Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Σήμερα το βράδυ. Τα παιδιά έχουν ξαπλώσει, έχουμε διαβάσει και κλείνω το φως:

Γ: Μαμά, σε παρακαλώ πολύ μπορείς να μου φέρεις λίγο νεράκι;

Πάω λοιπόν στο μπάνιο να πάρω το ποτηράκι τους. Ποτηράκι δεν υπάρχει, κάτι που σημαίνει επίσης πως μάλλον δεν έχουν πλύνει και τα δόντια τους (εφόσον χρησιμοποιούν το ποτηράκι για να ξεπλύνουν το στόμα τους). Οπότε βάζω τη φωνή:

Μ: Εδώ δεν υπάρχει ποτηράκι. Άρα πως πλύνατε τα δόντια σας;;;;;

Τα παιδιά φωνάζουν με μια φωνή:

Γ+Ι: Με τα χέρια μας μαμά βάλαμε νερό. Αλήθεια σου λέμε. Αλήθεια λέμε αυτή τη φορά. Στο ορκιζόμαστε!!
Γ: Ναι, μαμά στο ορκίζομαι στα παιχνίδια μου και στις μινιατούρες μου, τα έπλυνα καλά!
Ι: Κι εγώ μαμά στο ορκίζομαι στον εαυτό μου, τα έπλυνα καλά κι εγώ!

Μου ορκίστηκαν τα παιδιά μου. Στο πολυτιμότερό τους!

1. Haruki Murakami - Hard-boiled Wonderland and The End of the World

Στην αρχή με μπέρδεψε πάρα πολύ. Είχε δυο ιστορίες, εναλλάξ σε κάθε κεφάλαιο και δεν το καταλαβα. Σιγά σιγά μπήκα όμως στο νόημα και εντάξει.

Ιαπωνική επιστημονική φαντασία. Κάποιοι τον συγκρίνουν με τον Κάφκα, κάτι που ίσως να ισχύει λίγο, αλλά είναι σαφώς πιο ευκολοδιάβαστος. Ένα περίεργο βιβλίο με απρόσμενη τροπή. Με εικόνες ονειρικές και εφιαλτικές συνάμα. Χαίρομαι που το διάβασα, αλλά δεν νομίζω να πάρω άλλο βιβλίο του ίδιου συγγραφέα. Ή τουλάχιστον θα το σκεφτώ.

2.Robert Louis Stevenson - Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde

Δε χρειάζεται να πω και πολλά πάνω σε αυτό. Κλασική ιστορία που όμως δεν είχα ποτέ διαβάσει το βιβλίο.  Σίγουρα αξιζει να το διαβάσεις και παρότι ξέρεις την ιστορία δεν πειράζει καθόλου. Είναι εξαιρετικά καλογραμμένη, όπως άλλωστε και το επόμενο που διάβασα:

3. H. G. Wells - The Invisible Man

Η ιστορία στο βιβλίο λίγο μοιάζει με οποιαδήποτε εκδοχή της έχω δει. Όταν το βιβλίο είναι καλογραμμένο δεν έχει καμία σημασία το πότε γράφτηκε (εδώ μιλάμε για το 1897!!!)

4.  Karel Capek - The Absolute at Large

Νουβέλα του 1922 από τον συγγραφέα που χρησιμοποίησε πρώτος τη λεξη “ρομπότ”. Ένα πλήγμα στην καταναλωτική κοινωνία. Ξεκίνησα να το διαβάζω με τρομερό ενδιαφέρον, καθώς ήταν μια πολύ πρωτότυπη ιδέα, αλλά στο τέλος δεν κατάφερα να το τελειώσω. Βαρέθηκα και κουράστηκα. Και να φανταστεί κανείς πως η έκδοση αυτή είναι περικομένη ώστε να λείψουν τα μακροσκελή και άσχετα με την πλοκή κεφάλαια.

