Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τις μέρες που έλειπα ο Γιώργος έκανε μια σημαντική “ανακάλυψη”.

Πήγε ξαφνικά στον Κωνσταντίνο και του είπε:

-Μπαμπά, το βρήκα! Εάν πολλαπλασιάσεις έναν αριθμό με το μισό, είναι ίδιο με το να τον διαιρέσεις δια δύο.

Μετά από ερώτηση, μας αποκαλύφθηκε ο τρόπος σκέψης που τον έφερε σε αυτό το συμπέρασμα:

-Είχαμε πει για το  ποιός αριθμός είναι η τετραγωνική ρίζα του 1. Το σκεφτόμουν αυτό και πως 1 x 1 κάνει πάλι 1 και σκέφτηκα μετά πόσο θα κάνει 1/2  x  1/2.  Εφόσον είναι και τα δύο κλάσματα δε γινόταν να είναι παραπάνω από ένα και το σκέφτηκα και βρήκα πως κάνει 1/4. Μετά το δοκίμασα και με άλλους αριθμούς και είδα πως αν πολλαπλασιάσεις κάποιον αριθμό με το μισό είναι ίδιο σαν να το έχεις διαιρέσει δια δύο.

Εγώ για να πω τη μαύρη αλήθεια μου δε μπορώ να καταλάβω πως έφτασε σε αυτά τα συμπεράσματα τόσο εύκολα.  Πως γίνεται να κατάλαβε πως εάν πολλαπλασιάσεις δυο κλάσματα δεν γίνεται να έχεις αποτέλεσμα μεγαλύτερο της μονάδας και πως το μισό επί μισό κάνει ένα τέταρτο. Όμως για αυτόν ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Τι να πει κανείς…

Έφτασε και η τελευταία μέρα μας. Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς, ώστε να μη χάσουμε ούτε λεπτό. Είναι εκπληκτικό πως τρεις άνθρωποι που στην ουσία έχουμε συναντηθεί μόνο μια φορά για μερικές ώρες, και απλώς μιλάμε κάθε μέρα μέσω του υπολογιστή, ταιριάξαμε τόσο καλά, διασκεδάζουμε και γελάμε χωρίς να παρεξηγούμαστε με τίποτα.

Φάγαμε το πρωινό μας και μετά κάναμε άλλη μια βόλτα στα μαγαζιά. Έχει πολύ ωραία μαγαζιά γενικώς, με εξαιρετικά καλές τιμές και φοβερές προσφορές, οπότε το εκμεταλλευτήκαμε. Επίσης βρήκα παρέα για να αγοράσω κι εγώ ρούχα. Γενικώς είμαι δύσκολη στα ψώνια, γιατί δε μου αρέσει να μπαίνω σε πολλά μαγαζιά, να δοκιμάζω κλπ. Εδώ οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Με καλή παρέα, μπήκαμε σε ένα μαγαζί με πολλά τέλεια ρούχα, μου φέρνανε ό,τι θέλανε και δοκίμαζα (και μάλιστα ρούχα που δε θα είχα κοιτάξει εγώ) κι έτσι βρήκα πολύ όμορφα πράγματα και γλύτωσε ο Κωνσταντίνος την αντίστοιχη διαδικασία

Γεμάτες τσάντες λοιπόν, γυρίσαμε σπίτι για να μαζέψουμε τις βαλίτσες μας. Φυσικά χρειάστηκε να τα ξαναβάλουμε όλα μέσα από την αρχή, να τα ζουλήξουμε, να εκμεταλλευτούμε κάθε μικρή εσοχή και να κάτσουμε και πάνω στη βαλίτσα μετά για να κλείσει! Και πάλι καλά δηλαδή

Ξαναφάγαμε, αποχαιρετήσαμε τους υπόλοιπους και μαζί με τη Γιωργία πήγαμε βόλτα στη Λάρνακα και τις Φοινικούδες.

