Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πήραμε τα παιδιά μας από την κατασκήνωση το πρωί, τα βάλαμε για απολύμανση , ετοιμάσαμε το αυτοκίνητο με ποδήλατα, μαγιό και λοιπά σύνεργα και φεύγουμε!

Πριν σας αφήσουμε λοιπόν μερικά πραγματάκια που ήθελα να πω:

1. Τα παιδιά πέρασαν υπέροχα στην κατασκήνωση. Καλύτερα και από πέρισυ. Μου ζήτησαν του χρόνου να κανονίσουμε να μείνουν και τις 2 περιόδους.  Ο Γιώργος μάλιστα μου είπε “μαμά, 2 εβδομάδες ζούσα σε ένα παραμύθι” !!!

Τα “κακά”: χρειάστηκαν γύρω στα 3 χέρια πλύσιμο και γύρισαν και τα δύο ελαφρώς αγριμάκια, πιο έτοιμα δηλαδή για καυγά από συνήθως και η Ιωάννα κυρίως να χρησιμοποιεί πολύ τη λέξη “χαζό” όταν μαλώνει τον Γιώργο.

Τα καλά: είναι πιο πρόθυμα να κάνουν δουλειές. Να στρώσουν τραπέζι και να βοηθήσουν γενικά. Γύρισαν με ένα σωρό κατασκευές, όμορφες αναμνήσεις, φίλους, εμπειρίες.

2. Η φίλη μας Σοφία έχει κάνει διάφορα ποστ όσον αφορά τις μέρες που περάσαμε μαζί.  Δείτε:

• The magic lies scattered
• On my mind on my mind on my mind on my mind
• Camina con el viento

και βέβαια το τρομερό δωράκι/αφιέρωμα που μας έκανε στην επετειό μας:

• Ξεχείλισα από όσα έχω μοιραστεί

3. Με την Σοφία κάναμε ένα πολύ όμορφο ταξιδάκι στο Ναύπλιο. Έκανε βέβαια τρομερή ζέστη και δεν τριγυρίσαμε όσο θέλαμε, αλλά όλο και κάτι είδαμε, κάναμε επίσκεψη στον Μελόκηπο και τον καινούριο Καραμελόκηπο (που είμαστε φίλοι με τα παιδιά και σας προτείνουμε το μαγαζί), φάγαμε, κάναμε το μπάνιο μας. Τέλεια όπως πάντα.

Καλές διακοπές σε όλους λοιπόν και τα ξαναλέμε (ίσως και στο ενδιάμεσο )

(θέλω να κάνω ένα ακόμα ποστ για τις μέρες που πέρασαν, αλλά θα περιμένει λίγο ).

Για δεύτερη χρονιά τα παιδιά πήγαν κατασκήνωση. Το περίμεναν γεμάτα χαρά και καθώς φαίνεται περνάνε και πάλι υπέροχα, μια που ήδη συζητάνε για το τι θα κάνουν του χρόνου που θα ξαναπάνε.

Και γιατί να μην περνάνε υπέροχα δηλαδή. Βρίσκονται μέσα στο δάσος, σε ένα τεράστιο χώρο στον οποίο μπορούν να τρέχουν, να παίζουν και να εξερευνούν όλη μέρα, χωρίς γονείς. Έχουν κάτι ομαδάρχισσες τις οποίες φτάνουν σε σημείο να κλαίνε από τα νεύρα τους (τα αγοράκια δηλαδή που είναι και πιο ζωηρά) ενώ αυτά ξεσαλώνουν.  Και βέβαια, ως γονείς, πρέπει να ξεχάσουμε για 15 μέρες τους κανόνες καθαριότητας και προσωπικής υγιεινής . Τα πιτσιρίκια ίσα που θυμούνται να αλλάζουν ρούχα, να πλένουν δόντια (ή οποιοδήποτε μέρος του σώματος εδώ που τα λέμε), να μην τρώνε τα φαγητά που τους έχουν πέσει κάτω και άλλα τέτοια βασικά (και καθόλου απαραίτητα σύμφωνα με τα παιδιά ).

