Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

3 βιβλία:

1 + 2:  Cliff McNish Silver City,  Silver World

Το δεύτερο και τρίτο μέρος της τριλογίας The Silver Sequence. Το πρώτο μέρος το είχα διαβάσει το 2007 (αν και είμαι σίγουρη πως το ξαναδιάβασα πρόσφατα, όμως δεν το βρήκα γραμμένο στο μπλογκ πουθενά. Τέλος πάντων). Έτσι ήρθε η σειρά, έστω και αργά, των δυο επόμενων βιβλίων.

Η γνώμη μου δεν άλλαξε. Η ιστορία των παιδιών συνεχίζεται, μαθαίνεις τι τα περιμένει, γιατί άλλαξαν και αν θα καταφέρουν να εκπληρώσουν το πεπρωμένο τους. Το διάβασα μονοκοπανιά, χωρίς να καταλάβω πως έφευγαν οι σελίδες.

Σαφώς και το προτείνω.

3. Jacqueline Carey - Santa Olivia

Χωρίς να έχει κάτι ιδιαίτερο να πει, χωρίς να είναι πολύ πρωτότυπο, χωρίς να σε βάζει σε σκέψεις, είναι όμως ένα πολύ ωραίο ανάγνωσμα, που σε τραβάει να το διαβάσεις όλο. Και αυτό το ρούφηξα και ξαγρύπνησα το βράδυ για να το τελειώσω. Μας το άφησε η φίλη μας η Σάρα όταν είχε έρθει τον Ιούλιο για το πάρτυ μας.

Σε ένα ζοφερό μέλλον μια κοινότητα μένει αποκλεισμένη από τον κόσμο καθώς γίνεται μέρος στρατιωτικής βάσης και ο έξω κόσμος δεν ξέρει καν πως έχουν μείνει πολίτες εκεί. Ο κόσμος μαθαίνει και ζει έτσι και η μόνη διασκέδαση που έχει μείνει είναι το μποξ που παίζουν οι πολίτες με τους στρατιωτικούς. Αυτό είναι και η τελευταία τους ελπίδα, καθώς όποιος πολίτης νικήσει θα πάρει εισητήριο για τον έξω κόσμο. Παρακολουθούμε λοιπόν τη ζωή μιας κοπέλας που μένει εκεί και των παιδιών της, το ένα εκ των οποίων είναι ιδιαίτερο και χαρισματικό, όπως ήταν και ο -γενετικά μεταλλαγμενος- πατέρας της.

Μέσω του μπλογκ μιλάμε εδώ και πολύ καιρό. Από τον Μάιο του 2007.

Αφού δεν καταφέραμε εμείς να πάμε στην Αυστραλία τόσο καιρό, μας επισκέφθηκε αυτός. Ο Θανάσης λοιπόν ήρθε για (δυστυχώς μόνο) 2 μερούλες και κάθησε μαζί μας.

Χάρηκα πάρα πολύ που τον γνωρίσαμε από κοντά. Δυστυχώς ήταν καθημερινές και ψιλοδουλεύαμε και δεν κάναμε όσα θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει, αλλά νομίζω όμως πως έγινε μια καλή αρχή.

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η αντίδραση του σκυλιού μας. Όχι μόνο δεν του γαύγισε καθόλου, αλλά πήγε κατευθείαν πάνω του για χάδια. Και τα παιδιά μου το ίδιο έκαναν, μόνο που για αυτά είναι συνηθισμένο να “βουτάνε” τους φίλους μας και να μην τους αφήνουν σε ησυχία . Η Κίκα όμως δεν το έχει ξανακάνει με κανέναν.

Λόγω δουλειάς, νομίζω πως ο Θανάσης πέρασε πιο πολλή ώρα με τα παιδιά μας, παρά με εμάς . Τον αγάπησαν και τα δύο πολύ, του έδειξαν όλα τους τα αγαπημένα παιχνίδια και φυσικά όταν έβγαλε και την κιθάρα και τους έπαιξε, εκεί τον λάτρεψαν.

