Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πολύ όμορφες μέρες κάνει και όπως είπε η Ιωάννα “τώρα ήρθε πραγματικά η Άνοιξη”. Ζέστανε ο καιρός, έχει βγάλει ήλιο, είναι ό,τι πρέπει για βολτίτσες.

Αυτό που χάρηκα ιδιαίτερα ήταν που πήραμε και οι 4 τα ποδήλατά μας και πήγαμε βόλτα. Όχι πολύ μακριά, αλλά όμως ήμασταν μαζί. Κάναμε και μάθημα οδικής συμπεριφοράς.

Ας γράψω όμως και για τα 2 βιβλία που έχω διαβάσει αυτό τον καιρό.

Το πρώτο είναι το “Dragon’s fire”. Βιβλίο από την Anne McCaffrey και τον γιό της Todd. Μια ακόμα περιπέτεια στον πλανήτη Περν.

Προφανώς η κυρία McCaffrey βλέπει πως μεγάλωσε και κάποιος πρέπει να αναλάβει την κερδοφόρα επιχείρηση του Περν. Τα βιβλία στην αρχή μας είχαν ενθουσιάσει (δεν έχουν βραβευτεί άδικα), αλλά όσο προχώραγε το πράγμα ήταν όλο και πιο.. pulp. 20 βιβλία πια, τι άλλο να πεις… Δεν ήταν άσχημο, δεν το άφησα στη μέση. Καλό ήταν, αλλά το διαβάζεις σαν Άρλεκιν. Για να περάσει ευχάριστα η ώρα σου και τίποτα άλλο. Δε νομίζω πως θα πάρω άλλο βιβλίο του Περν. Προτιμώ να ξαναδιαβάσω τα πρώτα.

Το δεύτερο βιβλίο είναι φυσικά κλασικό. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τουλάχιστον ακούσει για το “2001 Οδύσσεια του Διαστήματος” από τον μέγα Άρθουρ Κλαρκ.

Όχι μόνο δεν έχω δει την ταινία, αλλά δεν είχα διαβάσει ούτε το βιβλίο. Οπότε έπρεπε να διορθωθεί αυτό :).

Δεν το θεωρούν όλοι αριστουργηματικό άδικα. Το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι πως διαβάζεις κατι που έχει γραφτεί ΠΡΙΝ ο άνθρωπος πατήσει στο φεγγάρι και δεν το συνειδητοποιείς. Δεν είναι “πασέ”, δε σου φαίνεται απλοϊκό ή ξεπερασμένο. Και αυτό είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα. Επίσης μπορείς να διακρίνεις το πόσους συγγραφείς και πόσα βιβλία από αυτά που έχεις ήδη διαβάσει, έχει επηρεάσει το συγκεκριμένο βιβλίο.

Μη έχοντας δει λοιπόν την ταινία, και έχοντας απλώς ακούσει πολλά, είχα την εντύπωση πως ο ΧΑΛ παίζει μεγάλο ρόλο στο βιβλίο. Νόμιζα πως είναι κεντρικό “πρόσωπο”. Φυσικά παίζει το ρόλο του, αλλά όχι τόσο έντονα όσο νόμιζα εγώ.

Χαίρομαι πάρα πολύ που το διάβασα. Τώρα συνεχίζω με λίγο Τέρι Πράτσετ ξανά :).

Αν προσβάλεστε εύκολα ή είστε κατω από 18 ΜΗΝ διαβάσετε παρακάτω….

Άκουσα στο ραδιόφωνο ότι λέει 130.000 νοικοκυριά και πεντακόσιοι δήμοι έχουν γραφτεί για να πάρουν μέρος στην ώρα της γής.

Προς όλα αυτά αυτά τα νοικοκυριά και τους δήμους και τις επιχειρήσεις που θα κλείσουν τα φώτα τους για μία ώρα λοιπόν:

αν έχετε air condition, αν ξοδεύετε αλόγιστα ενέργεια τον υπόλοιπο καιρό, ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΗΤΕ ΡΕ.

Κοιτάξτε τους τελευταίους λογαριασμούς ρεύματός σας. Κοιτάξτε πόσο καταναλώσατε,

και σε πόσο χρονικό διάστημα

Και κάντε την διαίρεση: πχ, 684+224 = 908 , 908/120 = 7,56
Και άμα βγάζετε πάνω από 12 κιλοβατώρες την ημέρα, τότε ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΛΩΤΣΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΓΑΪΔΟΥΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΧΕΣΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΓΕΛΑΔΑ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ

Αν είστε δήμαρχος και κλείσετε τα φώτα τώρα, ενώ τον υπόλοιπο καιρό φωτίζετε τον ουρανό όλη την νύχτα με λάμπες παλιού τύπου που δεν συγκεντρώνουν το φώς μόνο προς τα κάτω , ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΙΑΝΕΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΒΙΑΓΚΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ!