Μας έπιασε ένα ψιλόβροχο και φοβηθήκαμε πως δε θα καταφέρουμε να κάνουμε τη βόλτα μας, όμως σταμάτησε κι έτσι περπατήσαμε στην όμορφη παραλία. Η Λάρνακα είναι πιο όμορφη από τη Λευκωσία, πιο ήρεμη και παραδοσιακή κι έχει και όμορφη αμμουδιά.

Δοκιμάσαμε στο δρόμο και σουσούκο που είναι ένα γλύκισμα από μούστο και ξηρούς καρπούς. Καλό, αλλά δε μας ενθουσίασε. Είχε όμως τεράστια ποικιλία από αποξηραμένα φρούτα (είδα ακτινίδια, λάιμ και διάφορα άλλα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ) και πήρα μια σακουλίτσα.

Μετά πήγαμε σε μια ταβέρνα εκεί. Είχε περιορισμένο μενού, αλλά όλα παραδοσιακά και πεντανόστιμα πιάτα. Και είναι και πρώτη φορά που βλέπω σε κατάλογο καταστήματος να έχει γιαούρτι! Δοκιμάσαμε πληγούρι (πουργούρι) που σε συνδιασμό με το γιαούρτι ήταν αρκετά καλό, κλέφτικο (ένα κομμάτι αρνί ψητό, έξτρα μαλακό) και φρέσκο χαλούμι στη σχάρα. Το φρέσκο χαλούμι είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πουλάνε συνήθως στα σούπερ μάρκετ και πάρα πολύ νόστιμο.

Fan Facts:

• Στην Κύπρο τρώνε κατά τις 1 για μεσημέρι και μετά κατά τις 6-7 για βραδινό, το οποίο μου φάνηκε αρκετά παράξενο για μεσογειακή χώρα.
• Όταν λένε σαλάτα εννοούν ένα μείγμα από λάχανο, μαρούλι, αγγούρι και ντομάτα.
• Kάνουν πολύ καμάκι. Ήταν καθημερινό φαινόμενο το να μας κοιτάνε -με τρόπο-, να μας μιλάνε κλπ. Τρεις όμορφες κοπέλες θα μου πεις κυκλοφορούσαν μόνες… (ψωνάρες)
• Στον πενταδάχτυλο έχει σημαία της Τουρκίας, η οποία φωτίζεται το βράδυ.
• Έχουν όλες νύχια τεραστίων διαστάσεων και σχεδόν φωσφοριζέ.
• Όταν μιλάνε μεταξύ τους δεν καταλαβαίνεις ΤΙΠΟΤΑ!

Τέλος ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Πήγαμε στο αεροδρόμιο το οποίο είναι όπως ήταν παλιά το δικό μας, αλλά στο πιο μικρό του, δώσαμε βαλίτσες, φιληθήκαμε άπειρες φορές και υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε σύντομα (από κοντά, γιατί από το msn θα τα λέμε έτσι κι αλλιώς καθημερινά).
Περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ, απίστευτα, καταπληκτικά και τα κορίτσια μου λείπουν ήδη.

Τα γράφω αυτά μέσα στο λεωφορείο που πάει προς Καλαμάτα και ανυπομονώ να δω τον Κωνσταντίνο και τα παιδιά, να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω, ανυπομονώ να δω τις φάτσες των παιδιών όταν τους δώσω αυτά που τους πήρα και να μιλήσω με τον Κωνσταντίνο για τα όσα έζησα. Όμως σκέφτομαι κιόλας πως τέτοια ώρα θα είναι η Βάσω στο δρόμο προς Μεσολόγγι και η Γιωργία σπίτι να τρώει την τάρτα σοκολάτας μόνη…

Μετά το εξωφρενικό ξενύχτι της χτεσινής ημέρας, ξυπνήσαμε μετά τις 10.30.