Μέσω του μπλογκ και του skype είχαμε κάνει πολλές σοβαρές και ενδιαφέρουσες συζητήσεις κι έτσι τον περίμενα λίγο πιο σοβαρό γενικώς. Όμως αποδείχθηκε η τέλεια παρέα, με άφθονο χιούμορ, πολύ αγάπη για τα παιδιά, ωραία φωνή και φυσικά σοβαρές απόψεις όπου η συζήτηση το απαιτούσε . Α, και εκτίμηση για τη μαγειρική μου, το οποίο είναι σημαντικό προσόν . Τη ζαχαροπλαστική μου επιφυλάσσομαι να την δοκιμάσει μια άλλη φορά, μια που έπεσε σε περίοδο “προσοχής” μπας και χάσουμε κάνα από τα έξτρα κιλά των διακοπών.

Για μια ακόμα φορά αποδικνύεται πως το ίντερνετ είναι ικανό να μας φέρει πιο κοντά. Έχω αποκτήσει πάρα πολλούς φίλους έτσι και σχεδόν όλους τους κολλητούς μου (βλέπε Σοφία, Γιωργία, αλλά ακόμα και την Κατερίνα από την Αθήνα). Χαίρομαι αφάνταστα που μας δώθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά έναν ακόμα.

Θανάση σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την επίσκεψή σου, περάσαμε υπέροχα, σε περιμένουμε και του χρόνου! Και ελπίζω να μην σε στεναχώρησε η κακοκεφιά της Ιωάννας όταν έφευγες, ήταν από τη στεναχώρια της. Ακόμα σε σκέφτονται τα παιδιά να ξέρεις

Photo από Θανάση. Τα παιδιά με την κιθάρα του.

Μου παραπονιούνται ότι έχω παραμελήσει λέει το μπλογκ και έχω δυο εβδομάδες να γράψω. Καλοκαιράκι παιδιάααααα. Άμα δε γράφω σημαίνει πως ή δεν έχω και τίποτα αξιόλογο ή περνάω τόσο καλά που βαριέμαι να κάτσω μπροστά στον υπολογιστή και να κάνω ποστ

Σε αυτή την περίπτωση συνέβησαν και τα δύο. Πρώτον γυρίσαμε από τις διακοπές και μια εβδομάδα δεν πήραμε ανάσα (3 εβδομάδες που λείπεις, μετά σε περιμένουν όλα). Δεύτερον είχαμε γάμους και πανηγύρια και επισκέψεις από φίλους.

Ας τα δούμε σιγά σιγά τώρα λοιπόν που έχω όρεξη και χρόνο.

Γάμοι:

3 Σαββατοκύριακα στη σειρά έχουμε γάμους. Στους δύο από αυτούς η Ιωάννα παρανυφάκι και στον ένα και ο Γιώργος παραγαμπράκι (θεία είναι αυτή ).

Για την Ιωάννα είχαμε πρόβες. Για τον Γιώργο έπρεπε να αγοράσουμε κουστούμι. Επειδή το θέλαμε μπλε σκούρο να ταιριάζει με τον γαμπρό, αυτό αποδείχτηκε πιο δύσκολο από ό,τι περιμέναμε. Καλοκαίρι και μπλε σκούρο προφανώς δεν ταιριάζει. Μετά από πολύ ψάξιμο, καταλήξαμε να αγοράσουμε ένα ανοιχτό μπεζ με μια λεπτή ρίγα (πολύ όμορφο είναι η αλήθεια), με γαλάζιο πουκάμισο να ταιριάζει με τη νύφη. Αφού το αγοράσαμε και το φόρεσε και κορδώθηκε γεμάτος περηφάνια, μαθαίνουμε πως έχει ένα μπλε κουστούμι στο νούμερό του στην Κόρινθο. Και επειδή ήμασταν δίπλα στις διακοπές μας, πήγαμε από εκεί. Του ταίριαζε γάντι και το αγοράσαμε. Είπαμε δεν πειράζει, θα επιστρέψουμε το κουστούμι το άλλο να αγοράσουμε κάτι άλλο. Ο Γιώργος ούτε να το ακούσει αυτό . Του άρεσε πολύ (είναι γνωστή η παλαβομάρα που έχει με τις γραβάτες, άρα και με τα κουστούμια) και είπε “θα έχω ένα καλό και ένα πρόχειρο κουστούμι” χααχχαχααα. Είναι όμως κούκλος (τι χαζομαμά θεέ μου) και θα του κάνει και του χρόνου αυτό, οπότε δεν φέραμε αντίρρσηση. Πλέον λοιπόν ο Γιώργος έχει πιο πολλά κουστούμια από τον μπαμπά του .

