσταση, ή δεν κάνουν σωστό υπολογισμό.
-Εμείς έχουμε τέτοιο πρόβλημα?
-Όχι Γιώργο μου, δεν έχουμε τέτοιο πρόβλημα, μην ανησυχείς.

Η όλη συζήτηση κράτησε λιγότερο από 10 λεπτά. Σε αυτά ο Γιώργος ρώτησε και άκουσε για τα υποχρεωτικά αποθέματα των τραπεζών, για τους τόκους, για τους καταχρηστικούς όρους, την δανειοδότηση και τις κατασχέσεις. Όπως πάντα τρομάζουμε με την επόμενη ερώτησή του….