Να μην παρεξηγηθώ: θεωρώ πως η κατασκήνωση τους κάνει πολύ καλό. Υπάρχει πειθαρχία και τάξη, τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τους εαυτούς τους και το χώρο τους, να στρώνουν τραπέζια, να καθαρίζουν το σπιτάκι τους. Μαθαίνουν να λειτουργούν σαν ομάδα, διασκεδάζουν κάνοντας θεατρικές παραστάσεις η μια κοινότητα για να ψυχαγωγήσει τις υπόλοιπες, κάνουν κατασκευές με πράγματα που μαζεύουν από το δάσος. Είναι μέσα στη φύση όλη μέρα. Πιστεύω πως είναι πραγματικά τέλεια εκεί πάνω. Απλώς πρέπει εσύ, ο γονιός, να πάρεις απόφαση πως τα παιδιά θα ζήσουν για λίγο μέσα στο χώμα., παρά τις συνεχείς υπενθυμίσεις και συμβουλές που δίνεις. Απλώς θα τους κάνεις ένα καλό μπάνιο μόλις έρθουν, θα βάλεις 3-4 πλυντήρια τα ρούχα τους και τέλος .

Κάτι άλλο που θα πρέπει να λάβεις υπ’ όψιν σου όμως είναι και το ότι μένουν όλη μέρα με πολλά παιδιά διαφόρων ηλικιών, με αποτέλεσμα να “ενημερώνονται” για πολλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι οι σχέσεις αγοριών - κοριτσιών. Φέτος τα παιδιά έμαθαν τη φράση “τα φτιάξαμε”.

Η κουβέντα άρχισε ως εξής (με την Ιωάννα φυσικά, γιατί ο Γιώργος ακόμα επιμένει πως δεν τον ενδιαφέρει το θέμα):

• - Ιωάννα, αυτός δεν είναι ο Π. ;
• -Ναι
• - Τον αγαπάς και φέτος; (πέρισυ δήλωνε πολύ ερωτευμένη μαζί του)
• - Όχι, δεν είναι καλό παιδί. Με κοροϊδεύει συνέχεια και εμένα και τους άλλους.
• -Μάλιστα. Αυτή εκεί η κοπέλα είναι αδερφή του ή δεν έχουν σχέση;
• - Όχι, δεν έχουν σχέση, απλώς τα έχουν φτιάξει. Ο Π. τα έχει φτιάξει με πολλές κοπέλες φέτος.
• - Με πολλές ταυτοχρόνως ή τη μια μετά την άλλη;
• - Όχι, ταυτοχρόνως. Αλλά δεν ξέρει η μια για την άλλη.
• - Καλά, αυτές δεν το ξέρουν, αλλά εσύ το ξέρεις; Πως γίνεται αυτό;
• - Εγώ τους βλέπω! Αλλά δε λέω τίποτα, γιατί αν το μάθουν….
• - Και Ιωάννα δε μου λες, όταν λες “τα έχουν φτιάξει” τι εννοείς; Τι κάνουν δηλαδή;
• - Ε, να.. πολύ παρέεεαααα…
• - Και κάνα φιλάκι;
• - Ναι, πολλά φιλάκια!

Εγώ διασκεδάζω πολύ και αποφασίζω να “ρίξω άδεια” μπας και μάθω τίποτα ακόμα.

• - Εσύ λοιπόν με ποιόν τα έχεις φτιάξει;
• - Κάπως με τον Μ.

Τα έπιασα τα γεμάτα λοιπόν και προσπαθώ να μη δείξω πως κοντεύω να δακρύσω από τα γέλια.

• - Και που σε φιλάει ο Μ; Στο μάγουλο;
• - Δε τα έχουμε φτιάξει κανονικά… Δε με έχει φιλήσει ακόμα…

Οχου, τι έχουμε να τραβήξουμεεεεεεε. Το καλό είναι πως ακόμα τα λέει .