Στον πρώτο γάμο που πήγαμε λοιπόν, ο Γιώργος φόρεσε το “πρόχειρο” κουστούμι του και η Ιωάννα το φόρεμα της παρανύφου.

Στον δεύτερο γάμο πήγαμε χτες μόνοι μας. Τώρα το άλλο Σάββατο ξανά, για να τριτώσει για τα καλά το θέμα, έχουμε το γάμο της αδερφής μου. Θα το κάψουμε!!!

Ή αλλιώς l-m village (www.lmvillage.gr). Ένα συγκρότημα στη Μυρσίνη, χωριό κοντά στην Κυλλήνη.

Με δύο κουβέντες: μην πάτε.

Εξηγούμαι: η πρώτη εντύπωση είναι σούπερ γουάου. Γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, τένις, πισίνα, νεροτσουληθρα, παιδικές χαρές, φανταστική παραλία, τεράστιος χώρος στον οποίο δεν μπαίνουν αυτοκίνητα, bungalows πολύ χαριτωμένα και βολικά με όλες τις ανέσεις.

Η πρώτη εντύπωση όμως δεν είναι πάντα σωστή

Το πρώτο που καταλάβαμε είναι πως η παραλία είναι μούφα. Δηλαδή φανταστική στην όψη παραλία, εξωτική, με λεπτή άμμο και γεμάτη πολύχρωμα κοχύλια. Αλλά δεν είναι να μπεις στη θάλασσα. Είναι ένας σκέτος βούρκος, που μπαίνεις μέσα και το πόδι σου βουλιάζει σε κάτι απροσδιόριστο, μια που δεν βλέπεις τον πάτο. Τα νερά είναι πράσινα, αλλά όχι με την καλή έννοια της λευκής άμμου με τα πράσινα νερά που βλέπουμε στις φωτογραφίες. Με την έννοια του: μάλλον είμαι σε βούρκο γιατί όσο από το πόδι μου μπορώ να διακρίνω είναι πράσινο. Με λίγα λόγια σιχαίνεσαι να μπεις.

Δεύτερον το συγκρότημα ανοίκει στον Δήμο Λιοσίων. Δεν ξέρω αν οι υπάλληλοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή εποχιακοί τους οποίους ελέγχει ένας δημόσιος υπάλληλος, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: απόλυτη αδιαφορία. Τα παράπονά μας πολλά: η καμαριέρα ερχόταν πάντα το μεσημέρι, γύρω στην ώρα που εσύ ήθελες να φας και ίσως να ξεκουραστείς και λίγο, με αποκορύφωμα μια μέρα που ήρθε στις 3.30 και την διώξαμε γιατί φυσικά κοιμόμασταν. Όταν έφευγε η καμαριέρα, έπρεπε να έχεις όλα τα παράθυρα ανοιχτά γιατί καθάριζε με κάτι που ονομάσαμε “βρωμίνη”. Δεν άντεχες να μένεις μέσα.

3 βραδιές έφεραν 2 φάλτσους τύπους να μας πονέσουν τα αυτιά τραγουδήσουν από τις 9 μέχρι τις 1 η ώρα τα ξημερώματα! Όταν παραπονεθήκαμε (κοινή ησυχία, οικογένειες, να ξεκουραστούμε βρε παιδιά), μας είπαν πως το είχαν ζητήσει 150 άτομα (τα εξής 3 που τους παρακολουθούσαν). Και όταν αναφέραμε πως ήταν και φάλτσοι, η απάντηση ήταν αποστομωτική: “τι θέλατε να σας φέρουμε, τον Ρουβά;”

Το Σάββατο ήταν το αποκορύφωμα, όπου μέχρι τις 5.30 τουλάχιστον ακούγαμε μουσική στη διαπασών (τα ξημερώματα έτσι;  ). Όταν δεν άντεξα πια και σηκώθηκα, ντύθηκα και βγήκα να κάνω παρατήρηση, κατάλαβα πως δεν ήταν από εμάς, αλλά από το διπλανό χωράφι, στο οποίο ήταν προφανώς κάποιο νάιτ κλαμπ και ξενυχτούσε όλη η νεολαία των Λεχαινών.