Με χαλαρούς ρυθμούς φάγαμε το πρωινό μας και το μεσημέρι πήγαμε ξανά στη Λαϊκή γειτονιά για να κάνουμε ψώνια για φίλους και συγγενείς. Ξεσηκώσαμε τα μαγαζιά και πήραμε για όλους ένα κάτι τις.

Επίσης δοκιμάσαμε διάφορες Κυπριακές λιχουδιές. Φάγαμε κούπες με κιμά και κούπες με μανιτάρια (αυτές δεν τρωγόντουσαν παρότι μου αρέσουν τα μανιτάρια). Οι κούπες είναι ζύμη γεμιστή με κιμά, σε σχήμα λουκάνικου. Νόστιμες, αλλά βαριές. Δοκιμάσαμε μπουρέκια της σάτζιης. Είναι τυροπιτάκια με μπόλικο δυόσμο που όμως είναι ψητά πάνω στη σάτζιη (ένα ειδικό μεταλλικό σκεύος). Έξτρα νόστιμες!

Μετά δοκιμάσαμε δάχτυλα, τα οποία είναι στο σχήμα σαν μακρουλή καραμέλα και είναι ζύμη από δίπλες γεμιστή με ξηρούς καρπούς και σιροπιασμένη. Και τα δάχτυλα μας άρεσαν πολύ!

Στη συνέχεια γυρίσαμε πίσω και αφού χαλαρώσαμε λιγάκι και χαρήκαμε τα ψώνια μας, κατεβήκαμε κάτω που ο Γιώργος και οι γονείς της Γεωργίας είχαν βάλει ψητό στις σούβλες (μια μίξη από αρνί, χοιρινό και κοτόπουλο), σεφταλιές, χαλούμι και κυπριακή πίτα. Πάλι νηστικοί μείναμε

Αφού ντερλικώσαμε καλά καλά, μετά ανεβήκαμε ξανά επάνω και μετά από συμβούλιο αποφασίσαμε αντί για σοκολατόπιτα να φτιάξουμε μια τάρτα σοκολάτας. Τραβήξαμε φυσικά και ένα σούπερ βιντεάκι και μετά δοκιμάσαμε Κουμανταρία (σαν γλυκό κρασί - μια γεύση σαν το νάμα) και σιρόπι τριαντάφυλλο (πως κάνουμε τη βυσινάδα; απλώς με άρωμα τριαντάφυλλου). Και βέβαια φάγαμε και την τάρτα.

Μετά ΔΕΝ είδαμε το “τέρατα και εξωγήινοι”, ΔΕΝ παίξαμε σχοινάκι, ΔΕΝ παίξαμε ταμπού, αλλά εντελώς ψόφιες αράξαμε στον καναπέ, κοιτάξαμε λίγο το σάιτ, κουτσομπολέψαμε με την Ελένη και τη Ναυσικά μέσω msn και πήγαμε για ύπνο κατά τις 2.30.

Ξύπνησα λοιπόν κατά τις 8.30.  Γιώργος και Γιωργία είχαν τη γιορτή τους και το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπάει όλη την ημέρα.

Κάναμε το πρωινό μας και ξεκινήσαμε να φτιάξουμε ένα κέικ/τούρτα με την καινούρια φόρμα που αγοράσαμε χτες. Είναι πολύ εύκολο με εντυπωσιακό αποτέλεσμα και είχαμε φαγωθεί όλες να δούμε πως γίνεται και τι θα βγει. Μπορώ να πω πως όταν το κόψαμε μείναμε κι εμείς άφωνες με το πόσο ωραίο φαίνεται.

Η τούρτα είναι sacher torte με σαντιγύ.

Μετά κάναμε μια βόλτα στη λαϊκή γειτονιά της Λευκωσίας. Βασικά έτσι λένε την παλιά πόλη. Η Λευκωσία είναι μια πόλη, αλλά ακόμα και στο κέντρο της δε βλέπεις πολυκατοικίες πάνω από 5 ορόφους (και πολλούς λέω). Έχει την κίνησή της βέβαια. Δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε ή πως είναι κάτι ιδιαίτερα όμορφο. Η παλιά πόλη όμως που είναι χτισμένη μέσα σε έναν κύκλο από τείχη είναι άλλο πράγμα. Σα να περπατάς ας πούμε στο Μοναστηράκι.

