Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε:

Τα κακά:

Δυστυχώς η ευχή που έκανα στην αρχή της χρονιάς πέρισυ, να μην ξαναπατήσω σε νεκροταφείο το 2008, δεν έπιασε. Ούτε μήνας δεν είχε περάσει από τότε που την έκανα και χάσαμε την άλλη γιαγιά, πολύ νωρίς και ξαφνικά. Η πεθερά μου ακόμα δεν το έχει ξεπεράσει…

Χτύπησε ο Γιώργος και περάσαμε κάμποσες μέρες στο νοσοκομείο. Ούτε λινκ δε βάζω για αυτό. Ακόμα το σκέφτομαι και μου έρχεται λιποθυμία. Είδα μια μέρα φωτογραφία του στο νοσοκομείο και με έπιασε κατάθλιψη. ‘Ακουσα ένα βρόντο στη σκάλα και τον Γιώργο να κανει “ααα” και παρότι είδα πως δεν είχε απολύτως τίποτα (είχε απλώς παραπατήσει λίγο στο τελευταίο σκαλοπάτι και βρόντηξε λίγο το πόδι του) με έπιασαν κλάματα. Του έχει μείνει μια μικρή απώλεια ακοής στο ένα του αυτάκι και έχουμε ραντεβού στο Παίδων σε λίγες μέρες. Δεν είναι τίποτα το ξέρω. Αλλά…

Τα καλά:

Σαφώς περισσότερα από τα κακά!

Είδαμε γεννητούρια στο σπίτι μας, από κατσικάκια και σκυλάκια! Ήταν πολύ όμορφες εμπειρίες, που δεν τις έχεις εύκολα.

Αλλάξαμε αυτοκίνητο. Όχι ότι δε μου άρεσε το προηγούμενο, αλλά τώρα μπορούμε να πάμε εκδρομές με την άνεσή μας βρε παιδί μου και να πάρουμε και όλους μας τους φίλους μαζί!!

Κάναμε ταξίδι στο Παρίσι. Ακόμα το σκέφτομαι το Παρίσι… Περάσαμε θαυμάσια και το αγάπησα. Πολλοί το είχαν πει, όμως δε το πίστευα ποτέ πως θα μου άρεσε τόσο μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα! Ο Κωνσταντίνος βέβαια πήγε και Άμεστερνταμ, οπως πάντα, κάμποσες φορές και Γιοχάνεσμπουρκ, που ήταν σαφώς μια καινούρια εμπειρία.

Πήγαμε στο θέατρο Μπάντμιντον 2 φορές (για το Μάμα μια και τους Le Quatuor), κάμποσα σινεμαδάκια (καινούριος Ιντιάνα Τζόουνς, καινούριος Τζέιμς Μποντ, Γουόλ-υ - μόνο το τελευταίο άξιζε πραγματικά), πολλές σειρές στην τηλεόραση (pushing daisies, doctor who, galactica, ds9, my name is Earl, csi, heroes, life on mars, tween peaks, grey’s anatomy και φαντάζομαι κι άλλες που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό)

Τα παιδιά μεγάλωσαν, έξι η Ιωάννα και πρωτάκι φέτος, 8 ο Γιώργος με τη μακριά μαλλούρα! Είχαν και τα δυο τέλεια πάρτυ (ντόρα και σταρ γουόρς). Πήγαν και κατασκήνωση! Η Ιωάννα άλλαξε τα δυο της δοντάκια, ένα στις πρώτες μέρες του σχολείου και ένα τα χριστούγεννα!

Δούλεψα (βοηθώντας συγγενείς) σε ταβέρνα και γραφείο Αποδέχτηκα το γεγονός πως το site των Κριτικών δε μπορώ να το συντηρήσω, ενώ είδα το site των Συνταγών να ανεβαίνει πέρα από κάθε προσδοκία.

Φυτέψαμε ένα σωρό δεντράκια στον κήπο μας.

Πήραμε καινούρια φωτογραφική μηχανή και έχουμε τραβήξει μερικές θαυμάσιες φωτογραφίες.

Συνάντησα μια φίλη που είχα να δω γύρω στα 8 χρόνια (και πριν από αυτό ίσως άλλα τόσα). Συμμαθήτριες και κολλητές στο σχολείο. Ήταν μεγάλη χαρά για μένα.

Και φυσικά πολλά πολλά βιβλία! 19 μέτρησα από την αρχή της χρονιάς. Λιγότερα από πέρισυ, αλλά σχεδόν όλα καλά. Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να διαλέξω το καλύτερο. Μου άρεσε το Μίζερι του Στήβεν Κινγκ, τα Ορυχεία του Σολωμόντα που διάβασα τελευταία,  το wolf of the plains ήταν επίσης μια ευχάριστη αλλαγή από τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Και φυσικά το παιχνίδι του Έντερ και ο εκπρόσωπος των νεκρών είναι εξαιρετικά και τη δεύτερη φορά που τα διαβάζεις. Διασκέδασα με το Good Omens και περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο από τη σειρά A song of ice and fire.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, μια ήρεμη χρονιά με περισσότερες χαρές από λύπες, με ταξίδια, διάβασμα και ταινίες και φυσικά τους φίλους μας. Γιατί στο τέλος αυτό έχει σημασία. Να έχεις καλούς φίλους, να περνάς όμορφα, να γελάς. Να έχεις αγάπη, υγεία και χαμόγελο.