(τα τρια τελευταία περιέχονται σε μια έκδοση, το A century of great science fiction novels)

5 + 6. Cliff McNish - The Doomspell και The scent of magic

Τριλογία φάνταζι. Τώρα διαβάζω το τρίτο μέρος.

Άλλο ένα βιβλίο που απευθύνεται σε εφήβους κυρίως. Φαίνεται πως είναι από τα αγαπημενα μου όμως αυτά! Μου άρεσε πάρα πολύ, όπως μου είχε αρέσει και η τριλογία του The Silver Sequence.

Έφηβοι και παιδιά από τη Γη, μόνη ελπίδα ενάντια στις κακές Μάγισσες. Οκ. Και όμως. Δεν είναι πρωτότυπο, δεν έχει βαθιά νοήματα, δεν σε κάνει να φιλοσοφείς, αλλά σίγουρα σε κάνει να θέλεις να το διαβάσεις όλο με τη μια.

Αυτά θυμάμαι προς το παρόν. Νομίζω πως κάτι έχω διαβάσει ακόμα, αλλά δεν μπορώ να το θυμηθώ.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν ένα από τα όμορφα Σαββατοκύριακα. Από αυτά τα σπάνια, που έχουμε καλούς φίλους εδώ και -χωρίς παιδιά- περνάμε δυο μέρες παίζοντας χαρτιά και βλέποντας ταινίες. Η αλήθεια είναι πως είχα διάθεση για μια εκδρομή, αλλά με τη βροχή έξω, το να κάθεσαι σε έναν καναπέ χουχουλιασμένος και να βλέπεις ταινίες με καλη παρέα, είναι ωραίο πράγμα.

Με την ευκαιρία λοιπόν να πω δυο λογάκια για μερικές ταινίες.

Inglourious Basterds: Μόνο ο Ταραντίνο θα μπορούσε να κάνει μια ταινία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που να μπορώ να κάτσω και να τη δω! Πάρα πολύ καλή, δείτε την (αυτή την είχαμε δει καιρό τώρα, αλλά είχε ξεμείνει).

The Fountain: Ο Λαβύρινθος του Πάνα συναντάει τον Εκπρόσωπο των Νεκρών και κάνει τη Στέλλα να θέλει να σπάσει την τηλεόραση. Πολύ ωραίο τρέιλερ με έκανε να θέλω να τη δω. Όμως ήταν πολύ κουλτούρα για το τίποτα στο τέλος.

The Dark Night: οκ, μπορεί ο Λετζερ να μην ήταν και για Όσκαρ, αλλά δεν μπορεί κανείς να πει πως δεν ήταν πάρα πολύ καλός. Όπως και η ταινία. Παρότι μεγάλη δεν το καταλαβαίνεις. Είναι μαύρη και έχει βία, από το είδος που υπάρχει μόνο και μόνο για να υπάρχει, αλλά μου άρεσε (και μετά το Fountain κιόλας τη βρήκα σούπεραπιθανοφανταστικοτέλεια )

Επίσης είδαμε το The man from Earth για μια ακόμα φορά. Το είχαμε δει πριν ενάμιση χρόνο και το ξαναείδαμε μαζί με τους φίλους. Αυτά που είχα πει τότε ισχύουν ακόμα.

Στο επόμενο ποστ πρέπει να γράψω για τα βιβλία που έχω διαβάσει. Θα τα ξεχάσω στο τέλος

Χτες το απόγευμα παίζαμε Γάιδαρο με τα παιδιά (παιχνίδι με χαρτιά για όποιον δεν ξέρει). Είχαμε πει πως όποιος χάσει θα κάνει τον γάιδαρο (μεγάλη πρωτοτυπία). Κάποια στιγμή όμως και επειδή πείναγα πολύ, είπα “όποιος χάσει θα μαγειρέψει”. Εγώ το είπα για πλάκα, για να δω τη φάτσα της Ιωάννας που έχανε εκείνη την ώρα. Η Ιωάννα πράγματι πήρε μια πολύ αστεία φάτσα, αλλά όταν τέλειωσε το παιχνίδι και πράγματι έχασε, αναφώνησε γεμάτη χαρά “τώρα θα μαγειρέψω!”.