Είδαμε όλα τα τουριστικά μαγαζιά με τα Κυπριακά προϊόντα, τα κεντήματα, τα ασημικά, τους σουτζούκους (ένα γλυκό από μούστο και ξηρούς καρπούς), τα μπαχαρικά κλπ. Πολύ όμορφα όλα και όχι στις τσεκουρεμένες τιμές που βλέπεις σε τουριστικά μέρη σε εμάς.

Με το περπάτημα φτάσαμε και στην περιοχή από την οποία ξεκινάν τα κατεχώμενα. Η διάβαση είναι πλέον ανοιχτή. Απλώς δείχνεις το διαβατήριό σου, γράφεις το όνομά σου και περνάς. Έτσι δώσαμε πράγματι το διαβατήριό μας και περάσαμε πρώτα από την ουδέτερη ζώνη και μετά από μερικά μέτρα στην άλλη πλευρά. Με το που περνάς η περιοχή είναι ΓΕΜΑΤΗ μαγαζιά που πουλάνε ρούχα και τσάντες σε “μάρκες”. Μπορεί να είναι μαϊμού, αλλά όμως είναι σε καλή ποιότητα (καμία σχέση με όσα βλέπουμε στους δρόμους ας πούμε) και βέβαια σε ασυναγώνιστη τιμή. Από οικονομικής άποψης είμαι απόλυτα σίγουρη πως αυτό το “άνοιγμα” της διάβασης ήταν εξαιρετικά συμφέρον.

Κάποιοι κύπριοι έχουν μεγάλο πρόβλημα βέβαια με το να περνάς στην άλλη πλευρά. Το θεωρούν μεγάλη προδοσία μια που για να πας στα δικά σου εδάφη πρέπει να δείξεις διαβατήριο και φυσικά αφήνεις χρήματα στους Τούρκους.

Είχαμε πει πως θα γυρνούσαμε μετά στα μαγαζιά, αλλά η ώρα ήταν 4 και εμείς είχαμε ξεπατωθεί. Οπότε θα το αφήσουμε για σήμερα. Γυρίσαμε σπίτι, κάτσαμε λιγάκι και μετά ασχοληθήκαμε και πάλι με τη μαγειρική μας.

Φτιάξαμε καταπληκτικές “γαρίδες 5 αστέρων” (θα ακολουθήσει βίντεο). Εάν σας αρέσουν οι γαρίδες και η κρέμα γάλακτος, να τη δοκιμάσετε οπωσδήποτε.

Η Βάσω την καταβρήκε με τα μικρά, τραγούδησαν, χόρεψαν και της έβαλαν και παιχνίδι στο xbox να παίξει κιθάρα. Είναι πια περιττό να λέω το πόσο γελάμε, γιατί γελάμε διαρκώς και όλη την ώρα, πολύ! Ο μικρός γιός της Γιωργίας είναι όλα τα λεφτά. Ήσυχος ήσυχος και μετά ξεκινάει το τραγούδι και τα δίνει όλα!

Αφού μαζεύτηκαν όλοι, ξεκινήσαμε μια ακόμα δόση από κεκάκια και ζαχαρόπαστα, για να τα στολίσουμε που πρέπει σήμερα να πάνε προς δοκιμή από μελλοντική πελάτισσα. Το θέμα είναι βατραχάκια και εμείς μείναμε να παίζουμε και να μιλάμε μέχρι τις 4 τα ξημερώματα!