Το φαγητό ήταν επίσης απαράδεκτο. Δηλαδή ο πρωινός μπουφές ήταν καλός, αλλά είχε τα απολύτως βασικά ώστε να έχουν ποικιλία χωρίς να έχουν κάνει κάτι. Μέχρι βραστά αυγά και αυτά πολύ μας ήταν. Άντε και κέικ από το σούπερ μάρκετ. Το μεσημέρι δεν τολμήσαμε να φάμε εκεί, μια που μας είπε ζευγάρι που γνωρίσαμε εκεί ότι όταν το δοκίμασαν έμειναν άφωνοι. Τέτοιο φαγητό δεν είχαν ξαναφάει πουθενά. Απολύτως απαίσιο. Να φανταστείτε η χωριάτικη σαλάτα πρέπει να ήταν τουλάχιστον 3 ημερών, με τις ντομάτες να έχουν ζαρώσει από το αλάτι.

Θα μπορούσα να συνεχίσω τα παράπονα για πολλές σελίδες ακόμα. Για το πως ναυαγοσώστης υπήρχε μόνο όποτε το θυμόντουσαν και συνήθως όχι και στα δυο σημεία που έπρεπε. Για το ότι μας χρέωσαν 30 ευρώ το κιλό το αρνάκι που έψησαν το Σάββατο της Παναγίας. Για την ρεσεψιονίστ που χρειάστηκε κομπιουτεράκι για να κάνει την απίστευτα δύσκολη αφαίρεση 500 - 100. Για τα τηλέφωνα που δε λειτουργούσαν (για ίντερνετ που λέει το σάιτ τους, ούτε συζήτηση). Για το ότι πληρώσαμε 100 ευρώ τη βραδιά για αυτές τις απίθανες υπηρεσίες.

Ας πω όμως και τίποτα καλό. Είχαμε καλή παρέα. Τα παιδιά (και εμείς) ευχαριστήθηκαν νεροτσουλήθρα και πισίνα. Χμμ.. αυτά ήταν τα καλά Ελπίζω του χρόνου να πάμε με την ίδια παρέα σε πιο καλό μέρος…

Α, είχαμε και τα ατυχήματά μας. Ο Γιώργος έσπασε το δόντι του στη νεροτσουλήθρα και φυσικά και τα δυο παιδιά γύρισαν με κάμποσες μελανιές από διάφορα χτυπήματα. Τον οδοντίατρο δεν τον έχουμε βρει ακόμα, αλλά ο Γιώργος το έχει συνηθίσει και θεωρεί πως είναι και λίγο κουλ. Και με αφορμή αυτό, συνειδητοποίησα πως σχεδόν όλοι οι ενήλικοι που ρώταγε ο Γιώργος, έχουν ένα -τουλάχιστον- σπασμένο δόντι!

Το πρώτο κομμάτι των διακοπών μας το περάσαμε για άλλο ένα καλοκαίρι στο Σουσάκι.

Παρότι πάμε χρόνια εκεί, φέτος για πρώτη χρονιά κάναμε τόση πολλή παρέα με τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας και μπορώ να πω πως διασκεδάσαμε πολύ. Και ταβλάκι και κουβέντα και ψήσιμο μπριζόλας… Τα παιδιά όπως πάντα βρήκαν καμιά 10αριά (τουλάχιστον) άλλα παιδάκια εκεί, τα οποία τα βλέπουν κάθε καλοκαίρι, οπότε πέρασαν και αυτά πολύ ωραία.