Ο Γιώργος από την άλλη μας είπε την φοβερή ατάκα που με αποτελείωσε:

• -Μια κοινοτάρχισσα είναι γειτόνισσά μας. Μένει πάνω από το νεκροπωλείο!

Δεν είχε ακούσει καλά την κοπέλα, η οποία φυσικά του είχε πει “κρεοπωλείο”. Δεν έπεσε και πολύ έξω όμως .

Πέρα από αυτά και στην κατασκήνωση μας είπαν πως ο Γιώργος έχει αλλάξει πολύ από πέρισυ, πως είναι άλλο παιδάκι, έχει φίλους και παρέες. Και μέσα σε μια εβδομάδα έχει διαβάσει 4 περιοδικά “Ερευνητές” και 4 κόμιξ.  Και πάλι μένει μέσα στο σπιτάκι του και ζωγραφίζει για κάμποση ώρα, αλλά καμία σχέση με πέρισυ, κάτι που μας χαροποιεί πολύ. Και για μια ακόμα φορά, μείναμε έκπληκτοι με μια ζωγραφιά του (και το πως έχει αλλάξει εντελώς ο τρόπος που ζωγραφίζει, τα χρώματα που χρησιμοποιεί κλπ):

Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να βρεθούν ανάμεσα σε αγγλόφωνους καλεσμένους από την Τετάρτη μέχρι την Κυριακή (μετά πήγαν κατασκήνωση).

Ο Γιώργος προσπαθούσε, με αρκετή επιτυχία για τις γνώσεις του στα αγγλικά, να συννενοηθεί.  Το γεγονός πως μόνο ένας ήταν πραγματικά άγγλος δημιουργούσε ένα μικρό προβληματάκι, μια που έπρεπε να καταλάβει αγγλικά με αυστριακή προφορά, με μεξικάνικη προφορά, με δανέζικη προφορά κλπ. Όμως δεν παρατούσε τις προσπάθειες και ό,τι μπορούσε έλεγε.

Η Ιωάννα αποφάσισε πως θα τους κάνει μαθήματα ελληνικών. Δοκίμασε στην αρχή λέγοντάς τους “ναι - yes, όχι - no, σκύλος - dog”. Όμως αυτό δεν γινόταν να συνεχιστεί για πολύ, μια που οι λέξεις που γνωρίζει στα αγγλικά, της τελείωσαν πολύ γρήγορα . Έτσι βρήκε άλλο τρόπο. Τους έδειχνε ένα αντικείμενο και τους έλεγε την ελληνική λέξη. Τους έβαζε να την επαναλάβουν μέχρι να την πουν σωστά και μετά από μερικές ώρες τους έβαζε τεστ, να της πουν όλες τις λέξεις που τους είχε μάθει. Είχε τρομερή πλάκα!

Το άλλο που άρεσε πολύ στην Ιωάννα είναι πως βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον καλλιτέχνη που έχει μέσα της. Της έφεραν καινούριες μπογιές και μπλοκ, αλλά το καλύτερο είναι πως είχε ένα εντελώς διαφορετικό “καμβά” να δουλέψει! Τον γύψο του Ερνέστο! Οπότε στρώθηκε στη δουλειά:

photo by Sophia

Και όταν τέλειωσε με αυτό, αποφάσισε να επεκταθεί και στα χέρια που δεν είχαν γύψο, όπως της Γιωργίας:

Εκτός από την εκμάθηση ελληνικών, η Ιωάννα είχε αναλάβει και άλλο ρόλο: μόλις έβλεπε τον Ερνέστο να έχει βγάλει τον επίδεσμο που συγκρατούσε τον γύψο γύρω από το λαιμό του, έτρεχε αμέσως να του τον ξαναβάλει . Στο τέλος ο Ερνέστο αποφάνθηκε: she is bossy! Σώωωωπα καλέ!!!

