Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πριν από ένα μήνα περίπου, ξεκίνησαν οι εργασίες στο σπίτι μας, για να ανοίξει δρόμος.

Αφού περάσαμε εβδομάδες με λασπόλουτρα, οι εργασίες έχουν πλέον προχωρήσει αρκετά και από σήμερα έχουμε σχεδόν τελειωμένο πεζόδρομο μπροστά στο σπίτι μας.

Ο δρόμος μπροστά στο σπίτι μας καθώς και ο δρόμος δεξιά μας που πάει προς τα πάνω, είναι πεζόδρομοι. Οι υπόλοιποι είναι κανονικοί δρόμοι. Τον πεζόδρομο μπορούν να τον φτιάξουν τώρα. Την άσφαλτο όμως τη ρίχνουν καλοκαίρι πάντα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όλοι οι δρόμοι γύρω να είναι χώμα ή ανοιγμένοι και στρωμένοι με χαλίκι και μες τη μέση εμείς έχουμε έναν τελειωμένο πεζόδρομο! Έχει πολύ πλάκα…  Γενικώς είμασταν πολύ τυχεροί που ξεκίνησαν από εδώ νομίζω, γιατί ακόμα και αν δεν τελειώσουν γρήγορα το έργο (αν δεν πληρωθούν ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μπορεί να συμβεί), εμείς θα έχουμε γλυτώσει τις λάσπες.

Το καλό λοιπόν είναι πως δουλεύουν εδώ και μέσα στην εβδομάδα αυτή θα έχουμε έναν όμορφο πεζόδρομο και θα έχουμε γλυτώσει από πολλές πολλές λάσπες.

ΦΥΣΙΚΑ υπάρχει και η κακή πλευρά. Τον πεζόδρομο τον φτιάξαν. Αλλά βάλαν μήπως κανένα φως; Περάσαν μήπως καλώδια για ρεύμα ή για νερό να ποτιστούν αργότερα τα φυτά; Ή εδώ που τα λέμε, άφησαν λάκους για φύτεμα;;; Η απάντηση βέβαια σε όλα αυτά είναι όχι. Όταν τους ρώτησα για το φως, μου είπαν πως θα έπρεπε κανονικά να έχει ήδη γίνει αυτό και -όπως πάντα- όταν το αποφασίσει η ΔΕΗ θα ξανασκάψουν. Τι πρωτότυπο! Και όταν ρώτησα για τα φυτά, μου είπαν: “ε δεν χαίρεσαι που γλύτωσες από τις λάσπες;”. Και ναι, πραγματικά χαίρομαι και είμαι ευγνόμων που κάνουν το δικό μας δρόμο και που δεν θα έχουμε λακούβες να πέφτουμε μέσα. Αλλά εάν κάναν και τις δουλειές με τη σωστή σειρά, δεν θα ήταν λίγο καλύτερα;;;

Κάτι πάει πολύ στραβά νομίζω σε έναν τόπο όπου οι πολίτες είναι ευγνόμωνες να γίνονται τα απολύτως απαραίτητα (να έχουν δρόμο μπροστά στο σπίτι τους), τόσο που δεν βλέπουν πια και δεν τολμούν να παραπονεθούν για τα αυτονόητα (ένα φως βρε παιδιά να βλέπουμε το βράδυ που είναι η πόρτα μας…).

Σήμερα πάντως η Ιωάννα όταν γύρισε από το σχολείο βγήκε έξω και βοήθησε τους μαστόρους απλώνοντας άμμο πάνω στους κυβόλιθους και μαζεύοντας πρόκες από κάτω για τον μπαμπά της :). Κι εγώ τους έφτιαξα καφεδάκι και τους κέρασα και λίγο κέικ, μπας και τους καταφέρω να μου φτιάξουν μια ράμπα να ανεβαίνει το αυτοκίνητο πάνω στον πεζόδρομο μέχρι να γίνει η άσφαλτος.