Δε θέλω να κάνω ευχή για την επόμενη χρονιά ακόμα. Αλλά εύχομαι σε όλους αγάπη, υγεία, καλοτυχία, πολλά χαμόγελα και όμορφες στιγμές.

Βιβλιο από τον H. Rider Haggard.

Το τελευταίο βιβλίο που διάβασα μέσα στο 2008 και ένας ωραίος τρόπος για να κλείσει η χρονιά.

Πολύ κλασικό βιβλίο που έχει γυριστεί και πολλές φορές ταινία, έχει ξεκινήσει ολόκληρο είδος και λένε πως ήταν η έμπνευση για τον Ιντιάνα Τζόουνς. Παρότι γραμμένο το 1885, διαβάζεται άνετα και με ευχαρίστηση.

Ο Άλαν Κουότερμέιν πηγαίνει στην ανεξερεύνητη Αφρική και περνάει πολλές περιπέτειες για να φτάσει στο θησαυρό.

Το προτείνω για όποιον δε το έχει διαβάσει μέχρι τώρα.

Κυρά γαϊτανοφρύδα
γούφ γούφ γούφ

Εάν κοιμάμαι στις 4 το πρωί, ΜΠΟΡΩ να τα προλάβω όλα!

Να είμαι εκεί στη γιορτή του σχολείου

Να δουλέψω

Να φτιάξω όλα τα χριστουγεννιάτικα γλυκά μας και να μυρίσει το σπίτι χριστούγεννα

Να έχω μια καθαρή κουζίνα

Να εγκρίνω όλες τις καινούριες συνταγές που περιμένουν στο site.

Ο Γιώργος και ο Δημήτρης

Πατήστε στην φωτογραφία να την δείτε μεγαλύτερη

Ο Γιώργος είναι σταθερός στις απόψεις του. Όταν θα μεγαλώσει θα γίνει παλαιοντολόγος. Αυτό το έχει αποφασίσει από όταν ήταν 3 χρονών και δεν αλλάζει γνώμη με τίποτα. Για λίγο καιρό μόνο καμιά φορά λέει κάτι άλλο, αλλά σύντομα ξαναγυρνάει εκεί.

Η Ιωάννα από την άλλη αλλάζει γνώμη κάθε τρεις και λίγο. Βλέπει κάτι που της αρέσει και φυσικά αυτό θα γίνει όταν μεγαλώσει. Το χειμώνα που μας πέρασε ήθελε να γίνει πιανίστρια - παλαιοντολόγος. Το καλοκαίρι πάλι ήθελε να είναι πιανίστρια - ταξιτζού (όχι ό,τι κι ό,τι ταξιτζού όμως, taxi girl ήθελε να είναι, να παίρνει κούρσες, να κάνει ερωτήσεις και να μοιράζει λεφτά!). Από το καλοκαίρι και μετά βρήκε άλλο επάγγελμα να ταιριάξει με το “πιανίστρια”. Τουλάχιστον αυτή τη φορά κολλάει περισσότερο Θα γίνει λοιπόν πιανίστρια - καφετζού.

Το καλοκαίρι τα παιδιά φτιάχνανε φραπέ στους παπούδες τους και εκείνοι τον χύνανε στη θάλασσα πίναν, λέγοντάς τους τι καταπληκτικό καφέ που φτιάχνουνε. Οπότε η Ιωάννα, αφού είναι πολύ καλή (γκουχ χάλια αλλά ποιός να της το πει γκουχ), σε αυτό, αποφάσισε να το κάνει επάγγελμα.

Θα έχει λοιπόν το δικό της καφενείο, θα φτιάχνει καφέδες και όταν έχει διάθεση και χρόνο, θα παίζει και στο πιάνο που θα έχει μέσα στο μαγαζί. Πως λέμε πιάνο-μπαρ; Ε, αυτό θα είναι πιάνο-καφέ.

Πάντως το πιάνο είναι μόνιμο. Είμαι περίεργη να δω με τι θα το ταιριάξει την επόμενη φορά

Το είδαμε στο μπλογκ του πιγκουίνου (που παρακολουθούμε ανελλειπώς).

Αλλά δεν γίνεται να μην το βάλουμε και εμείς. Είναι απλά ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ. Μέσα σε ένα τραγούδι, χώρεσαν όλα όσα λέμε στα παιδιά μας κάθε μέρα. Και το λέει μια φοβερή κυρία!

Εάν είσαι παιδί, θα αναγνωρίσεις την τυραννία της μάνας. Εάν είσαι γονιός, θα αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Σίγουρα όμως.

Εγώ όταν το είδα δάκρυσα από τα γέλια. Ο Κωνσταντίνος φρίκαρε! Φρίκαρε κανονικά, άλλαξε πενήντα χρώματα :). Ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάμματα, γιατί λέει είναι ακριβώς έτσι!! Όλοι μας, μόλις αποκτήσουμε παιδιά, γινόμαστε σιγά σιγά, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, η μαμά μας. Και όλα αυτά που κάποτε ακούγαμε μπαινάκης - βγαινάκης (όπως λέω τώρα στα παιδιά μου) ή ακόμα και μπαινάκης - ταπάκης (όπως λέει ο Γιώργος), τα λέμε εμείς! Όλα όμως! Και όσο και να σε φρικάρει αυτό Κωνσταντίνε, δεν γίνεται αλλιώς… Διασκέδασέ το λοιπόν!