Μπάνια πρωί βράδυ, βουτιές με τη μάσκα μας, χτύπημα χταποδιού

βουτιές από το μόλο

βουτιές από την πλάτη του μπαμπά

βουτιές από το σκάφος

και όπως πάντα μπόλικα κοχύλια, καβουράκια

πανσέληνος στην παραλία με ούζο και τάβλι

και φυσικά μπόλικο, μπόλικο διάβασμα

Για πρώτη φορά επισκεφθήκαμε και το καζίνο φέτος. Και αν εξαιρέσουμε τα 10 ευρώ που έδωσε ο καθένας μας στην είσοδο, όλοι είχαν να το λένε για το πως πήγαμε και δεν παίξαμε ούτε ένα ευρώ! Όμως δεν μας έκανε καμία διάθεση να παίξουμε. Οι κουλοχέρηδες  ήταν ένα αυτόματο πράγμα όπου σε κάθε πάτημα του κουμπιού έχανες και 30 λεπτά (και πιστέψτε με τα 5ευρα έφευγαν μέσα σε 1 λεπτό) και τα λίγο πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια, όπως πχ το μπλακ τζακ, είχαν μικρότερο ποντάρισμα τα 5 ευρώ. Δεν βλέπω κανένα νόημα και καμία χαρά στο να χάσω ένα 50ευρω μέσα σε 10 λεπτά (και πολύ λεω). Και μάλιστα βασισμένη αποκλειστικά στην τύχη. Βέβαια καλά περάσαμε, ήπιαμε όσο θέλαμε, είδαμε τον κόσμο γύρω μας να παίζει (έχει ενδιαφέρον να τους παρακολουθείς), μιλήσαμε με την παρέα μας… Μόνο που είμασταν άτυχοι και δεν είχε δωρεάν μπουφέ επειδή ήταν μέρα μεγάλης κλήρωσης. Πάει και αυτή η εμπειρία. Η οποία να τονίσω, ήταν μια σκέτη απογοήτευση για τον Κωνσταντίνο, μια που περίμενε να δει τουλάχιστον τον Τζέιμς Μποντ να παίζει εκεί μέσα ή τίποτα δίμετρες καλλονές να του φυσάν τα ζάρια τέλος πάντων και το μόνο που είδε ήταν γιαγιάδες!!!

Περάσαμε πολύ όμορφα και ξεκούραστα και ευχαριστηθήκαμε 2 εβδομάδες διακοπών!

Παρότι πήγαμε με τη Σοφία τη βόλτα μας στο Ναύπλιο, είχαμε πει πως θα την κάνουμε και με τα παιδιά, να δούμε και τις Μυκήνες. Ο Γιώργος ειδικά που είχε κάνει στην ιστορία του φέτος για τον μυκηναϊκό πολιτισμό, είχε και να μας πει ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά και να δει όλα αυτά που είχε διδαχτεί από το βιβλίο του.

Την Παρασκευή 31-7 λοιπόν, ξεκινήσαμε το πρωί και κάναμε την πρώτη στάση στον “Θησαυρό του Ατρέα”, τον θολωτό τάφο του Αγαμέμνονα που ήταν και αυτό που μας εντυπωσίασε όλους περισσότερο στη σημερινή εκδρομή. Πήραμε και ένα βιβλιαράκια από τις εκδόσεις “Ερευνητές” που ήταν ακριβώς ό,τι έπρεπε για την εκδρομή μας. Εξηγούσε τα πάντα που βλέπαμε με απλά λόγια.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν τόσο που ο Γιώργος αποφάσισε να γράψει τις εντυπώσεις του και τι είδε (!) ενώ η Ιωάννα έκανε μια ζωγραφιά.

Μετά πήγαμε στο κάστρο και το μουσείο. Είδαμε την Πύλη των Λεόντων και περπατήσαμε μέσα στο κάστρο.

Επισκεφτήκαμε το μουσείο και η ώρα έφτασε περίπου 1 το μεσημέρι. Οπότε ζεσταμένοι και κουρασμένοι, πήγαμε για φαγητό.

Μετά κάναμε μια βολτίτσα στο Ναύπλιο. Είδαμε από μακριά το Μπούρτζι και το Παλαμίδι, κάναμε βόλτα στα όμορφα στενά, κάτσαμε για παγωτό στην πιο τέλεια τζελατέρια! Λέγετε Antica Gelateria di Roma, έχει άρωμα ιταλικό και τα πιο νόστιμα παγωτά που έχω δ0κιμάσει. Με το που μπήκαμε μας έδωσαν να δοκιμάσουμε μαύρη σοκολάτα και φουντούκι, που μας ενθουσίασαν τόσο που δεν είδα καν το διπλανό τους ψυγείο στο οποία είχαν όλα τα φρουτένια παγωτά . Είναι σίγουρο πως όταν ξαναβρεθούμε Ναύπλιο θα φροντίσω να διορθωθεί αυτό . Και τα παιδιά φυσικά ενθουσιάστηκαν και έπεσαν με τα μούτρα στα παγωτά:

Πήγαμε τη βόλτα μας φυσικά και από τον Μελόκηπο και τον Καραμελόκηπο, μόνο που ήταν νωρίς ακόμα και δεν προλάβαμε τα παιδιά. Βέβαια το γλυκάκι μας το πήραμε ξανά Γλυκό κάστανο αυτή τη φορά.