Μπορείτε  να το συγκρίνεται με τη δεύτερη φωτογραφία που ήταν στο άλλο ποστ. Εδώ φυσικά είναι πριν βάλουν κυβόλιθους.

Εδώ είναι μέρος του πεζόδρομου. Ακομα έχει άμμους πάνω. Μας κάνουν και κόκκινες λωρίδες στο πλάι :).

Η Ιωαννούλα γενικώς κάθε τρεις και λίγο μας λέει κι ένα διαφορετικό επάγγελμα που θα ακολουθήσει όταν μεγαλώσει.

Το τελευταίο της σχέδιο ήταν να έχει πιάνο-καφέ, όπου θα έφτιαχνε καφέδες και θα έπαιζε πιάνο. Προχτές όμως μου είπε πως άλλαξε -και πάλι- γνώμη. Τώρα θέλει να κάνει ό,τι και η μαμά της καλύτερής της φίλης. Να δουλεύει δηλαδή στο δήμο και να είναι υπεύθυνη για τις παιδικές χαρές και τα δέντρα. Παιδί που να ονειρεύεται να μπει στο δημόσιο από τα έξι του, πρώτη φορά βλέπω :).

Από την άλλη δε νομίζω πως έχει αφήσει κι εντελώς την ιδέα του πιάνου. Κάθε τρεις και λίγο βρίσκω ένα χαρτάκι που γράφει πάνω “Ιωάννα η πιανίστρια” ή κάτι τέτοιο. Μάλιστα πριν μερικές μέρες βρήκα ένα χαρτί που έγραφε τα εξής:

ΑΝΝΑ μου λες για τον ανεμο εγο σου λεο για το νερω και σι Γωρια μου λες οτι με αγαπας ομος εγο σου λεο οτι δεν σου λεο απο το σαγαπ.

Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε η Ιωάννα! Τώρα πως της ήρθε και τι σκεφτόταν.. δεν ξέρω! Πάντως έχει πολύ πλάκα. Και βέβαια είναι πολύ περήφανη που είναι άριστη μαθήτρια στο πιάνο. Είχαν και εξετάσεις την Παρασκευή και δε μάσησε καθόλου. Μπήκε στην αίθουσα ανετότατη, έπαιξε τη “νερατζούλα φουντωτή” άψογα και βγήκε.

Σήμερα λοιπόν ο Γιώργος είναι σπίτι, καθότι ελαφρώς αρρωστούλης. Ευτυχώς μέχρι στιγμής φαίνεται να το περνάει ελαφριά και από τα ξημερώματα δεν έχει ξανακάνει πυρετό.

Καθώς βέβαια ήταν σπίτι, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και λίγο παραπάνω. Το τι άκουσαν τα αυτάκια μου… Κουφάθηκα!

Αποσπάσματα λοιπόν από τη συζήτησή μας:

“ο θείος ο Παναγιώτης έχει στο λαπτοπ του και λίνουξ και γουίντοους”

“κάποτε υπήρχαν τα γιούνιξ, μετά έγιναν μίνιξ και μετά λίνουξ”

“τα λίνουξ κουράζουν λιγότερο τον υπολογιστή”

“αυτό το usb έχει μέσα του τρια τσιπάκια” (είναι διάφανο και φαίνονται)

“με τον θείο τον Παναγιώτη έχουμε ξεκοιλιάσει έναν υπολογιστή και τα έχω δει όλα. Στη μάδερμπορντ έχει ένα τσιπάκι που είναι μικρό σε μέγεθος αλλά έχει μεγάλο εσωτερικό, μεγάλη δύναμη (σαν το τάρντις ένα πράγμα - δική μου συνεισφορά αυτή)”

“τα πιο πρόσφατα γουίντους είναι τα 07, αλλά ετοιμάζονται τώρα τα 09″.

