Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Νομίζω το γνωστό μισοάδειο ή μισογεμάτο ποτήρι που δείχνει εάν είσαι απαισιόδοξος ή αισιόδοξος, το γνωρίζετε.

Ακούστε την εκδοχή της Ιωάννας όμως.

Ι: Έχουμε δυο αντιηλιακά. Είναι και τα δύο μισοάδεια όμως, άρα είναι σαν να έχουμε ένα.
Κ: Μισοάδεια ή μισογεμάτα;
Ι: Μισοάδεια!
Κ: Ποιό είναι πιο γεμάτο, το μισοάδειο ή το μισογεμάτο;
Ι: Και τα δύο την ίδια ποσότητα έχουν.

Εκεί αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε γιατί επέλεξε το μισοάδειο αντί του μισογεμάτου, εφόσον έχουν την ίδια ποσότητα. Μου ήταν αδύνατο να πιστέψω πως γίνεται για τον γνωστό λόγο, μια που η Ιωάννα κάθε άλλο παρά απαισιόδοξη είναι :). Η απάντηση με δικαίωσε νομίζω:

Ι: Είναι μισοάδεια γιατί τώρα τα αδειάζουμε, δεν τα γεμίζουμε.
Σ: Δηλαδή ένα ποτήρι την ώρα που το γεμίζουμε με γάλα, όταν φτάνει στη μέση είναι..
Ι: Μισογεμάτο.
Σ: Και όταν πίνεις το γάλα και το φτάσεις στη μέση, είναι..
Ι: Μισοάδειο.

Απόλυτα λογικό, έτσι;;

Καθόμαστε και τρώμε η ευρύτερη οικογένεια (και ο Πέτρος μαζί δηλαδή ).

Κάποια στιγμή ο Πέτρος μας αναφέρει το site που είχε βρει για την θρησκεία των Jedi. Ο Γιώργος ρωτάει σε τι πιστεύουν δηλαδή αυτοί.

-Δεν θυμάμαι ακριβώς βρε Γιώργο, αλλά πιστεύουν στη δύναμη του μυαλού.

Η Ιωάννα παίρνει ένα πολύ σοβαρό ύφος, γουρλώνει και λίγο το μάτι όπως κάνει κάθε φορά που θέλει να πει κάτι σημαντικό και με πολύ σοβαρότητα μας ανακοινώνει:

-Εγώ πάντως πιστεύω στη δύναμη του δικού μου μυαλού.

Εγώ κοντεύω να πνιγώ, κρύβομαι για να μην με δει που έχω δακρύσει από τα γέλια και σχεδόν δεν μπορώ να ακούσω τα υπόλοιπα:

-Ναι, μια φορά, είχα πάρει δυο μολύβια. Έβγαλα τη γόμα από πίσω από το ένα μολύβι και την κάρφωσα στη μύτη του. Μετά έβαλα τα δυο μολύβια αντικρυστά και ΧΩΡΙΣ να ακουμπήσει ΚΑΘΟΛΟΥ το ένα μολύβι το άλλο… έπεσε η γόμα! Με τη δύναμη του μυαλού μου!
-Δηλαδή;
-Ε, σκεφτόμουνα να πέσει και έπεσε! (κι εγώ μαζί, από την καρέκλα μου από τα πολλά γέλια).

Ο Γιώργος φυσικά, ως η γνωστή φωνή της λογικής, προσπάθησε να την προσγειώσει:

-Δεν την είχες στερεώσει καλά Ιωάννα μου.

Δε νομίζω πως η Ιωάννα του έδωσε καμία σημασία

Η Ιωάννα πάντως και πριν από καιρό μας είχε πει ξανά για την καταπληκτική δύναμη του μυαλού της. Τότε την είχε βοηθήσει να κερδίζει στο mastermind.

Προσπαθούμε να μάθουμε στην Ιωάννα τον πληθυντικό ευγενείας.
Μπαμπάς: Ιωάννα μου, πες ότι μπαίνεις στην τάξη σου και είναι η κυρία σου εκεί. Τι της λές? (ελπίζοντας στο “Γειά σας κυρία”)
Ιωάννα: “Καλημέρα”
Μπαμπάς: Εντάξει, και άμα θες να ζητήσεις κάτι? Τι λές?
Ιωάννα: “Μπορώ να πάω στην τουαλέτα?”
Γιώργος: Άμα την συναντήσεις στο δρόμο?
Ιωάννα: “Γειάαααα”
(εδώ αρχίσαμε να γελάμε)

Μαμά: Άμα θες να ζητήσεις κάτι από την κυρία στο κυλικείο τι λές? (ελπίζοντας στο “μου δίνετε παρακαλώ”)
Ιωάννα: “Θα ήθελα ένα κουλούρι”
(εδώ τα παρατήσαμε).

Αλλά τι απορώ. Εδώ ο παππούς της, έχει καταφέρει να κάνει κάτι παρόμοιο για 38 χρόνια: Δεν ήξερε πως να φωνάζει την πεθερά του.
“Κυρία Στέλλα”?
“Πεθερά”?
“Μάνα”?
“Στέλλα”?

Και αποφάσισε να μην την φωνάζει τίποτα. Έχει καταφέρει εδώ και 38 χρόνια, (ενώ μένουν στο ίδιο κτίριο, και βλέπονται και μιλάνε κάθε μέρα με πολύ καλές σχέσεις) να μην την φωνάξει ποτέ! Πάντα υπάρχει ένας άλλος τρόπος να συννενοηθείς.

Έτσι και η Ιωάννα. Θα είναι ευγενική χωρίς να χρησιμποιεί πληθυντικό ευγενείας!.

Βιβλίο του Arthur Clarke.