Έφτιαξε λοιπόν την πρώτη της μακαρονάδα! Έβαλε νερό στην κατσαρόλα, νερό στον βραστήρα για να βράσει πιο γρήγορα, άναψε το μάτι, μετά έβαλε τα μακαρόνια, το αλάτι, έκανε το ανακάτεμα (από την ώρα που η κατσαρόλα είχε ακόμα μόνο νερό ). Μέχρι που δοκίμασε κι ένα μακαρόνι να δει αν έγινε και έκαψε λιγάκι τα χειλάκια της .

Όση ώρα η Ιωάννα μαγείρευε, ο Γιώργος αποφάσισε πως αυτός θα έπλενε τα πιάτα. Αυτός έπλενε κι εγώ ξέπλενα (και του έδινα πίσω όσα δεν ήταν και πολύ καθαρά ).

Και τα δύο παιδιά ήταν πολύ ευχαριστημένα και η Ιωάννα γεμάτη περηφάνια έφαγε ενάμιση πιάτο! Ο Κωνσταντίνος την πείραζε και της είπε πως τώρα είναι έτοιμη για το “Κάτι ψήνεται” και να τους πάρει τηλέφωνο να δηλώσει συμμετοχή. Η Ιωάννα μπορεί να μη δέχτηκε, ο Γιώργος όμως ενθουσιάστηκε! Θα τους φτιάξει λέει τυροπιτάκια και μακαρονάδα και ένα εύκολο γλυκό. Και πήρε τηλέφωνο και δήλωσε συμμετοχή αχαχαχαχαχααα. Δε μασάει όμως, πήρε μόνος του τηλέφωνο, άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή κανονικά, καθαρά με όλα του στα στοιχεία. Το μόνο του πρόβλημα ήταν το πως θα πάει αυτός στα σπίτια των άλλων . Αφου όμως και αυτό λύνεται, καθότι θα τον πάμε εμείς, όλα καλά!

Χτες ήμουν η καλύτερη μαμά του κόσμου (κατά την Ιωάννα).

Έκατσα και είδα μαζί της, αγκαλιά στον καναπέ, το “η Μπάρμπι και οι 3 σωματοφύλακες”.

Αν το σκέφτεστε (που φυσικά και ξέρω πως δεν υπάρχει περίπτωση), ξεχάστε το! Κάηκαν τα μάτια μου λέμε με αυτό το έργο!!! Δεν ξέρω αν έχω δει κάτι πιο εξωφρενικό. Μπάρμπι με κοντά φουστανάκια σε στυλ μάνγκα να νικάνε τους σωματοφύλακες χρησιμοποιώντας βεντάλιες, σφεντόνες και κορδέλες για όπλα. Έλεος!!!

Κι όμως. Το άντεξα για να είμαι η πιο καλή μαμά του κόσμου. Τι θυσίες κάνει μια μάνα για το παιδί της . Το μόνο που φοβάμαι είναι πως θα πρέπει να δω και άλλα τέτοια για να διατηρήσω τον τίτλο :P :P

Κάθε μέρα το πρωί που πάνε τα παιδιά σχολείο γίνεται ο παρακάτω χαιρετισμός:
Μαμά και μπαμπάς: Καλημέρα παιδιά και καλό σχολείο!
Γιώργος και Ιωάννα: Καλή δουλειά! Να έχετε λίγη και να προλάβετε να παίξετε!

Κάθε φορά που τα βλέπω πιασμένα χέρι χέρι, με τις τσάντες στους ώμους, τα κοτσίδια της Ιωάννας, να περνάνε την πόρτα του σχολείου, έχω ένα χαμόγελο. Και αυτή η ευχή το κάνει ακόμα πιο μεγάλο.