Εντάξει είπαμε… πάρτυ ήταν και οι 10 μέρες που είχαμε εδώ κόσμο.

Πρέπει να πω όμως δυο λόγια για το πάρτυ το οποίο έγινε και η αφορμή να βρεθούμε όλοι μαζί.

Είχαμε κανονίσει λοιπόν να γίνει σε μαγαζί δίπλα στη θάλασσα. Όποιος ήθελε πήγαινε για βουτιά στη θάλασσα, όποιος ήθελε έμπαινε στην πισίνα και φυσικά όποιος ήθελε έκανε και τα δύο!

Photo by Sophia

Είχαμε κλείσει μια σειρά τραπέζια ακριβώς δίπλα στην πισίνα. Ως ποτά προσφέραμε κανάτες από 3 διαφορετικά κοκτέιλ (μαργαρίτα και ντακίρι φράουλα και πεπόνι - όλα τα χρώματα στο τραπέζι μας) και για μεζεδάκι είχαμε κάτι νόστιμες ποικιλίες.

Photo by Giorgia

Φυσικά ο καλύτερος τρόπος να απολαύσει κανείς το ποτό του ήταν… μέσα στην πισίνα!

Photo by Sophia

Το μαγαζί ήταν παραδεισένιο, ειδικά την ώρα που έδυε ο ήλιος. Είχαμε μαζευτεί 32 άτομα.

Κάναμε τα μπάνια μας λοιπόν, φάγαμε, ήπιαμε, μιλήσαμε και γελάσαμε και φυσικά κόψαμε και την τούρτα.

Photo by Giorgia

Το ότι είχε τεράστια επιτυχία το βασίζω σε δυο αδιαμφησβήτητα γεγονότα:

1. Δεν άφησε ΚΑΝΕΙΣ ούτε ψίχουλο!

2. Ο Ερνέστο που δεν τρώει σοκολάτα και δεν έχει φάει ποτέ στη ζωή του κέικ σοκολάτας, κυριολεκτικά έγλυψε το πιατο!!!! Αυτό το θεωρώ ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία!

Photo by Giorgia

Οκ δεν ήταν wild party, δε χορέψαμε ούτε κάναμε φοβερές τρέλες. Όμως περάσαμε φίνα και ωραία ένα σούπερ απόγευμα ανάμεσα σε πάρα πολλούς φίλους. Και δεν ζητάω τίποτα παραπάνω!

Ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ τους φίλους μας που ήρθαν από κοντά και από μακριά για να γιορτάσουν μαζί μας αυτά τα υπέροχα 10 χρόνια γάμου, κάνοντας αυτή την επέτειο μια από τις καλύτερες που έχουμε περάσει!

Το καλό/περίεργο/πρωτοφανές/εκπληκτικό με αυτή την παρέα ήταν πως ΟΛΟΙ διάβαζαν (και μάλιστα σχεδόν όλοι διάβαζαν επιστημονική φαντασία) και -σχεδόν- ΟΛΟΙ έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια rpg, στρατηγικής κλπ.

Η βιβλιοθήκη μας εκτιμήθηκε και ήταν αρκετοί αυτοί που δεν είχαν φέρει βιβλία γιατί ήξεραν πως εδώ θα έβρισκαν να διαβάσουν :). Επίσης πολλά από τα παιχνίδια που είχαμε είχαν την ευκαιρία να ξεσκονιστούν και να χρησιμοποιηθούν! Παίξαμε munchkin (ευχαριστούμε Τιμ και Ναντίν), παίξαμε Grass, Γκιλοτίνα, ένα σούπερ παιχνίδι με πυραμίδες και παίχτηκαν επίσης παρτίδες Στρατέγκο και κάμποσο τάβλι :).