Αν θέλετε να κάνετε κάτι πραγματικά ρε ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ, τότε αφήστε τις γιορτούλες και τις φανφάρες, και προσπαθήστε, ΚΑΘΕ ΩΡΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

Παρεπιπτόντως: οι 7,5 κιλοβατώρες που ξοδεύουμε την ημέρα καλύπτουν σπίτι τετραμελούς οικογένειας ΚΑΙ γραφείο εργασίας 2 ατόμων με καθημερινό μαγείρεμα, πλυντήρια, 2 υπολογιστές ανοιχτούς σχεδόν όλη μέρα.

Σε αυτό εδώ το σπίτι, τα παιδιά έχουν μάθει όταν φεύγουν από το δωμάτιο να κλείνουν τα φώτα που δεν χρειάζονται, να κλείνουν την τηλεόραση χρησιμοποιώντας τον κεντρικό διακόπτη του πολύμπριζου, δεν φωτίζουμε τις αυλές και τους εξωτερικούς χώρους για να δείξουμε ότι έχουμε γιορτή, πήραμε όχι το πιο μεγάλο και όμορφο ψυγείο αλλά αυτό που ξοδεύει τα λιγότερα. Δεν αφήνουμε τους φορτιστές του κινητού στην μπρίζα παραπάνω από όσο χρειάζεται, έχουμε παντού λάμπες χαμηλής κατανάλωσης, χρησιμοποιούμε τον ηλιακό θερμοσίφωνα για ζέσταμα του νερού. Όπου υπάρχουν συσκευές που δουλεύουν σε κατάσταση αναμονής (ανοίγοντας και κλείνοντας με τηλεκοντρόλ) βάλαμε πολύμπριζα με κεντρικό διακόπτη, ώστε να μπορούμε να τις κλείνουμε (και τις κλείνουμε) όταν δεν τις χρησιμοποιούμε. Όλες οι οικιακές συσκευές μας είναι της καλύτερης δυνατής ενεργειακης κλάσης, και δεν αγοράσαμε ξεχωριστό καταψύκτη, όσο βολικό και αν είναι. Δεν βάλαμε aircondition αλλά ανεμιστήρες οροφής (και το ίδιο κάναμε όταν μέναμε σε διαμέρισμα στην Αθήνα, άρα να μην ακούσω ότι είναι πιο δροσερά εδώ). Προσπαθούμε γαμώ το κερατό σας, προσπαθούμε κάθε μέρα και αυτό μου δίνει το δικαίωμα να βρίζω όλους εσάς που δεν προσπαθείτε αλλά θα σβήσετε τα φώτα για μία ώρα.

Άι σιχτίρι παλιο υποκριτές όλοι σας.
Πές τα αταίριαστε

Χτες τα πιτσιρίκια παίρναν ξανά βαθμούς. Ο Γιώργος δηλαδή, γιατί η Ιωάννα στην πρώτη δεν παίρνει ακόμα, απλώς μιλάμε με τη δασκάλα.

Ο Γιώργος είχε και πάλι τρομερό άγχος. Τρεις μέρες ξύπναγε και ήταν η πρώτη του κουβέντα “ωχ! μεθαύριο παίρνουμε βαθμούς!” “ωχ! αύριο παίρνουμε βαθμούς”. Τέλος χτες το πρωί ξύπνησε από τις 6.30, ντύθηκε, στολίστηκε και ήρθε να μας ξυπνήσει.

Κατά τις 12 λοιπόν πήγαμε στο σχολείο. Λίγο πολύ φυσικά ξέραμε τι θα ακούσουμε, αλλά αυτή τη φορά είχε ένα ενδιαφέρον παραπάνω, καθώς ήθελα να δω αν έχει αλλάξει η συμπεριφορά του Γιώργου μέσα στην τάξη μετά τα μαθήματα που κάνει για τη δυσγραφία.

