Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τώρα που λέγαμε για την Μονόπολη, συνειδητοποίησα πως δεν έχω κάνει ποτέ ποστ για το τάβλι μας.

Με τον Κωνσταντίνο παίζουμε τάβλι από τη μέρα που γνωριστήκαμε . Ειδικά τα καλοκαίρια μας αρέσει πάρα πολύ και μέσα στο αυτοκίνητο έχουμε πάντα το τάβλι μας, μπας και χρειαστεί πουθενά (Σοφία, εσύ τάβλι έχεις στο αυτοκίνητο;;;)

Κάποια στιγμή λοιπόν είπαμε θα φτιάξουμε ένα τάβλι εμείς. Μέχρι τώρα έχουμε φτιάξει 3 (συν ένα μισοτελειωμένο - πρώτη μας απόπειρα). Το πρώτο το κάναμε δώρο στη φίλη μας τη Σαρλότε. Το δεύτερο το κάναμε δώρο γάμου στον ξάδερφο Κώστα. Το τρίτο το έχουμε κάνει για εμάς. Και πάλι κάντε κλικ επάνω στις φωτο αν θέλετε να τις δείτε μεγαλύτερες:

Η πίσω πλευρά. Καπλαμάς από τριανταφυλλιά. (το κουτί ας μου θυμίσει ο Κωνσταντίνος τι ξύλο είναι γιατί δεν θυμάμαι)

Έχουμε κάνει το κουτί να εξέχει από τον πάτο, για να χτυπάς τα ζάρια και τα πούλια και να ακούγεσαι ένα χιλιόμετρο μακριά (ο εφιάλτης της παραλίας είμαστε )

Το εσωτερικό. Όλο με καπλαμά μαρκετερί, κομμένα στο χέρι. Για διακόσμιση επιλέξαμε φυσικά δελφινάκια.

Το ένα δελφινάκι από κοντά. Το έχουμε χρόνια αυτό το τάβλι και φαίνεται πως το χρησιμοποιούμε…

Οι θέσεις για τα πιόνια.

Το κάθε τάβλι μας παίρνει κάνα 6μηνο για να γίνει, αλλά είπαμε, αξίζει τον κόπο.

Για τον γάμο της Νικολέττας θέλαμε κάτι ιδιαίτερο.  Κάτι προσωπικό.

Τι καλύτερο από κάτι που έχουμε φτιάξει εμείς;

Έτσι αποφασίσαμε να τους φτιάξουμε μια Μονόπολη. Ξέροντας πως αυτό το παιχνίδι αρέσει και στους δύο, και εφόσον δουλεύουν και οι δύο σε ναυτιλιακή εταιρεία, είπαμε να φτιάξουμε μια ειδική ναυτιλιακή έκδοση. Λιμάνια αντί για οδούς, αποθήκες και σιλό αντί για σπίτια και ξενοδοχεία. Όλες οι αποφάσεις και οι εντολές αφορούν τη ναυτιλία.

Είχαμε την πολύτιμη βοήθεια του φίλου μας του Δημήτρη, ο οποίος επίσης δουλεύει σε ναυτιλιακή εταιρεία. Μας είπε με ποιά σειρά να βάλουμε τα λιμάνια, αναλόγως της αξίας και της γεωγραφικής τους θέσης. Επίσης με τη γυναίκα του, την Κατερίνα, βρήκαμε πολλές καλές αποφάσεις και εντολές (το διασκεδάσαμε πολύ).

Μας πήρε χρόνο να μαζέψουμε όλα τα κομμάτια, να τυπώσουμε, να βρούμε πως θα φτιάχναμε το ταμπλό κλπ. Όμως άξιζε πραγματικά και τον κόπο και τον χρόνο μας!

Σας παρουσιάζω λοιπόν την ειδική ναυτιλιακή έκδοση της Μονόπολης, φτιαγμένη εξαιρετικά για την Νικολέττα και τον Γρηγόρη, με πολύ πολύ αγάπη από εμάς (κάντε κλικ να μεγαλώσουν και να τις δείτε πιο καλά):

Το κουτί που περιέχει τα πιόνια, τους τίτλους κλπ. Είναι κουτί ξύλινο από την ειδική έκδοση της Μονόπολης, στο οποίο βγάλαμε τα αυτοκόλλητα και κολλήσαμε δικά μας. Επίσης κολλήσαμε πάνω ένα τιμόνι και ένα ψάρι μεταλλικά, για διακόσμιση.

Το κουτί μέσα. Έχει ξύλινες αποθήκες και σιλό (αυτά που είχε η ειδική έκδοση της Μονόπολης για σπίτια και ξενοδοχεία, τις εντολές και τις αποφάσεις που τυπώσαμε, τα χρήματα που επίσης τυπώσαμε, 2 ζάρια, οδηγίες για το παιχνίδι (επίσης τυπωμένα από εμάς για να ταιριάζουν) και τέλος τα πιόνια (δες παρακάτω).

Το κουτί από πίσω. Πάλι βγάλαμε το αυτοκόλλητο που είχε και τυπώσαμε δικό μας που δείχνει την δική μας Μονόπολη, περιεχόμενα, κείμενο κλπ

Τα χρήματα που τυπώσαμε. Αντί για τρενάκι έχει καραβάκι και έχει και αφιέρωση.

Το ταμπλό μας! Είναι τυπωμένος σε καμβά και μετά καδραρισμένος.

Άλλη μια άποψη του ταμπλό.

Τα πιόνια. Αυτά ήταν από τα δύσκολα πράγματα να βρούμε. Τα παραγγείλαμε από την Αμερική και είναι όλα μεταλλικά με θέμα ναυτιλιακό όπως βλέπετε.

Και επειδή ξέρουμε πόσο αρέσει στην Νικολέττα να κλέβει είπαμε να της βάλουμε μια νόμιμη κλεψιά μέσα

Τα περισσότερα δεντράκια μας το φυτέψαμε πέρισυ.

Φέτος λοιπόν έχουμε ήδη αρχίσει να τρώμε φρούτα από τον κήπο μας.

Μέχρι στιγμής έχουμε φάει:

• 14 βερίκοκα
• 8 αμύγδαλα
• 2 λεμόνια
• 1 μανταρίνι
• καμιά 20αριά φράουλες (οι άτιμες, παρότι είναι τεράστια τα φυτά, φράουλες δεν κάνουν)
• εκατοντάδες (χωρίς πλάκα) λιμ κουάτ (που δεν ξέρω τι να τα κάνω )

Το πιο πρόσφατο φρούτο μας είναι ένα πεπόνι! Βγήκε μόνο του, από τα οργανικά που θάβουμε στον κήπο μας. Ένα ολοστρόγγυλο, χρυσαφένιο πεπονάκι, περιμένει τον Κωνσταντίνο να γυρίσει για να κοπεί.

Και όλως περιέργως, δίπλα βγήκε άλλο ένα πεπόνι. Μόνο που αντί να είναι στρογγυλό, αυτό είναι Αργίτικο! Τώρα το πως η πεπονιά έκανε δυο διαφορετικά πεπόνια… τι να πει κανείς! (οκ, μάλλον δυο πεπονιές είναι που φαίνονται ως μια, αλλά και πάλι το να βγουν στο ίδιο σημείο, είναι κάπως περίεργο).

Κάντε κλικ για να μεγαλώσει η εικόνα και να δείτε καθαρά ένα χρυσό στρογγυλό πεπονάκι στα αριστερά και ένα πράσινο ακόμα και μακρουλό πεπονάκι στα δεξιά.

Το Σάββατο λοιπόν ήρθε η μεγάλη μέρα

Όλο το πρωινό το περάσαμε φτιάχνοντας μαλλί και νύχι. Το σίγουρο είναι πως θα περάσει ΠΑΡΑ πολύς καιρός μέχρι να
ξαναδεί κανείς τα νύχια μου κόκκινα με στρας και στο μαλλί μου χρυσόσκονη. Τι κάνει κανείς για την αδερφούλα του…

Ντυθήκαμε, στολιστήκαμε και έτοιμοι όλοι πήγαμε κατά τις 4μιση στο σπίτι τους. Γαμπρός και νύφη ντύνονταν στο ίδιο σπίτι (φυσικά απαγορευόταν ο γαμπρός να δει τη νύφη) και είχαν μαζευτεί φίλοι και συγγενείς.
Γνώρισα όλη την οικογένεια του γαμπρού και τους συμπάθησα πάρα πολύ. Τους ένιωσα ήδη δικούς μου ανθρώπους. Είναι ωραίο να μεγαλώνει η οικογένειά σου με τόσο καλούς ανθρώπους . Το ίδιο φυσικά έχω να πω και για τους φίλους του. Κουμπάροι και φίλοι μπήκαν μέσα στην καρδιά μας.

Έκανα παρέα στην αδερφούλα μου όσο τη χτενίζανε, δοκίμασα από όλα τα ορεκτικά (αυτό το ροκφόρ με τη μαρμελάδα είχε ένα ενδιαφέρον), από όλα τα διαφορετικά κουφέτα (αν πράγματι έχεις δυο σακούλες από δαύτα, θα ήθελα παρακαλώ μερικά με τη σοκολάτα και τη σαμπάνια ), με έβαψε η κουμπάρα (άλλο πράγμα που δεν θα δούμε για πολύ καιρό ξανά) και μετά πήγαμε στην εκκλησία.

Πήγα εγώ πρώτη, γιατί ο Κωνσταντίνος έφερε μέσα σε στολισμένο αυτοκίνητο τον Γιώργο και την Ιωάννα, παραγαμπράκι και παρανυφάκι, κουκλιά και τα δυο (μα τι χαζομαμά που είμαι!).

Μετά ήρθε το κανονικά στολισμένο αυτοκίνητο με τη νύφη. Δίμετρη, λεπτή, ξανθά κυματιστά μαλιά, γαλανά μάτια, μια κούκλα αληθινή! Το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μου έκαναν όλοι ήταν όταν μου έλεγαν το πόσο μοιάζω με την αδερφή μου (που δεν μοιάζω, αλλά τέλος πάντων). Νομίζω το καλύτερο που άκουσα ήταν “εσύ είσαι λίγο Μπάρμπι και αυτή είναι εντελώς Μπάρμπι” χαχαχααχαχα.

Δείτε μερικές πρώτες φωτογραφίες που ανέβασε ο κομμωτής της Νικολέττας στο facebook.

Ο γάμος ήταν σαν γάμος. Το μόνο που δε μου άρεσε ήταν που απαγορεύσανε το ρύζι μέσα στην εκκλησία. Μα τι πράγματα είναι αυτά; Αυτό περιμένουν όλοι, να έρθει ο Ησαΐας, να ρίξουν κατακέφαλα το ρύζι στο ζευγάρι και τον παπά (και κάνα κουφέτο, αλλά ας μη το κάνουμε θέμα). Τώρα ήρθε ο Ησαΐας, πέρασε, τίποτα… Βαρετό. Φυσικά βγάλαμε το άχτι μας έξω από την εκκλησία, όπου πρέπει να έφαγαν κουβάδες ολόκληρους.

Μετά ακολούθησε το τραπέζι. Το ξενοδοχείο τεράστιο και ο χώρος στην πισίνα πολύ όμορφος και ρομαντικός. Μου άρεσε που είχε μπουφέ και έτσι δεν έφτασε 12 το βράδυ για να σερβιριστεί το κυρίως πιάτο. Τα γκαρσόνια ευγενικά, πρόθυμα, με το χαμόγελο στο στόμα δεν άφησαν στιγμή τα ποτήρια μας άδεια. Τι να πω, τέλεια μουσική, κόντεψα να λιώσω τα παπούτσια μου, πολύ όμορφη διακόσμιση, νόστιμα φαγητά, τέλεια γλυκά και φυσικά εξαιρετική παρέα… Ήταν όλα απίθανα.

Το καλύτερο ίσως όλων ήταν το τέλος. Είχαμε μείνει καμιά εικοσαριά άτομα, αργά το βράδυ και ήταν ώρα να ρίξουμε τον γαμπρό στην πισίνα. Δεν μπορώ να πω, το πάλεψε καλά Αλλά τι να σου κάνει, ένας αυτός με τόσους μαντράχαλους; Όμως δε γινόταν να μείνει μόνο ο γαμπρός μέσα στην πισίνα. Σειά είχε ο κουμπάρος, η κουμπάρα και όλοι οι υπόλοιποι. Ναι, ΚΑΙ η νύφη. Μόνο βίντσι που δε βάλαμε για να τη βγάλουμε από το νερό! Είχε τρομερή πλάκα. Πάνε παπούτσια, πάνε χτενίσματα, πάνε ρούχα Τέλεια! (περιμένω φωτογραφίες έτσι; )

Δείτε μερικές φωτογραφίες που έβγαλε φίλη της Νικολέττας και έβαλε στο facebook.

Όταν φεύγαμε μας κοίταζαν κάπως περίεργα οι καλεσμένοι άλλων γάμων, οι οποίοι ήταν ακόμα στην τρίχα φυσικά ενώ εμείς στάζαμε νερά
Περάσαμε εξαιρετικά.

Εύχομαι να ζήσουν, να είναι πάντα ευτυχισμένοι, μέσα στο γέλιο και τη χαρά όπως τους είδα το Σάββατο, περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους που τους αγαπάνε, να διασκεδάζουν. Υγεία και αγάπη και δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο. Και ΦΥΣΙΚΑ να με κάνουν σύντομα θεία!!!

Μετά από λαϊκή απαίτηση ανεβάζω μια φωτογραφία τα νύχια των ποδιών μου. Των χεριών φυσικά μετά από τόσες μέρες δεν έχουν κρατήσει για να τα βγάλω μια φωτογραφία, αλλά ήταν ίδια, απλώς τα στρασάκια ήταν στον παράμεσο. Όταν έχω και άλλες φωτο θα τις ανεβάσω.

Την Πέμπτη ήρθαμε στην Αθήνα.

Πολύ σημαντικό και χαρμόσυνο το γεγονός που μας έφερε αυτή τη φορά. Παντρεύτηκε η αδερφούλα μου

Την Πέμπτη το βράδυ λοιπόν, είχαν bachelor party. Και οι δύο στο ίδιο κέντρο μα σε ξεχωριστά τραπέζια. Απαγορευτόταν να πάει ο ένας στο τραπέζι του άλλου και το μόνο που κάναμε ήταν να πετάμε λουλούδια (και ενίοτε ξηρούς καρπούς), στα κεφάλια των άλλων. Δεν είμαστε φαν των μπουζουκιών, μα με την κατάλληλη παρέα και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μπορείς να μην περάσεις και άσχημα. Μέχρι και να το διασκεδάσεις ίσως.

Οι παρατηρήσεις μου:

• Όλες οι τραγουδίστριες φορούσαν (εξωφρενικά) συνολάκια των οποίων η φούστα ήταν μισό εκατοστό πιο μακριά από το σημείο εκείνο στο οποίο θα φαινόταν το βρακάκι τους. Στην κατάλληλη θέση και στάση, μπορούσες με λίγη καλή διάθεση να το δεις (εφόσον υπήρχε).
• Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για το γυναικείο κοινό του μαγαζιού. Μόνο που σε αυτές ήταν πιο εύκολο να το δεις και στις περισσότερες περιπτώσεις θα προτιμούσες να μην το είχες κάνει.
• Οι άντρες τραγουδιστές φορούσαν κουστούμι με τ-σερτ και  λουστρίνι. Το μαλί κάγκελο στη λακ, όρθιο. Νόμιζαν πως ήταν πολύ γκόμενοι.
• Ο φίρμας τραγουδιστής δεν πείραζε που είχε καμιά εικοσαριά κιλά παραπάνω. Φίρμας είναι αυτός. Όμως πρέπει να παραδεχτώ πως ήταν πολύ καλός επαγγελματίας, χαιρέτησε όλο τον κόσμο, φωτογραφιζόταν με χαμόγελο με όλους, άκουγε το μακρύ και το κοντό τους, έπιανε και πέταγε λουλούδια και όλα αυτά χωρίς να χάσει ούτε στίχο.  Άσε που ήταν ακούραστος και μετά από 3 ώρες τραγούδι, συνέχιζε ακάθεκτος.
• Το Έβερεστ στη Γλυφάδα, στις 6 ώρα το πρωί τουλάχιστον, είναι απαράδεκτο. Σχεδόν κανείς δεν ευχαριστήθηκε αυτό που έφαγε.

Την άλλη μέρα (ή και την ίδια θα έλεγα καλύτερα, αφού κοιμηθήκαμε στις εξήμιση το πρωί), ξυπνήσαμε στις 11 γιατί είχαμε ραντεβού στις 12 με τον Θανάση (εξ Αυστραλίας) για να επισκεφθούμε το καινούριο μουσείο της Ακρόπολης.

Μπορεί να είμασταν λιώματα από την κούραση και να σερνόμασταν, όμως οφείλω να ομολογήσω πως το καινούριο μουσείο είναι πράγματι εξαιρετικό. Τα εκθέματα νομίζω τα είχαμε ξαναδεί (ή τουλάχιστον τα περισσότερα) στο παλιό μουσείο, αλλά έτσι όπως είναι εκτεθειμένα, είναι σα να τα βλέπεις για πρώτη φορά. Τέλειο πάντρεμα του μοντέρνου με το αρχαίο. Έμεινα πραγματικά ενθουσιασμένη. Και για πρώτη φορά είδα τις Καρυάτιδες και την κόμμωσή τους από πίσω! Σούπερ τέλειο και το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Και μια που ήμασταν τόοοοσο ξεκούραστοι, περπατήσαμε μετά μέχρι την Πλάκα για φαγητό (είδα τα παλιά μου λημέρια και φάγαμε στον Πλάτανο- ωραίες αναμνήσεις) και από εκεί πήγαμε στη Μαρίνα Ζέας όπου είχε έρθει το Rainbow Warrior, το καράβι της Greenpeace.  Μας έκαναν μια ωραία ξενάγηση, βγάλαμε φωτογραφίες, μάθαμε πολλά.

Ο Θανάσης, ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα, ο -μισοκρυμμένος- Γιώργος, η Στέλλα και ο Dave, το δελφίνι-τοτέμ του Rainbow Warrior

Ήταν μια πολύ γεμάτη μέρα και αφού αποχωριστήκαμε με τον Θανάση (τώρα νομίζω θα είναι πραγματικά μετά από ένα χρόνο που θα συναντηθούμε ξανά - εύχομαι να είχες καλό ταξίδι ), γυρίσαμε εντελώς πτώματα σπίτι μας.

Στη συνέχεια θα σας πω και για τον γάμο. Αφού κοιμηθώ λιγάκι όμως, γιατί τα μάτια δεν αντέχουν άλλο

Γενικώς βλέπουμε αρκετές σειρές.

Κάποια στιγμή ο Κωνσταντίνος άρχισε να βλέπει “Ιατρικές Υποθέσεις”, δηλαδή τον Dr House. Είχε ένα επεισόδιο την ημέρα και το έβλεπε φανατικά. Για όσους δεν ξέρουν τι είναι αυτό, είναι μια ιατρική σειρά, στην οποία ένας δύστροπος, αλαζόνας, μισάνθρωπος σούπερ ντούπερ γιατρός, βρίσκει εξωφρενικές θεραπείες για όλες τις ανίατες -από άλλους- ασθένειες. Μετά από λίγο διάστημα μου είπε πως δεν γίνεται να βλέπει άλλο, γιατί ένας απλός πονοκέφαλος τον έπιανε και νόμιζε πως έχει μια σπάνια ασθένεια που μόνο ένας γιατρός που δεν υπάρχει Dr Ηοuse θα μπορούσε να διαγνώσει και να θεραπεύσει. Έτσι σταμάτησε να βλέπει κάθε μέρα

Μετά ήρθε το Gray’s Anatomy. Λίγο πιο πιστευτό από άποψη ασθενειών, μια που ασχολείται περισσότερο με τις σχέσεις μεταξύ γιατρών, ποιός τα έφτιαξε με ποιά ή καλύτερα με ποιόν ΔΕΝ έχει πάει ακόμα ο καθένας τους, παρά με τις ιατρικές υποθέσεις. Μόνο που μετά πήγε στο νοσοκομείο ο Κωνσταντίνος και απορούσε γιατί οι νοσοκόμες δεν ήταν όλες φωτομοντέλα και οι γιατροί δεν είχαν ατσαλάκωτο μαλί κομμωτηρίου (και δεν ήταν και κούκλοι).

Τώρα μαθαίνω πως δεν ήταν μόνο ο Κωνσταντίνος που τα θεωρούσε όλα αυτά. Διάβασα σήμερα σε άρθρο του in για το πως οι ιατρικές σειρές επηρεάζουν τους ασθενείς:

Ως γιατρός ο Χάμιλτον ανησυχεί για τις επιπτώσεις που έχουν οι πειραματικές θεραπείες, οι οποίες προβάλλονται στις σειρές. «Όταν δουν κάτι τέτοιο, οι τηλεθεατές αναρωτιούνται: ‘δεν μπορούμε να βρούμε παρόμοιους γιατρούς; Δεν υπάρχει ένας δρ Χάουζ να ασχοληθεί μαζί μου;’».

Και φυσικά θεωρούν πως αρκεί να  ξοδέψουν αρκετά χρήματα και να βρούνε τον κατάλληλο γιατρό. Εμείς το λέγαμε για αστείο όλο αυτό, αλλά νομίζω πως από ένα σημείο και μετά, παύει να είναι…