Ήταν μια λίγο κουραστική, αλλά υπέροχη μέρα για όλους.

ΥΓ Έτσι για την ιστορία, αυτά που έγραψε ο Γιώργος ήταν τα εξής:

Μπήκα στον τάφο του Αγαμέμνονα. Είναι ο μεγαλύτερος θολωτός τάφος. Η μεγαλύτερη πέτρα ζυγίζει 120 τόνους ήταν πάνω από την πύλη!

Ο θολωτός τάφος πάνω είχε χώμα και χόρτα για καμουφλάζ και δροσιά!

Σε ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο (είναι ο τάφος) είχε χώμα και είχαν μικρογραφία της κύριας πύλης.

Μετά πήγαμε στην ακρόπολη, είδαμε διάφορους λαβύρινθους. Είδαμε την πύλη των λεόντων, τα ανάκτορα, μια υπόγεια είσοδο για νερό και μια άλλη είσοδο!

Μετά πήγαμε στο μουσείο. Εκεί είδαμε χρυσό, αγγεία, ξίφη, τοιχογραφίες, ζώα, κοσμήματα και άλλα…!

Σιγά σιγά μπαίνουμε στο κλίμα της επιστροφής και θέλω να αρχίσω να γράφω για το πως περάσαμε. Είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω και θα αρχίσω με τα βιβλία.

4 βιβλία. Τα δυο από αυτά χαίρομαι που τα διάβασα σε περίοδο διακοπών, γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να τα τελειώσω (θα εξηγήσω παρακάτω).

Octavia Butler - Parable of the Sower

Ένα ακόμα εντελώς διαφορετικό βιβλίο από την Οκτάβια Μπάτλερ. Πολύ ενδιαφέρον, πολύ μαύρο, πολύ φιλοσοφημένο. Άλλο ένα βιβλίο τοποθετημένο σε ένα μέλλον δυσοίωνο, μαύρο, σχεδόν χωρίς ελπίδα.

!!!!super spoiler freak alert!!!!

Ένα κορίτσι με ένα ιδιαίτερο “χάρισμα”, να αισθάνεται ό,τι αισθάνονται οι γύρω της, τον πόνο, τη χαρά, τη λύπη τους, αποφασίζει πως πρέπει να δράσει για να επιβιώσει στον κόσμο αυτό. Έχει τα δικά της πιστεύω όσον αφορά το θεό ή τουλάχιστον τη δική της εκδοχή για το τι είναι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να πιστεύει ο κόσμος. Τα γεγονότα έρχονται έτσι που φεύγει από το σπίτι της και προχωρώντας μαζεύει κόσμο γύρω της και “σπέρνει” τους σπόρους αυτής της νέας θρησκείας.

Το βιβλίο έχει και συνέχεια, το Parable of the Talents, αλλά δεν αντέχω να το διαβάσω ακόμα. Ήθελα να πάω σε κάτι διαφορετικό. Παρότι πολύ ωραίο, είναι νομίζω το βιβίο της Μπάτλερ που μου έχει αρέσει το λιγότερο μέχρι στιγμής. Είναι δυνατό, αλλά ίσως πιο μαύρο από όσο θα ήθελα και το θέμα του με ξένισε λιγάκι.