Όποιος ενδιαφέρεται για αυτά τα υπέροχα κεκάκια, για βάφτιση ή για γάμο, ας επισκεφθεί το site της Γιωργίας! Και από γεύση και από εμφάνιση σκίζουν. Να φανταστείτε πως έτυχε να τα δει και δοκιμάσει πολύ γνωστός ζαχαροπλάστης της Κύπρου (κάτι σαν τον δικό μας Παρλιάρο) και είπε πως είναι καλλιτέχνης και πως 35 χρόνια στη δουλειά δεν έχει ξαναδεί τόσο ωραία cupcakes (και η Γιωργία -κι εμείς μαζί μια που τη βοηθήσαμε λιγάκι- ψήλωσε καμιά 20αριά πόντους!)

Ο Κωνσταντίνος και τα παιδιά είχαν ήδη φύγει από το απόγευμα της Τρίτης για να επιστρέψουν στην Καλαμάτα. Η ώρα εκείνη που τους είδα να φεύγουν με το αυτοκίνητο ήταν λίγο δύσκολη, δεν είναι κάτι που γίνεται συχνά. Για την ακρίβεια ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που τους αποχωρίστηκα όλους έτσι. Από τη μια ήξερα πως πάω ταξιδάκι και χοροπήδαγα και από την άλλη, σφιγγόταν η καρδιά μου.

Μετά από λιγότερες από 4 ώρες ύπνου, στις 3 και μισή τα ξημερώματα, ξύπνησα να ετοιμαστώ για να πάμε στο αεροδρόμιο. Πέρασε η Βάσω με το Θωμά και με πήραν μετά από ένα τεταρτάκι. Έτσι ξεκίνησε η πρώτη μέρα του ταξιδιού!

Ενθουσιασμένες φτάσαμε στο αεροδρόμιο, δώσαμε βαλίτσες, πήραμε καφεδάκι και ξεκίνησε ο μαραθώνιος του κουτσομπολιού και του φαγοποτιού (ο οποίος κάνει μικρά διαλείμματα για τον ύπνο, αλλά θα κρατήσει φαντάζομαι τέσσερις μέρες)  :).

Η πτήση ήταν τέλεια παρά το μικρό κούνημα λόγω βροχής στην αρχή. Είδαμε την ανατολή του ήλιου, ροζ αστραπόβροντα, θάλασσες από σύννεφα και βέβαια την Κύπρο από ψηλά. Η Βάσω δεν είχε ξαναμπεί στο αεροπλάνο και κάποιες μου είχαν προτείνει να της δώσω κάνα λεξοτανίλ να είμαι ήρεμη κι εγώ :P. Μάλλον όμως οι γύρω μας θα έπρεπε να το έχουν πάρει, καθώς η Βάσω ήταν ενθουσιασμένη, νόμιζε πως ήταν στο αλλού φαν παρκ και μόνο που δεν ούρλιαζε από τη χαρά της Και φυσικά δε σταματήσαμε να μιλάμε ούτε δευτερόλεπτο.

Στο αεροδρόμιο μας περίμενε η Γιωργία και από εκεί και πέρα τα κουτσομπολιά, τα γέλια, το φαΐ και η καλοπέραση εκατονταπλασιάστικαν!

Για την Κύπρο δεν μπορώ ακόμα να σας πω πολλά. Είδα από μακριά τα δυο βουνά της, είδα τη μούτζα στον Πενταδάχτυλο, είδα την τούρκικη σημαία στο βουνό (κάποια στιγμή θα βάλω και φωτογραφίες - όταν αξιωθώ να τραβήξω κάτι άλλο εκτός από φαγητά ). Είναι μια χώρα με λοφάκια, τα σπίτι είναι γενικώς πολύ πιο χαμηλά, στα σούπερ μάρκετ έχει πολλά άγνωστα και θαυμαστά πράγματα και κάνει ζέστη. Και το πιο αποπροσανατολιστικό είναι πως οδηγούν ανάποδα (από εμάς). Αυτές είναι οι πρώτες μου εντυπώσεις.