Photo by Sophia

Όσο για το διάβασμα… Ήταν απόλυτα φυσικό να έχουμε τα βιβλία μας παντού και πάντα. Στο σπίτι, στην εκδρομή, στην παραλία, πριν - κατά τη διάρκεια - και μετά το φαγητό, ανοίγαμε όλοι τα βιβλία μας και διαβάζαμε. Πρώτη φορά ήμουν ανάμεσα σε τόσους βιβλιόφιλους, πρώτη φορά που είχα ανθρώπους που όχι μόνο ήξεραν τους συγγραφείς και τα βιβλία που έχω κάτω, αλλά τα είχαν διαβάσει, είχαν άποψη και είχαν προτάσεις για άλλα που θα μου αρέσουν!

Με λίγα λόγια, έτσι για λίγες μέρες, αισθάνθηκα ως φισιολογικός άνθρωπος .

Πριν το φαγητό

Κατά τη διάρκεια

Στην παραλία (η δεύτερη φωτογραφία από τον Ερνέστο)

Στο βουνό

Χάθηκα αυτές τις μέρες, αλλά για καλό :).

Πέρασα τις καλύτερες 10 μέρες της ζωής μου νομίζω. Θα προσπαθήσω να γράψω κάποια πράγματα, αλλά σίγουρα δεν θα μπορέσω να αποδώσω το πόσο ωραία ήταν, πόσο όμορφα πέρασα, πόσο γέλασα, πόσο διασκέδασα, πόσο ευχαριστήθηκα.

Από την προηγούμενη Τετάρτη είχε αρχίσει να έρχεται κόσμος. Ο λόγος ήταν η επέτειος των 10 χρόνων γάμου μας. Είχαμε πει πως θα κάναμε ένα μεγάλο πάρτυ, καλώντας όλους τους φίλους μας. Το πάρτυ που δεν κάναμε στο γάμο, στον οποίο έπρεπε να γλεντήσουμε με τους καλεσμένους που έπρεπε να έχουμε.

Εδώ και μήνες λοιπόν είχαμε πει σε φίλους από το εξωτερικό ώστε να κανονίσουν εισητήρια, αλλά και στους φίλους μας από την Αθήνα και άλλα μέρη της Ελλάδας. Είχαμε πει σε όλους ότι μπορούν να μείνουν σπίτι μας, αρκεί να μη τους πειράζει να κοιμηθούν όλοι μαζί σε ένα χώρο στρωματσάδα.

Μια που κανέναν δεν τον πείραζε, κατέφτασε η Χάριετ από την Αυστρία, ο Ζάιμον από την Αγγλία (και οι δύο μένουν Ολλανδία όμως τώρα), ο Τιμ με τη Ναντίν από την Ολλανδία, ο Ερνέστο από το Μεξικό, ο Νις από την Δανία και η Σάρα από την Αμερική.

Από την Αθήνα, για διάφορους λόγους ο καθένας, δεν κατάφερε να έρθει κανείς. Ο Κωνσταντίνος βλέποντας τη στεναχώρια μου που θα καταλήγαμε να κάνουμε πάρτυ μόνο με δικούς του φίλους και συγγενείς, έβαλε όλη την πειθώ του και κατάφερε να μου κάνει τη μεγαλύτερη έκπληξη που θα μπορούσε: την Παρασκευή το βράδυ εμφανίστηκε μπροστά μου η Γεωργία από την Κύπρο και το Σάββατο η Ναυσικά από το Αίγιο (να έχουμε και κάποιον από την Ελλάδα βρε παιδί μου!).

Προσθέστε σε αυτούς τη Σοφία και κάμποσους φίλους από Καλαμάτα και λίγους συγγενείς του Κωνσταντίνου και έχετε έτοιμη τη συνταγή για σίγουρη καλοπέραση.

Το Σάββατο είχαν έρθει όλοι και κάναμε το πάρτυ. Εκείνη την ημέρα κοιμήθηκαν 14 άτομα μέσα στο σπίτι μας :).