Peter Watts - Blindsight

Αυτό το βιβλίο με δυσκόλεψε πολύ. Από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα να διαβάσω μεταφρασμένα. Όσο καιρό το διάβαζα παραπονιόμουν στον Κωνσταντίνο πως με δυσκολεύει, αλλά από την άλλη δεν ήθελα και να το αφήσω. Χαίρομαι που το διάβασα στις διακοπές, γιατί αν το διάβαζα σε περίοδο δουλειάς, από λίγο κάθε βράδυ, θα έκανα κάνα χρόνο να το τελειώσω. Μια πρόταση που γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου (κριτική από τη Washington Post) θα έπρεπε να μου έχει δώσει μια ιδέα για τη δυσκολία:

His dense idea storms may slow some readers, but most will sail through the tech-heavy patches purely for the thrill of  seeing what happens next

Ακριβώς έτσι. Διάβαζα μερικές φορές χωρίς να καταλαβαίνω απόλυτα τι είναι αυτό που διαβάζω, για να δω τι θα γίνει στη συνέχεια. Έχει πρωτότυπη πλοκή, ενδιαφέρουσες πληροφορίες και κάποιες ιδέες που αν καθόμουν να τις σκεφτώ και να εμβαθύνω όσο θα έπρεπε, θα τα είχα παίξει εντελώς.

Ως θέμα έχει την πρώτη επαφή με εξωγήινους. Δεν είναι το θέμα πρωτότυπο, αλλά το τι έχει κάνει με αυτό.

Robert Heinlein - Stranger in a strange land

Ο Heinlein θεωρείται κορυφαίος και κλασικός συγγραφέας ΕΦ, μαζί με τον Clark και τον Asimov.

Δεν ξέρω αν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο που να είχε αυτή την επίδραση πάνω μου. Στην αρχή το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον, η ιδέα με είχε προσελκύσει πολύ, ο τρόπος γραφής ήταν απόλυτα βατός (μεγάλη βελτίωση από το προηγούμενο βιβλίο που διάβαζα). Όμως προχωρώντας το βιβλίο σε κάποια φάση αρχίζει να γίνεται λίγο βαρετό. Μετά η ιδέα εξελίσσεται και η εξέλιξη αυτή δε μου άρεσε καθόλου. Με ψιλοφρίκαρε. Μου ερχόταν να το κλωτσήσω το βιβλίο . Μετά αποδέχτηκα την εξέλιξη αυτή και διάβασα το τέλος με συγκρατημένο ενδιαφέρον. Ενώ το προηγούμενο βιβλίο στο τέλος είπα πως χάρηκα που κατάφερα να το τελειώσω, αυτό δεν ξέρω. Κάποιες από τις ιδέες του είχαν κολλήσει στο μυαλό μου για μέρες και μου μίλαγε ο κόσμος και σκεφτόμουν έτσι, αλλά σε γενικές γραμμές μάλλον με εκνεύρισε. Αν λοιπόν το διάβαζα εκτός διακοπών, ίσως και να το είχα παρατήσει.

Ξέρω πως μιλάω πολύ γενικά, αλλά είναι που δεν το έχει διαβάσει ο Κωνσταντίνος ακόμα και δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα.

Η πλοκή σε λίγες γραμμές: !!!super spoiler freak alert!!!

Στην δεύτερη επανδρωμένη αποστολή στον Άρη, οι αστροναύτες βρίσκουν 3 πράγματα που αναστατώνουν τον κόσμο: 1. Η πρώτη αποστολή είχε καταστραφεί κατά την προσαρείωση ( ), 2. Ο Άρης κατοικείται και 3. Υπήρχε ένας επιζών από την πρώτη αποστολή. Ένα μωρό, ως άλλος Μόγλης, μεγαλώνει ανάμεσα στους Αρειανούς χωρίς να έχει δει ποτέ του Γήινο, με τον δικό τους τρόπο. Όταν λοιπόν, 25 χρόνια μετά, πηγαίνει στη Γη, τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα και περίεργα για όλους.

Douglas Adams - Dirk Gently’s Holistic Detective Agency

Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί με τον εφάνταστο (και άσχετο) τίτλο “Ο Ντερκ Τζέντλυ ακολουθεί τη γάτα”.

Το διάβαζα και γέλαγα μόνη μου. Σίγουρα το χρειαζόμουν μετά από τόση μαυρίλα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Ντάγκλας Άνταμς είναι αυτός, τι να πει κανείς.

Μόνο που στο τέλος μου έμεινε μια μικρή απορία ως προς το τι έγινε… Ίσως χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση

Αυτά για τώρα. Οι διακοπές μπορεί να τελείωσαν, το διάβασμα όμως συνεχίζεται