Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα » 2009 » September

Archive for September, 2009

Ψιλοχαθήκαμε…

Wednesday, September 30th, 2009 από Στέλλα

Δύο άνθρωποι μου έχουν κάνει παράπονο πως δεν έχω γράψει πολλές μέρες τώρα.

Θέλω να γράψω, αλλά έχουμε πήξει στη δουλειά. Γυρνάμε το σάιτ των συνταγών από Joomla 1.0 σε Joomla 1.5 (ή για πιο απλά, κάνουμε μια τεράστια αναβάθμιση στο πρόγραμμα που απαιτεί να ξαναγραφτούν και να ξαναρυθμιστούν ΟΛΑ τα προγράμματα που τρέχουμε στο σάιτ). 10 μέρες τώρα παλεύουμε 3 άνθρωποι. Έχουμε κουραστεί πολύ.

Το καλό είναι πως τελειώνουμε. Οι χοντρές δουλειές έχουν γίνει και μένουν τα ψιλολόγια. Βέβαια, όπως συμβαίνει και στις οικοδομές, τα τελειώματα είναι αυτά που σε παιδεύουν περισσότερο. Οι λεπτομέρειες. Το να σιγουρευτείς πως όλα δουλεύουν όπως θα έπρεπε.

Έτσι, αφού είμαστε κάθε μέρα μέχρι τις 8 το βράδυ σχεδόν στον υπολογιστή, δεν θέλω να τον βλέπω μπροστά μου μετά. Τώρα γράφω γιατί είχε “πέσει” το σάιτ για λίγο και βρήκα ευκαιρία :)

Θα ακολουθήσουν ποστ για το Inglourious Basterds, τα βιβλία που διάβασα και το Big Bang Theory. Και μέχρι τότε, πάρτε μια φωτογραφία των παιδιών που τράβηξα χτες (για να μην ακούω παράπονα πως δεν έχετε δει φωτογραφίες - ξέρεις εσύ) και να σας κεράσω και μια καριόκα να σας γλυκάνω :)

dscf1616

dscf1605

Ψηλά στον ουρανό

Saturday, September 19th, 2009 από Στέλλα

Όποτε έχει καινούρια ταινία η Πιξάρ πάμε οικογενειακώς.  Να μην παρεξηγηθώ, δεν πάω για να την δουν τα παιδιά :) Πάω για να τη δω εγώ και με την ευκαιρία να τη δουν και τα παιδιά :P Και πριν γεννηθούν βλέπαμε τις ταινίες τους και ήταν πάντα αγαπημένες, με μόνη εξαίρεση ίσως το Cars που δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε.

Χτες είδαμε την τελευταία ταινία, το Ψηλά στον Ουρανό. Αυτό που θα πω είναι το εξής: οι ταινίες της Πιξάρ ΔΕΝ είναι παιδικές. Σε καμία περίπτωση. Τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν ούτε τα μισά από αυτά που έχουν να δώσουν. Και πάλι να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και είναι τέλειες για τα παιδιά, φυσικά και τους αρέσουν πολύ. Τα παιδιά αναγνωρίζουν την ποιότητα ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν τα πάντα. Απλώς οι ταινίες αυτές έχουν να δώσουν στους μεγάλους πολλά που τα παιδιά αδυνατούν να κατανοήσουν.

Η ταινία αυτή με επηρέασε πολύ. Έκλαιγα σε σχεδόν όλη την ταινία και επειδή προσπαθούσα να συγκρατηθώ να μη με καταλάβουν τα παιδιά, μου έμεινε μέσα μου και μετά πέρασα μερικές ώρες το βράδυ κλαίγοντας. Δε μου έχει ξανασυμβεί αυτό. Σήμερα το πρωί σηκώθηκα και πόναγαν τα μάτια μου από το χτεσινό κλάμα. Και όταν τα παιδιά άρχισαν να μου κάνουν μερικές ερωτήσεις σχετικά με την ταινία και πράγματα που δεν πολυκατάλαβαν, βούρκωσα ξανά και άλλαξα κουβέντα μπας και ηρεμήσω, γιατί τι να τους πω;

Είναι μια πολύ πολύ όμορφη ταινία με πολλά ηθικά διδάγματα, με την πλάκα της, το δράμα της, την περιπέτεια… Εντελώς διαφορετική από τις συνηθισμένες παιδικές ταινίες, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε η Πιξάρ.