Τον βλέπω σε λίγο καιρό με ένα κατσαβίδι στο χέρι. Τι λεγκο, τι πισι. Έχουν διαφορά;;;

Είναι κατενθουσιασμένος. Δεν έχω λόγια.

Δεν το περίμενα αυτό να πω την αλήθεια. Γράφει σχεδόν κάθε μέρα. Τα ποστ του είναι μικρά, 2 γραμμές το καθένα. Βέβαια μια που ακόμα ψάχνει τα γράμματα στο πληκτρολόγιό του, του παίρνει αρκετή ώρα να γράψει αυτές τις λίγες λέξεις. Δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι όταν μάθει σιγά σιγά που είναι τα γράμματα.

Αυτό που του αρέσει περισσότερο από όλα νομίζω είναι τα σχόλια που δέχεται. Το ότι τον διαβάζουν, ότι κάνει κουβέντα με μεγάλους. Κάθε μέρα όταν γυρίσει από το σχολείο θα με ρωτήσει αν είχε καινούρια σχόλια.

Όταν του γράφει κάποιος καινούριος που δεν τον γνωρίζει, με ρωτάει πάντα ποιός είναι. Και αν έχει μπλογκ αυτός που του άφησε το σχόλιο, το επισκέπτεται. Έτσι είδε τα τελευταία ποστ που είχα κάνει εγώ, το μπλογκ της Σοφίας και της Άσπας. Όταν μάλιστα του είπα να γράψει λίγα λόγια για τον εαυτό του στο πλάι, ώστε να ξέρουν ποιός είναι όταν μπαίνουν, η απάντηση ήταν “α, ναι, το είδα στο μπλογκ της κυρίας Άσπας”.

Είναι τέτοιος ο ενθουσιασμός του, που έχει αφήσει πίσω το παιχνίδι στον υπολογιστή, για να ασχοληθεί με το μπλογκ και το πως λειτουργεί, να γράψει τα ποστ του και να απαντήσει στα σχόλια. Όχι ότι το έχει σταματήσει, αλλά έχει βρει και άλλη ασχολία πλέον στον υπολογιστή του που τον τραβάει.

Πιστεύω θα μάθει πολλά έτσι. Και σιγά σιγά μαθαινει και τυφλό σύστημα. Του έδειξα πως να βάζει τα χέρια του στο πληκτρολόγιο και αργά αλλά σταθερά, μαθαίνει τη θέση των γραμμάτων.

Σήμερα το απόγευμα έχει πέσει αρρωστούλης με πονοκέφαλο και πυρετό. Προβλέπω λίγο δύσκολη νύχτα. Ελπίζω αύριο να είναι καλύτερα και να γράψει και για αυτή την εμπειρία του

Μέρες τώρα τα έχω τελειώσει, αλλά δεν έχω αξιωθεί να γράψω για αυτά.

1. Χιλιάδες νάνοι και ένα τηγάνι - Τέρι Πράτσετ

Πολύ γέλιο :). Η Τίφανι Πρεμούρα που έχει πολλές -βάσιμες- αντιρρήσεις με τα κλασικά παραμύθια, βρίσκεται ξαφνικά σε μια περίεργη κατάσταση, ανάμεσα σε μαγικά πλάσματα και τρομερές περιπέτειες, αφού ανακαλύπτει πως είναι μάγισσα και βλέπει πολλά που οι άλλοι άνθρωποι δεν μπαίνουν στον κόπο να παρατηρήσουν.