Έχουν περάσει περίπου 2.5 χρόνια από τότε που αγόρασα τις μπάλες αυτές.

Σήμερα τις ανοίξαμε και βάλαμε μέσα τα ανταλλακτικά.

Μετά από τόσο καιρό λοιπόν, η άποψή μου έχει ως εξής:

Οι μπάλες αυτές κάνουν καλή δουλειά. Υπολόγισα πως αν έβαζα περίπου 3 πλυντήρια την εβδομάδα, αυτό σημαίνει πως κράτησαν για περίπου 400 πλύσεις. Στα χαρτιά λεει 1000 αλλά μόνο εφόσον το πλύσιμο διαρκεί 30 λεπτά, κάτι που δεν συμβαίνει στην περίπτωσή μου (ακόμα και το πιο γρήγορο πρόγραμμα στο πλυντήριό μου διαρκεί μια ώρα νομίζω).  Πλένουν τα ρούχα ικανοποιητικά. Είναι σίγουρα οικονομικές, καθώς για 400 πλύσεις θα χρειαζόμουν περίπου 5 1/2 μεγάλα κουτιά απορρυπαντικού (σίγουρα παραπάνω γιατί βάζεις και πάνω από μια μεζούρα ανά πλύση). Το οποίο σημαίνει πως θα είχα δώσει τα διπλά ή τριπλά λεφτά τουλάχιστον. Και αν υπολογίσουμε πως με τα ανταλλακτικά θα κρατήσουν άλλον ένα χρόνο, καταλαβαίνεται πως το κέρδος είναι μεγάλο. Επίσης πλέον κοστίζουν 28 λίρες το οποίο είναι 32 ευρώ. Και για μένα που έχω τις μπάλες, τα ανταλλακτικά κοστίζουν 21 ευρώ, όσο δηλαδή περίπου ένα κουτί απορρυπαντικό, ενώ θα κρατήσουν όσο περίπου 4.

Συν φυσικά το κέρδος για το περιβάλλον, από όλες τις απόψεις (τοξικών, απορρυμάτων, ενέργειας κλπ).

Να πω εδώ πως το πλυντήριό μας σε κάποια φάση χάλασε. Χάλασε δηλαδή το λάστιχό του. Έχει άνοιγμα από πάνω και η αλλαγή λάστιχου μας κόστισε κάνα 50άρι. Ο πλυντηριάς μου είπε πως πρέπει μια φορά το μήνα τουλάχιστον να κάνω μια πλύση στους 90 για να μην πιάνει μύκητες.

Πλένω λοιπόν όλα μου τα ρούχα με τις μπάλες αυτές, εκτός από τις πετσέτες της κουζίνας που είναι λευκές και έχουν μεγάλους λεκέδες από λάδια και φαγητά, τις οποίες πλένω στους 90 μια φορά στο τόσο, με κανονικό απορρυπαντικό.

Όσον αφορά τα άλατα, έχω την μπάλα που είχα πάρει τότε, αλλά μόνη της δεν κάνει δουλειά. Βάζω λοιπόν και μια μεγάλη κουταλιά σούπας σόδα μέσα. Μέχρι στιγμής δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα.

Πλέον έχω δει και στην ελληνική αγορά αντίστοιχες μπάλες, χωρίς όμως να έχω άποψη για αυτές. Εάν έχετε εσείς, ευπροσδεκτη

ΥΓ. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισα, ήταν πως όταν προσπάθησα να τις ανοίξω για να βάλω τα ανταλλακτικά, είχαν σκουριάσει λιγο οι βίδες και δεν άνοιγαν με τίποτα. Στο τέλος τα καταφέραμε, αν και χρειάστηκε να κάνουμε μια μικρή ζημιά, που όμως ευτυχώς δεν έχει καμία επίπτωση.