Ακούσαμε καλά λόγια και για τα δυο παιδιά. Για την Ιωάννα η δασκάλα της είπε πως έχει ένα πολύ καθαρό μυαλό, πως στα μαθηματικά εκεί που τα άλλα παιδιά παλεύουν να καταλάβουν τι γίνεται η Ιωάννα όχι μόνο έχει βρει τη λύση, αλλά έχει βρει και διαφορετικούς τρόπους να λυθεί, είναι πανέξυπνη κλπ κλπ. Φυσικά αυτό έχει και την “κακή” πλευρά του, μια που αφαιρείται συχνά (όμως αν τη ρωτήσεις ξέρει πάντα να σου απαντήσει στο τι λέγαν), φαίνεται να βαριέται (γιατί άραγε…) και κάνει μερικά γράμματα και αριθμούς ανάποδα. Δεν είναι κάτι όμως που θα μας ανησυχήσει ακόμα, γινεται μόνο όταν είναι κουρασμένη και δεν θεωρούμε πως είναι πρόβλημα.

Ο Γιώργος έχει κάνει μια εξαιρετική πρόοδο. Στα γραπτά του το είχαμε δει κι εμείς. Για πρώτη φορά βλέπω το τετράδιο του να είναι τακτοποιημένο, τα γράμματά του στρωτά και ευανάγνωστα. Όμως είχα δει και άλλες αλλαγές. Για πρώτη φορά ζήτησε να έρθει συμμαθητής του στο σπίτι να παίξουν. Για πρώτη φορά μου είπε πως προτιμά να παίζει με παρέα παρά μόνος. Προχτές κάθησε και μου έκανε μια ζωγραφιά που με άφησε άφωνη με τη λεπτομέρειά της. Και η δασκάλα μου είπε πως και στην τάξη δείχνει αντίστοιχες αλλαγές. Είναι πλέον κοινωνικός (όχι ΠΙΟ κοινωνικός, αλλά κοινωνικός τελεία), παίζει με όλα τα άλλα παιδιά και ενώ είναι εξαιρετικά ώριμος για την ηλικία του, πλέον μπορείς να δεις και μια παιδικότητα που μέχρι τώρα του έλλειπε. Και βέβαια της έχει κανει τρομερή εντύπωση η μεγάλη δύναμη της θέλησης που έχει επιδείξει ο Γιώργος, που τον έχει κάνει να έχει μια τέτοια πρόοδο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.

Δεν ξέρω τι να πω. Αυτά που άκουσα με χαροποίησαν όσο τίποτα άλλο. Τι τεράστια αλλαγή έχει γίνει από μια επίσκεψη σε ειδικούς (που με κορόιδευαν όταν έλεγα πως θα την κάνω) και φυσικά την βοήθεια της εκπληκτικής διευθύντριας. Ο Γιώργος πράγματι το πήρε απόφαση και μέσα σε ενάμιση μήνα είναι σχεδόν άλλο παιδάκι. Και το ότι πήρε όλα Α αυτή τη φορά (μια που η προσπάθειά του επιβραβεύτηκε στη γλώσσα), τον έκανε να λάμπει ολόκληρος και να χοροπηδάει.

• Ι: Θα κάνουμε διαγωνισμό Σταλιτσέων.

(Η νέα μόδα στα κοριτσάκια των μικρών -λέμε τώρα- ηλικιών, είναι οι Σταλίτσες. Η Ιωάννα βρήκε ένα παιχνίδι στα μέτρα της, πετιτ, όπως της αρέσουν όλα. Τις παίρνει παντού και τώρα θα κάνουν και διαγωνισμό με μια φίλη της, ποιά έχει τις πιο όμορφες)

————–

• Ι: Μπαμπά, εάν είχα τρία μάτια, θα ήμουν Τρίκλωπας.

————–

Η Ιωάννα έχει το ένα της ματάκι κόκκινο και μισόκλειστο. Το βλέπει ο Κωνσταντίνος και της λέει πως έχει επιπεφυκίτιδα και θα πάνε στο γιατρό.

• Μαμά, έχω επικε.., εκιπε.., πεπικε.., ε θα πάμε στο γιατρό και θα μου μάθει τι έχω!

————–

Ακούμε το τραγούδι της Πρωτοψάλτη για την Ουρανία. Στο ρεφρέν λέει “κι ένα μαύρο φανταράκι μέσα στη φωτιά”. Οπότε ο Γιώργος λέει:

• Ό,τι χρώμα και να είχε το φανταράκι, μέσα στη φωτιά μαύρο θα ήταν.