Εκτός λοιπόν από ένα σούπερ μάρκετ και ένα κατάστημα που επισκεφθήκαμε με είδη ζαχαροπλαστικής (στο οποίο θα μπορούσα να ζήσω μέσα κανονικά), την υπόλοιπη μέρα την περάσαμε κάνοντας κατασκευές (και μιλώντας, γελώντας, τρώγοντας φυσικά).

Φτιάξαμε καμιά πενηνταριά cupcakes για να πάρει ο άντρας της ο Γιώργος στη δουλειά για κέρασμα σήμερα,

φτιάξαμε ζαχαρόπαστα, παίξαμε με τη ζαχαρόπαστα (ούτε παιδάκια νηπιαγωγείου με πλαστελίνη να ήμασταν), στολίσαμε τα cupcakes

και προσπαθήσαμε να τραβήξουμε βίντεο την παρασκευή της. Με τόσο γέλιο φυσικά το βίντεο βγήκε κάτι σαν αυτά που έχουν στο τέλος των ταινιών με όλες τις κωμικές σκηνές. Και όσο ήμασταν στην κουζίνα είχαμε video call με την Ελένη από τη Σάμο. Μας έβλεπε και γέλαγε και αυτή. Το τραπέζι ήταν γεμάτο με κουπ πατ, πλάστες, χρώματα, δοκιμάσαμε ΟΛΑ τα εργαλεία που φέραμε εμείς μαζί μας για δώρο και φυσικά περάσαμε τέλεια!

Όπως είπα τρώγαμε διαρκώς. Από παραδοσιακά κυπριακά δοκίμασα φλαούνα και σεφταλιές. Η φλαούνες έχουν τη μυρωδιά των κρητικών καλτσουνιών, με τυρί και μπόλικο δυόσμο. Τα κυπριακά σουβλάκια με σεφταλιές είναι απλώς ΘΕΙΚΑ. Απορώ πως και δεν έχει γίνει αυτό στην Ελλάδα. Μια κυπριακή πίτα με δυο σεφταλιές και ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χοιρινό σουβλάκι (ήταν σουβλάκι μιξ αυτό που παραγγείλαμε), χωρίς τζατζίκι ή σως, αλλά με ένα σωρό λαχανικά. Δεν περιγράφεται. Απλά τέλειο.

Ήμασταν πτώματα, αλλά μείναμε μέχρι τις 2 ξύπνιες, μιλώντας με τη Ναυσικά μέσω msn, κάνοντας τρελή πλάκα μαζί της και μεταξύ μας, δοκιμάζοντας ένα πρόγραμμα που έχει το λαπτοπ για την κάμερά του που σε δείχνει με αστράκια, καρδούλες, παραμορφωμένο κλπ. Με λίγα λόγια σαν κορίτσια σε πενταήμερη. Η κοιλιά μου πόνεσε από τα πολλά γέλια και στο τέλος πέσαμε ξερές για ύπνο (στο ίδιο δωμάτιο φυσικά).

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν “είμαι στην Κύπρο!”. Είδα τη Βάσω από τη μια, την αφάνα της Γιωργίας από την άλλη και χαρούμενη κατέβηκα να γράψω αυτό το ποστ πριν ξυπνήσουν και ξεκινήσει άλλη μια υπέροχη μέρα!

Μετά το πασχαλινό φαγοπότι, γυρίσαμε χτες στην Αθήνα.

Σήμερα το πρωί πήγαμε να δούμε την έκθεση Bodies στο Γκάζι. Ήθελα πολύ να τη δω, αν και φοβόμουν πως θα είναι κάπως ανατριχιαστική και ίσως και αηδιαστική. Επίσης φοβόμουν μη τα παιδιά αποκτήσουν εφιάλτες μετά από την επίσκεψή μας αυτή. Όταν ήμουν μικρή μας είχαν πάει οι δικοί μου στα Γιάννενα στο μουσείο κέρινων ομοιομάτων και μπορώ να πω πως οι σκηνές με τους αποκεφαλισμένους και τα αίματα στις σκάλες, καθώς και ο Σκυλόσοφος, ήταν κάτι που στοίχιωνε τα όνειρά μου για πολύ καιρό!