Όμως το καλό ήταν πως δεν έγινε το πάρτυ και τελείωσε. Μέχρι και χτες είχαμε κόσμο εδώ, πήγαμε εκδρομές, φάγαμε καλά, διαβάσαμε τα βιβλία μας, παίξαμε παιχνίδια, κάναμε μπάνια και γενικώς περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ.

Θα ακολουθήσει μια σειρά από ποστ γιατί φυσικά δεν μπορώ να τα πω όλα εδώ. Όμως όλοι είπαν πως τέτοιες εκδηλώσεις πρέπει να τις κάνουμε πιο συχνά, γιατί περάσαμε τις καλύτερες διακοπές της ζωής μας.

Photo by Sophia

Ήταν Σάββατο 10 Ιουλίου 1999.

Κάναμε έναν από τους πιο χύμα γάμους! Μέχρι τις 12 το μεσημέρι ήμουν ακόμα στο σπίτι που μέναμε με τον Κωνσταντίνο στη Νέα Σμύρνη. Αφού ήρθαν οι γονείς του και απόρησαν τι έκανα ακόμα εκεί. Εγώ φυσικά στην κοσμάρα μου, σιγά μη βιαζόμουν κιόλας! Άλλωστε τόσες ώρες είχα μπροστά μου, τι στο καλό θα έκανα;;;

Πήγα σπίτι λοιπόν, μπανιαρίστικα, έφτιαξα νύχια, χτένισα μαλί (μου το χτένισε η Βάσω, φίλη κομμώτρια). Μαζέψαμε λαμπάδες και λοιπά σύνεργα και ξεκινήσαμε για την εκκλησία. Στο δρόμο (πάλι καλά σχετικά νωρίς) θυμηθήκαμε πως είχαμε ξεχάσει τα στέφανα :). Γύρισε η αδερφή μου να τα πάρει. Ο γάμος γινόταν νωρίς, στις 7 η ώρα, γιατί θέλαμε να είναι μέρα και τον κάναμε σε ένα μικρό εκκλησάκι στο Λαγονήσι. Τόσο χαζοί ήμασταν, γιατί φυσικά μέρα θα ήταν μέχρι τις 9 και έκανε τρελή ζέστη και φυσικά για να φτάσει κανείς στο Λαγονήσι έπρεπε να ξεκινήσει από τις 6. Οπότε όλοι έφτασαν μούσκεμα στον ιδρώτα και μας σιχτίριζαν μάλλον για την επιλογή μας που αντί να είναι να κάνουν το μπάνιο τους, πέρασαν μια ώρα στο αυτοκίνητο για να στηθούν στην εκκλησία :). Ευτυχώς όμως είχε πολλά πεύκα εκεί και ήταν ωραία και σχετικά δροσερά (ο γάμος έγινε έξω από την εκκλησία, γιατί μέσα δε χώραγε σχεδόν ούτε ο παπάς τόσο μικρή που ήταν).

Ο Κωνσταντίνος μου είχε βάλει δύο όρους: α) να μην αργήσω, β) να μην τον πατήσω. Για την ακρίβεια μου είπε “αν με πατήσεις, θα σε πατήσω κι εγώ.  Ξέρω πως ό,τι λέει θα το κάνει κιόλας και με το πέδιλο δε ρίσκαρα να με ξενυχιάσει με το 46 νούμερο παπούτσι.