Όμως αυτή την ταινία δεν ξέρω αν θα την ξαναδώ. Τόση συγκίνηση και τόσο κλάμα δεν τα αντέχω. Τώρα τι ήταν αυτό που με έκανε να κλαίω; Δεν ξέρω. Να ήταν τα ανεκπλήρωτα όνειρα; (να ξανά βούρκωσα μόνο που το σκέφτομαι. Πάει τα έχω χάσει…)να ήταν η μεγάλη αγάπη; να ήταν το χάσιμο της μεγάλης αγάπης; Δεν ξέρω, ακόμα είμαι πολύ φορτισμένη συναισθηματικά για να το αναλύσω. Είπαμε δεν αντέχω άλλο κλάμα.

Υπήρξε πάντως και ένα πολύ χαρμόσυνο νέο μέσα σε αυτό: του χρόνου έχει Toy Story 3!!!!

Πόσο κοντά…

Wednesday, September 16th, 2009 από Στέλλα

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Ένα αρκετά μεγάλο μέρος αυτών αφορούν μελλοντικές δυστοπίες. Δηλαδή περιγράφουν ένα ζοφερό μέλλον, άσχημες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρεθούμε στο μέλλον λόγω διαφόρων συγκυριών. Πόλεμος, αρρώστεια, εξωγήινοι… όλα παίζουν.

Τις τελευταίες μέρες έχω πάθει ένα μικρό σοκ καθώς αντιλαμβάνομαι πόσο κοντά μας μπορεί να είναι μια τέτοια κατάσταση, πόσο εύκολο είναι να αλλάξουν όλα, να τρελλαθούν τα πάντα γύρω σου και να βρεθείς να ζεις σε έναν κόσμο που θα μοιάζει να βγήκε από τις σελίδες μιας τέτοιας δυστοπικής ιστορίας.

Η γρίπη αυτή μας έχει τρελλάνει όλους. Μια απλή γρίπη που όμως κολλάει λίγο πιο εύκολα από την απλή εποχική. Που ό,τι και να κάνεις στην ουσία δεν μπορείς να την αποφύγεις πραγματικά, καθώς κολλάει από μια μέρα πριν αρχίσουν τα συμπτώματα έως και 2 εβδομάδες μετά την ίαση.

Ακούω για απομόνωση ασθενών, μάσκες στο πρόσωπο, ρόμπες μιας χρήσης και γάντια για αυτούς που τον πλησιάζουν, τέλος αγκαλιές και φιλιά, αποφυγή μεγάλων συγκεντρώσεων, απολύμανση στα πάντα. Τα παιδιά στο σχολείο να μη παίζουν πολλά μαζί στο διάλειμμα, οι μεγάλοι να σταματήσουν να γιορτάζουν στο σπίτι με πολύ κόσμο. Βλέπω παιδάκια να βήχουν και να τα κοιτάνε όλοι λες και έχουνε χολέρα. Ακούω γονείς να λένε πως πριν μπουν στο σπίτι τους βγάζουν ρούχα και παπούτσια και περνάνε από απολύμανση.

Φρικάρω. Που πάμε; Αν αυτό το πράγμα συνεχίσει, αν η γρίπη χτυπήσει, θα είμαστε όλοι απομονωμένοι, τα παιδιά θα κάνουν μάθημα από το σπίτι και τους υπολογιστές τους, δεν θα γιορτάζουμε τίποτα, θα έχουμε ειδική θέση για απολύμανση έξω από την πόρτα του σπιτιού μας; Ρόμπα, μάσκα και γάντια μιας χρήσης θα είναι μέσα στα απαραίτητα αξεσουάρ; Μόλις κάποιος βήξει στο δρόμο θα υπάρχει ειδική ομάδα που θα τον μαζεύει και θα τον πηγαίνει στην απομόνωση;  Στο σχολείο ήδη τους αποκαλούν “συντονιστές γρίπης”.

Άραγε δεν θα έπρεπε να διαβάζω τόση επιστημονική φαντασία ή εγώ που διαβάζω μπορώ να δω την κατάληξη (ή μια πιθανή κατάληξη) καλύτερα;

Βάζοντας το πετραδάκι (υπότιτλος: θα ήθελα να ήμουν εκεί)

Tuesday, September 15th, 2009 από Koyan

Διαβάζω κάθε μήνα τα actions που έκανε η Greenpeace τον προηγούμενο μήνα ανά τον κόσμο.

Σε κάποια από αυτά, ζηλεύω που δεν ήμουν εκεί.

Greenpeace sinking images

Βάζοντας πέτρες.

Πλοία της Greenpeace, το “Beluga II” και το “Fehn Coast”, έπλευσαν στα ύδατα της Σουηδίας και ξεκίνησαν σήμερα τη τοποθέτηση 180 βράχων από γρανίτη στο βυθό της θάλασσας, προκειμένου να αποτραπεί χρήση συρόμενων δυχτιών βυθού σε περιοχές που έχουν ανακυριχθεί προστατευόμενες υπό την προστασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι επιλεγμένες περιοχές, Fladen και Lilla Middlegrund στο Kattegat, αναγράφονται ως έχουσες ανάγκη προστασίας στο πλαίσιο του Natura 2000 της ΕΕ, οδηγία για τους οικοτόπους, λόγω της μοναδικής και πλούσια θαλάσσια ζωή τους. Υπάρχει μια έλλειψη προστασίας από τα συρόμενα δύχτια βυθού στην περιοχή και έτσι παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας.
Αλιείς προσπάθησαν να αποκλείσουν το λιμάνι του Varberg, όταν ένα μεγάλο φορτηγό πλοίο φορτωμένο με γρανιτένιους ογκόλιθους (βάρους πολλών τόνων ο καθένας) κατευθύνθηκε έξω από το λιμάνι για να πάει στην περιοχή της δράσης. Οι ψαράδες (ιδιαίτερα Δανοί ψαράδες που ψαρεύουν στην εν λόγω περιφέρεια) δεν είναι πολύ ευχαριστημένοι μαζί μας και κάλεσαν την κυβέρνηση να σταματήσει τη δράση. Ωστόσο, η τοποθέτηση των εν λόγω φιλικών προς το περιβάλλον γρανιτένιων ογκόλιθων καθορίστηκε νόμιμη από τη σουηδική κυβέρνηση.
“Αυτό είναι ένα μέτρο με σκοπό την προστασία των οικοτόπων, κάτι το οποίο θα έπρεπε να κάνουν οι κυβερνήσεις”, δήλωσε ο εκπρόσωπος της Greenpeace Staffan Danielsson.
Μια παρόμοια πρωτοβουλία ελήφθη πέρισι και στην γερμανική ακτή. Η δράση θύμωσε τους Ολλανδούς ψαράδες που δραστηριόποιούνται στην περιοχή. Όμως, η γερμανική δράση αποδείχθηκε αποτελεσματική για την αποθάρρυνση της αλιείας.

Σημείωση 1: η Σουηδική κυβέρνηση ήταν αντίθετη με την δράση, αλλά παρόλα αυτά αφού κρίθηκε νόμιμη, δεν την σταμάτησε!

Σημείωση 2: παγκοσμίως, τα αλιευτικά πεδία έχουν καταρεύσει (ή είναι στα πρόθυρα). Διαβάστε σχετικά. Αυτό δεν είναι νέο (ήταν η διπλωματική μου εργασία το 1996, 13 χρόνια πριν), αλλά ο κόσμος συνεχίζει να πιστεύει ότι τα ψάρια είναι ατελείωτα, και ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε αρκεί να έχει βραχυχρόνια κέρδος.

Αρχή με βροχή

Monday, September 14th, 2009 από Στέλλα

Μπήκαμε ξανά στην ρουτίνα :)

Πρωινό ξύπνημα, πρωινό φαγητό, ετοιμασία των τάπερ, πλύσιμο, κοτσιδάκια, παπούτσια και σχολείο.

Το πρωί τα παιδάκια μας, με τις τσάντες στους ώμους, πήγαν πρώτη μέρα στο σχολείο. Δευτεράκι και τεταρτάκι φέτος…  Μετά από τόσα χρόνια και πάλι ένιωσα να κατακλύζομαι από αγάπη όταν τα είδα να περνάνε την πόρτα του σχολείου έτσι δίπλα δίπλα για πρώτη μέρα… Μιλάμε για σούπερ χαζομαμά :)

dscf1524

Το καλοκαίρι τελείωσε νωρίς φέτος. Βροχές (”τα πρωτοβρόχια μαμά” μου είπε η Ιωάννα. “ποιά πρωτοβρόχια παιδί μου. Για να τα πούμε πρωτοβρόχια θα πρέπει να έχει ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ να βρέχει το καλοκαίρι :)  “), ήδη έχουμε κουβερτάκι το βράδυ, μακρύ παντελόνι και το πρωί ζακέτα.

Μου φαίνεται όμως απίστευτο το πόσο εύκολα ξαναπέφτει κανείς στην ρουτίνα. Το σαββατοκύριακο φτιάξαμε την ντουλάπα των παπουτσιών, πετάξαμε τα διαλυμένα παπούτσια, βάλαμε στην άκρη αυτά που δεν τους κάνουν πια κλπ, φτιάξαμε τη βιβλιοθήκη με τα καινούρια βιβλία, ντύσαμε τα σχολικά βιβλία, φτιάξαμε ετικέτες για τα τετράδια. Τι ωραία που ήταν!

Επίσης ωραίο είναι που τα παιδιά πέφτουν νωρίς για ύπνο και έχεις το βραδάκι να ηρεμήσεις.

Ξέρω πως θα έχει τρέξιμο με το διάβασμα, τα φροντιστήρια, ωδεία κλπ, αλλά είναι και ωραία…

ΥΓ Όπως είπα στην τίτλο, αρχή με βροχή. Τι βροχή ήταν αυτή σήμερα;;;; Πρώτη φορά είδα τέτοια ποσότητα νερού να έρχεται με τόση φόρα προς το σπίτι. Πλυμμήρισαν τα πάντα εδώ. 1 δάχτυλο νερό στο σαλόνι και την κουζίνα! Απίστευτο νερό λέμε…

Η δουλειά του μπαμπά είναι “IT support”

Saturday, September 12th, 2009 από Koyan

Βρίσκομαι στο Άμστερνταμ, στηο γραφείο, σε συνεχόμενες συναντήσεις.
Κάποιες στιγμές έχω ανοιχτό τον υπολογιστή.
Κάποια από αυτές τις στιγμές, γίνεται το εξής:

Δέχομαι κλήση στο skype από τον λογαριασμό της Στέλλας.
Απαντάω, και ακούω την Ιωάννα:

-Μπαμπά, πες μου πως μπορώ να ανοίξω τον υπολογιστή σου.
-Ιωάννα μου, τον υπολογιστή μου τον έχω εδώ μαζί μου.
-Όχι το laptop σου, τον μεγάλο υπολογιστή σου με την οθόνη και το πληκτρολόγιο
-Άαα, κατάλαβα. Ιωάννα μου, δεν έχω άλλο υπολογιστή. Την οθόνη και το πληκτρολόγιο τα συνδέω στο laptop μου. Τι θές τον υπολογιστή μου?
-Να γράψω στο blog μου
-Α, και γιατί δεν γράφεις από της μαμάς?
-Η μαμά δεν είναι εδώ, έχει πάει στο σχολείο. Θα μου πεις πως να γράψω στο blog μου από της μαμάς?
-Έ, αυτή τη στιγμή δεν έχω τον κωδικό για το blog σου καρδούλα μου. Περίμενε να έρθει η μαμά.
-Καλά :-(

Κλείνω την σύνδεση, και κατευθείαν με καλεί στο skype ο Γιώργος από τον δικό τους υπολογιστή:
-Έλα μπαμπά,
-(εγώ νομίζοντας ότι η Ιωάννα πήγε να ζητήσει το ίδιο πράγμα από τον Γιώργο): Γιώργο μου, εξήγησε στην Ιωάννα ότι το blog της χρειάζεται κωδικό, και δεν τον έχω
-(Ακούγεται η Ιωάννα από μακρυά. Προφανώς ο Γιώργος δεν χρησιμοποιεί ακουστικά, αλλά τα ηχεία του υπολογιστή του, και έτσι με ακούει και η Ιωάννα): ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ!.
-Άαα, οκ. Τι είναι Γιώργο μου?
-Μπαμπά, μπορείς να μου πεις πως μπορώ να κάνω unmount το ένα παιχνίδι και να κάνω mount ένα άλλο?

Η δουλειά μου είναι IT support. Στο σπίτι τα παιδιά φαίνεται ότι το ξέρουν ;-)

Τα σχολεία και η γρίπη

Friday, September 11th, 2009 από Στέλλα

Καλή αρχή σε όλα τα παιδιά που ξεκίνησαν τα σχολεία!

Σήμερα που ξεκίνησαν τα Δημοτικά, μαζί με τα βιβλία, τα παιδιά πήραν και από ένα φυλλάδιο που έχει οδηγίες για την αντιμετώπιση της νέας γρίπης.

Εδώ και καιρό έχω τις αντιρρήσεις και τις επιφυλάξεις μου για τον τρόπο αντιμετώπισης της γρίπης από τα μέσα ενημέρωσης αλλά και την κυβέρνηση. Τις τελευταίες μέρες δε, ακούω τι λένε για τα σχολεία και γελάω πολύ. Προφανώς όλα αυτά γίνονται απλώς και μόνο για να φανεί πως κάτι κάνουν στην κυβέρνηση για να το αντιμετωπίσουν το θέμα, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να έχουν φέρει μια απίστευτη αναστάτωση, να έχουν ξοδευτεί πάρα πολλά χρήματα και να φαίνονται επιεικώς γελοίοι σε όσους κάθονται λίγο να σκεφτούν κάπως παραπάνω αυτά που ακούνε και διαβάζουν.

Για να εξηγηθώ:

Το φυλλάδιο γράφει:

  • Με ποιόν τρόπο μεταδίδεται η νέα γρίπη;  … όπως ακριβώς και η εποχική γρίπη….
  • Ποιά είναι τα συμπτώματα όσων νοσούν; …δε διαφέρουν πολύ από εκείνα της εποχικής γρίπης…
  • Ποιά είνα τα ποσοστά θνητότητας; … η επιθετικότητά της δεν είναι μεγαλύτερη από εκείνη της εποχικής γρίπης…

Τι μας τα πρήζετε λοιπόν;;; Μόνοι λέτε πως δεν διαφέρει σε τίποτα από την εποχική γρίπη. Συνεχίζω με το τι πρέπει να κάνουμε:

Τι κάνω σε περίπτωση που μολυνθώ; Εάν νοσούμε ή νιώθουμε ότι έχουμε τα πρώτα συμπτώματα, δεν πηγαίνουμε στη δουλειά, στο σχολείο ή σε δημόσιους χώρους… δεν πηγαίνουμε στο νοσοκομείο ή σε ιατρείο… μένουμε στο σπίτι και τηλεφωνούμε στον γιατρό ή στο 1135… περιοριζόμαστε μέσα σε ένα δωμάτιο.

Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, με το που θα έχω έναν πονοκέφαλο (γιατί ο πονοκέφαλος είναι ένα σύμπτωμα), δεν θα πάω στη δουλειά μου (καλή δικαιολογία) και θα μείνω στο σπίτι. Και το παιδί μου αν έχει λίγο συνάχι δεν θα πάει σχολείο… όχι, θα μείνει και αυτό σπίτι και θα το έχω κλεισμένο μέσα σε ένα δωμάτιο επειδή έχει συνάχι. Και το καλύτερο, ΔΕΝ θα το πάω στο γιατρό. Όχι… θα πάρω τηλέφωνο τον γιατρό και αυτός μάλλον θα μυρίσει τα νύχια του για να δει αν το συνάχι του παιδιού είναι κάτι σοβαρό ή όχι. Εμ, βρε παιδιά, έτσι δεν θα πάμε καθόλου σχολείο και δουλειά φέτος. Καλά θα περάσουμε!

Απορία 1: εμείς που δουλεύουμε από το σπίτι τι θα κάνουμε;; :)

Απορία 2: δηλαδή όταν θα χτυπήσει την πόρτα μας η κανονική εποχική γρίπη, πως θα την αναγνωρίσουμε; Πέρισυ στην τάξη του Γιώργου σε κάποια φάση έλλειπαν πάνω από τα μισά παιδιά λόγω γρίπης. Έκλεισε το σχολείο; Τώρα τι θα γίνει και γιατί διαφέρει και πως θα το καταλάβουμε για να μην κλείσουν λόγω κανονικής γρίπης;

Έχει και συνέχεια το πράγμα όμως. Τι οδηγίες έχουν δοθεί στα σχολεία;

1. Να καθαρίζουν τα πόμολα των τάξεων μετά από κάθε διάλειμμα. Το ότι τα σχολεία δνε έχουν λεφτά για τις καθαρίστριες και πολλές φορές αυτές μένουν απλήρωτες ή τις πληρώνει ο σύλλογος γονέων, δεν το ξέρουν και δεν τους ενδιαφέρει. Αν φέρουν τις καθαρίστριες να καθαρίζουν στις 9 το πρωί, τι θα γίνει μετά; Ποιός θα καθαρίσει το σχολείο μετά το σχόλασμα;

2. Πρέπει να έχουν ένα απολυμαντικό χεριών μέσα σε κάθε τμήμα. Μήπως ξέρουν πόσο στοιχίζει αυτό το απολυμαντικό; Μια φορά να πλύνει το κάθε παιδάκι το χέρι του, πάει το μπουκάλι. Που θα βρει το σχολείο τα χρήματα αυτά, όταν δεν μπορεί να καλύψει βασικές ανάγκες; Και φυσικά πολύ θέλω να δω πως θα καταφέρουν να κρατήσουν τα παιδάκια από το να έρχονται σε επαφή το ένα με το άλλο, να μην ανταλάσουν μολύβια ή γόμες, να καθαρίζουν τα χέρια τους κάθε τρεις και λίγο ή να προλαβαίνουν να χρησιμοποιήσουν χαρτομάντηλο πριν φτερνιστούν. Θα τα κάνουν τα παιδιά υποχόνδρια για το τίποτα.

3. Τα θρανία να έχουν απόσταση 1 μέτρο το ένα από το άλλο. Μάλλον ζούνε σε άλλη χώρα όπου οι αίθουσες είναι τεράστιες και δεν υπάρχει πρόβλημα χώρου. Αν υπάρχουν 20 παιδιά στην τάξη (στην καλύτερη περίπτωση), το κάθε παιδί έχει ένα θρανίο και το κάθε θρανίο απέχει 1 μέτρο από το άλλο, πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η αίθουσα; (ωραίο πρόβλημα. Να το δώσουμε στα παιδιά να μας το λύσουν)

4. Οι τάξεις να χωριστούν ώστε να έχει κάθε μια λιγότερα παιδιά. Πάλι τα ίδια. Εδώ έχουν μετατραπεί αποθήκες σε αίθουσες για να μπορέσει να γίνει μάθημα. Που θα βρεθούν οι έξτρα αίθουσες; Και κυρίως, που θα βρεθούν οι έξτρα δάσκαλοι;

5. Πρέπει να γίνεται καταγραφή κάθε μέρα πόσα παιδιά νόσησαν, πόσα έλλειψαν κλπ και να αποστέλλεται μέχρι τις 10 η ώρα. Γιατί βλέπετε οι δάσκαλοι δεν έχουν μαθήματα ή άλλες ασχολίες. Άσε τα προβλήματα που λέει και η Σοφία.