————–

Και μια ατάκα μπόνους: η μικρή Τζένη, ετών 4, όταν ρωτήθηκε τι θα γίνει όταν μεγαλώσει:

• Θα γίνω σταχτοπούτα, γιατρός, μαμά, δασκάλα, τίγρης, ωραία κοιμωμένη…

Αύριο έχει γενέθλια ο Κωνσταντίνος. Αφού το σκέφτηκα και το έψαξα πολύ, αποφάσισα να κάνω μια όμορφη τουρτίτσα με γλάσσο από marshmallows.

Δούλεψα δυο μέρες, αλλά το αποτέλεσμα μου άρεσε τρομερά.

Τη βλέπει λοιπόν ο Κωνσταντίνος και η πρώτη αντίδρασή του ήταν: “όμορφη είναι, αλλά είναι κάπως κοριτσίστικη.”  Μου ήρθε ο πρώτος ταμπλάς.

Σήμερα την δείχνω τελειωμένη και στα παιδιά (που είχαν ακούσει τη συζήτηση).

• -Ε, μαμά, ωραία είναι, αλλά είναι κοριτσίστικη. (μου λέει ο γιόκας μου)
• -Έλα βρε Γιώργο κι εσύ, άκουσες τον μπαμπά σου και ξαφνικά είναι κοριτσίστικη!
• -Καλά, στα γενέθλιά σου τότε θα σου φτιάξω μια τούρτα φωτόσπαθο (!!!)

Με τσάκισε λέμε…. Με έκανε να έρθω και να ζητήσω συγγνώμη από τον Κωνσταντίνο για την τούρτα που του έφτιαξα!

(Βέβαια η μικρή μου με υπερασπίστηκε.

-Δεν είναι κοριτσίστικη Γιώργο! Δεν είναι κοριτσίστικες οι καρδούλες! Δηλαδή το τραπεζομάντηλό μας είναι κοριτσίστικο;;;; (που έχει καρδούλες)

Πάλι καλά, που ακούω και καμιά καλή κουβέντα εδώ μέσα!)

Για όποιον ενδιαφέρεται για το εσωτερικό της τούρτας:

Είναι μια τούρτα με 4 πάτους παντεσπάνι (το παντεσπάνι της Τράγας δε το αλλάζω με τίποτα). Ανάμεσα στο πρώτο και το τελευταίο έχει την κρέμα γκανάς από τη Σοκολατίνα. Στο μεσαίο έχει μια κρέμα απλή (βασικά πήρα λάθος κρέμα από το σούπερ μάρκετ και μου βγήκε κάπως νερουλή, αλλά το προσπερνάμε). Την κάλυψα με σαντιγύ και από πάνω έχω βάλει το μαγικό γλάσσο της Βίκυς, στο οποίο έχω ρίξει κακάο και έγινε σοκολατένιο. Με το ίδιο γλάσσο (κράτησα λίγο πριν το κάνω σοκολάτα και έριξα ροζ χρώμα) έκανα και τις καρδούλες.

…Και έτσι, ψάχνοντας παλιές φωτογραφίες, έπεσα πάνω σε ένα πρωτάθλημα ταβλιού, οργανωμένο στην ταράτσα μπαλκόνι μιας σοφίτας που νοίκιαζα 36.000 δραχμές τον μήνα (105.6 ευρώ). Όχι, δεν ήταν τόσο πιο φτηνά το 1995, αλλά η σοφίτα δεν είχε θέρμανση, ήταν παράνομη (η ιδιοκτήτρια δεν δήλωνε τίποτα), και ήταν ένα δωμάτιο, με το κρεβάτι και το κουζινάκι, και ένα μπανάκι.
Στην ταράτσα αυτή λοιπόν, είχα οργανώσεί ένα πρωτάθλημα ταβλιού, και φίλοι και φίλοι φίλων είχαν φέρει τα τάβλια τους και τα ποτά τους και τα ταπεράκια τους (όσοι είχαν από τις μαμάδες), και είχαμε περάσει ένα πρωινό Κυριακής (από τις 12:00 μέχρι τις 18:00 δηλαδή) μέγκλα. Και δεν θυμάμαι ποιός νίκησε.
Αλλά από τους ανθρώπους που ήταν εκεί, δύο είναι στην καρδιά μου και μιλάμε όσο συχνά μπορούμε.
Και σε μία φωτογραφία κάθονται μαζί…. Και τί όμορφα που είναι και τα δυό τους.

Εβίτα μου, Μιχάλη μου, τα φιλιά μου….

(μην τους βλέπετε έτσι εκεί, τώρα είναι πολύ σοβαροί επαγγελματίες και οι δύο, και δεν μασάνε τίποτα, αλλά μην νομίζετε, τέτοια καλόπαιδα είναι στην πραγματικότητα)