Χωρίς να είναι βασικό σημείο του βιβλίου, γέλασα πολύ με την αναφορά στα παραμύθια. Όλα τα παραμύθια έχουν ένα ηθικό δίδαγμα, αλλά ποιό είναι αυτό; Να μην ξεστρατίζεις από το μονοπάτι, να μην ανοίγεις κάποιες πόρτες και να μισείς τις μάγισσες. Και να πιστεύεις πως ένας καλός τρόπος να διαλέγεις σύζυγο είναι από το νούμερο του παπουτσιού του :). Γιατί είναι σωστό τα παιδάκια να τριγυρνάνε ροκανίζοντας τα σπίτια του κόσμου και μετά να παραχώνουν την ιδιοκτήτριά του στο φούρνο; Πως γίνεται ένα αγόρι τόσο ηλίθιο ώστε να πιστεύει πως η αγελάδα του αξίζει το ίδιο με πέντε φασόλια, έχει δικαίωμα να κλέψει έναν γίγαντα και να τον σκοτώσει στο τέλος; κλπ κλπ. Κι άλλες φορές το έχω αναρωτηθεί αυτό. Ας πούμε το παραμύθι με τον ψεύτη βοσκό. Τι ακριβώς μας μαθαίνει; Πως είναι κακό να λέμε ψέματα ή πως είναι χαζό να λέμε πολλές φορές το ίδιο ψέμα;

Για να γυρίσω στο βιβλίο, είναι κλασικός Τέρι Πράτσετ, ένα εύκολο και αστείο ανάγνωσμα. Λαβαίνει χώρα στον δισκόκοσμο, αλλά στην πραγματικότητα μόνο στο τέλος φαίνεται αυτό (όχι ότι έχει σημασία).

2. The reptile room - Lemony Snicket.

Το δεύτερο βιβλίο από τη σειρά “a series of unfortunate events”. Παιδικό - εφηβικό ανάγνωσμα, αλλά καθαρή απόλαυση. Από τα βιβλία που χαίρεσαι να διαβάζεις, λόγω του τρόπου γραφής. Μου αρέσει πολύ αυτή η σειρά, και μου είχε αρέσει και η ταινία, την οποία θεώρησα μια πολύ καλή μεταφορά.

Ο Γιώργος αποφάσισε πως θέλει να έχει δικό του μπλογκ.

Για πολλούς πολλούς λόγους, αυτό μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Είναι πολύ καλός τρόπος να εξοικιωθεί με τον υπολογιστή, με το γράψιμο, με το ίντερνετ…

Έτσι από χτες ο Γιώργος έχει το κατάδικό του μπλογκ, τις απέραντες μπουρδολογίες. Φυσικά όλα είναι δική του έμπνευση, από τον τίτλο, το λογότυπο (την τρομερή ζωγραφιά που θα δείτε πάνω δεξιά), τα ποστ, τα ορθογραφικά λάθη, όλα. Δεν διορθώνουμε τίποτα.

Είμαι πολύ περήφανηηηη!!!! (και χαζομαμά!)

Φυσικά τώρα θέλει και η Ιωάννα δικό της. Οπότε αναμείνατε στο ακουστικό σας για το μπλογκ του νεώτερου μέλους της οικογένειάς μας.

Λίγες είναι οι φορές που χιονίζει στην Καλαμάτα. Όσα χρόνια ζούμε εδώ, δυο φορές μόνο έχω δει χιόνια στο σπίτι μας.

Στον Ταΰγετο χιονίζει βέβαια σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά και πάλι σπάνια βλέπουμε από το παράθυρό μας τα χιόνια και σπάνια επίσης χιονίζει τόσο που μπορείς να ανέβεις πάνω και να χαρείς χιονοπόλεμο.

Φέτος ήταν μια από τις χρονιές που χιόνισε λοιπόν στο βουνό (όχι στο σπίτι μας δυστυχώς ) και μάλιστα με τις τέλειες συνθήκες. Μπόλικο χιόνι το οποίο έμεινε αφράτο για το σαββατοκύριακο και την Κυριακή μια τέλεια μέρα με ήλιο, χωρίς αέρα, σούπερ για βόλτα, χιονάνθρωπο και χιονοπόλεμο. Και μια σακούλα μπορεί να γίνει τέλειο έλκηθρο για χιονοτσουλήθρες!!

Να και η τσουλήθρα: