Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Το θέμα της δυσλεξίας μας έχει απασχολήσει πολύ καιρό τώρα, από τότε που πήγαινε ο Γιώργος πρώτη δημοτικού.
Μια που έφτασε τρίτη και υπάρχουν ακόμα προβλήματα και η δασκάλα του η καινούρια επίσης μας είπε να το ελέγξουμε, κλείσαμε ένα ραντεβού στο Παίδων. Και μια που θα ήμασταν εκεί, κλείσαμε ραντεβού και με τον ωρυλά, να κοιτάξει το αυτάκι του (μετά την περιπέτεια του καλοκαιριού).

Σήμερα το πρωί λοιπόν πήγαμε και στα δυο αυτά ραντεβού. Σε γενικές γραμμές να πω πως έμεινα πολύ ευχαριστημένη από την ποιότητα των υπηρεσιών, από το πόσο μας προσέξανε, από τον κόσμο και τους γιατρούς.
Ο ωρυλά μας έκανε και τυμπανόγραμμα και ακουόγραμμα, τον κοίταξε κιόλας φυσικά και μας είπε πως η κατάσταση έχει βελτιωθεί ελαφρώς και σταθεροποιηθεί. Έχει πρόβλημα σε μια συχνότητα στην ακοή του, αλλά είναι τόσο μικρό και είναι τέτοια η συχνότητα αυτή που πρακτικά δεν έχει καμία επίπτωση στην ακοή του. Δεν πρέπει να μας ανησυχεί. Πάει αυτό.

Στο θέμα των μαθησιακών δυσκολιών τα πράγματα ήταν λίγο πιο περίπλοκα. Μείναμε πολύ ώρα, τον εξέτασε μια παιδαγωγός σε θέματα γραφής, ανάγνωσης, κατανόησης κειμένου και μαθηματικών και μιλήσαμε με ψυχολόγο (κι εμείς και ο Γιώργος ξεχωριστά). Στην ουσία δε μάθαμε και τίποτα που δεν το ξέραμε ήδη. Ο Γιώργος έχει τρομερή άνεση στο χειρισμό του λόγου, στην κατανόηση του κειμένου καθώς και στα μαθηματικά. Υστερεί στην ανάγνωση (δυσκολεύεται πιο πολύ από όσο θα έπρεπε ένα παιδάκι τρίτης δημοτικού) και βέβαια έχει πρόβλημα δυσγραφίας. Μας είπαν λοιπόν πως πρέπει να πάρουμε ένα δάσκαλο στο σπίτι που να τον βοηθήσει σε αυτά τα δύο. Όχι να τον διαβάζει φυσικά, γιατί εκεί δεν έχει κανένα πρόβλημα, αλλά να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα προβλήματα γραφής και ανάγνωσης. Είπαν πως δεν λειτουργεί εάν το κάνουμε εμείς και πρέπει να μπει άλλος να κάνει αυτη τη δουλειά. Για το σχολείο είπαν πως θα πρέπει η δασκάλα να του φερθεί με επιείκια στο θέμα της γραφής και να εστιάσει σε όσα κάνει το παιδί καλά. Με το συγκεκριμένο πρόβλημα, προφανώς θα επιβιώσει στο σχολείο το παιδί, μια που έχει καλό δυναμικό, δεν έχει προβλήματα στα υπόλοιπα θέματα και είναι τόσο καλός στις εκθέσεις και στον λόγο. Το θέμα είναι να τον βοηθήσουμε να γίνει καλύτερος και στη γραφή, ώστε να μην πιέζεται και αυτός.

Του Γιώργου φυσικά δεν του αρέσει καθόλου η ιδέα να χάνει δυο ώρες την εβδομάδα ακόμα για μαθήματα. Του εξήγησα πως δεν γίνεται αλλιώς και πως όσο πιο σοβαρά προσπαθήσει να ακούει και να γίνει καλύτερος, τόσο πιο εύκολα θα ξεμπερδέψουμε με αυτό.

Γενικώς έχω ακόμα μεικτά συναισθήματα για όλο αυτό. Από τη μια ησύχασα που πράγματι δεν μπορώ να κάνω εγώ κάτι, που δεν φταίω γιατί δεν τον προσέχω αρκετά ή δεν τον πιέζω αρκετά ή κάτι τέτοιο. Από την άλλη λυπάμαι τον Γιώργο που θα πρέπει να αγωνιστεί σε κάτι που δεν του αρέσει.

Την ώρα που τρώγαμε την καταπληκτική γιαουρτλού:

Γ: Μαμά, η κοιλιά δεν μετριέται σε κιλοβατώρες
(Της Στέλλας παραλίγο να της φύγει η μπουκιά από το στόμα από το γέλιο)
Σ: Εεε?
Γ: ούτε σε εκατοστά, ούτε σε εμέλ, ούτε σε κιλομπάιτ
Σ: Ναι?
Γ: Η κοιλιά μετριέται σε μπιφτεκάκια. Μία παιδική κοιλιά είναι πέντε μπιφτεκάκια. Μία κοιλιά ενηλίκου 12. Η κοιλιά του παππού είναι καμιά 120αριά.
Ι: Εγώ θα αφήσω χώρο ένα μπιφτεκάκι στην κοιλιά μου!!

(για μετά το φαγητό είχε

τάρτα σοκολάτας)

Επεισόδιο 1.
-Άντε Ιωάννα μου, τελειώνε με την σελίδα αυτή, λίγες σειρές έχουν μείνει μόνο
-……
-Ιωάννα μου, τι έχει πάθει το μυαλό σου σήμερα?
-…..Βαριεδίτιδα

Επεισόδιο 2
-Μπαμπα
-Ναί?
-Αν είμασταν πολύ πολύ αστείοι, αλλά πολύ πολύ αστείοι
-Ναι
-Και παίζαμε εκείνο το παιχνίδι..
-Ποιό παιχνίδι?
-Δεν ξέρω πως το λένε, αλλά αυτό που καθόμαστε και κοιτάμε ο ένας τον άλλο, και όποιος γελάσει πρώτος χάνει…
-Ναι…
-Τότε θα ήταν πολύ δύσκολο να κερδίσει κάποιος. Όλοι θα χάναμε
-Ναι
-Αλλά θα ήταν πολύ αστείο, έτσι?
-Ναι Ιωάννα μου

Έχουν έναν τρόπο να σου φτιάχνουν το κέφι…

Από τον Charles Stross.

Επιστημονική φαντασία σε όλο της το μεγαλείο. Δεν θυμάμαι πια πως κατέληξε αυτό το βιβλίο στη λίστα μου και τελικώς στο ράφι μου, αλλά χαίρομαι πολύ για αυτό.

Δεν ξέρω πως να το περιγράψω χωρίς spoilers, οπότε θα γράψω απλώς πως μου άρεσε πολύ και πως θα μπουν στη λίστα μου και άλλα βιβλία του (όπως πχ το Accelerando - που όπως είδα τώρα, μάλλον έπρεπε να το έχω διαβάσει πριν και θεωρείται και καλύτερο).

Πάμε για τα spoilers τώρα, οπότε οι super freaks (Κωνσταντίνε για σένα χτυπάει η καμπάνα ) μη διαβάσετε παρακάτω:

Στην ουσία είναι ο πολιτισμός μας ειδωμένος από τα μάτια των ανθρώπων του μέλλοντος, οι οποίοι συνηθισμένοι σε διαφορετική τεχνολογία, πολιτισμό, ήθη και έθιμα, μας βλέπουν κάπως σαν πιθηκάνθρωπους. Όλο αυτό φυσικά είναι “ντυμένο” με μια ιστορία γεμάτη αγωνία και ανατροπές και μια γερή δόση επιστημονικής φαντασίας, μια ματιά σε ένα πιθανό μέλλον και ολίγον από big brother.

Ωραία άρχισε η χρονιά!

Από χτες το μεσημέρι, μαζεύτηκαν μπροστά στο σπίτι μας μπουλντόζες, εκσκαφείς, φορτηγά και κάμποσοι εργάτες και βάλθηκαν να φτιάξουν έξω από την πόρτα μας έναν ωραίο λασποποταμό.

Δε λέω, για καλό είναι. ΛΕΝΕ πως θα παραδώσουν τελειωμένο τον δρόμο. Πως θα έχουμε μετά κανονικούς δρόμους, πεζοδρόμια, πεζόδρομους, πρασιές κλπ όπως λέει το σχέδιο πόλης. Πως θα γλυτώσουμε το κοκκινόχωμα και ίσως να βάλουν και κάνα φως να μην τρώμε τα μούτρα μας το βράδυ.

Too good to be true λέω εγώ. Μας βλέπω να βγάζουμε το χειμώνα χωρίς να μπορούμε να κάνουμε βήμα έξω από το σπίτι μας χωρίς να βουτηχτούμε στη λάσπη και να μας αφήνουν στο τέλος με κάνα στρωμένο χαλίκι (κι ευχαριστημένοι να’μαστε). Τι να πω. Σε ορισμένα θέματα είμαι απαισιόδοξη (μήπως να το λέγαμε προσγειωμένη καλυτερα;;;)

Προς το παρόν λοιπόν θα ζούμε με το “τα έργα θα είναι μόνιμα, η ενόχληση προσωρινή”.

Μπορεί να μην ήμουν στα καλύτερά μου τις τελευταίες μέρες, αλλά μια επίσκεψη από την φιλενάδα, τα διόρθωσε όλα!

Πάντα τέτοια καλέ! (με προφασισμένες ασθένειες όμως )

Καθόμαστε στο τραπέζι. Κάτι κάνει ο Γιώργος στην Ιωάννα και αυτή γκρινιάζει (συνηθισμένα πράγματα δηλαδή).

-Μη Γιώργο, γιατί θε σε, θα σε…

-Τι θα κάνεις, θα με γ****εις;

Εγώ κόντεψα να πνιγώ! Πήγε να μου βγει η μπουκιά από τη μύτη λέμε! Ο Γιώργος, που δεν μπορεί να πει ούτε “βλάκας” χωρίς να ντραπεί και να κοκκινήσει, να ξεστομίσει με πλήρη απάθεια κάτι τέτοιο!!!

Εκείνος βέβαια είδε την αντίδρασή μου και απόρησε. “Γιατί, τι είπα;”. Δεν είχε καν καταλάβει ότι είπε βρισιά. Φυσικά, αφού στο σχολείο του όλοι γύρω μιλάνε έτσι. Αφού ακούει όλα τα παιδιά να λένε αυτή την κουβέντα το ένα στο άλλο με άνεση. “Νόμιζα πως σημαίνει θα με διαλύσεις, ή κάτι τέτοιο. Δεν ήξερα πως είναι παλιοκουβέντα” !!!!

Εγώ τους είπα λοιπόν πως είναι παλιοκουβέντα και από τις πιο άσχημες που μπορεί να πει κανείς, ιστότιμο ή και χειρότερο του μ****ας. Μετά το πρώτο σοκ που πάθανε και αυτά, ήρθε η επόμενη δοκιμασία για μένα…. Η ερώτηση που ακολούθησε ήταν “και τι σημαίνει δηλαδή αυτό μαμά;” Τι να τους πω;;; Τι να τους εξηγήσω;;; Τους είπα πως το μόνο που χρειάζεται να ξέρουν είναι πως είναι παλιοκουβέντα και να μη τη λένε.

Βρε τι πάθαμε βραδιάτικο….