Όμως δεν ήταν καθόλου έτσι. Παρότι ξέρεις πως τα εκθέματα είναι κανονικοί άνθρωποι, πως αυτό που κοιτάς ήταν κάποτε ένας ζωντανός άντρας ή γυναίκα, νομίζω το προσπερνάς με ευκολία. Φαίνονται εξαιρετικά ξένα και ψεύτικα όλα. Σαν πλαστικά αγάλματα. Σαν αυτά τα αγάλματα που έχουν για να μαθαίνουν τα παιδιά ανατομία στο δημοτικό, αλλά με εξαιρετική λεπτομέρεια. Άσε που κάμποσα από αυτά τα εκθέματα θα μπορούσες να τα δεις να ποζάρουν για εξωγήινοι σε κακή ταινία επιστημονικής φαντασίας! Ειδικά αυτό με τον εγκέφαλο και τα νεύρα!

Οπότε έχοντας μια απόσταση, τα παρατηρείς όλα με μεγάλο ενδιαφέρον. Πήραμε και την ακουστική ξενάγηση και τα πιτσιρίκια πάλευαν για το ποιό θα την κρατάει. Τους τα έλεγε όλα με πολύ ξεκάθαρα και απλά λόγια και τους άρεσε πολύ.

Βγήκαν ενθουσιασμένα, μάθαμε όλοι πολλά και περάσαμε 2 ώρες εκεί μέσα χωρίς να το καταλάβουμε. Είναι εξωφρενικά περίπλοκο πράγμα ο οργανισμός μας.

Ο Γιώργος δήλωσε πως όταν πεθάνει θέλει να πάει στα Bodies. Μετά από αυτό ήρθε η συζήτηση για το πως οι ανήλικοι δεν μπορούν σύμφωνα με το νόμο να παίρνουν αποφάσεις ούτε καν για αυτά που τους αφορούν.

Η έκθεση πάντως κατά την άποψή μας αξίζει και είναι σίγουρα εκπαιδευτική. Και αν καπνίζετε, θα αποκτήσετε ένα ακόμα κίνητρο για να το κόψετε!

Είμαστε στην Αθήνα εκτάκτως για τις μέρες αυτές, ο Κωνσταντίνος είναι ταξίδι κι εγώ έχω γενικώς δουλίτσα.

Κάτι λοιπόν που έχω δουλειά, κάτι που είναι ευκαιρία να δούμε τη γιαγιά που μας λείπει, κάτι που η φιλενάδα μου έχει προβλήματα εδώ, κάτι που βαριέμαι λιγάκι, έχουμε ψιλοκλειστεί στο σπίτι. Τα παιδιά έχουν λαλήσει ελαφρώς και εισβάλλουν στο δωμάτιο που κάθομαι και δουλεύω, έχοντας στα χέρια τους ένα σωρό κολιέ και σκουλαρίκια και βραχιόλια.

“Θα σε κάνουμε βασίλισσα” ήταν η δήλωση. Και πράγματι με φορτώσαν με ένα σωρό “κοσμήματα”. Στα αυτιά μου μπορεί και να είχα από 2 ζευγάρια σκουλαρίκια στην κάθε τρύπα! Τι βραχιόλια, τι κολιέ, τι σκουλαρίκια, στο κεφάλι, στο λαιμό, στα αυτιά, στα χέρια… Το γεγονός πως δε βρήκαν δαχτυλίδα δεν τα πτόησε. Μου φορέσαν ΚΑΙ εκεί σκουλαρίκια. Έτσι λοιπόν έγινε η βασίλισσα Στέλλα.

Και μετά ήρθε η Ιωάννα μεταμφιεσμένη και αυτή. Μου δήλωσε πως είναι η κόρη ινδιάνου ηγούμενου (!!!!).