6. Οι δάσκαλοι θα πρέπει να απομονώνουν τα παιδιά που παρουσιάζουν τα συμπτώματα. Ωραία. Μόλις ένα παιδάκι βήξει δηλαδή ή φτερνιστεί πάει στην απομόνωση. Τέλεια. Και αν φτερνιστούν δύο παιδάκια;;; ή 3;;; Και να δω που θα βρεθεί αυτός ο χώρος που στα περισσότερα σχολεία δεν επαρκούν οι αίθουσες ούτε για γραφείο δασκάλων.

Λέμε γελάω πάρα πολύ. Και περιμένουν από τους δασκάλους να κάνουν τα πάντα. Να γίνουν γιατροί και να αναγνωρίσουν αν ένα παιδάκι είναι άρρωστο. Να είναι καθαρίστριες και να καθαρίζουν τα χέρια των παιδιών και τα πόμολα. Νέα εξάρτηση δασκάλου: στηθοσκόπιο και πανάκια Detol. Έλεος δηλαδή. Και όλα αυτά γιατί; Για μια γρίπη που δεν διαφέρει σε τίποτα από την εποχική.  Συγγνώμη δηλαδή, τα παιδιά σας δεν έχουν αρρωστήσει ποτέ; Δεν έχουν πάθει ίωση, γρίπη; Έχει γίνει κάτι;

Πολύς πανικός για το τίποτα λέω εγώ. Απλώς για να μη μπορεί κανείς να τους πει πως δεν έκαναν τίποτα. Οπότε τώρα απλώς γελάμε με αυτά που λένε και με το πόσο στην κοσμάρα τους ζούνε όλοι.

Φυσικά αυτό που θα έπρεπε να γίνει είναι να μη στέλνουν τα παιδιά άρρωστα στο σχολείο. Αλλά και αυτό ακόμα δεν ξέρω αν γίνεται. Γιατί πως θα μπορέσουν οι γονείς να κρατήσουν σπίτι ένα παιδί που έχει συνάχι; Ποιός θα το προσέχει; Πόσες φορές θα λείψουν και αυτοί από τη δουλειά τους;

Αυτό που θα έπρεπε να γίνει, άσχετο με τη νέα γρίπη, είναι να υπάρχει σε ΟΛΑ τα σχολεία ένας γιατρός ή έστω νοσοκόμος. Δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν να περιμένουν από τους δασκάλους να αντιμετωπίσουν χωρίς γνώσεις, ένα παιδάκι που θα πέσει και θα χτυπήσει, που θα παρουσιάσει πυρετό ή άλλα συμπτώματα. Είναι απαράδεκτο κατά τη γνώμη μου να μην υπάρχει. Στο δικό μας σχολικό συγκρότημα πρέπει να υπάρχουν καμιά 800αριά παιδιά όλων των ηλικιών. Τόσοι, δάσκαλοι, καθηγητές, γυμναστές, καθαρίστριες. Μια νοσοκόμα;  τόσο παράλογο είναι; Φαίνεται πως είναι, γιατί όλα τα παράλογα και τα αδύνατα θέλουν να εφαρμόσουν, μα αυτό δεν το προτείνανε καν.

Είναι όμως πολύ έξυπνοι. Με αυτό τον τρόπο δείχνουν πως έχουν κάτι κάτι, έχουν πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα. Είπαν τις παραλογίες τους, μετέθεσαν την ευθύνη στους άλλους και πλέον εάν νοσήσει κάποιο παιδάκι θα φταίει μάλλον η καθαρίστρια που δεν καθάρισε το πόμολο.

Είναι τραγικό.