Ένα βιβλίο του 1954 που καταφέρνει κάτι που λίγα βιβλία καταφέρνουν. Να είναι πρωτότυπο.

Η έλευση των εξωγήινων όπως δεν την έχω ξαναδεί ή ξαναδιαβάσει.

Μπορώ να πω διάφορα για αυτό το βιβλίο αλλά και για τον Clarke. Διαβάζεις το βιβλίο και βλέπεις να αναφέρονται επιτεύγματα της τεχνολογίας  που τώρα είναι καθημερινότητα αλλά τότε ήταν επιστημονική φαντασία. Οκ, έχει πέσει έξω σε μερικά, έχει προβλέψει λάθος τον αντίκτυπο άλλων στην κοινωνία μας, αλλά δεν παύει να είναι εντυπωσιακό. Όπως και η συνειδητοποίηση του πόσο έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, που εμείς θεωρούμε δεδομένα πια, μέσα σε τόσα λίγα χρόνια.

Η πρόβλεψη της μελλοντικής τεχνολογίας είναι το ένα σκέλος. Το άλλο είναι η υπόθεση και το που σε οδηγεί το βιβλίο. Δε θέλω να χαλάσω την έκπληξη για κανέναν, και δεν λέω τίποτα. Λέω μόνο πως αξίζει να το διαβάσετε. Είναι κάτι διαφορετικό, ακόμα και να σας φανεί δύσκολο ή περίεργο.

Ο ξαδελφός μου ο Παναγιώτης αγόρασε ένα ωραίο μηχανάκι. Και κυκλοφορεί χωρίς κράνος.
Γιατί στην παρέα του, και στην πόλη του, και στην ηλικία του, κανένας δεν φοράει κράνος.
Και προσπαθώ να τον πείσω ότι η μαγκιά είναι να ΦΟΡΑΕΙ το κράνος.
Ο Παναγιώτης είναι φανατικός του facebook. Ίσως αν το ακούσει από πολλούς εδω μέσα να το καταλάβει καλύτερα από ότι αν το ακούει μόνο από εμένα.

Έτσι, έφτιαξα μία ομάδα στο facebook (edit: Σύνδεσμος Σβήστηκε ). Σκοπός μου (και η κρυφή μου ελπίδα): αν ακούσει να του το λένε οι φίλοι του, ή αν δει ότι ΠΟΛΥΣ κόσμος του λέει το ίδιο πράγμα ίσως το πάρει απόφαση.

Ακόμα δεν ξέρει τίποτα για το group, (και επειδή φαίνεται το όνοματεπώνυμό μου εκεί, αν πέσει πάνω του θα το καταλάβει).

Κάντε ότι μπορείτε για να βοηθήσετε. Για αρχή γίνετε μέλη και προωθήστε το όσο περισσότερο μπορείτε. Τρομάξτε τον αν θέλετε. Αρκεί να αρχίσει να κυκλοφορεί με κράνος

(και να μην ξεχνάμε το καταπληκτικό point of view του αρκούδου):

Σας ευχαριστώ,
Κωνσταντίνος

Update: Μετά από παράκληση του Παναγιώτη έσβησα το group (αφού πήγε και έβαλε το ονομά του ο χαζός, και το έδειξε στους φίλους του, άρχισαν να τον δουλεύουν). Δεν έχει φορέσει ακόμα κράνος.

Να κεράσουμε για την γιορτή του Κωνσταντίνου, τάρτα σοκολάτας.

Είναι το αγαπημένο γλυκό του Κωνσταντίνου, αλλά και του Γιώργου.

και αν αναρωτιέσται πως είναι από μέσα, δείτε:

Αν πάλι προτιμάτε κάτι όχι σοκολατένιο και ελαφρώς πιο δροσερό, αλλά πεντανόστιμο, προτείνω την εξής ιδέα που είχα: banoffee, αλλά αντί για μπανάνες, μια στρώση στάλπη μπανάνας. Ούτε εγώ δεν περίμενα τέτοια επιτυχία!

Ελπίζω να σας γλύκανα για τα καλά! Χρόνια πολλά Κωνσταντίνε μου!

Τι μπρίζες και μπάνια και μαχαίρια…

Το πιο επικίνδυνο πράγμα μέσα στο σπίτι είναι… το σελοτέιπ! Ναι, ναι μη γελάτε και απορείτε. Σας το λέω, το πιο επικίνδυνο είναι.

Και εξηγούμαι: πέρισυ γύρω τέτοια εποχή,  ο Γιώργος πήγε να πετάξει λίγο σελοτέιπ στα σκουπίδια από το κρεββάτι του, έγειρε παραπάνω, έπεσε, ήμασταν στο νοσοκομείο μια εβδομάδα.

Προχτές πήγα να φέρω τον Κωνσταντίνο από το ΚΤΕΛ. Τα άφησα για 5 λεπτά μόνα τους. Όταν γύρισα άκουσα την Ιωάννα να κλαίει γοερά και τον Γιώργο να φωνάζει: “μαμά, μαμά, η Ιωάννα έκοψε το χέρι της!!”.  Η καημενούλα ήθελε να φτιάξει ένα δωράκι στον μπαμπά της, πήρε το σελοτέιπ που ήταν στην ειδική θήκη, πήγε να το κόψει και μαζί με το σελοτέιπ έκοψε και το χέρι της στα δοντάκια. Εντάξει δεν ήταν κάτι σοβαρό, αλλά έτρεξε μπόλικο αίμα (ήθελε σφουγγάρισμα) και φυσικά είχε τρομοκρατηθεί.

Γι’ αυτό πλέον όταν τους λέω να προσέχουν, λέω “και μακριά από σελοτέιπ”.  Έτσι, να είμαστε σίγουροι.