Έτσι άργησα μόνο 10 λεπτάκια (αν θυμάμαι καλά. Λες να μην άργησα καθόλου;;;;). Το νοικιασμένο ντεσεβό κάμπριο που με πήγε (τα τελευταία μέτρα μόνο γιατί αλλιώς θα είχα λιώσει μες τη ζέστη) στην εκκλησία, είχε χαλασμένη κόρνα, οπότε έφτασα χωρίς φανφάρες. Α, και χωρίς στέφανα :).  Ανέβηκα, έγιναν οι χαιρετούρες, φίλησε ο Κωνσταντίνος το χέρι του μπαμπά μου για να με πάρει, ξέχασε να μου δώσει την ανθοδέσμη και την κράταγε αυτός… Μιλάμε για πολύ χυμαδιό όχι αστεία! Και μετά έπρεπε να περιμένουμε την αδερφή μου που είχε γυρίσει για τα στέφανα!  Μέχρι και τις λαμπάδες ξεχάσαμε να ανάψουμε! Όταν τις ανάψαμε αυτές επέμεναν να σβήνουν γιατί φυσικά ήμασταν έξω και φύσαγε. Η πεθερά μου και ο πατέρας μου φυσικά όλο μαύρους οιωνούς βλέπαν μπροστά τους (ψιτ,  10 χρόνια πέρασαν, ακόμα εδώ είμαστε ).

Όλα πήγαν καλά όμως, ο γάμος τελείωσε, κάναμε και τις απαραίτητες χειραψίες (μα τι βαρετό πράγμα αυτό). Μετά οι άλλοι ξεκίνησαν για το κέντρο. Εμάς μας είπαν να μην πάμε αμέσως, οπότε, μετά από μερικές φωτογραφίες που τραβήξαμε, πήγαμε μια βόλτα για… καφέ! Με το νυφικό κανονικά σταματήσαμε και παραγγείλαμε καφεδάκι και είδαμε το ηλιοβασίλεμα. Τέλεια ήταν. Μόνο που μετά είχε τόση κίνηση στο δρόμο που αργήσαμε καμιά ώρα να πάμε στο κέντρο και είχαν αρχίσει όλοι να μας σιχτιρίζουν για μια ακόμα φορά :).

Στο κέντρο το μόνο που έχω να πω είναι πως δεν πήγαινε φαγητό με τίποτα κάτω και πέρναγα από όλα τα τραπέζια να πιούμε στην υγειά μας. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο… έγινα φέσι τόσο που χόρεψα μέχρι και ζεϊμπέκικο! Δεν το θυμάμαι καν, αλλά δυστυχώς υπάρχουν φωτογραφίες :). Έτσι πήγα κοιμησμένη στο σπίτι και η πρώτη νύχτα του γάμου έλειξε κάπως άδοξα χαχααχαααα.

Λίγα ακόμα αποδεικτικά στοιχεία του γιατί ο γάμος μας ήταν χύμα:

1. Ο τύπος που τράβαγε βίντεο δεν μας ήξερε. Ρώτησε ποιός είναι ο γαμπρός, του έδειξαν τον Κωνσταντίνο και άρχισε να τραβάει βίντεο (όσο με περίμεναν). Όταν όμως είδε πως ο τύπος αυτός με τις τιράντες έπαιζε κουτσό με τα παραγαμπράκια, αποφάσισε πως έχει κάνει λάθος και έσβησε ό,τι είχε τραβήξει μέχρι τότε!

2. Τα στέφανα ήταν από στάχυα. Δε θέλαμε ασημένια και τέτοιες τυπικούρες. Όταν όμως τα στάχυα μπλέχτηκαν στα μαλλιά μου και με ξεμάλιασαν για να τα βγάλουν κατάλαβα γιατί τα ασημένια έχουν την πρακτική τους πλευρά

3. Όταν φεύγαμε από την εκκλησία, μάζεψαν τα διάφορα που είχαμε πάει, ποτήρια, δίσκο κλπ. Μόνο που εμείς δεν είχαμε πάει δίσκο! Το είχαμε ξεχάσει και αυτό. Οπότε φύγαμε και κερδισμένοι με συν έναν ασημένιο δίσκο (ε καλά, για αυτό θα πάμε στην κόλαση;;; Τόσα έχουμε κάνει ).

Πάρτε λοιπόν ένα κομμάτι από την τούρτα που έφτιαξα για να γιορτάσουμε τα 10 χρόνια αυτού του υπέροχου γάμου!